အခန်း ၆

အပိုင်း(၆)

မြို့တော်ကိုယ်စားလှယ်သည် ငွေများကို ရေတွက်လိုက်ရာ မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံး၌ သူက ပုံမှန်မဟုတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"၄၇၄..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အာမခံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်သည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာလည်း ပို၍ တင်းမာသွားပုံရလေသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... တကယ်တော့ ၄၈၂ ဖြစ်ရမှာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ရေတွက်ပေးလို့ ရမလား..."

သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"၄၇၄..."

မြို့တော်ကိုယ်စားလှယ်က ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အာမခံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ ညာဘက်ရှိ လူကို ကြည့်ကာ ခေါင်းဖြင့် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ထိုသူသည် နောက်ထပ် ငွေစက္ကူ အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

မြို့တော်ကိုယ်စားလှယ်သည် ထိုငွေများကို ရေတွက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"၄၈၂..."

အာမခံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုလူသုံးဦးသည် ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။

"တစ်ယောက်ချင်း ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့... ငါတို့ကို လိမ်ဖို့ မကြိုးစားတာ မင်းတို့အတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

အာမခံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင် ရင်ထိုးများ တပ်ဆင်ထားသူ အားလုံးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြပြီး အာမခံဂိုဏ်းမှ လူသုံးဦး၏ အနီးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားကြလေသည်။

အာမခံဂိုဏ်းသည် သူတို့အားလုံးကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဖြတ်သန်းသွားသူတိုင်းထံမှ အနက်ရောင် ရင်ထိုးများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းခဲ့လေသည်။

အဆုံးတွင်တော့ လူပေါင်း ၄၇၉ ဦး သူတို့အနီးမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် အာမခံဂိုဏ်းမှ လူသုံးဦးသည် သူတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့ရာ စုစုပေါင်း ၄၈၂ ဦး ဖြစ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် မြို့တော်ကိုယ်စားလှယ် ငါးဦးထဲမှ လေးဦးသည် လူအနည်းငယ် ရှင်းလင်းသွားသော ဈေးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ရှေ့သို့ထွက်လာရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးမှာမူ သူတို့အနီးမှ မည်သူမျှ ခိုးထွက်မသွားစေရန် သေချာစေရန်အတွက် အနောက်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ဈေးထဲရှိ လူများအားလုံး ရှေ့သို့ ထွက်လာကြပြီး တစ်ဦးလျှင် ငွေကြေးတစ်ထပ်စီကို ပေးအပ်ကြလေသည်။

နစ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဓာတ်ငွေ့ကာ နှာခေါင်းစည်း တပ်ဆင်ထားသူ တစ်ဦး၏ ရှေ့၌ ရပ်နေခဲ့လေသည်။

နစ်သည် ငွေစက္ကူ တစ်ထပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဈေးထဲရှိ အခြားသူများနည်းတူ သူတို့အနီးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဈေးထဲတွင် လူ ၈၀၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသည်အထိ မည်သူကမျှ ရှေ့သို့ ထပ်မထွက်လာတော့သောအခါ ပဉ္စမမြောက် မြို့တော်ကိုယ်စားလှယ်သည် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ခေါ်တာပဲ..."

သူက ပုံမှန်မဟုတ်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အခု ရှေ့ကို ထွက်မလာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို မပေးနိုင်ဘူးလို့ သတ်မှတ်ရလိမ့်မယ်..."

မည်သူကမျှ ရွေ့လျားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ..."

အမျိုးသားက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ခါတိုင်းလိုပဲ... ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မလုပ်ကြနဲ့... ရန်လိုတဲ့ ပုံစံလည်း မပြကြနဲ့... ဒီခြင်တွေ အားလုံးက သွေးခြင် စပက်တာရဲ့ လက်ပါးစေတွေပဲ... မင်းတို့ ပေးဖို့ရှိတဲ့ ပမာဏထက် ပိုပြီး သူတို့ သောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လူအုပ်ကြီးမှာ ကြောက်ရွံ့ပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ခြင်များ၏ အသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး သူတို့သည် ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

ခြင်များသည် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး လူများ၏ သွေးများကို စတင်စုပ်ယူကြလေတော့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝသွားသော ခြင်များသည် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြပြီး ခြင်အသစ်များက ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

