အခန်း ၆၀

အပိုင်း(၆၀)

ဒရီမာအကြောင်းကို ရောက်လာသောအခါ၊ ဟိုရူဝါအိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့ကြောင်းကိုသာ နစ်ပြောပြခဲ့သည်။

"အိပ်မက်ဆိုး ဟုတ်လား..."

ဆရာဝန်မလေးက မေးလိုက်သည်။

"ရိုးရိုး အိပ်မက်ဆိုး ကို ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိပ်မက်ဆိုး လို့ခေါ်တဲ့ စပက်တာ ကို ပြောတာလား..."

"ရိုးရိုး အိပ်မက်ဆိုးပါ..."

နစ်က ဖြေလိုက်သည်။

"သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အိပ်မက်ဆိုး မက်တာကို ပြောတာ..."

ဆရာဝန်မလေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလောက်ဆို အခြေအနေ တချို့ကို ရှင်းပြနိုင်ပြီ..."

သူမက ဆိုသည်။

"ဒီအချက်အလက်တွေ အကုန်လုံးနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုအပေါ် ပိုပြီး သေချာသွားနိုင်ပြီ..."

နစ်သာမက ဝင်တာပါ စူးစိုက်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

"ဒီကလေး ဟိုရူဝါက အခု လောလောဆယ်မှာ နိုးနေပါတယ်..."

ဆရာဝန်မလေးက ရှင်းပြသည်။

"သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေနဲ့ အလိုအလျောက် ခန္ဓာကိုယ် လုပ်ဆောင်ချက်တွေက ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။ ဆိုလိုတာက သူ ရုတ်တရက်ကြီး သေသွားတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှူရပ်သွားတာမျိုး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နစ်သည် စိတ်အေးသွားသလို သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဟိုရူဝါသေသွားမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့..."

ဝင်တာက မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ဆရာဝန်မလေးက ဆက်ပြောသည်။

"သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံက အထီးကျန် ဆန်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ တကယ့် အသိစိတ်က ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့ဘူး။ ဆိုလိုတာက သူ့စိတ်က သတင်းအချက်အလက် အသစ်တွေကို လက်မခံတော့သလို၊ တခြားသူတွေကိုလည်း သတင်းအချက်အလက်တွေ မျှဝေပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သူက သတိရနေပေမဲ့ အိပ်ပျော်နေတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်... တကယ်တမ်း ဖြစ်ပျက်နေတာကို အလွန်အမင်း ရိုးရှင်းအောင် ပြောပြရတာမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ပေါ့..."

ဝင်တာမျက်မှောင်ကြုတ်သွားချိန်တွင်၊ နစ်ကတော့ ဆရာဝန်မလေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."‌

သူက မေးလိုက်သည်။

"သူက အချိန်ဘယ်လောက်ကြာမယ်မှန်း မသိရတဲ့အထိ ဒီအခြေအနေမှာပဲ ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ..."

ဆရာဝန်မလေးက ဖြေသည်။

"သူ့ဘာသာသူ လှုပ်ရှားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဆိုလိုတာက သူက သူ့ဘာသာသူ စားတာ၊ သောက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သာသွားတာတွေ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက အိပ်နေဖို့ပဲ..."

နစ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ပေးလို့ ရနိုင်မလဲ..."

သူက မေးလိုက်သည်။

"ခက်ခဲပါတယ်..."

ဆရာဝန်မလေးက ဆိုသည်။

"သူ့ရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ ကျွန်မတို့ တကယ်တမ်း အဆက်အသွယ် မလုပ်နိုင်တဲ့အတွက် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ဘူးလေ... ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ ဖြစ်နေလို့၊ သူ့ကို ကယ်တင်ချင်တယ် ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ နိုးထလာအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ်..."

ဆရာဝန်မလေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက အဲဒါ အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတင်းအချက်အလက်တွေက စိတ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် တက်တက်ကြွကြွ စုပ်ယူမှသာ စိတ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာနိုင်တာကိုး... သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို နားထောင်ဖို့ ကျွန်မတို့က အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလို့ မရဘူးလေ..."

နစ်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကျပ်တည်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူ့ကို ကယ်ဖို့ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တဲ့အရာ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူးလား... ပြန်လည်ကျန်းမာရေး ရေချိုးခန်း တွေထဲက တစ်ခုခုဆိုရင်ကော..."

"မရဘူး..."

