အခန်း ၄၄

အပိုင်း(၄၄)

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ မိနစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နစ်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ဒရီမာ သည် လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မိနစ် ၃၀ ခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ ဒရီမာ သည် သူ၏ ဘေး၌ အမှန်တကယ် ရှိနေခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် နစ် သေချာမသိတော့ချေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိ၏ ဘေးတည့်တည့်၌ လူတစ်ဦးဦး ရှိနေသောအခါ ၎င်းကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

အသက်ရှူသံ၊ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှု၊ လေပြောင်းလဲမှု၊ အနံ့အသက် သို့မဟုတ် အသံတချို့ စသည်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင်တော့ ထိုအရာတစ်ခုမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။ ဒရီမာ သည် အသက်မရှူသလို အနံ့အသက်လည်း မရှိ၊ လှုပ်ရှားမှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤနေရာ၌ လေတိုက်ခတ်ခြင်းလည်း မရှိသဖြင့် လေကို ကာကွယ်ပိတ်ဆို့ထားနိုင်စွမ်းလည်း မရှိချေ။

နစ် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် နစ်သည် ဤခံစားချက်မျိုးကို သဘောကျမိမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူအများစုသည် တစ်ယောက်တည်း အိပ်စက်လိုကြသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ဒရီမာ ဟူသော စပက်တာ တစ်ကောင် သူ၏ ဘေးတည့်တည့်၌ ရှိနေကြောင်း သိထားခြင်းက သူ့ကို ငြိမ်သက်အေးချမ်းစွာ နေနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်စေခဲ့ပေ။ သို့ဖြစ်စေကာမူ နစ်သည် တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ကို နစ် သိရှိထားသည်။

'အဲဒီအရာကြီး ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေလျက်နဲ့ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်ပျော်အောင် အိပ်ရမှာလဲ...'

သာမန်အခြေအနေအောက်တွင်ပင် အိပ်ပျော်ရန် ခက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။ မိမိ ယုံကြည်မှုမရှိသော အရာတစ်ခုက မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသောအခါ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော်လည်း နစ် ကြိုးစားခဲ့သည်။

"နစ်..."

အသံချဲ့စက်တစ်ခုမှ အဲဘတ် ၏ တိုးလျသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဗျာ..."

နစ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ပရီဖစ် စွမ်းအင် ပမာဏက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စကင်နာအရတော့ သူက တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြနေတယ်... တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ခံစားရရင် ငါ့ကို ပြောပါ..."

နစ်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြောပါ့မယ်..."

နစ်သည် မျက်လုံးများကို မဖွင့်သေးပေ။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် နစ်၏ စိတ်များ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။

ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး၏ ပုံရိပ်များသည် သူ၏ အသိစိတ်ထဲ၌ ဝင်ချည်ထွက်ချည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းများ လျော့ကျလာသည်ဟု နစ် ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် နစ်သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သမ်းဝေလိုက်သည်။ သူ အိပ်ပျော်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ ထိုအချက်ကို နစ် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အရမ်းကို ပင်ပန်းနေပြီ... မကြာခင် အိပ်ပျော်တော့မယ်လို့ ထင်တယ် အဲဘတ်..."

နစ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒရီမာ က ကျွန်တော် အိပ်ပျော်အောင် ကူညီပေးနေတယ် ထင်တယ်..."

"မှတ်သားထားလိုက်ပြီ..."

အဲဘတ်က ပြောသည်။

"အိပ်သာ အိပ်လိုက်ပါ... တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်..."

"ရှစ်နာရီကြာတဲ့အထိ မင်း အိပ်ပျော်နေသေးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ဝင်လာပြီး မင်းကို နှိုးလိုက်မယ်..."

နစ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သမ်းဝေလိုက်ပြန်သည်။

"ကောင်းသားပဲ..."

"ကောင်းသောညပါ..."

