အခန်း ၃၃၂
Vol. 23 Ch. 332
အခန်း ၃၃၂ သတို့သမီး ဝတ်စုံဖြူ
“ဒင်! အရုပ်ဂိမ်းမှ ကြိုဆိုပါတယ်! ဒီနေ့ ဂိမ်းရဲ့ အကြောင်းအရာက ‘နောက်ဆုံး သတို့သမီး’ ဖြစ်ပြီး စည်းကမ်းတွေက အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။”
“ပထမအချက်- ဂိမ်းကို မငြင်းဆန်ပါနဲ့”
“ဒုတိယအချက်- ဂိမ်းမှာ မအောင်မြင်ရင် အရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်မယ်!”
“တတိယအချက်- ဂိမ်းကို ပြီးမြောက်ရင် အမွေးပွ အရုပ် ချီးမြှင့်ပါလိမ့်မယ်! …”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ဤအသံကို အလွန် ရင်းနှီးသည်။
ဂိမ်း စတင်ချိန်သည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရင်းနှီးသော အဖြူရောင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူမသည် အလိုအလျောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ပြန်ဖွင့်သောအခါ အရာအားလုံး ကွဲပြားခြားနားသွားမည်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။
…
သူမရှေ့တွင် သေးငယ်ပြီး ပိတ်ထားသော နေရာတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းကို သစ်သားအမာဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး သားရေထိုင်ခုံများ ပါရှိသည်။ ထိုင်ခုံများက မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ခုန်နေသည်။
လှည်းထဲတွင် သူမ အပါအဝင် အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦး ရှိသည်။
သူမသည် ယွီယာချင်။ ဆူးမန်။ ကျူရှူး။ ချန်အမည်ရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦး။ သူမ မမှတ်မိသော အမျိုးသမီး အလယ်အလတ်ပိုင်းတစ်ဦးနှင့် အနည်းငယ် ပိုငယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ကို တွေ့သည်။
သူတို့ အားလုံးသည် အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။
ပြီးနောက် သူတို့ အားလုံးသည် အဖြူရောင်များ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
သူမသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ယုန်အရုပ်ကို ပထမဦးစွာ စမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လည်ပင်း၌ပတ်ထားသော ရွှေသော့ကို စမ်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ချိတ်ထားသော အိတ်ကို စမ်းလိုက်သည်။ အားလုံး ရှိနေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ပိုမို စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
“ကျွန်မတို့... ဂိမ်းကို နှိုးဆွမိပြီ ဖြစ်ရမယ်။”
ပထမဆုံး စကားပြောသူမှာ ကျူရှူးဖြစ်သည်။
သူမသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကို ကြည့်ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်သင့်တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုပြီး သိကျွမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်...”
ယွီယာချင်သည် စိတ်မပျော်ပုံရသော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ကျူရှူး၏ အကြံပြုချက်ကို ပူးပေါင်းလိုက်နာသည်။
“ကျွန်မ နာမည် ယွီယာချင်။ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပါ။ ဒီ ဂိမ်းကို အမျိုးသမီးတွေမှသာ နှိုးဆွနိုင်ပုံရတယ်။ ခဏနေရင် အားလုံး ပူးပေါင်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ငိုချင်တာ ဒါမှမဟုတ် အော်ဟစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားပြီး လူတိုင်းကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။”
နားထောင်ရသည်မှာ သိပ်မကောင်းသော်လည်း လူတိုင်းသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသောကြောင့် သူမ၏ သဘောထားကို သိပ် ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။
“ကျွန်မ နာမည် ဆူးမန်။ အကဲဖြတ်အဖွဲ့မှာ ဝင်တာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်။” ဆူးမန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကျဉ်းချုံး မိတ်ဆက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ဖော်ပြချင်သော်လည်း သူမ၏ လက်မှာ အရိုးပြားဖြင့် စည်းထားဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ကျူရှူးသည် သူမဘေးမှ မိန်းကလေးကို မေးသည်။ “ရှင့် နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ လီလီက ရှင့်ကို ‘ရှောင်ချန်’ လို့ ခေါ်တာ ကြားလိုက်တယ်။”
“ချန်ချန်။ ကျွန်မက လီလီလိုပဲ သုတေသနအဖွဲ့မှာပါ။” မိန်းကလေးက တိုးတိုး ပြန်ဖြေပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ ပတ်ပတ်လည် ဝေ့ကြည့်သည်။ “ဒါ... ဒါ ဘယ်လို ဂိမ်းမျိုးလဲ။”
“မရှင်းသေးဘူး။ လှည်း ရပ်မှ သိရလိမ့်မယ် ထင်တယ်။” ကျူရှူးသည် အခြား အမျိုးသမီးကို ကြည့်သည်။ “ခွင့်ပြုပါဦး။ ရှင့် နာမည် ဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲ။ ရှင့်ကို လုံခြုံရေးအဖွဲ့ကလို့ ထင်ပါတယ်...”
“ဟူယာ” သူမသည် ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် ယွီယာချင်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ “ကျွန်မက ယွီရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပါ။ ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နဲ့ သူ့ဇနီးကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးနေတုန်း ရုတ်တရက် ဂိမ်းထဲ ဝင်သွားတာ။”
“ရှင်တို့တွေက စွမ်းဆောင်ရည် ရှိကြရဲ့လား။ ရှင်တို့ ဂိမ်းတွေ ကစားဖူးလား။”သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ “ခုနက အသံက ဘာပြောသွားတာ... နောက်ဆုံး သတို့သမီး။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပေးပါဦး။” ကျူရှူးက ကြင်နာစွာ သတိပေးသည်။ “အခု အလျင်စလို လုပ်နေလို့ အသုံးမဝင်ပါဘူး။”
အမျိုးသမီး အိုးပူပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ရွေ့လျားနေကာ စကား ထစ်အစွာဖြင့် ပြောသည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ။ ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ကျောက်။ နာမည်က ကျောက်လန်ဖန်ပါ။ ရှင်တို့... ကျွန်မကို အဒေါ်လီလို့လည်း ခေါ်လို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လီပါ။”
“ရှင်မှာ ကိုယ်ပိုင် နာမည် မရှိဘူးလား။ ဘာလို့ ယောက်ျားရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူရတာလဲ။” ယွီယာချင်က ရွံရှာစွာ ပြောသည်။
သို့သော် ကျောက်လန်ဖန်သည် ထွက်ခွာရန်သာ စိတ်ပူနေပြီး ယွီယာချင်နဲ့ စကားများရန် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ပိုင်ယို့ဝေကို တိုက်တွန်းသည်။ “ရှင်ရော။ ရှင် နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ မြန်မြန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပါ။“
ပိုင်ယို့ဝေသည် ပြုံးပြီး သူတို့ကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်မ နာမည် ပိုင်ယို့ဝေ။ ပြီးတော့ ကျွန်မက မသန်စွမ်းပါ။”