ဆရာဝန်မလေးက ဖြေသည်။

"ပြန်လည်ကျန်းမာရေး ရေချိုးခန်း တွေက ထိခိုက်ဒဏ်ရာတွေအတွက်ပဲ အလုပ်လုပ်တာလေ... ပြီးတော့ နည်းစနစ်ကျကျ ပြောရရင် ဟိုရူဝါက ဒဏ်ရာရထားတာမှ မဟုတ်တာ... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာမှ မှားယွင်းချို့ယွင်းနေတာ မရှိဘူး..."

"ရှင် လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက သူ့ကို အသက်ရှင်နေအောင် ထားမယ်၊ သူ့ကို စကားပြောပေးမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဘာသာသူ နိုးလာဖို့ မျှော်လင့်ရုံပဲ ရှိတာ... သူ မနက်ဖြန်လည်း နိုးလာနိုင်တယ်... တစ်ပတ်နေမှလည်း နိုးလာနိုင်တယ်... တစ်နှစ်နေမှလည်း နိုးလာနိုင်တယ်... ဆယ်နှစ်နေမှလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ပြီးတော့..."

"တစ်သက်လုံး ပြန်မနိုးလာတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

နစ်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤအရာက လက်ခံနိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ဟိုရူဝါဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်မှာ သူ့ အမှားသာ ဖြစ်သည်။

"သူသာ စပက်တာ နဲ့ ထပ်ပြီး အဆက်အသွယ် ရသွားမယ်ဆိုရင်ရော..."

ဝင်တာက မေးလိုက်သည်။ ဆရာဝန်မလေး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာသွားပြီး အေးစက်သွားခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ အဲ့တာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို စားသုံးတဲ့ စပက်တာ ဆိုရင်တော့ ဟိုရူဝါရဲ့ စိတ်ထဲက အရာတွေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ကောင်း ပြောင်းလဲပေးနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ လူတွေကို ကူညီပေးတဲ့ စပက်တာ တွေဆိုတာ သိပ်ပြီး အတွေ့ရမများလှဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကူညီပေးနိုင်မလား..."

ဝင်တာက ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်မလေးမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသည်အထိ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားဖို့ ဒါမှမဟုတ် သူ သေသွားနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးက ပိုများပါတယ်..."

သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝင်တာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ။ ကျသင့်ငွေကို နောက်မှ ကျွန်တော်တို့ဆီ ပို့လိုက်ပါ..."

ဆရာဝန်မလေးသည် နှာခေါင်းမရှုံ့မိစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

"ဆရာမ... ဟိုရူဝါအသက်ရှင်နေအောင် ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်ပေးရမလဲ..."

နစ်က မေးလိုက်သည်။ ဆရာဝန်မလေးသည် နစ်ကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အစာကြေလွယ်ပြီး မျိုချရလွယ်ကူတဲ့ အစားအစာကို တစ်နေ့ သုံးနပ် ကျွေးရမယ်... ရေ တစ်နေ့ နှစ်လီတာ တိုက်ရမယ်... အဝတ်အစား ပုံမှန် လဲလှယ်ပေးရမယ်... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က စွန့်ပစ်ပစ္စည်းတွေကို ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးရမယ်... နှစ်ရက်တစ်ခါ သူ့ကို ရေချိုးပေးရမယ်... တစ်နေ့ သုံးကြိမ် သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ လက်မောင်းတွေကို နှိပ်နယ်ပေးရမယ်... အဲဒီလိုမှ မလုပ်ရင် သူ သွေးခဲပိတ်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်..."

"သွေးခဲပိတ်တယ် ဟုတ်လား..."

နစ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဝင်တာပင်လျှင် ထိုအရာက ဘာမှန်း မသိခဲ့ပေ။

"ခြေလက်အင်္ဂါတွေကို အချိန်အကြာကြီး မလှုပ်ရှားဘဲ ထားမယ်ဆိုရင် သွေးကြောတွေ ကျုံ့သွားပြီး သွေးကြောတစ်ခုခုထဲမှာ သွေးခဲ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တယ်... ခြေလက်အင်္ဂါတွေကို လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့အခါ အဲဒီသွေးခဲက သွေးကြောတွေထဲကနေ တစ်ဆင့် မျောပါသွားပြီး နှလုံး၊ အဆုတ် ဒါမှမဟုတ် တစ်နေရာရာမှာ သွားပိတ်နေနိုင်တယ်..."

