အခန်း ၃၄၄

အခန်း (၃၄၄) - အော်ဟစ်သံများ

ကျန်ရှိနေသော ပုတီးလုံး နှစ်လုံးကို ချန်ချန် ယူသွားနိုင်ခြေ အများဆုံး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူမကို လုယက်ရမည်လား။ ဒါမှမဟုတ် ရှာဖွေရမည်လား။ ... ဘယ်နည်းနဲ့ ဖြစ်စေ အခြေအနေကို ပိုဆိုးစေမည့် နောက်ဆုံး အကြိမ်ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျူရှူးသည် ထိုသို့ မလုပ်ချင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်နေသော လူများက ရူးသွပ်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

ဆူးမန်၊ ယွီယာချင်နှင့် ဟူယာတို့သည် အောက်ထပ်သို့ ရောက်လာသည်။ အားလုံး အခြေအနေ မကောင်းကြပေ။

ကျူရှူး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူတို့ကို မေးသည်။ "အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်" ဘယ်သွားလဲ မြင်လိုက်လား။ သူသွားတဲ့ နေရာက သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီမှာ အဆင့်ဖြတ်သန်းဖို့ သဲလွန်စ ရှိနိုင်တယ်"

ဟူယာက ပြောသည်။ "သူက အရမ်း မြန်လွန်းတယ်။ ကျွန်မတို့ တတိယထပ် ရောက်တဲ့အခါ သူ့ကို မမြင်ရတော့ဘူး။ တံခါးပိတ်သံပဲ ကြားရတော့တယ်"

ဟူယာလျင်မြန်စွာ ပြောသည်။ သူမသည်အစောက တတိယထပ်တွင် ခံစားခဲ့ရသော ဖိနှိပ်ထားသည့်တင်းမာသော စိတ်ခံစားမှုများကို မစောင့်နိုင်ဘဲ ထုတ်ဖော်ချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ အလေးပေး ပြောသည်။ "သူက အရမ်း မြန်လွန်းတယ်။ သူလှေကား ခြောက်ခုဒါမှမဟုတ်ခုနစ်ခုကို တစ်လှမ်းတည်း တက်နိုင်တယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်လိုပဲ။ မဟုတ်ဘူး။ သူကတကယ်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ပဲ"

ကျူရှူးသည် မမေးဘဲ မနေနိုင်။ "မြေပြင်ပေါ်မှာ ဆွဲရာတွေ ဒါမှမဟုတ် ခြေရာတွေ၊ ခြစ်ရာတွေ ဘာမှ မရှိဘူးလား"

ဟူယာ ခေါင်းခါသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။

ဆူးမန်သည် စကားစကို ယူလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။ "တတိယထပ်က ကော်ဇောက အရမ်း ဟောင်းနေပြီ။ တံခါးတိုင်းမှာ အမှတ်အသားတွေ ရှိနေတော့ ခွဲခြားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

သူမ ပြောပြီးသောအခါ ရပ်လိုက်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်သည်။ "ကျွန်မ အခန်းတွေကို ရေတွက်ခဲ့တယ်။ ၁၂၈ ခန်းရှိတယ်။ ဒုတိယထပ်မှာလိုပဲ။ ကျွန်မ အခန်းတိုင်းကို စစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ မြို့စားရော ကျောက်လန်ဖန်‌ရောကို မတွေ့ဘူး"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယုန်ရုပ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပွတ်သပ်နေပြီး အတွေးများ နက်ရှိုင်းနေသည်။

သူမလမ်းလျှောက်ဖို့ ခက်ခဲသည်။ သူတို့လို လျင်မြန်စွာ အပေါ်အောက် ပြေးတက် ပြေးဆင်း မလုပ်နိုင်ပါ။ သို့သော် ဆူးမန်နှင့် ဟူယာ နှစ်ဦးစလုံး ပြောသောကြောင့် ထပ်မံ ရှာဖွေခြင်းက ဘာမှ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ အကြံဉာဏ် အသစ် တစ်ခုမရမချင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဧည့်ခန်းရှိ ကြီးမားကြည်လင်သော မီးဆိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခမ်းနားသော အလင်းရောင်ကို လိုက်ကြည့်လျှင်အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ဦးတည်သော ခရုပတ် လှေကားနှင့် တတိယထပ်ရှိ သံပန်းခြံကို မြင်နိုင်သည်။