လူများသည် ငိုကြွေးနေကြသည်။ အသက်ရှူမြန်နေကြသည်။ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားကြပြီး ဆုတောင်းနေကြလေသည်။

အချို့မှာမူ ဤအရာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ခြင်များအားလုံးသည် ဓာတ်ငွေ့ကာ နှာခေါင်းစည်း တပ်ဆင်ထားသော လူငါးဦးထံသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

လူအုပ်ကြီး အားလုံးမှာ သိသိသာသာ ပိန်ချုံးသွားပြီး ဖြူဖျော့သွားကြလေသည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် မည်သူကမျှ ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားနေခြင်း မရှိစေရန်အတွက် ခြင်များသည် ဈေးထဲရှိ အိမ်များအားလုံး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးကြလေသည်။

အဆုံးတွင်တော့ ထိုလူငါးဦးသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ဈေးကို ကျောခိုင်း၍ အခြားလမ်းတစ်ခုသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြလေတော့သည်။

ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်သည် လတစ်လ၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်တိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်လေ့ရှိသည်။

တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်၊ သွေးမှို မြို့တော်ရှိ နိုင်ငံသားတိုင်းသည် မြို့တော်သို့ အခွန်အဖြစ် ငွေကြေး ၁၀၀ ကို ပေးဆောင်ရလေသည်။

ရွေးခြယ်စရာ နှစ်ခု ရှိသည်။ အခွန်ကို အပြည့်အဝ ပေးဆောင်ရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက လုံးဝ မပေးဆောင်ဘဲ နေရမည်ဖြစ်သည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေးဆောင်ခြင်းကို ခွင့်မပြုထားချေ။

အခွန်ပေးဆောင်နိုင်ပါက မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အခွန်ပေးဆောင်ရန် ပျက်ကွက်ပါက သူတို့၏ သွေးများဖြင့် အစားထိုး ပေးဆောင်ကြရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကြီးမားသော ခြင်အုပ်ကြီးများ ပါဝင်သည့် လူတစ်စုသည် တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ကြီး အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာတတ်ကြသည်။ အကယ်၍ နိုင်ငံသားတစ်ဦးသည် အခွန်မပေးဆောင်နိုင်ပါက ထိုခြင်အုပ်ကြီးသည် ထိုသူ့ထံသို့ အုံခဲသွားကြမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုခြင်အုပ်ကြီးသည် လူကြီးများထံမှ သွေး နှစ်လီတာ ပြည့်သည်အထိ စုပ်ယူကြမည် ဖြစ်သည်။

အသက် ဆယ့်လေးနှစ် အောက် ကလေးငယ်များမှာမူ ငွေကြေး ၅၀ သို့မဟုတ် သွေး တစ်လီတာသာ ပေးဆောင်ရန် လိုအပ်လေသည်။ အသက် ခြောက်နှစ်အောက် ကလေးငယ်များမှာမူ အခွန်ပေးဆောင်ရန် မလိုအပ်ချေ။

သဘာဝအရ သွေး နှစ်လီတာ ဆုံးရှုံးခြင်းက အသက်အန္တရာယ် မဖြစ်စေနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ခြင်များသည် သွေးစုပ်ယူချိန်တွင် လူများအပေါ် ဒဏ်ရာမရစေရန် အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုမူတတ်ကြလေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှ ပြန်လည် နာလန်ထူလာစေရန်အတွက် သာမန်အားဖြင့် ခြောက်ပတ်မှ ရှစ်ပတ်အထိ အချိန်ယူရလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့်... နိုင်ငံသားတစ်ဦးသည် နောက်လာမည့် လတွင်လည်း အခွန်မပေးဆောင်နိုင်ပါက အခြေအနေများမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလာမည် ဖြစ်လေသည်။

ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ကြီး အတွင်း၌ နေထိုင်ကြသော သာမန်လူများအတွက် တစ်လအတွင်း ငွေကြေး ၁၀၀ ရရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်လတာ ကာလအတွင်း ငွေကြေး ၁၀၀ ရှာဖွေရန်မှာမူ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် လူဦးရေ၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သည် ပထမလတွင် သွေးဖြင့် ပေးဆောင်ကြသည်။ ဒုတိယလတွင် ငွေကြေးဖြင့် ပေးဆောင်ကြပြီး တတိယလတွင် သွေးဖြင့် ပြန်လည် ပေးဆောင်လေ့ ရှိကြလေသည်။

