အခန်း ၃၄၁

အခန်း (၃၄၁) - မြို့စား ပြန်လာခြင်း

"ယွီယာချင်က လူတချို့ကို ဟိုဘက်ကို ခေါ်သွားတယ်။ ကျူရှူးက နင်တစ်ယောက်တည်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ ငါတို့ နင့်ဆီကို အရင် ပြန်လာကြည့်တာ" ဆူးမန်က မေးသည်။ "အခု မြေအောက်ခန်းကို အတူတူ သွားကြမလား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါသည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ အချိန် သက်သာအောင် ခြံဝန်းကို သွားကြည့်ရအောင်။ ယွီယာချင်က သဲလွန်စ တစ်ခုခု တွေ့ရင်တောင် သူ လျှို့ဝှက်ထားမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

ယွီယာချင်သည် ပုံမှန် အလွန် ဖြောင့်မတ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်ခါတလေ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ပရိယာယ်ကြွယ်သော နည်းလမ်းများကို မထီမဲ့မြင် ပြုလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမယူဆသည်။

မှောင်လာသည်နှင့်အမျှ နေဝင်ချိန်သည် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း အလိုလို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။

သတို့သမီး ခုနစ်ခန်းမှလွဲ၍ ပထမထပ်ရှိ ကျန် အခန်းများအားလုံး လွတ်နေသည်။

ဒုတိယထပ်နှင့် တတိယထပ်ရှိ အခန်းများတွင် ရွှေနှင့် ငွေ လက်ဝတ်ရတနာများ ပြည့်နေသည်။

မြေအောက်ခန်းသည် အပျက်အစီးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ရှုပ်ပွနေပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ရပေ။

ခြံဝန်းသည် ပန်းများဖြင့်သာ ပြည့်နေပြီး အခြား ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

သူတို့တစ်နေကုန် ရှာဖွေကြသည်မှာအချည်းအနှီးပင်။အပြင်ဘက်ကောင်းကင်သည် ပိုမို မှောင်လာသည်...

နောက်ဆုံးတွင် သတို့သမီး ခုနစ်ဦးသည် ဧည့်ခန်းတွင် ပြန်လည် ဆုံစည်းကြသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကျောက်လန်ဖန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မောပန်းစွာ အသက်ရှူနေသည်။ "ရှင်တို့ ဆက်ရှာကြပါ။ ကျွန်မမသွားနိုင်တော့ဘူး။ နောက်ထပ် တစ်လှမ်းမှ မလှမ်းနိုင်တော့ဘူး"

သူမ၏ ဆံပင်များ လျှောကျနေသည်။ သူမ၏ ကျောပြင် တစ်ခုလုံး စိုစွတ်နေပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံသည် ဖြူဖျော့သော ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကပ်နေသည်။

ချန်ချန်သည်လည်း ရှုပ်ပွနေပြီး လုံးဝ စိုစွတ်နေသည်။

သူမနှင့် ကျောက်လန်ဖန် နှစ်ဦးစလုံးသည် ဂိမ်းများ သို့မဟုတ် ဝင်္ကပါများထဲသို့ တစ်ခါမျှ မဝင်ခဲ့ဖူးပါ။ ထိုကြောင့် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေသည် ခုနစ်ဦးထဲတွင် အဆိုးဆုံး ဖြစ်သည်။ ထိုမျှ ကြီးမားသော အိမ်ကြီးထဲတွင် ပြေးလွှားနေခြင်းက မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အပြင်ဘက်ရှိ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ကျွန်မ မှတ်မိတာ ဒုတိယထပ်မှာ လက်နက်တချို့ ရှိတဲ့ အခန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ သွားပြီး ရွေးချယ်ကြရအောင် ဒါမှ နောက်မှ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘာမှ မရှိဘဲနဲ့ မပြီးဆုံးအောင်"

ကစားသမားများသည် ဂိမ်းထဲသို့ လက်နက် ယူဆောင်ခွင့် မရှိသော်လည်း ဂိမ်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုခွင့် ရှိသည်။

ယွီယာချင်နှင့် ဟူယာတို့သည် လက်နက် ရွေးချယ်ရန် ထရပ်ကြသည်။

ချန်ချန်နှင့် ကျောက်လန်ဖန်တို့သည် လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် မနည်း ဖြစ်နေသော်လည်း အံကြိတ်ပြီး ထရပ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ယို့ဝေမှ လွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းနီးပါးသည် သူရဲကောင်း ဓားတစ်ချောင်းစီ ယူခဲ့ကြသည်။

