အခန်း ၃၄၈

အခန်း (၃၄၈) - လျှောက်လမ်း၏ အဆုံး

"ဒီကို အမြန်လာ" ကျူရှူးသည် အံ့သြစွာ နံရံတစ်ခုကို ထိရင်း အော်သည်။ "ဒီနေရာက အပူချိန် မတူဘူး"

ယွီယာချင်သည် လျှောက်လာပြီး လက်မြှောက်၍ ထိကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဘေးရှိ နံရံကို ထိကြည့်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဒီက ကျောက်ခဲတွေက ဘေးက ကျောက်ခဲတွေထက် ပိုနွေးပြီး ပိုခြောက်တယ်။ အတွင်းမှာ နေရာ ရှိရမယ်"

ဆူးမန်သည် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ နံရံအောက်ခြေရှိ ကောက်ရိုးများကို လှဲချလိုက်ပြီး အသံကျယ်စွာ ပြောသည်။ "ကျောက်ခဲတွေက ချောင်နေတယ်"

အမျိုးသမီး အတော်များများ အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကျောက်ခဲများကို ဖယ်ရှားရန် စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ဟူယာ အနည်းငယ် ရှက်မိသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမကို ဘေးတိုက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မရှင့်ကို အထင်သေးတာ ပုံမှန်ပဲ"

ဟူယာ: "..."

...

ချောင်နေသော ကျောက်ခဲများကို တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ အတွင်းမှ မှိန်သော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွီယာချင်သည် ၎င်းကို ထပ်မံ ထုလိုက်ရာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်ခဲများ အားလုံး ပြိုကျသွားသည်။လူကြီးတစ်ယောက် ဖြတ်သွားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော လေးထောင့်ပုံ လျှောက်လမ်းတစ်ခုသည် လှောင်အိမ်နံရံတွင် ပေါ်လာသည်။

လျှောက်လမ်းသည် နက်ရှိုင်းပြီး အပေါ်ထပ်သို့ ဦးတည်နေပုံရသည်။ အတွင်းနံရံများတွင် ခြစ်ရာများ၊ သွေးစွန်းထင်းမှုများ၊ ဆံပင်များနှင့် ကျိုးပဲ့နေသော လက်သည်းများ ရှိသည်။ အလောင်းများ စွန့်ပစ်ရာ နေရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့် ပိတ်ဆို့သွားသည်ကိုတော့ မသိရပေ။

သူတို့ကို လှည့်စားရန်အတွက်သာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ယွီယာချင်သည် ရှုပ်ထွေးနေသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ခါးတွင် ပတ်လိုက်သည်။ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်ပြီး လျှောက်လမ်းထဲသို့ တွားသွားကာ ပြောသည်။ "ဟူယာ ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့"

ဟူယာသည် ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။

လျှောက်လမ်းသည် ဘယ်ကို ဦးတည်နေသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။ ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သူတို့သည် ကျောက်လန်ဖန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သေဆုံးမှုကို မြင်တွေ့ရနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်၏ နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည်။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးဒေါသထွက်လာလျှင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူတို့ ထောင်ချောက်ထဲကို တည့်တည့် ဝင်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူမသည် အမြဲတမ်းကတိတည်သော ယွီယာချင်ကို မည်သို့စည်းရုံးရမည်ကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မရှင်နဲ့အတူ လိုက်မယ်"

ထိုအချိန်တွင် ဆူးမန် ရုတ်တရက် ထပြောသည်။

သူမသည်လည်း သူမ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ခါးတွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုင်းညွှတ်ကာ လျှောက်လမ်းထဲသို့ တွားသွားသည်။

အတွင်းမှ ယွီယာချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ရှင့်လက် ဒဏ်ရာရထားတယ်။ လျှောက်လမ်းထဲမှာ လှုပ်ရှားရတာ မလွယ်ဘူး"

