အခန်း ၃၄၃

အခန်း (၃၄၃) - တစ်ဦးသေဆုံးခြင်း

[ရေဘီလူး၏ မလိုလားအပ်သော ဥများ - ၎င်းတို့ ထိမှန်ပါက အလွန် နာကျင်စေပြီး လျှပ်စီးပစ်ခြင်းကို အစပျိုးနိုင်ခြေ ၂၀% ရှိသည်။]

ကျူရှူး ပစ်လိုက်သော ပုတီးစေ့သည် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို သွေးများဖြင့် လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"အာ...အာ...အား ငါ့မျက်နှာ" သားရဲသည် အော်ဟစ်ကာ လှည့်လာသည်။ "မိန်းမယုတ် မင်း ဘယ်လို လုပ်ရဲတာလဲ"

သူ အော်ဟစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ ကျိုးနေသော ဓားကို ကောက်ယူပြီး ကျူရှူးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဆူးမန်သည် ကျူရှူး၏ လက်ကို ဆွဲယူပြီး နောက်သို့ လျှင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းသည်။ လှေကားပေါ်မှ ဆင်းသွားစဉ် သူမ ချော်လဲသွားသည်။ ဓား၏ ထက်မြက်သော ဓားသွားသည် ကျူရှူး၏ လက်မောင်းကို ထိမိသွားပြီး သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လဲကျသွားသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော ပုတီးလုံးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ကျူရှူးသည် ထရပ်ဖို့ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ဒူးထောက်ကာ ပုတီးလုံးများကို စိုးရိမ်တကြီး ကောက်ယူနေသည်။ ဆူးမန်ကို အော်ပြောသည်။ "သူ ကျောက်လန်ဖန်ကို ခေါ်သွားခွင့် မပြုနိုင်ဘူး။ သူ့ကို မကယ်နိုင်ရင်တောင်မြို့စားကို သတ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူမနက်ဖြန်ညမှာဆက်သတ်နေလိမ့်မယ်"

"သူသွားနေပြီ" ယွီယာချင်သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်သည်။ သူမ၏ ဓားကို ကောက်ယူပြီး လှေကားထစ်များအတိုင်း အပေါ်သို့ ထပ်လိုက်သွားသည်။

အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်သည် ပို၍ပင် လျင်မြန်သည်။

သူသည် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစား ရှိသော်လည်းပေါ့ပါးသည်။ သူ ကျောက်လန်ဖန်ကို ဆွဲယူပြီး ခရုပတ် လှေကားအတိုင်း တတိယထပ်သို့ လျှင်မြန်စွာ တက်သွားသည်။

အောက်ထပ်မှ ယွီယာချင်၊ ဆူးမန်နှင့် ဟူယာတို့သည် လိုက်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့ တတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ စင်္ကြံများက လွတ်နေသည်ကိုတွေ့ရသည်။ အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်ကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရပေ။

ဒုန်း

တံခါးပိတ်သံသည် စင်္ကြံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သည်။

အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် မောဟိုက်စွာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကြသည်။ သူမည်သည့်အခန်းကို ဝင်သွားသည်ကို တွေးနေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အော်ဟစ်သံသည် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အာ...အာ...အား"

ကျောက်လန်ဖန်သည် မည်သည့် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်ကို မသိရပေ။ သို့သော် သူမ၏ အော်ဟစ်သံများသည် ရင်နင့်ဖွယ် ဖြစ်သည်။

အသံသည် အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ညာဘက်မှနှင့် ဘယ်ဘက်မှ လာနေပုံရသည်။ အနီးကပ်နားထောင်ကြည့်လျှင် သူမ၏ အသံကို နေရာတိုင်းတွင် ကြားနေရသည်။ ပွင့်နေသောအမိုးပေါ်၊ လှေကားထစ်များပေါ်၊ ရှေးကျသည့် ပုံစံပေါက်သော နံရံကပ် စက္ကူများ ဖုံးအုပ်ထားသော နံရံများပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

