အခန်း ၃၄၀

အခန်း ၃၄၀ အားနည်းချက်များကို ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းပြီး ယုန်ကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ ပေါင်ပေါ် တင်ကာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။

သူမ၏ လက်များတွင် ဆီများ ပေကျံနေသည်။

သူမသည် စက်ဆုပ်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ လက်သုတ်ပုဝါကို ဆွဲယူကာ လက်ကို သုတ်လိုက်သည်။

"စနစ်က ဘာတွေ စဉ်းစားနေလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဒီ ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်မကို ဂိမ်း ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးခဲ့တာ။" သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သုတ်ရင်း ပြောသည်။ "ကျွန်မကို ပေးပြီးမှ မသုံးခိုင်းလို့တော့ မရဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒါဆို စည်းမျဉ်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရမ်း မမျှမတ ဖြစ်သွားမယ်။ ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိခိုက်မလားဆိုတာတော့..."

သူမသည် မော့ကြည့်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြသည်။ "ဒါက စစ်ဆေးရေးမှူးရဲ့ တာဝန် မဟုတ်ဘူးလား။"

စစ်ဆေးရေးမှူး: "..."

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လက်သုတ်ပုဝါကို ချကာ သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ကွေ့ပြီး စားသောက်ခန်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် သူမ၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အတက်အကျ ဖြစ်နေသည်။

အခြားသူများက ပစ္စည်းများ သုံးသည်။ သို့သော် သူမ!

သူမလည်း ပစ္စည်းများ သုံးသည်!

သူတို့က အတူတူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။!

...သို့သော် သူမ မှန်တာ တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ဂိမ်း၏ ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် စစ်ဆေးရေးမှူးတိုင်း၏ တာဝန်ပင်!

၎င်းသည် နက်ရှိုင်းသော အသက်ရှူခြင်းကို ပြုလုပ်သည်။ သို့သော် လုံးဝ အသက်ရှူရန် မလိုအပ်ပေ။ ဒေတာ ပမာဏ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အပြုအမူသည် မကြာသေးမီကပင် လူတစ်ဦးနှင့် ပို၍ ပို၍ တူလာရုံသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လက်ချောင်းဖြင့် လေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြိမ်အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်သည်။

ဘောလုံးတစ်လုံး ကောင်းကင်မှ ကျလာသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ခေါ်လိုက်တာလဲ။" ဘောလုံးသည် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်သည်။ "ဒါ ခင်ဗျား တာဝန်ယူထားတဲ့ ဂိမ်း ဖြစ်ရပ်လား။ ဝိုး~ အတွေးတွေ အများကြီး ထည့်ထားရမယ်။ အရမ်း လှပနေတာပဲ~"

၎င်းသည် အခြားပြောရန် စိတ်ကူးမရှိဘဲ ဘောလုံးကို တည့်တည့် ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ဒေတာကို စစ်ဆေးလိုက်တော့ ထောင်တွင်း #၇၀၁၆ က ဆုလာဘ်တစ်ခု ရထားတဲ့ ကစားသမားတစ်ဦးကို တွေ့တယ်။ အဲဒါ ခင်ဗျား တာဝန်ယူရတဲ့ ဧရိယာပဲ။ ဒီလို ဆုလာဘ်မျိုးက ဂိမ်း ဟန်ချက်ညီမှုကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်စေမှာ သေချာတယ်။ ဘာလို့ ကစားသမားကို ပေးလိုက်တာလဲ။! ဒါက တခြား ဂိမ်းတွေ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်တာကို ထိခိုက်‌နိုင်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။!"

ဘောလုံးသည် ခဏတာ ရပ်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "ဟေ့! ခင်ဗျားရဲ့ ဒေတာ နမူနာက ပို ကျယ်ပြန့်ရုံနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အော်လို့ ရမယ် မထင်နဲ့! ခင်ဗျားက သင်တန်းသား စစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ယောက်ပဲ!အရမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်မနေနဲ့!!!"

ဘောလုံးသည် ဒေါသကြီးသည်ကို ပြသသည့်အနေဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ပြင်းပြင်း ထိမှန်လိုက်သည်!

