အခန်း ၃၃၉

အခန်း ၃၃၉ ပစ္စည်းနှင့် ကိရိယာများ

အစားအစာများက အလွန် များပြားလွန်းသောကြောင့် သူတို့ အားလုံးကို မစားနိုင်ကြပေ။

ယွီယာချင်သည် ၈၀% မှ ၉၀% ခန့် ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ စားပြီးနောက် စစ်ဆေးရေးမှူးကို မေးသည်။ "စုစုပေါင်း ဘယ်နှစ်ထပ် ရှိပါသလဲ။"

"မြေအောက်ခန်း ပါရင် လေးထပ်ပါ။" စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် ယွီယာချင်က မေးသည်။ "သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းက ဘယ်မှာလဲ။"

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ဒါကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမကို တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေပေ။ "သတို့သမီး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းကို မဖွင့်ပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် မြို့စားက အရမ်း ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်။ ယုံပါ။ ခင်ဗျား အဲဒီ မြင်ကွင်းကို မမြင်ချင်‌လောက်ပါဘူး။ "

ယွီယာချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ကျွန်မ အခန်းကို မဖြစ်မနေ ဖွင့်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အခန်းက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိဖို့ လိုတယ်!"

စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြောသည်။ "သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းကတော့ ဒီ စံအိမ်ကြီးထဲမှာ ရှိတာပေါ့။"

သူမတို့ကို ပြောပြချင်ပုံမရပေ။

ယွီယာချင်သည် သူမ၏ ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ချကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဟူယာကို ပြောသည်။ "စားပြီးပြီလား။ ကျွန်မတို့မှာ အချိန် သိပ်မရှိဘူး။ အခန်း ၁၂၈ ခန်း ရှိတယ်ဆိုရင် နေမဝင်ခင် အခန်းတိုင်းကို ရှာချင်ရင် အမြန် လုပ်ရမယ်!"

လူတိုင်းသည် အစကတည်းက သိပ်မဆာကြသောကြောင့် နှစ်ကိုက်လောက် စားပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်လိုက်ကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ တစ်ဦးတည်းသာ မရွေ့သေးပေ။

"ရှင် မသွားဘူးလား။" ကျူရှူးက မေးသည်။

"အိုး။ ကျွန်မ ဗိုက်မပြည့်သေးဘူး။ ရှင်တို့ အရင် သွားနှင့်ကြပါ။" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ပန်းကန်ပေါ်ရှိ ပန်ကိတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှီးသည်။ "နောက်ပြီး ကျွန်မ လှေကား အတက်အဆင်း အဆင်မပြေဘူး။ ကျွန်မ စားပြီးရင် ပထမထပ်က အခန်းတွေကို သွားရှာမယ်။"

လူတိုင်းက သူမ၏ အကြောင်းပြချက်ကို သဘောတူပြီး စားသောက်ခန်းမှ ထွက်သွားကြသည်။

ကျူရှူးသည် ပိုင်ယို့ဝေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆူးမန်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ကျယ်ဝန်းသော စားသောက်ခန်းတွင် ပိုင်ယို့ဝေနှင့် စစ်ဆေးရေးမှူးတို့သာ ကျန်ရစ်သည်။ တစ်ဦးက စားပွဲ၏ စွန်းတစ်ဖက်တွင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးက အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ အစားအစာကို စားရင်း နားမလည်သော စကားများဖြင့် တီးတိုး ရေရွတ်နေသည်။

"ဝက်ကင်က အရမ်း ကြီးလွန်းလို့ မထည့်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမဲသားကင်တွေ။ ကြက်ကင်တွေနဲ့ အသားလုံးတွေ ယူသွားနိုင်တယ်... ခဏလေး။ ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထား။ ရေခဲသေတ္တာက သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အတွက်... မမီဘူးလား။ ဒါဆိုရင် ကုလားထိုင်တစ်ခု ရွှေ့ပြီး တက်ရပ်လိုက်။"

စစ်ဆေးရေးမှူးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးသည်။ "ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တာ ဘာများ ရှိပါသလဲ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏတာ ကြောင်သွားသည့်ပုံဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ရှင့်ကို ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

စစ်ဆေးရေးမှူး: "..."

