အခန်း ၃၃၅

အခန်း ၃၃၅ အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်

အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦးစလုံးသည် စစ်ဆေးရေးမှူးကို ကြည့်နေကြသည်။

၎င်းက “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ဖြေပါက၊ ဤ အချိန်မှ စ၍ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ခြင်း စတင်ကြလိမ့်မည်။

၎င်းက “မဟုတ်ပါ” ဟု ဖြေပါက၊ သူတို့သည် “နောက်ဆုံး သတို့သမီး” တွင် ဝှက်ထားသော ပိုမို နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် အဖြေကို ကြည်ဖြူစွာ ပေးလိမ့်မည်လား။

သူသည် သူ့ရှေ့မှ ကွဲပြားနေသော အမူအရာရှိသည့် မျက်နှာများကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောသည်။ “သတို့သမီးတွေ ခရီးဝေးက လာတာမို့ ပင်ပန်းနေကြလိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခန်းတွေကို ပြန်ပြီး အနားယူကြပါ။ ခဏနေရင် ခင်ဗျားတို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။”

စိတ်ပျက်မှုသည် အမျိုးသမီးများ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ထင်ရှားနေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေမှလွဲ၍ ဖြစ်သည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးက အမှန်အတိုင်း ပြောမည် မဟုတ်ကြောင်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမသည် တည်ငြိမ်စွာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းကာ သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်သူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြပြီး ခဏအကြာမှ သူတို့လည်း တွန့်ဆုတ်ရင်း ကိုယ့်အခန်းကိုယ် သွားရှာကြသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ထွက်ခွာသွားသော အမျိုးသမီးများ၏ နောက်ကျောကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူက အားရကျေနပ်မှု စတင်ဖြစ်ပေါ်နေချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ရာ လစ်ဟာမှုက ရုတ်ချည်း တိုးဝင်လာသည်။ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော နံရံကို ဆေးတစ်စက်ဖြင့် ခြစ်ချလိုက်ခြင်း။ အသစ်ပမာ ဖိနပ်သန့်သန့်အား နင်းမိလိုက်ခြင်း။ ထို့ပြင်... လူ့စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲများ၏ သိမ်မွေ့ပြည့်ဝမှုကို စတင် ခံစားမိချိန်၌ပင် မာကျောခက်ထန်သော နံရံတစ်ခုနှင့် ရုတ်တရက် ဆုံမိသွားခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်တော့သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ...

သူမကဲ့သို့ ထက်မြက်သော၊သူမကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော ကစားသမား အမျိုးမျိုးကို တွေ့ဖူးသော်လည်း သူမကဲ့သို့ မွေးရာပါ ဂိမ်းကစားကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပုံရသည့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ဖူးပေ။

လူအားလုံးထဲတွင် သူမသည် ဂိမ်းနှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော ကစားသမားသည် ဂိမ်းတွင် သေဆုံးပါက သေချာပေါက် စိတ်မကောင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော်... သူမ သေဆုံးချိန်တွင် ပြသလာမည့် အံ့သြဖွယ်ရာများကို စဉ်းစားရုံဖြင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ လုံလောက်သည်။

တကယ်ပဲ... မျှော်လင့်နေပါသည်။

“ရှင်းလင်းမှု အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတိပြုဖို့ နောက်ထပ် အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်...” စစ်ဆေးရေးမှူးသည် လမ်းကြား တစ်ဖက်တွင် ရပ်ရင်း ထပ်ပြောသည်။

ရှေ့မှ အမျိုးသမီးများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးက ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့က စံအိမ်ကြီးအတွင်း လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး လိုချင်တာကို ယူနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး သော့ခတ်ထားတဲ့ ဘယ်အခန်းကိုမှ မဝင်ပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် မြို့စားက အရမ်းကို... ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် သူတို့ကို ပြုံးပြပြီး လှည့်ကာ စင်္ကြံအတိုင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