အခွန်ပေးဆောင်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ရရန် ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသူများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆုံးသတ်တွင်မူ အမြဲတမ်း တူညီသော ရလဒ်မျိုးသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုသူသည် သွေးမဲ့နေသော အလောင်းတစ်လောင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ခြင်များသည် အခွန်ကောက်ခံသူများ နောက်မှ လိုက်ပါလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ အခွန်ကောက်ခံသူများကသာ ခြင်များနောက်မှ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အခွန်ကောက်ခံသူများ လာရောက်ရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း နှစ်ရပ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးများကို ဖြေရှင်းစီမံပေးရသည်။ ထို့ပြင် ခြင်များရှေ့တွင် လူများ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မသွားစေရန် တားဆီးပေးရလေသည်။

အကယ်၍ ခြင်များကသာ ဆန္ဒရှိပါက ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ကြီး အတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးကို ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်သော အချိန်အတွင်း၌ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြလေသည်။

ထိုဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ကြီး အတွင်း၌ လူဦးရေ ၂၀၀၀ ကျော် နေထိုင်နေကြသည်ကို သိရှိထားရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ခြင်များသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်နေသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ သန်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေပြီး ခြင်တစ်ကောင်စီတိုင်းသည် ဧရာမ ပျားတူကြီး တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သဘာဝအရ ခြင်အားလုံးသည် အခွန်ကောက်ခံသူများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခြင်း မဟုတ်ချေ။ အခွန်ကောက်ခံသူ တစ်ဦးစီ၏ နောက်တွင် ခြင်ကောင်ရေ ၁၀၀ ခန့်သာ လိုက်ပါလာတတ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေများ ဆိုးရွားလာပါက သန်းနှင့်ချီသော ခြင်များ ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်လေသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုခြင်များသည် သွေးခြင် ဟုခေါ်သော အလွန် အစွမ်းထက်သည့် စပက်တာ တစ်ကောင်၏ လက်ပါးစေများ ဖြစ်ကြလေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က နစ် စကားပြောခဲ့ဖူးသည့် ကြွက်သည်လည်း ပါရာဆိုက် ဟုခေါ်သော အလွန် အစွမ်းထက်သည့် စပက်တာ တစ်ကောင်၏ လက်ပါးစေပင် ဖြစ်လေသည်။

အချို့သော စပက်တာ များသည် တိရစ္ဆာန်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသည်။ သို့မဟုတ် မိမိတို့ကိုယ်ပိုင် တိရစ္ဆာန်များကို ဖန်တီးကာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ သူတို့၏ လက်ပါးစေများသည် စပက်တာ ၏ အာရုံခံစားမှုများကို မျှဝေခံစားနိုင်ကြသည်။ ထို့ပြင် စပက်တာသည် ၎င်း၏ လက်ပါးစေများမှတစ်ဆင့် စကားပြောဆိုခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားခြင်းများကိုပါ ပြုလုပ်နိုင်လေသည်။

စပက်တာ အားလုံးနီးပါးသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ရန်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လူသားများနှင့် ပူးပေါင်းကာ ကူညီပေးသော စပက်တာ အချို့လည်း ရှိနေတတ်သည်။

သွေးခြင်သည်လည်း ထိုအထဲမှ တစ်ကောင်အပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။ ပါရာဆိုက် မှာမူ မဟုတ်ချေ။

သွေးခြင်သည် လူသားများ၏ သွေးကို စားသုံးခြင်းဖြင့် စွမ်းအားများကို ရရှိလေသည်။ သဘာဝအရ ဆိုလျှင် ၎င်းသည် အိပ်ပျော်နေသူများထံမှ သွေးစုပ်ယူရန် အထီးကျန် ခြင်အချို့ကို စေလွှတ်နိုင်သည်။ သို့သော် အလွန်အကျွံ လုပ်ဆောင်မိပါက အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်သော ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီများက သတိထားမိသွားပြီး ၎င်းကို သတ်ဖြတ်ပစ်ကြမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သွေးခြင် သည် လူသားများကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးမှို မြို့တော်သည် ၎င်းအတွက် အကောင်းဆုံးသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

***