"စစ်ဆေးရေးမှူးက ဒီအိမ်ကြီးမှာ မြေအောက်ခန်း အပါအဝင်လေးထပ်ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းတို့ အားလုံး မြို့စား တတိယထပ်ကို သွားတာကို မြင်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ တတိယထပ်က အမြင့်ဆုံးထပ် ဖြစ်တယ်။ ဒါဆို သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းက တတိယထပ်မှာ ရှိရမယ်"

သူမသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "..လျှို့ဝှက် အခန်းပါနိုင်မလား"

"လျှို့ဝှက် အခန်း ရှိရင်တောင် မနက်ဖြန်မှ ရှာလို့ ရနိုင်မယ် ထင်တယ်" တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ယွီယာချင်သည် လေးသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "တတိယထပ်က အရမ်း မှောင်နေတယ်။ သဲလွန်စ ရှာဖို့ ခက်ခဲတယ်"

အိမ်ကြီးသည် နေ့ဘက်တွင် နေသာသော်လည်း ညဘက်တွင် ထူးဆန်းပြီး ဆိုးညစ်လာသည်။ မီးများသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်လာသည်။

ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းသည် လင်းထိန်နေသော်လည်း ဒုတိယထပ်သည် အများကြီး မှိန်သွားသည်။ တတိယထပ်သည် မှိန်သော အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်သော မီးသီးဟောင်းများဖြင့် မှောင်မိုက်သော လမ်းကြားနှင့် တူသည်။

ယွီယာချင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချန်သည် မျက်ရည်ကျလုနီး ဖြစ်သည်။ "ကျွန်မတို့... ကျွန်မတို့ ဒီလို နေရာမျိုးမှာ ညအိပ်ရတော့မှာလား။ ကျွန်မတို့ ဒီည ရှင်သန်နိုင်ပါ့မလား..."

"အဲဒါကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "မြို့စားက တစ်နေ့ကို လူတစ်ယောက်ပဲ သတ်နိုင်ပုံရတယ်။ ခုနက ရှင်တို့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းက သူက အဲဒီအတိုင်းရပ်နေပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်တယ်။ တစ်ချိန်လုံး ကျောက်လန်ဖန်ကို သူ့ တစ်ဖက်လက်နဲ့ ကိုင်ထားခဲ့တယ်။ သူ ထွက်သွားတဲ့အထိ ရှင်တို့ကို ဘာမှ မထိခိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ထင်တာက ဂိမ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက သူ့ကို ကန့်သတ်ထားပြီး တစ်ကြိမ်မှာ သတို့သမီး တစ်ယောက်ကိုပဲ တိုက်ခိုက်ခွင့် ပြုထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကျူရှူးသည် သူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို မီးမှုတ်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဒေါသတကြီး အမျက်ဒေါသတွင် အကြမ်းတမ်းဆုံး တိုက်ခိုက်မှုသည် သူ၏ ဘေးရှိကျိုးနေသော ဓားကို ကောက်ယူပြီး သူမကို ပစ်ပေါက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျူရှူးကို မရပ်မနားလိုက်မဖမ်းခဲ့သလို ဆူးမန်နှင့် ယွီယာချင်တို့နှင့် ရောယှက်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဘာကြောင့် အဲဒီလောက် မြန်ရတာလဲ။

ဒါက သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ အရှိန်ကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းပြချက် ရှိသေးလား။

“သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာမတွေ့စေချင်ဘူး…” ပိုင်ယို့ဝေသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “အဲဒီ လျှို့ဝှက်ချက်က ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်တွေထဲကလို ဖြစ်မလား”

"အာ...အာ...အား"

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံက သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အော်ဟစ်သံများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ စူးရှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

သူတို့သည် ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်ကြသော်လည်း အသံ ဘယ်က လာသည်ကို မပြောနိုင်ကြပေ။

"ကျောက်လန်ဖန်ပဲ..." ချန်ချန်သည် ထစ်အစွာ ပြောသည်။ ယွီယာချင်၏ နောက်တွင် ကျုံ့ဝင်နေသည်။ "သူ... သူ မသေသေးဘူး..."