ကြမ်းပြင်သည် ကွဲသွားပြီး ချိုင့်ကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဘောလုံးက ပျောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဘောလုံးကို ထပ်မံ ခေါ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဖြစ်ရပ် ၇၀၁၆ ကို တာဝန်ယူရတယ်။ ခင်ဗျား ပြန်လာပြီး ပြင်ရမယ်! အဲဒီ ကစားသမားမှာ ယုန်တစ်ကောင် ရှိနေသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ် ဖြစ်ရပ် မှတ်တမ်းမှာမှ ရှာမတွေ့ဘူး!"

ဘောလုံးသည် မပေါ်လာဘဲ အသံသာ ထွက်လာသည်။

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြင်လိုက်! ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မကူညီဘူး!"

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် သွားကြိတ်သည်။ "ကျွန်တော်က သင်တန်းသား စစ်ဆေးရေးမှူးပဲ! ကျွန်တော့်မှာ အခွင့်အာဏာ မလုံလောက်ဘူး!"

ဤတစ်ကြိမ်၌ အကြောင်းပြန်ခြင်း မရှိပေ။

၎င်းသည် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘောလုံး၏ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ခင်ဗျား ခံသင့်တယ်။"

စစ်ဆေးရေးမှူး: "..."

သူက အဘယ်ကြောင့် ခံသင့်သနည်း။ ဤ ပြဿနာအားလုံးကို သူတို့ပဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်!!!

...

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရေချိုးခန်းတွင် ယုန်ကို ဆေးကြောနေသည်။

ပန်းကန်များ သယ်ဆောင်သောအခါ အမွေးပွ ခြေသည်းများကြား ဆီနှင့် ဟင်းရည် အစွန်းအထင်းများ ရှိ‌နေပြီး ဆေးကြောရသည်မှာ ခက်ခဲသည်။

ကျူရှူးနှင့် ဆူးမန်တို့သည် အပြင်မှ ပြန်လာကြပြီး စီးနေသော ရေကို လိုက်၍ ပိုင်ယို့ဝေကို ရေချိုးခန်းတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

"တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့လား။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ယုန်ကို သူမ၏ ခွန်အား အားလုံးဖြင့် ညှစ်ကာ ၎င်း၏ လုံးဝန်းသော ခေါင်းကို လိမ်ထားသော မုန့်ကဲ့သို့ လိမ်ရင်း မေးသည်။

ကျူရှူးနှင့် ဆူးမန်တို့သည် နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းခါကြပြီး ပင်ပန်းကာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။

"ဒုတိယထပ်လိုပဲ။ တတိယထပ်ကလည်း ရွှေနဲ့ ငွေ လက်ဝတ်ရတနာတွေနဲ့ ရှားပါး စုဆောင်းစရာတွေ။ နာရီတွေ။ စောင်တွေ။ ပုံစံငယ်တွေ... ပြည့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းကို မတွေ့ဘူး။"

ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။ "ရှင်တို့ ရေတွက်ပြီးပြီလား။ တတိယထပ်မှာ အခန်း ဘယ်နှစ်ခန်း ရှိလဲ။"

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ခဏတာ ကြောင်သွားကြသည်။

"ဘာလဲ။ မသိဘူးလား။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ယုန်ကို ချပြီး သူတို့ကို ကြည့်သည်။

"တစ်ရာကျော်..." ဆူးမန်သည် တွန့်ဆုတ်သည်။ "အခန်းတွေက အရမ်း များတယ်။ လူတိုင်း ရှာဖွေရင်း ခေါင်းမူးလာကြတယ်။ အစကတော့ ရေတွက်နေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ မှတ်မိဖို့ မေ့သွားတယ်။"

ကျူရှူးသည် သဘောပေါက်စွာ တီးတိုး ရေရွတ်သည်။ "အပေါ်ထပ်နဲ့ အောက်ထပ်ရဲ့ အပြင်အဆင်က အတိအကျ အတူတူပဲ။ ဒါကြောင့် တတိယထပ်မှာလည်း အခန်း ၁၂၈ ခန်း ရှိလောက်တယ်။ တစ်ခုခု ပျောက်နေတယ်ဆိုရင် သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းတွေ ဖွက်ထားတာကို ဆိုလိုတယ်!"

ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားပြီး လှည့်၍ အပြင်သို့ ပြေးသွားသည်။ "ကျွန်မ ထပ်သွား ရေတွက်လိုက်ဦးမယ်!"

"ပြန်လာခဲ့။" ပိုင်ယို့ဝေက သူမကို ခေါ်ပြီး မေးသည်။ "မြေအောက်ခန်းကို သွားပြီးပြီလား။"