"ကျောက်လန်ဖန်" ယွီယာချင်သည် အော်သည်။ အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး နောက်တစ်ခန်းသို့ ပြေးသည်။ သို့သော် ကျောက်လန်ဖန်ကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ပေ။

အသံသည် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

သူမအော်ဟစ်သည်။ သူမ၏ အသံသည် အက်ကွဲသွားသည်အထိ၊ ပြောင်းလဲသွားသည်အထိ၊ အသက်ရှူ မရသည်အထိ အော်ဟစ်သည်။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး အသံတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

...ရပ်တန့်သွားသည်။

အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယွီယာချင်သည် သွားကျိတ်ပြီး သူမ၏ လက်သီးကို နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။

ကျောက်လန်ဖန်သေဆုံးသွားသည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။

...

တိတ်ဆိတ်မှုသည် မည်မျှကြာအောင် တည်ရှိနေသည်ကို မသိရ။စက္ကန့်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာနိုင်သည်။

ယွီယာချင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်ကို ရှေ့သို့ ရုတ်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခန်းပြီး တစ်ခန်း စတင် ရှာဖွေသည်။

ဆူးမန်နှင့် ဟူယာတို့လည်း ပါဝင်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အခန်းအရေအတွက်ကို မေးခဲ့သောကြောင့် ဆူးမန်သည် ရှာဖွေရင်း အခန်းအရေအတွက်ကို လျှို့ဝှက် မှတ်သားထားသည်။

သို့သော် သူတို့ စုစုပေါင်း တံခါး ၁၂၈ ပေါက်ကို ဖွင့်ခဲ့သော်လည်း ဘာကိုမှ မတွေ့ရပေ။

အခန်းများသည် ရွှေနှင့် ငွေ ရတနာများဖြင့် ပြည့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်နှင့် ကျောက်လန်ဖန်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီး သုံးဦးသည် ခရုပတ် လှေကားသို့ ပြန်လာကြသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

ဟူယာသည် ယွီယာချင်ကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ချီတုံချတုံဖြင့် မေးသည်။ "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ကျွန်မတို့ ဆက်ရှာသင့်လား"

ယွီယာချင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "အောက်ထပ်ကို အရင် သွားကြစို့"

...

ကျူရှူးသည် အောက်ထပ်တွင် ပုတီးလုံးများကို ကောက်ယူနေပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုပစ္စည်းများကအလွန်ဝိုင်းပြီး ချောနေသည်။ မြေပြင်ပေါ် ကျသွားသည်နှင့် ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိအောင် လှိမ့်သွားသည်။ သူနေရာတိုင်းတွင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ၆ လုံးသာ တွေ့သည်။

အရုပ်အိမ်တွင် သူမသည် ပုတီးလုံး ၁၀ လုံး ရရှိခဲ့သည်။ အစောက ၂ လုံး သုံးခဲ့သောကြောင့် ၈ လုံး ကျန်ရမည်။

၂ လုံး ပျောက်နေသည်။ ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ချန်ချန်ကို ဘေးသို့ ရွှေ့ရန်ပြောဖို့ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သို့သော် စကားမပြောမီ ချန်ချန်ကသူမ၏ အမြီးကို နင်းမိသော ကြောင်ကဲ့သို့ အသံ စူးရှစွာဖြင့် အော်ဟစ်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။ငါ နင့်ရဲ့ ပုတီးလုံးတွေကို မယူဘူး"

ကျူရှူး: "ကျွန်မ မပြောပါဘူး..."

"ဖယ်စမ်းသွား" ချန်ချန်၏ စိတ်အခြေအနေသည် အလွန် မတည်ငြိမ်ပေ။ သူမသည် တင်းမာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျူရှူးကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ "ငါ့ဆီက ဝေးဝေးနေ။ငါ့အနား မလာနဲ့။"

ကျူရှူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမကို ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဘေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။ "သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ကျူရှူးသည် ချန်ချန်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်သည်။ "...ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"