အခန်း ၃၄၅

အခန်း (၃၄၅) - အတုအယောင်

"ဒါ အတုအယောင်ပဲ" ကျူရှူးက ပြောသည်။ "အဲဒါ သူ မသေခင်က အော်ဟစ်သံပဲ။ တိတိကျကျ အတူတူပဲ ဆိုတာ ကျွန်မ ပြောနိုင်တယ်"

သို့သော် ဤရှင်းပြချက်သည် ချန်ချန်၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို သက်သာစေခြင်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမသည် ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့လာသည်။

"ဘာလို့... ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ဒီအသံကြားအောင် လုပ်ရတာလဲ" ချန်ချန်သည် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။ "ကျွန်မ မကြားချင်ဘူး... ဒီအသံကို မကြားချင်ဘူး..."

ယွီယာချင်သည် ဆက်ထိန်းထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ နံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။

"ကျိန်စာတိုက်တယ်" သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲသည်။ "ကျိန်စာတိုက်တဲ့ ဂိမ်း။ ငါ ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးတွေ အနိုင်ရသွားမှာကို ငါ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမသည် လှေကားပေါ်သို့ အမြန်တက်သွားပြီး အော်ဟစ်သည်။ "ဟူယာ ဒီကိုလာ။ တတိယထပ်ကို ထပ်ရှာကြရအောင်"

ဟူယာ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် လုံးဝမပြေလည်သေးဘဲ ယွီယာချင်၏ အသံကို ကြားလိုက်သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး လိုက်သွားရန် အတင်းအကြပ် ကြိုးစားသည်။

ဆူးမန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ကျူရှူးကို ပြောသည်။ "နင်တို့ နှစ်ယောက် အခန်းဆီ အရင် ပြန်သွားကြ။ ငါလည်း တတိယထပ်ကို သွားကြည့်ဦးမယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် လှေကားတက်ဖို့ အလွန် ခက်ခဲသည်။ ကျူရှူးကလည်း အကူအညီ ပေးဖို့ လုံလောက်အောင် မသွက်လက်ပေ။ အဲဒီအစား ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားနိုင်သေးသည်။

နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆူးမန်ကို သတိထားဖို့ ပြောသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ချန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့ကို မေးသည်။ "ကျွန်မကော။ ဘာလုပ်ရမလဲ"

"နင်လား" ဆူးမန် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ " အခန်းကို ပြန်သွား"

"မဖြစ်ဘူး" ချန်ချန်သည် ငိုသည်။ "ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ပါနဲ့။ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ရှင်တို့နဲ့အတူ နေခွင့်ပြုပါ။ကျေးဇူးပြုပြီး။"

သူမသည် ကျူရှူးနှင့် ပိုင်ယို့ဝေရှေ့တွင် ဒူးထောက်လုနီးနီး ဖြစ်အောင် ငိုယိုသည်။

ဒီအခြေအနေကို ကြည့်လျှင် သူတို့ ငြင်းပယ်ရင်တောင် သူမသည် သူတို့ကို ဆက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေဦးမှာ သေချာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်။ "နင်လိုက်ချင်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထား။ အသံထွက်ရင်အပြင်ကို ပစ်ထုတ်ပစ်မယ်"

ချန်ချန်သည် သူမ၏ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ခေါင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ညိတ်သည်။ မျက်ရည်များသည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျနေသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး အခန်းထဲသို့ အတူတူ ပြန်ဝင်ကြသည်။

ကျောက်လန်ဖန်၏ အော်ဟစ်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ချန်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။ စကားပြောဖို့ မရဲဘဲ ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ကျူရှူးနောက်မှ လိုက်သွားသည်။

...

အော်ဟစ်သံများသည် တစ်ညလုံး မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ဒီအိမ်ကြီးသည် အန္တရာယ်ပြုလိုစိတ်များ ရှိနေပုံရသည်။ သူတို့ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်တိုင်း ကျောက်လန်ဖန်၏ သေဆုံးခါနီး အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်လွှင့်သည်။ သူတို့ကို ကြောက်လန့်စေသည်။ တင်းမာစေသည်။ လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မနက်ခင်း ရောက်လာသည်။ နေထွက်လာပြီးနောက် အသံသည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ရသောကြောင့် သွေးရောင် လွှမ်းနေသည်။

တစ်ညလုံး ပျောက်ကွယ်နေသော စစ်ဆေးရေးမှူးလည်း ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူသည် လူတိုင်းအတွက် မနက်စာ ပို့ပေးသည်။

မနေ့က နေ့လယ်စာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒီက မနက်စာသည် အလွန် နည်းပါးသည်။ နွားနို့ တစ်ခွက်နှင့် ပေါင်မုန့်ခြောက် တစ်တုံးသာ ပါဝင်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အစာစားချင်စိတ် မရှိပေ။ ပေါင်မုန့်ကို မထိဘဲ နွားနို့ကိုသာ သောက်ပြီးနောက် ဆက်အိပ်ဖို့ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားကို မြင်သောအခါ ယွီယာချင်သည် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမည်းဖြင့် မေးသည်။ "ဒီလိုအချိန်မှာအိပ်နိုင်တာသေချာလား"

"ဘာလို့ မအိပ်နိုင်ရမှာလဲ" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမကို အမူအရာမဲ့စွာ ကြည့်သည်။ "အိပ်ရေး မဝတာက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက် တွေးခေါ်မှုကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ အိပ်ဖို့ လိုရုံတင်မဟုတ်ဘူး။ရှင်တို့ကိုလည်း အိပ်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ ရှင်တို့ ဒီညမှာ အဲဒီမ‌ကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ အဆုံးထိတိုက်ခိုက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့စွမ်းအင်ရှိတယ်လို့မထင်ရင်ပေါ့။ကျွန်မ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ရှင်တို့ အသက်ကိုပစ်ပေးနေတယ်လို့ ထင်တယ်"

ယွီယာချင်သည် ဒေါသ ထွက်သည်။ "ရှင်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ခဏနားကြရအောင်" ဟူယာသည် မတိုက်တွန်းဘဲ မနေနိုင်ပေ။ "သဲလွန်စ မရှိဘဲ ဆက်ရှာနေတာက အကျိုးရလဒ် နည်းလိမ့်မယ်..."

တစ်ညလုံး မနားရဘဲ အချိန်အကြာကြီး မစားရသေးသောကြောင့် အိမ်ကြီးကို နောက်ထပ်တစ်ခေါက် အကြီးအကျယ်ရှာဖွေရန်သူတို့တွင်လုံလောက်သော စွမ်းအင် မရှိကြပေ။

ဆူးမန်သည် သူတို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "နားကြရအောင်။ သုံးနာရီ ဒါမှမဟုတ် လေးနာရီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ"

ယွီယာချင်သည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ အမူအရာ နောက်ဆုံးတွင် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

...

သူတို့သည် တစ်မနက်လုံး အနားယူကြသည်။

အိမ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။

ထို့နောက် နေ့လယ်တွင် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် နေ့လယ်စာ ခေါင်းလောင်းကို ထိုးလိုက်သည်။

ချွင်...ချွင်...ချွင်...