နစ်က အိပ်ချင်မူးတူး အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်၌ အဲဘတ် သည် ထိန်းချုပ်ခလုတ်ခုံကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အင်း... ကောင်းသောညပါ..."

သူက အနေရခက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ညရောက်ပြီ ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုလိုသည့်အလား အဲဘတ် သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

'ငါက ဘာလို့ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေရတာလဲ... အပေါ်ပြတင်းပေါက်တွေကနေတစ်ဆင့် နေ ကိုပဲ မြင်ရတာလေ... ပြီးတော့ နေ က နေ့အချိန်နဲ့မှ မသက်ဆိုင်တာ...'

အဲဘတ် သည် ခေါင်းခါရင်း တွေးလိုက်သည်။ ထိန်းချုပ်ခန်း အတွင်း၌ နစ်သည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံများ မတူညီသော မြင်ကွင်းများထဲသို့ ပျော်ဝင်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒရီမာ သည် အိပ်မောကျနေသော နစ်ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်၌ အဲဘတ် သည် ထိန်းချုပ်ခလုတ်ခုံပေါ်ရှိ မတူညီသော ဂရပ်မျဉ်းများကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဂရပ်မျဉ်းတစ်ခုက အပေါ်သို့ ထောင်တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

ယင်းမှာ ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်လုပ်မှုအတွက် ဂရပ်မျဉ်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်၌ ဒရီမာ သည် ဇီဖစ်စွမ်းအင် ကို ထုတ်လုပ်ပေးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နစ်သည် ၎င်းနှင့်အတူ အောင်မြင်စွာ အလုပ်တွဲလုပ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

...

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး..."

နစ်သည် သူ၏ ထက်ပိုင်းကျိုးနေသော ခြေထောက်များပေါ်၌ အသက်ကို လုကာ အတတ်နိုင်ဆုံး တောင်းပန်ရင်း အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ရွံ့ရှာစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

နောက်တစ်ခဏတွင် နစ်၏ မျက်နှာကို သတ္တုဖိနပ်တစ်ရန်က ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

"တောင်း... ပန်... ပါ... တယ်..."

ကြေမွနေသော မျက်နှာဖြင့် နစ်က မပီမသ ငိုယိုပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကြောင့် သခင်လေးဝင်တာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတာ..."

သူ၏ အရှေ့ရှိ သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသူ သုံးဦးအနက်မှ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့် အခု သခင်ကြီးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရတာ..."

"ကျွန်တော် တမင်သက်သက် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... တောင်းပန်ပါတယ်..."

နစ်က ကျိုးကြေနေသော သွားများကြားမှ ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်း...

သတ္တုဖိနပ်က နစ်၏ လက်ဖျံကို နင်းချေလိုက်သည်။ ထိုအခါ နစ်သည် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ စတင်အော်ဟစ်လေတော့သည်။

ဖိနပ်အောက်တွင် နစ်၏ လက်ဖျံမှာ အရိုးများကျိုးကြေကာ အနှစ်များသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုကြေမွနေသော လက်ဖျံကို ဖိနပ်အောက်မှ ဆွဲထုတ်နိုင်ရန် နစ် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောရုံနဲ့ မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ထိုသူက သူ၏ အမည်းရောင် အဆိပ်ငွေ့ကာ နှာခေါင်းစည်း နောက်ကွယ်မှနေ၍ တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... မင်း ဒီနေ့ သေရဦးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အမည်းရောင် နှာခေါင်းစည်းသည် နစ်၏ မျက်နှာအနီးသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီးက အမိန့်ပေးထားသရွေ့ မင်း အသက်ရှင်နေရဦးမယ်..."

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သေချင်လှပါပြီလို့ တောင်းဆိုလာတဲ့အချိန်မှာတောင် မင်းကို ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေစေမယ့် နည်းလမ်းတွေ သူ့ဆီမှာ အများကြီးရှိတယ်..."

