အခန်း ၃၃၇

အခန်း ၃၃၇ ဒုတိယထပ် ရှာဖွေမှု

ဆူးမန်က မေးသည်။ "ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ။ ရှင် ဒီ စစ်ဆေးရေးမှူးနဲ့ ရင်းနှီးတာလား။"

"ရင်းနှီးတယ်လို့တော့ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တွေ့ဖူးပါတယ်။" ပိုင်ယို့ဝေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "အရင်က ကျွန်မ ကစားဖူးတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုမှာ စစ်ဆေးရေးမှူးအဖြစ် သူ ရှိခဲ့တယ်။ သူက... နှင်းဆီတွေ။ နေ့လယ်ခင်းလက်ဖက်ရည်။ ဘောလုံးပွဲတွေ။ လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေ။ အရောင်တောက်ပြီး လက်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေလိုမျိုး ထူးထူးဆန်းဆန်း အရာအားလုံးကို တကယ် သဘောကျပုံရတယ်။"

သူမသည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ စွဲဆောင်မှုက အပေါ်ယံသက်သက်ပဲ။ ရက်စက်မှုကမှ တကယ် အမှန်တရားပဲ။ သူ အမြင်ချင်ဆုံးကတော့ ကစားသမားတွေ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြတာပဲ။"

ဆူးမန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ "သူက ကျွန်မတို့ကို အရမ်း အထင်သေးလွန်းတယ်။ 'နောက်ဆုံး သတို့သမီး' ဆိုတဲ့ အရိပ်အမြွက်လေးနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မတို့ ယွီယာချင်ရဲ့ လူတွေကို သတိပေးသင့်သလား။ သူတို့ ထောင်ချောက်ထဲ မကျအောင်ပေါ့။"

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ နောက်ထပ် တစ်ခုခု ရှိဦးမှာပါ..." ပိုင်ယို့ဝေက အကြံအိုက်စွာ ပြောသည်။ "အမျိုးသမီးများ သီးသန့် အစီအစဉ်မှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။"

သူမသည် ခဏတာ စဉ်းစားသော်လည်း အရိပ်အမြွက် မတွေ့ပေ။ သူမ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ သူမရှေ့က အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားရသည်။

"ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတာလဲ။" ပိုင်ယို့ဝေက သက်ပြင်းချသည်။ "မြို့စား မပြန်လာခင် ပတ်ပတ်လည် ရှာဖွေကြရအောင်။ သွားကြစို့။"

အမျိုးသမီး သုံးဦးသည် အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။

သူမတို့သည် ဗဟိုခန်းမတွင် ယွီယာချင်နှင့် သူမ၏ အဖွဲ့နှင့် ဆုံကြသည်။

"ကျွန်မတို့ အခန်းတွေကို ရှာသင့်သလား။" ဆူးမန်က မေးသည်။ "ဒီနေရာက တော်တော် ကျယ်တယ်။ ဒါကြောင့် သီးခြားစီ ရှာကြရအောင်။"

ယွီယာချင်သည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်သည်။

သူတို့သည် မနေ့က စကားများခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ဂိမ်းထဲ အတူတူ ရောက်နေပြီ ဖြစ်၍ အတိတ်က အငြိုးအတေးများကို ခဏတာ ဘေးဖယ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ယွီယာချင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ရှင်တို့က ဘယ်ဘက်။ ကျွန်မတို့က ညာဘက်။"

ဆူးမန်၊ ကျူရှူးနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့သည် ဘယ်ဘက်သို့ သွားကြသည်။

ယွီယာချင်၊ ဟူယာနှင့် ကျောက်လန်ဖန်တို့သည် ညာဘက်သို့ သွားကြသည်။

ချန်ချန်သည် အလယ်တွင် နှစ်စက္ကန့် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယွီယာချင်၏ ခြေလှမ်းများ‌နောက်ကို လိုက်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် ယွီယာချင်၏ မနှစ်သက်မှုကို ခံရသူ ဖြစ်သည်။ ဟူယာသည် သူမကို မကြာခဏ ပြက်ရယ်ပြုလေ့ ရှိသည်။ ကျောက်လန်ဖန်ကတော့ အပေါ်ယံမှာ သူမအတွက် စကားပြောပေးသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ ဘေးကင်းရေးကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။

သို့သော် ဘယ်ဘက်မှ လူသုံးယောက်သည်

တစ်ယောက်က မသန်စွမ်း၊ တစ်ယောက်က လက်ဒဏ်ရာရထားသူ၊ တစ်ယောက်က သီချင်းဆိုပြီး ကခုန်နိုင်ရုံသာ အရည်အချင်းရှိသော နာမည်ကြီး ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ထံ၌ ပိုမို လုံခြုံသည်မှာ သေချာသည်။

...