"တစ်ညလုံး နားပြီးပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်လို လက်ကောက်ဝတ်ကို မလိမ်မိအောင် ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ လိုတယ်" ဘယ်တော့မှ နောက်ပြောင်ခြင်း မရှိသော ဆူးမန်သည် မိမိကိုယ်ကို သရော်သော စကားကို ရှားရှားပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဆူးမန်သည် စိတ်ပျက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အမျိုးသမီးများကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း ယွီယာချင်ကို ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု မည်သူ သိမည်နည်း။

ယွီယာချင်က ပြောသည်။ "ဒါဆို ရှင် ကျွန်မနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကပ်နဲ့။ ရှေ့မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် လျှောဆင်းပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကို အသိပေး။ လျှောက်လမ်းကို ပိတ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်။ ပြီးရင် တခြားနည်းလမ်းရှာ"

ဆူးမန် ခေါင်းညိတ်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လျှောက်လမ်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကျန် အမျိုးသမီးလေးဦးကို အောက်တွင် စောင့်ခိုင်းထားသည်။

...

လျှောက်လမ်းထဲက လေသည် နွေးနေသည်။ မြေအောက်ခန်းက စိုစွတ်အေးမြမှုနဲ့ မတူပေ။

ယွီယာချင် ပိုမြင့်အောင် တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ ပို၍ ပူလာသည်ကို ခံစားရသည်။ တဖြည်းဖြည်း ချွေးများ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ တံတောင်ဆစ်များနှင့် ဒူးခေါင်းများသည် ရှေ့သို့ တွားသွားနေစဉ် စတင် ချော်ကျလာသည်။

သူမသည် အသက်ကို ထိန်းထားပြီး လှုပ်ရှားမှုများကို သတိထားလာသည်။

နောက်က ဆူးမန်လည်း တစ်ခုခုကို ခံစားမိပုံရပြီး သူမ၏ အရှိန်ကို နှေးကွေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျှောက်လမ်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ခဲ့သည်။

ရှေ့မှ လမ်းကို တစ်စုံတစ်ရာက ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ယွီယာချင်သည် စမ်းသပ်သဘောဖြင့် လက်လှမ်းပြီး ထိကြည့်သည်။ သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အနည်းငယ် ပူနေသည်။ သို့သော် သူမကို မီးလောင်လောက်အောင် မပူပါ။ ခံနိုင်ရည်ရှိသော အတိုင်းအတာအတွင်း ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ပိုနီးအောင် ကပ်ပြီး နားထောင်ကြည့်သော်လည်း ဘာသံမှ မကြားရပေ။

သူသည် လျှောက်လမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် လှုပ်ရှားမှု ရှိမရှိ သိရန်အတွက် သတ္တုအလွှာကို တမင်တကာ ထပ်ခေါက်လိုက်သည်။

အသံ မရှိသေးပေ။

ယွီယာချင်သည် သူမ၏ ခါးမှ ပိုးပုဝါစကတ်ကို ဆွဲထုတ်သည်။ လက်တွင် တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ပတ်လိုက်ပြီးနောက် လျှောက်လမ်း၏ အဆုံးရှိ သတ္တုအရာဝတ္ထုကို အားကုန် တွန်းလိုက်သည်။

ကျီ...ကျီ...

သတ္တုသည် ကြမ်းပြင်ကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော၊ နားကြားမကောင်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်ပြီး စူးရှသော သွေးနံ့သည် လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ယွီယာချင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လျှောက်လမ်းအပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အုပ်ထားသည်။ သူမ၏ ရှေ့မှ အရာအားလုံးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။

သွေးများပေကျံနေသည်ဟု ပြောလျှင် ချဲ့ကားရာ မရောက်ပေ။

ဘယ်ကို ကြည့်ကြည့် အနီရောင်ချည်းပဲ။ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေသည်။ ရှေးဟောင်း နှိပ်စက်ကိရိယာ အတော်များများကို အခန်းထဲတွင် ပြသထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ခြောက်သွေ့မာကျောနေသော သွေးခဲများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ရေတွက်မရသော သားကောင်များအတွက် သက်သေခံနေသည်။