"ဟင့်အင်း... တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

တစ်ချိန်က သူ၏ မျက်နှာဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ကြေမွနေသည့် အသားတုံးကြီးထဲမှနေ၍ နစ်သည် ဗလုံးဗထွေး စကားလုံးများကိုသာ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

"သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်ကြ..."

ထိုသူက ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့..."

အခြားလူနှစ်ဦးက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သောအခါ နစ်သည် ဆက်လက်၍သာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် နစ်သည် သစ်သားလက်ဝါးကပ်တိုင်တစ်ခုပေါ်၌ သံချွန်သုံးချောင်းဖြင့် ရိုက်နှက်ကပ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

သံချွန်နှစ်ချောင်းက နစ်၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။ ကျန်တစ်ချောင်းကမူ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးလား..."

နစ်၏ အရှေ့ရှိ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော လူပုလေးက ကျယ်လောင်သော်လည်း အနေရခက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကမ္ဘာဟောင်းတုန်းက အကျော်ကြားဆုံးနဲ့ နာမည်အကြီးဆုံး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ..."

ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူက ပြောသည်။

"အပျက်အစီးတွေထဲမှာ ဒီညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု နည်းလမ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သရုပ်ဖော်ပုံ အများအပြားကို ငါတို့ တွေ့ခဲ့ရတယ်..."

"မင်းကိုယ်မင်း ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ထားလိုက်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဒီလို သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်ကြီးတစ်ခုကို ပြန်လည်သရုပ်ဖော်ခွင့် ရကြတာမှ မဟုတ်တာ..."

အချိန်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော ထိုလူသည် သေးငယ်ပါးလျသော ဓားတစ်ချောင်းကို ယူလိုက်သည်။

နစ်သည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါက ဘယ်လိုလာမယ်ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်... သိပ်အများကြီး မလှုပ်နဲ့နော် ကြားလား..."

ထိုသူက အနေရခက်စွာ ရယ်မောရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်နောက်ရှိ လှေကားငယ်တစ်ခုပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဓားကို နစ်၏ ညာဘက်ခြေမ အောက်ခြေ၌ တေ့ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ၎င်းကို လှီးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဓားသည် နစ်၏ ခြေဖဝါး အလယ်ဗဟိုဆီသို့ စနစ်တကျ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြစ်ပျက်နေစဉ်အတွင်း နစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါက ပထမဆုံးတစ်ခုပဲ... ဆက်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပေး... မင်းသာ သေချာလုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် ရေနစ်လှောင်ချိုင့်ထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် အေးအေးချမ်းချမ်း နေရလိမ့်မယ်..."

ထို့နောက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူသည် ဒုတိယ ခြေချောင်းမှနေ၍ အောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တတိယတစ်ခုနှင့် ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် လှီးဖြတ်လေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်ရှဒဏ်ရာများအားလုံးသည် နစ်၏ ခြေဖဝါးအောက်ခြေ အလယ်ဗဟို၌ ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

"ကဲ... ကြည့်ကြရအောင်..."

နောက်တစ်ခဏတွင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူက ဒဏ်ရာတစ်ခု၏ ဘေးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘေးဘက်သို့ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

ဗြိ...

ဘေးဘက်သို့ အနည်းငယ် ဆွဲဖြဲပြီးနောက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူသည် နစ်၏ အရေပြားကို အသားနှင့် ခွာထားရန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ပြန်ကိုင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူသည် နစ်၏ အရေပြားနှင့် အသားကြားရှိ ဆက်စပ်နေသော တစ်သျှူးများကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သတိထားကာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

နစ်သည် အံသွားများကို ကြိတ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ သွားများမှာ အချင်းချင်း ညီညာမှုမရှိသော အပ်ချွန်လေးများသဖွယ် အသွေးခံထားရပြီးဖြစ်ရာ သူ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သောအခါ ဆန့်ကျင်ဘက် သွားဖုံးများထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့ဖြစ်စေကာမူ ဤအရာကသာ နစ် လုပ်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောအရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

***