အခန်း ၃၃၈

အခန်း ၃၃၈ ပထမထပ်တွင် စားသောက်ခြင်း

"ရွှေနဲ့ ငွေ လက်ဝတ်ရတနာတွေ အပုံလိုက်ပဲ။" ဆူးမန်က ပြန်ဖြေသည်။

ယွီယာချင်: "ကျွန်မတို့လည်း အတူတူပဲ။ အားလုံးက ရွှေနဲ့ ငွေ လက်ဝတ်ရတနာတွေ။ ဒါမှမဟုတ် အဝတ်အစား။ ဖိနပ်နဲ့ အိတ်တွေ။ ပြီးတော့ အလယ်ခေတ် စုဆောင်းစရာ တချို့ပဲ။ ကျွန်မတို့ အခန်း ၆၄ ခန်းကို ရှာခဲ့တယ်။ သော့ခတ်ထားတာ တစ်ခုမှ မတွေ့ဘူး။"

"ကျွန်မတို့လည်း အခန်း ၆၄ ခန်းကို ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒုတိယထပ်မှာ အခန်း ၁၂၈ ခန်း ရှိတယ်။" ဆူးမန်က မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်သည်။ "ကျွန်မတို့ အပေါ်ထပ် တက်ကြည့်သင့်သလား။"

ယွီယာချင်က ခေါင်းညိတ်သည်။

အဖွဲ့သည် ခရုပတ် လှေကားသို့ ပြန်လာပြီး အပေါ်ထပ် တက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် အောက်ထပ်မှ ခေါင်းလောင်း မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရိန် ရိန် ရိန် ရိန်...

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သံသယဖြင့် ကြည့်ကြသည်။

ယွီယာချင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "အောက်ဆင်းပြီး ကြည့်ရအောင်။"

လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အောက်ဆင်းသွားကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် နောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခေါက်လှံတံကို သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဖြုတ်ယူကာ ရုန်းကန်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ လှေကား၏ အစွန်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။

အောက်ဘက်မှ အဆင့်ဆင့်သော လှေကားထစ်များကို ကြည့်သည်။ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိရာ မူးဝေလာသည်ကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်လာသည်။

သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးရန် ကြိုးစားသည်...

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ချီသွားမယ်။" ဆူးမန်သည် နောက်လှည့်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ရှင် ဒီလိုမျိုးဆို အရမ်း နှေးလွန်းတယ်။"

ကျူရှူးသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ မာနကို ဂရုစိုက်သောကြောင့် စကားပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေပြီး သူမအတွက် တီးတိုး ရှင်းပြသည်။ "ဒီက လှေကားတွေက နည်းနည်း မတ်စောက်တယ်။ ဒါကြောင့် အောက်ဆင်းတာက အပေါ်တက်တာထက် ပိုပြီး အားစိုက်ရတယ်။"

ဆူးမန်သည် ပိုင်ယို့ဝေအောက် နှစ်လှမ်းဆင်းပြီး သူမကို ကျောပေးကာ ကိုယ်ကို ကိုင်း၍ ပြောသည်။ "အပေါ် တက်လိုက်ပါ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ကျောကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ညာလက်ကို ကြည့်သည်။ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် လှံတံများကို ချကာ သူမ၏ ကျောပေါ်သို့ မှီလိုက်သည်။

"ရှင် လုပ်နိုင်တာ သေချာလား။ ကျွန်မကို လဲကျအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မ သူများကို ဒုက္ခ မဖြစ်ချင်ဘူး။ " ပိုင်ယို့ဝေသည် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောသည်။

"ပွစိပွစိ မပြောနဲ့! ဒီကို တက်! ကျွန်မ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ရှင်ကို ချီနိုင်တယ်! ရှင် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးမသိတတ်ဘူး!" ဆူးမန်သည် လျှင်မြန်စွာ လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောသည်။

ကျူရှူးသည် သူတို့၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးသည်။ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ သူတို့နောက်မှ အောက်ထပ်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ခဲ့သည်။

...