ခန်းမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ခရုပတ် လှေကားနှစ်ခု ပါရှိပြီး နူးညံ့သော ပုံစံများပါရှိသည့် ခမ်းနားသော နီညိုရောင် ကော်ဇောနှင့် ရွှေအစစ်ဖြင့် ထွင်းထုထားသော လက်ရန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

လှေကားအတိုင်း တက်သွားသည်နှင့် ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ တောက်ပနေသော ဖန်မီးဆိုင်းကို မြင်နိုင်ပြီး ဇောက်ထိုးထားသော ကိတ်မုန့်နှင့်တူကာ အထပ်ထပ် စီထားပြီး တောက်ပနေသည်မှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် အသက်ရှူ မှားလောက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမတို့သာ ဂိမ်းထဲမှာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ခဏလောက် ရပ်ပြီး ချီးကျူးမိမှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဂိမ်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက အမြဲတမ်း ရှိနေသောကြောင့် ရှုခင်းသည် မည်မျှပင် လှပနေပါစေ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ဆိုးရွားပြီး သေစေနိုင်သော အရည်အသွေးများသာ ရှိနေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ ရှာဖွေခဲ့သော အခန်းများအားလုံးသည် သော့မခတ်ထားပေ။ သူမသည် လက်ကိုင်ကို လှည့်ပြီး ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် တံခါးများ ပွင့်လာသည်။

၎င်းသည် ရတနာများ စုပုံနေခြင်း။ လှပသော အဝတ်အစားများ ချိတ်ထားခြင်း။ သို့မဟုတ် စျေးကြီးသော ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ။ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ။ မှန်များ။ နံရံကပ်ပိတ်ချောများ... မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေသော ခင်းကျင်းပြသမှု အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အခန်း ၆၃ ခန်းကို စစ်ဆေးခဲ့ကြပြီး အစပိုင်း ထိတ်လန့်မှုမှ နောက်ဆုံးတွင် ထုံထိုင်းလာကာ ရွှေနှင့် ငွေ လက်ဝတ်ရတနာများကြောင့် အလှတရား ရောဂါပင် ရလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဆူးမန်သည် ၆၄ ခန်းမြောက် အခန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်၌ လက်နက်ဝတ်စုံ အစုံလိုက်ကို ပြသထားသည်။

လူများအတွက် သံချပ်ကာများသာမက မြင်းများအတွက်ပါ သံချပ်ကာများ ရှိပြီး သစ်သားဘောင်များပေါ်တွင် အလှဆင်ထားသည်။ သူရဲကောင်း၏ သံချပ်ကာကို မြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသောကြောင့် လူနှင့် မြင်းအစစ် အတူတကွ စီးနင်းနေသကဲ့သို့ လှပပြီး ခန့်ညားနေသည်။

ကျူရှူးသည် သူမ၏ သံချပ်ကာ ခါးပတ်မှ မြင်းစီး ကြာပွတ်ကို ယူပြီး ဆူးမန်ကို ပေးသည်။ "ဒါကို ရှင် လိုအပ်လား။"

ဆူးမန်သည် ယူပြီး သူမ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်သော်လည်း သိပ် အဆင်မပြေပေ။

"ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်မယ်။" သူမသည် ကြာပွတ်ကို သူမ၏ ခါးတွင် ချည်ထားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ သံချပ်ကာမှ ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ လွှဲယမ်းပြီး အထိအတွေ့ကို စစ်ဆေးသည်။

အပြင်ဘက်မှ အသံများ ကြားရသည်။ ယွီယာချင်တို့ဘက်က အသံများ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသောအခါ ယွီယာချင်နှင့် အခြားသူများ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ စင်္ကြံများက နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အဝိုက်ပါရှိပြီး အစွန်းတစ်ဖက်မှ စတင်၍ ဆက်လျှောက်သွားပါက အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ယွီယာချင်သည် ပိုင်ယို့ဝေနှင့် အခြားသူများ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မေးသည်။ "တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့လား။"