အခန်း ၃၃၃

အခန်း ၃၃၃ စံအိမ်ကြီး

လှည်းသည် တောင်ကုန်း သို့မဟုတ် ဆင်းသက်သည့်အပိုင်းများ မပါဘဲ ယိမ်းထိုးကာ တဂျိဂျိ မြည်ရင်း ရှေ့သို့ သွားနေသည်။ လမ်းမျက်နှာပြင်သည် မူလက မြေလမ်းကဲ့သို့ မညီမညာ ဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အဖုအထစ်များ ရှိသည်။

သူတို့သည် လှည်းတွင်း၌ ပိတ်မိနေကြပြီး အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို မမြင်ရသကဲ့သို့ အပြင်ဘက်က မည်သည့် အသံကိုမျှ မကြားရပေ။

ယွီယာချင်သည် လှည်း၏ အတွင်းနံရံကို ခေါက်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသည်။ သစ်သားအပိုင်းအစတိုင်းသည် ထူထဲကာ လေးလံပြီး ခိုင်ခံ့နေသောကြောင့် အတွင်းမှ ဖောက်ထွက်ရန် ခက်ခဲသည်။

အပြင်မထွက်နိုင်သောကြောင့် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းရုံသာ ရှိသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းချိန်သည် မကြာမြင့်ပါ။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် လှည်းက ရပ်သွားသည်။

လေးလံသော တံခါးများက နှစ်ဖက်သို့ ပွင့်သွားရာ လှပပြီး နေသာသော နေရာနှင့် စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်ပန်းမန်များကို မြင်ရသည်။

စတုရန်းပုံ တံခါးမှတစ်ဆင့် ရှည်လျားသော လမ်းကို မြင်နိုင်ပြီး လမ်းကြောင်း နှစ်ခုသည် သစ်တောထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိနေသည်။

မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြသည်။

အဖြူရောင် စကတ်များ မြေပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရွှံ့တစ်ထပ် ဖုံးအုပ်သွားသောကြောင့် အတော်လေး ရှုပ်ပွနေသည်။

နောက်ဆုံးလူသည် လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တံခါးသည် တကျွီကျွီ မြည်ကာ ပိတ်သွားပြီး လှည်းသည် ကွေ့ကောက်သော လမ်းအတိုင်း ဆက်လက် သွားကာ သူတို့၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ခမ်းနားပြီး ထည်ဝါသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

တောက်ပသော ပန်းခင်းများ။ ရွှေရောင် ကြမ်းခင်းပြားများနှင့် လှပသော နှင်းဆီ တံခါးဝများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အနီရောင် ပွင့်ချပ်များသည် စိမ်းသော အရွက်များနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကာ သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"အရမ်း လှတာပဲ..." ချန်ချန်သည် မနေနိုင်ဘဲ အာမေဋိတ်ပြုသည်။

ယွီယာချင်သည် သူမကို လှောင်ပြောင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "လှတာလား။ ရှင် ဒီမှာ သေသွားရင်တောင် လှတယ်လို့ ထင်နေဦးမှာလား။"

ယွီယာချင်၏ လက်အောက်ငယ်သား ဟူယာသည် လေသံတူဖြင့် ပြောသည်။ "ဂိမ်း ကစားနေတုန်း ရှုခင်းကို လိုက်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးရှိသေးတာ.. သူ ဘာတွေ စဉ်းစားနေမှန်း တကယ် မသိဘူး! သူ ဘယ်လို သေသွားလဲတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ လောင်းတယ်!"

ချန်ချန်သည် ထိုနှစ်ဦး၏ စကားကြောင့် ရှက်ရွံ့ကာ စိတ်ဆိုးပြီး မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်သည်။ "ကျွန်မ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တာပါ။ ရှင်တို့ ဒီလို ပြောစရာ လိုသလား။ ကျွန်မတို့ အားလုံး ဂိမ်းထဲ အတူတူ ဝင်လာတာ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထောက်ပံ့သင့်တယ်..."

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာပြီး အကူအညီကို ရှာဖွေကာ ကျောက်လန်ဖန်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ "အဒေါ်လီ။ သူတို့ရဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ပါဦး..."

"ရပြီ။ ရပြီ!" ဟူယာသည် စိတ်တိုစွာ ပြောသည်။ "တကယ် ရယ်စရာပဲ။ အပြင်မှာတော့ ယောက်ျားတွေကို အားကိုးခဲ့ပြီး ဂိမ်းထဲမှာ ယောက်ျားမရှိတော့မှ ကျွန်မတို့ကို အားကိုးချင်တာလား။ 'ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးခြင်း' ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင် နားလည်ရဲ့လား။ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အားကိုးရမယ်! နားလည်လား။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အားကိုးနိုင်တယ်!"

ဒါကို ကြားသောအခါ ကျောက်လန်ဖန်သည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ဟေး! ဒါ မမှန်ဘူး! ရှင်တို့က လုံခြုံရေးအဖွဲ့ မဟုတ်ဘူးလား။! ငါတို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို အာမခံသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အားကိုးမယ်လို့ ပြောတာက တာဝန်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားတာပဲ! ငါ ပြောမယ်။ ဒါ မရဘူး! ငါ့ ယောက်ျားက ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပဲ! နင်တို့ ငါ့ကို လုံခြုံစွာ ထွက်နိုင်အောင် လုပ်ပေးရမယ်!"

ပိုင်ယို့ဝေက ယွီယာချင်သည် အမျိုးသမီးများကို မနှစ်သက်ဘဲ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးကို ပြက်ရယ်ပြုသော စကားပြောလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယွီယာချင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"မပူပါနဲ့။ ကျွန်မရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းအတွင်းက ဖြစ်သရွေ့ ရှင်တို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို အာမခံဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။"

ဟူယာသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး ယွီယာချင်၏ အမြင်ကို သဘောတူသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မနေနိုင်ဘဲ ကွေးလိုက်သည်။

ရာထူးက တကယ်ပဲ အားသာချက် ရှိပုံရသည်။ ယွီယာချင်တောင် ခြွင်းချက် မဟုတ်နေပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တိတ်တဆိတ် ပြုံးပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောသွားကာ စကားများနေသည်ကို လျစ်လျူရှုသည်။

ကျူရှူးသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မေးသည်။ "ကျွန်မ တွန်းပေးဖို့ လိုသလား။"

"မလိုပါဘူး။" သူမသည် လျစ်လျူရှုစွာ ပြန်ဖြေသည်။

သူမသည် တွန်းပို့ခံရခြင်းကို မကြိုက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ဦးတည်ရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရှန်မိုကိုတော့ ခြွင်းချက်ထားသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ရှန်မိုရှိနေချိန်၌ သူမသည် လှုပ်ရှားရန် အရမ်းပျင်းရိနေ‌သောကြာင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဆူးမန်သည် ကျူရှူး၏ ပခုံးကို ပုတ်သည်။ သူမ၏ အမူအရာသည် လေးနက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့။"

ကျူရှူးသည် သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

အဖွဲ့သည် နှင်းဆီ တံခါးဝမှ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကြပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား မမျှတစွာနှင့် ရှည်လျားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။