ခေါင်းလောင်းသံသည် စားသောက်ခန်းမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

စားသောက်ခန်းတွင် ရှည်လျားသော စားပွဲတစ်ခု ခင်းထားပြီး သန့်ရှင်းသော စားပွဲခင်းဖြူ ဖုံးအုပ်ထားကာ ကောင်းမွန်သော အစားအစာများစွာကို စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသည်။

ဤမှ ပွဲတော်သည် အခြေစိုက်စခန်းက ပွဲနှင့်တော့ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် များပြားမှုသည် ကပ်ဘေး မတိုင်ခင်ကတောင် သာမန်လူများအတွက် စိတ်ကူး၍မရ‌သော ဇိမ်ခံမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အရည်အသွေးမြင့် အမဲသားကင်။ လှပစွာ ကင်ထားသော ဝက်ကင်။ မွှေးကြိုင်သော ကြက်ဆင်ကင်။ ရာသီပေါ် သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစုံ။ ထို့နောက် နူးညံ့ပြီး အထူးပြုလုပ်ထားသော ကိတ်မုန့်များနှင့် အချိုပွဲများဖြင့် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် စီထားသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် စားပွဲ၌ ယဉ်ကျေးစွာ ရပ်နေပြီး ပြုံးရယ်ကာ သူတို့ကို ပြောသည်။

"ချစ်လှစွာသော သတို့သမီးတို့။ နေ့လယ်စာ စားချိန် ရောက်ပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သုံးဆောင်ကြပါ။"

တကယ်တော့ သူမတို့သည် ဗိုက်မဆာကြသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိမ်းထဲ ဝင်ခါနီး၌ ပွဲမှာ စားထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂိမ်းထဲ ဝင်ပြီးနောက် အချိန်က မနက်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှာဖွေမှုအချို့ လုပ်ပြီးနောက် ယခု နေ့လယ် ဖြစ်သည်။

လူခုနစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နေရာယူကြသည်။

စားပွဲက အလွန် ရှည်လျားသောကြောင့် လူခုနစ်ဦးသည် ပြန့်ကျဲပြီး အလှမ်းဝေးနေကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဝိုင်တစ်ကျိုက် သောက်ကြည့်သော်လည်း အရသာ မတွေ့သောကြောင့် ဖန်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

သူမသည် မနေနိုင်ဘဲ စဉ်းစားမိသည်။ ဤစနစ်သည် အင်မတန် အစွမ်းထက်ပြီး ဝိုင်၏ အရသာကို အပြည့်အဝ တုပဖန်တီးနိုင်သော်လည်း အချိန်ပေးပြီးမှ ရနိုင်သော အရသာစစ်စစ်ကိုတော့ တကယ်တမ်း ဖန်တီးရန် မတတ်နိုင်သေးပေ။

ဤနေရာမှ ဝိုင်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ချို့တဲ့နေတုန်းပင်။

သို့သော် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ပိုမို ရှားပါးလာသည်နှင့်အမျှ ထိုသို့သော အစားအစာ ကောင်းများအကြောင်း ညည်းညူနေခြင်းသည် မာနကြီးလွန်းရာ ကျမည်။

ထိုသို့ စဉ်းစားရင်းနှင့် အတွေးတစ်ခုက သူမကို ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏ ပန်းကန်ပေါ်ရှိ အစားအစာများကို နောက်တစ်ကြိမ် ငုံ့ကြည့်သည်။

သူမ ကြာကြာ ကြည့်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ စစ်ဆေးရေးမှူးက ကြင်နာစွာ မေးသည်။

"ဒီ အဖြူရောင် မှို ရွှေကရင်ပ်မှာ ပြဿနာ ရှိလို့လား။ ခင်ဗျား စားချင်စိတ် သိပ်မရှိပုံရတယ်။ သတို့သမီးတစ်ဦးအနေနဲ့ သူမရဲ့ ဇာတိမြေနဲ့ ဝေးကွာနေရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး တတ်နိုင်သမျှ စားပေးပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ညစာကို မြို့စားရဲ့ အရသာအတိုင်း ပြင်ဆင်မှာပါ။"

...မြို့စားက ဘယ်လို အရသာမျိုးကို ပိုနှစ်သက်မည်နည်း။

စားမရသော အစားအစာတွေချည်း ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် နေ့လယ်စာ မစားပါက တစ်နေကုန် ဗိုက်ဆာနေရတော့မည်လား။

အမျိုးသမီးများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကြောက်စရာကောင်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေအချို့ကို စဉ်းစားပြီးနောက် ဓားနှင့် ခက်ရင်းများကို ကောက်ယူ၍ စားသောက်ခြင်း စတင်ကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူမ၏ နေ့လယ်စာကို စတင် စားသောက်သည်။