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ အစာကို မျိုချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ခဏ ရှောင်ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မ စားနေတုန်း အကြည့်ခံနေရတာ မကြိုက်ဘူး။"

စစ်ဆေးရေးမှူး၏ အပြုံးသည် အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။ "ရပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အစားအစာကို သုံးဆောင်ပါ။"

၎င်းသည် အနည်းငယ် ဦးညွတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေအနားမှ ဖြတ်သွားစဉ်တွင် သူမ၏ ပန်းကန်အများစု ဗလာဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိပြီး မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ပြောင်သည်။ "မြို့စားသာ သူ့ရဲ့ သတို့သမီးမှာ ဒီလောက် စားချင်စိတ် ရှိတာ မြင်ရင် ဝမ်းသာမှာ သေချာပါတယ်..."

ထိုစကားလုံးများက လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့နေပြီး အောက်သို့ ကျမလာနိုင်ပေ။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် စားပွဲခင်းအောက်မှ အမွေးပွ ယုန်လေးတစ်ကောင် ထွက်လာသည်ကို ၎င်း မြင်လိုက်ရလို့ပင်ဖြစ်သည်!

၎င်းသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ပခုံးအတိုင်း စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လာပြီးနောက် ကင်ထားသော ဆယ်လ်မွန် တစ်ပန်းကန်လုံးကို ဆွဲယူသွားသည်!

စစ်ဆေးရေးမှူး၏ လှပပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးပြာများက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်!

ယုန်သည် ပန်းကန်ကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် စားပွဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး စားပွဲခင်းအောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကာ ခဏအကြာတွင် ပြန်ထွက်လာသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချောကလက် မုန့် တစ်ပန်းကန်ကို ယူသွားသည်!

"ဘယ်လိုလုပ်ရဲတာလဲ!..." စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် လှမ်းလျှောက်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေအနားမှ စားပွဲခင်းကို ဆွဲခါလိုက်သည်!

"ဟေး!" ပိုင်ယို့ဝေသည် ဒေါသတကြီး အော်သည်။ "ရှင်လုပ်တာ ကျွန်မ ဝတ်စုံ ပေသွားပြီ!"

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် စားပွဲရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်။

စားပွဲအောက်တွင် အမွေးပွ ယုန်လေးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ လက်၌ သော့ကို ကိုင်ပြီး တစ်ဝက် လှည့်ကာ အရုပ်အိမ် ၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်!

ယုန်သည် ချောကလက် မုန့်ကို ခေါင်းပေါ် မြှောက်ကိုင်လျက် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်!

"ခင်ဗျားကို စည်းကမ်း ချိုးဖောက်တယ်လို့ စနစ်က ဘာလို့ အလံမပြတာလဲ။!"

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် လှည့်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ သူ၏ လေသံသည် အလျင်စလိုပြီး ဒေါသထွက်နေသည်! အယောင်ဆောင်ထားသော လူကြီးလူကောင်း၏ မျက်နှာဖုံးကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီးနောက် ဒေါသနှင့် ရက်စက်မှုသာ ကျန်တော့သည်!

"ဘာလို့လဲ" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ စကတ်ပေါ်မှ ဆီစွန်းကို ခါချကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။ "ရှင့်ရဲ့ ဂိမ်းက ပစ္စည်းတွေ အသုံးပြုတာကို ခွင့်မပြုဘူးလား။"

စစ်ဆေးရေးမှူး: "ပစ္စည်းတွေ သုံးနိုင်တာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းတွေက!..."

"အလုပ် ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ပြဿနာ မရှိဘူးပေါ့။" သူမသည် မှုန်ပြပြ ပြုံးသည်။ "ကျွန်မ ပစ္စည်းတစ်ခု သုံးလိုက်ရုံပဲ။"

"ဒါပေမဲ့! ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးက မရှိသင့်ဘူး!" ၎င်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အရုပ်အိမ် ၏ ဝင်ပေါက်ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် အရုပ်အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော ယုန်ကို ညွှန်ပြသည်။ "ဒီ ပစ္စည်းရော။ ဒီ ပစ္စည်းရော! ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိခိုက်စေတဲ့ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးတွေ ရှိဖို့ကို စနစ်က ခွင့်မပြုဘူး!"