ညစာစားချိန် ခေါင်းလောင်း ထိုးသောအခါ အမျိုးသမီးများသည်မျက်နှာတွင်လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်ကို စစ်ဆေးရေးမှူးကမြင်သည်။ တစ်ဦးစီသည် လေးလံသော သံဓား တစ်ချောင်းစီကို ဆွဲလာကြသည်။ သူ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းတို့ ဒီလို လုပ်ချင်တာ သေချာလား။ လက်နက် ကိုင်ဆောင်ပြီး မြို့စားနဲ့ ညစာ စားတာက မင်းတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပဲ။ မြို့စားဒေါသ ထွက်မှာ မကြောက်ဘူးလား"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးများ၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့၏ ဓားများကို ကိုင်ထားသင့်သလား သို့မဟုတ် ချထားသင့်သလား မသေချာကြပေ။

ကျူရှူးသည် လူတိုင်းကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "ဂုဏ်သရေရှိ မြို့စားက ဒေါသ ထွက်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ နေ့တိုင်း စောစောထွက်သွားပြီး နောက်ကျမှ ပြန်လာတာကို စိုးရိမ်နေရုံပါ။ ဒါကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ ဓားတစ်ချောင်း လက်ဆောင် ပေးချင်တာပါ။ အားလုံးပဲ ဓားကို စားပွဲအောက်မှာ ဝှက်ထားပေးပါ။ ဒါက ကျွန်မတို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက် လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မြို့စားကို ကြိုတင် မမြင်စေချင်ပါဘူး"

သူမ၏ အငြင်းပွားမှုသည် အလွန် ယုတ္တိတန်ပြီး ခိုင်လုံသောကြောင့် စစ်ဆေးရေးမှူးပင် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်မိသည်။

အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ ဓားများကို ဝှက်ထားစဉ် အပြင်ဘက် တံခါးမှ ရုတ်တရက် အသံ ကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သတိမထားမိဘဲ ဧရာမ ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးသည် တံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် အလွန် ရုတ်တရက် ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငါ့ ညစာ ဘယ်မှာလဲ။မင်းတို့ ငါ့ကို အငတ်ထားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

ထိုသူ၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်လောင်သည်။ သူ၏ ဒေါသထွက်သော အော်ဟစ်သံသည် ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို တဖြည်းဖြည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာကြသည်။ သို့မဟုတ် "၎င်း" ဟု ပြောလျှင် ပို သင့်လျော်လိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... မြို့စားတွင်တောရိုင်း သားရဲ၏ မျက်နှာရှင်းလင်းစွာရှိနေသည်။

သူသည် အမျိုးသား ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝက်ဝံကဲ့သို့ ကြီးမားသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ထူထဲသော၊ ခရမ်းရောင် ရင့်ရင့် အမွေးရှည်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မီးများက သူ့ကို ထိုးလိုက်သောအခါ အပြာရောင် တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေသည်။

အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်

သူသည် အပြာရောင်မုတ်ဆိတ် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကျောရိုးများတစ်လျှောက် အေးစက်မှုကို ခံစားရပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ သူ့ကို ကြည့်ကြသည်။

နောက်ထပ် အသံ ကျယ်ကြီးတစ်ခု။

သွေးများပေကျံနေသော နွားရိုင်း တစ်ကောင်သည် ထမင်းစား စားပွဲပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာသည်။ ပန်းကန်များကို ရိုက်ချိုးပြီး အမျိုးသမီးများကို လန့်သွားစေသည်။

မြို့စားသည် ကျွဲ၏ ချိုနှင့် ခွာများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားမထုတ်ရဘဲ ၎င်း၏ ခေါင်းကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး နွား၏ ခြေထောက်ကို ကိုက်ကာ တောက်ပြောင် နီရဲသော အသားတစ်ပိုင်းကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဝါးစားပြီး မျိုချလိုက်သည်။

"ငါ့ သတို့သမီးတို့ ဘာလို့ မစားကြတာလဲ" မြို့စား၏ အေးစက်သော အကြည့်သည် သူတို့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ "မင်းတို့... ငါနဲ့အတူ ညစာ စားချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"