အခန်း ၃၄၆

အခန်း (၃၄၆) - ကံစမ်းခြင်း

"ချောမောလှပတဲ့ သတို့သမီးတို့ရေ မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ခဲ့ကြရဲ့လား"

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ထမင်းစားပွဲဘေးတွင် ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ကျက်သရေရှိသော အမူအရာသည် မနေ့ကကဲ့သို့ မပြောင်းလဲသေးပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ဘေးမှ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် ဖြတ်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "ကောင်းကောင်း မအိပ်ပျော်ခဲ့ဘူး။ အသံလုံတာ အရမ်းဆိုးတယ်။ တစ်ညလုံး အော်ဟစ်နေတယ်"

သူမ ဒီစကား ပြောခြင်းသည် သရော်လှောင်ပြောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားကို ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂိမ်းအတွင်းရှိ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော သဲလွန်စများကို အမြဲ စဉ်းစားနေသည်။ စစ်ဆေးရေးမှူးနှင့် စကားများဖို့ စိတ်မပါတော့ပေ။

သို့သော် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် သူမ ပြောသော စကားတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်။

"ဒါဆို မင်းအခန်းပြောင်းချင်သလား" ကာတွန်းဇာတ်ကောင်လို ချောမောသော အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းသည် မကောင်းဆိုးဝါး ပြုံးရိပ်သမ်းသွားသည်။ "တတိယထပ်က အတိတ်ဆိတ်ဆုံးပဲ။ တတိယထပ်က အခန်းကို ပြောင်းချင်သလား"

တတိယထပ်။

ကျောက်လန်ဖန်သည် တတိယထပ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချန်းချန်၊ ဟူယာ၊ ယွီယာချင်၊ ကျူရှူးနှင့် ဆူးမန်တို့ အားလုံး မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်ဆေးရေးမှူးကို သတိထားစွာ စိုက်ကြည့်ကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ရှင် ဦးနှောက် မရှိဘူးလား။ ကျွန်မခြေထောက်တွေကို ကြည့်ပါဦး။ဘယ်လိုလုပ် တတိယထပ်ကို တက်ရမှာလဲ။ ပျံရမှာလား"

စစ်ဆေးရေးမှူး: "..."

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး စိတ်မကြည်မသာဖြင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းကာ ထမင်းစားပွဲဆီသို့ သွားသည်။ အနည်းငယ်စားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာ ပို၍ စိတ်တိုလာသည်။

"အစာစားချင်စိတ် မရှိဘူး။ ဒါတွေကို ကျွန်မအခန်းကို ပြန်ယူသွားပြီး စားမယ်"

သူမသည် ပန်းကန်များစွာမှ အစားအစာအားလုံးကို ပန်းကန်တစ်ခုတည်းသို့ ရဲရဲတင်းတင်း စုပုံလိုက်သည်။ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက်သစ်သီးပန်းကန်ပြားကို သယ်ဆောင်ကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်သွားသည်။

ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့် ကျန်လူများလည်း အတူတူ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ အစာစားချင်စိတ် မရှိကြောင်း၊ သူတို့၏ အခန်းများသို့ ပြန်သွားပြီး စားချင်ကြောင်း ပြောကြသည်။

သူတို့သည် ဒီည ညစာ စားရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ စားစရာ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆ ပမာဏကို ယူသွားကြသည်။

မကြာမီပင် စားသောက်ခန်း လွတ်သွားသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။

သူသည် အမျိုးသမီးများ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ယဉ်ကျေးသော အပြုံးကအေးခဲနေပြီး သူ၏ အမူအရာသည် ပို၍ အေးစက်လာသည်...

ရုတ်တရက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒေါသ ထွက်ဖို့ မလိုပေ။

သူမ ဟန်ချက်မညီသော ပစ္စည်းကို ရရှိခဲ့လျှင်တောင် အရေးမကြီးပေ။ သူမ ဒီမှာ သေဆုံးသွားသရွေ့ အမှားအယွင်းသည် သဘာဝအတိုင်း ပြုပြင်ပြီးသား ဖြစ်သွားမည်။ သူ၏ ဂိမ်းကစားခြင်းသည် စနစ်အတွက် တန်ဖိုးကို ဆက်လက် ဖန်တီးနေမည်။

အခြား စစ်ဆေးရေးမှူးများ ပြောသည်မှာမှန်သည်။ သူ တကယ်ပဲ နည်းနည်း ပိုပြီး ပါဝင်ပတ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဂိမ်းများကို သင့်တင့်မျှတစွာ ကစားဖို့ လိုသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ထမင်းစားခန်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်...

...

အမျိုးသမီးများသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ အခန်းတွင် နေ့လယ်စာ စားနေကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်ကို မသိပေ။

ကျူရှူးနှင့် ဆူးမန်တို့က သူမနှင့်အတူ စားချင်သောကြောင့်၊ ယွီယာချင်က ဆူးမန်ကို ရှာချင်‌သောကြောင့်၊ ဟူယာနှင့် ချန်ချန်တို့က ယွီယာချင် နောက်မှ လိုက်လာသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း သူမ၏ အခန်းတွင် စုဝေးပြီး စားသောက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်လာသည်။

ယွီယာချင်က ပြောသည်။ "မနေ့ညက မီးရောင်က အရမ်း မှိန်လွန်းလို့ သဲလွန်စ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ နေ့လယ်စာ စားပြီးရင် ကျွန်မတို့ တတိယထပ်ကို ပြန်သွားပြီး တစ်ခုခု တွေ့မတွေ့ ကြည့်ကြမယ်"

"ကျွန်မတို့ ထပ်သွားရဦးမလား" ပိုင်ယို့ဝေသည် စားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။ "ကျွန်မတို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ပြီးပြီ။ တခြား နေရာကိုကြိုးစားကြည့်သင့်လား"

"ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ" ဟူယာ ဝင်ပြောသည်။ "မြို့စား တတိယထပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကျွန်မတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့တာပဲ"

"ကျွန်မ သိပါတယ်" ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မ ဆိုလိုတာက တခြားနေရာက သဲလွန်စတွေကို ရှာသင့်လားဆိုတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ တတိယထပ်ကို အကြိမ်များစွာ သွားခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် သွားရင်တောင် ဘာမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး"

သူမသည် အစမှ အဆုံးအထိ စိတ်တည်ငြိမ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ယွီယာချင်သည် သူမကို မကြိုက်သော်လည်း လျှော့မတွက်ဘဲ အလေးအနက် မေးသည်။ "ဘယ်မှာ ရှာသင့်တယ်လို့ ရှင်ထင်သလဲ"

ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ "ကျွန်မ မြေအောက်ခန်းကို သွားကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒီမှာ လှောင်အိမ် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်"

ယွီယာချင် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "လှောင်အိမ် ရှိပေမဲ့ အဲဒါ ဗလာပဲ။ ကျန်တဲ့ မြေအောက်ခန်းက ပုလင်းခွံတွေ၊ ပျက်စီးနေတဲ့ သစ်သားတွေ၊ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သံဗူးတွေလို ကစဉ့်ကလျား ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရှုပ်ပွနေတယ်။ ကျွန်မတို့ အားလုံး ရှာဖွေပြီးသား"

"ကျွန်မ ထပ်ကြည့်ချင်တယ်" ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်မ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းက အကျဉ်းခန်းကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။ တတိယထပ်မှာ ဘာမှ မတွေ့ရဘူးဆိုရင် မြေအောက်ခန်းမှာ ကျွန်မတို့ ကံစမ်းကြည့်သင့်တယ် မဟုတ်လား"