"အဲဒီ အစိတ်အပိုင်းက အောက်ဆီဂျင် လုံးဝ မရတော့ဘဲ ပုပ်သေသွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် လူပါ သေဆုံးသွားနိုင်တယ်..."

"သူ့ကို အသက်ရှင်စေချင်တယ် ဆိုရင် အဲဒါတွေ အကုန်လုံး လုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်…”

နစ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ... ကျွန်တော် အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

ဆရာဝန်မလေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက်တွင်တော့ ဆရာဝန်မလေးသည် ဂိုဒေါင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ..."

ဝင်တာက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ..."

နစ်က ဆိုသည်။

"ဟိုရူဝါနိုးလာတဲ့အထိ သူ့ကို ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်သွားမယ်..."

ဝင်တာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

"နစ်၊ ငါ့ရဲ့ ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်ယူသူ အကြီးအကဲ အနေနဲ့ မင်းကို ငါ လိုအပ်တယ်... မင်းအလုပ်ကို သေချာမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီကလေးကို မင်း စောင့်ရှောက်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော် လုပ်မှကို ရမယ်..."

နစ်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့် တာဝန်ဖြစ်ပြီး၊ တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမယ့်သူကလည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပါပဲ..."

"အခု ဟိုရူဝါသာ သေသွားခဲ့ရင် အရာအားလုံးက အလကားဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော်က ဟိုရူဝါကို အကြီးအကျယ် နာကျင်စေခဲ့ပြီးပြီ... သူ့ကို ဒီထက်ပိုပြီး နာကျင်ရအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော် စိတ်ကူးနဲ့တောင် တွေးမကြည့်ရဲတော့ဘူး..."

"ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အမှားတွေချည်းပါပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းသွားပါ့မယ်..."

ဝင်တာမျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်း၌ သူသည် နစ်အပေါ် ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။

ဟိုရူဝါနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ကိစ္စရပ်များအားလုံးက နစ်ဆီတွင် လိုအပ်နေသော အရာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တာဝန်ယူလိုစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်ယူသူ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ခိုင်မာသော တာဝန်ယူလိုစိတ် ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထိုသို့မှ မဟုတ်လျှင် ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီ တစ်ခုလုံး စီးပွားပျက်သွားနိုင်ပေသည်။

တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်လာခဲ့ပါက နစ်အနေဖြင့် ထိုကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီး တာဝန်ယူရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ အလုပ်ကို မထိခိုက်သရွေ့ အားလပ်ချိန်မှာ မင်းဘာလုပ်လုပ် ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

ဝင်တာက ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ ဝင်တာ..."

နစ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ဝင်တာက စကားဆက်သည်။

"သူ့ကို ဒီမှာ မထားချင်ဘူး... တစ်နေရာရာမှာ အခန်းတစ်ခန်း ငှားပေးထားမယ်၊ သူ အဲဒီက ကုတင်ပေါ်မှာ နေလို့ရတယ်... အဲဒီအခန်းက ကုမ္ပဏီနဲ့ တော်တော်လေး နီးမှာဆိုတော့ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ မင်းအတွက် လွယ်ကူသွားပါလိမ့်မယ်..."

နစ်အနေဖြင့် ဝင်တာ၏ အကူအညီကို သိပ်ပြီး သဘောမကျလှသော်လည်း၊ ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုလျှင် အကူအညီအချို့ကို လက်ခံရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

နစ်က ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ ဝင်တာ..."

ဝင်တာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ မင်း အလုပ်လုပ်သင့်ပြီ... နောက် ရှစ်နာရီအတွက် ဟိုရူဝါကို ပေတာ ကြည့်ပေးထားလိမ့်မယ်..."

သူ၏ အမှားကြောင့် ပေတာ အလုပ်ပိုလုပ်ရတော့မည်ဖြစ်၍ နစ်သည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိကြောင်းကိုလည်း နစ်သိနေခဲ့သည်။ ဟိုရူဝါကို ရှစ်နာရီ အပြည့် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် နစ်သည် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဟိုရူဝါကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဟိုရူဝါကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရတိုင်း၊ နစ်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားပြီး အသက်ရှူရ ပိုမို ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှု...

အလွန်အမင်း လေးလံလှသော အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုပင် ဖြစ်သည်။

နစ်သည် နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက်၊ ဒရီမာ၏ ထိန်းသိမ်းရေးအခန်း ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

***