အမျိုးသမီးများသည် ရပ်နေသော နေရာတွင် တောင့်တင်းနေပြီး ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု ရောနှောနေသော မျက်နှာများဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ချန်ချန်သည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ယွီယာချင်နှင့် ဟူယာက သူမကို မကြိုက်မှန်း သိသော်လည်း သူမသည် သူတို့ထံ ပိုမို နီးကပ်စွာ ရွေ့လျားပြီး တီးတိုးပြောသည်။ “ဒါက ဒုတိယမြောက် အရိပ်အမြွက်လား။... ဒီစကားတွေက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”

ယွီယာချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “ဒါက တစ်မျိုးပဲ။ ကျွန်မတို့ကို သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းကို ရှာခိုင်းဖို့ တမင် ကြိုးစားနေတာလား။”

“...ဒါ အပြာရောင်မုတ်ဆိတ် ဖြစ်နိုင်မလား။” ကျူရှူးက မေးသည်။

“အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်..” ချန်ချန်သည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် လျှင်မြန်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မ ဒီ နတ်သမီးပုံပြင်ကို သိတယ်။ တစ်ခါတုန်းက အပြာရောင် မုတ်ဆိတ်ရှိတဲ့ မြို့စားတစ်ဦး ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့် လူတွေက သူ့ကို ကြောက်ကြပြီး သူတို့ရဲ့သမီးကို သူနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ ဘယ်သူမှ မရဲဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ မိန်းကလေးတစ်ဦးနဲ့ နောက်ဆုံး လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ လက်ထပ်ပြီးနောက် သူက သူ့ဇနီးကို အိမ်ထဲက ဘယ်အခန်းကိုမဆို သူ့သဘောအတိုင်း ဖွင့်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခန်းတစ်ခုကတော့ လုံးဝ ဖွင့်လို့ မရဘူးတဲ့! ဒါ... ဒါက စစ်ဆေးရေးမှူး ပေးတဲ့ အရိပ်အမြွက်နဲ့ အရမ်း ဆင်တူတယ်!”

“အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်ကို သိတယ်ဆိုရင် ဒီ ပုံပြင်ရဲ့ မူရင်းကိုလည်း သိသင့်တယ် မဟုတ်လား။” ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမကို လျစ်လျူရှုစွာ ကြည့်သည်။ “တကယ်တော့ အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်က သွေးဆာသူ ဖြစ်တယ်။ သူ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ ဇနီးတိုင်းကို ညှဉ်းပန်းပြီး သတ်ခဲ့တာ။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက... အဲဒီ သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...” ချန်ချန်သည် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ မျက်နှာ ဖြူဖပ်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စို့လာသည်။ “ကျွန်မတို့လည်း အသတ်ခံရမှာလား။... ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။ သတို့သမီး မဖြစ်ချင်ဘူး...”

ကျောက်လန်ဖန်သည် မနေနိုင်ဘဲ မျက်ရည်ကျသည်။ “ဘာလို့ သူတို့က အကြောင်းမဲ့ ပွဲတော် ကျင်းပရတာလဲ! ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ညစာ စားဖို့ ဖိတ်ရတာလဲ! ဒီလို ဖြစ်လာမယ်မှန်း သိရင် ယောက်ျားနဲ့အတူ ပွဲတော်ကို မသွားခဲ့သင့်ဘူး!”

ဟူယာသည် အခြားသူများကဲ့သို့ ကြောက်နေပုံ မပေါ်သော်လည်း သူမသည် အမှန်တကယ်တော့ အလွန် စိုးရိမ်နေသည်။ သူမသည် သူမဘေးမှ ယွီယာချင်ကို မေးသည်။ “အစ်မယွီ။ ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။”

ယွီယာချင်သည် သွားကြိတ်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောသည်။ “မြို့စားက နေဝင်မှ ပြန်လာမှာ။ ငါတို့ လှည့်ပတ်ပြီး အရိပ်အမြွက် တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။”