အခန်း ၃၄၉

အခန်း (၃၄၉) - ယန္တရား သဲလွန်စများ

"ယွီယာချင်"

ခဏအကြာ လှုပ်ရှားမှု မကြားရသော ဆူးမန်သည် အောက်မှနေ၍ သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ယွီယာချင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

...

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် အသိပြန်ဝင်လာပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ လည်ချောင်းသည် ခြောက်သွေ့ပြီး အသံသည် နားလည်ရခက်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ယွီယာချင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ခဏမျှ ရပ်နားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်..."

"အပေါ်မှာ ဘာတွေ ရှိလဲ။ လုံခြုံရဲ့လား" ဆူးမန် ထပ်မံ မေးသည်။

ယွီယာချင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်စေပြီး မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်သည်။

"အပေါ်မှာ... အပေါ်မှာက မီးဖိုတွေနဲ့ အလင်းရောင်ပေးထားတဲ့ ကြီးမားပြီး မှောင်မိုက်တဲ့ အခန်းတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မီးတွေက ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... ပတ်ပတ်လည်မှာက... နှိပ်စက်ကိရိယာ ခုနစ်ခု တပ်ဆင်ထားတဲ့ စင်တွေရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်ကိုတော့ မတွေ့ရဘူး"

သူမသည် အနည်းငယ် တွားသွား၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှောက်ကာ ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု လဲလျောင်းနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"ရှင်အခုမတက်လာနဲ့ဦး" ယွီယာချင်သည် တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ထိုပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ရှေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိတယ်။ ကျောက်လန်ဖန် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်မအရင်သွားစစ်ဆေးမယ်။ပြဿနာ မရှိမှတက်လာ"

အောက်မှ ဆူးမန်သည် နှစ်စက္ကန့်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်ပြောသည်။ "သတိထားပါ"

သူမသည် အပေါ်သို့ တက်၍ ကူညီရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အဖော်အုပ်စုသည် လျှောက်လမ်းအောက်တွင် သူမထံမှ သတင်းကို ပြန်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ယွီယာချင်သည် လျှောက်လမ်းမှ သတိထားစွာ တွားထွက်လာသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ပြီး ထိုပုံရိပ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

သူမ ပိုနီးလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် ကျောက်လန်ဖန် မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သတိလစ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦး။

သူသည် အလယ်ခေတ်မှ ဂန္ထဝင် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လက်ရှည်များသည် မီးအိမ်များကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်ပြီး ကော်လာသည် ရှုပ်ထွေးသော ခေါက်ချိုးများနှင့် ဇာများဖြင့် မြင့်မားစွာ စုပုံထားသည်။ လှပသော်လည်း ခန့်ညားသည်။

ထိုသူ၏ ပုံစံသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အရေပြားက ဖြူဖျော့ကာ အသက်ရှူသံက အားနည်းနေသည်။

ယွီယာချင်သည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမသည် သာမန် အမျိုးသားများထက်ပင် ရဲရင့်သူ ဖြစ်သော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု သို့မဟုတ် သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းများကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကို အလိုလို ရှောင်ရှားချင်နေသည်။

ယွီယာချင်သည် လျှောက်လမ်း၏ အဝင်ဝသို့ ပြန်သွားပြီး အောက်ရှိသူများကို ပြောသည်။ "သတိလစ်နေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိပုံမရဘူး။ တက်လာခဲ့လို့ရပြီ"

ဒါကို ကြားတော့ ဆူးမန် တက်လာသည်။

ရောက်လာသောအခါ သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များ ထောင်မတ်သွားပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု အပြည့်ဖြင့် အော်သည်။ "...ဒါက တကယ်ကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရူးသွပ်မှုပဲ"

ယွီယာချင်သည် နှိပ်စက်ကိရိယာများကို ငေးမောကြည့်နေသည်။ "မယုံနိုင်စရာပဲနော်။ ယောက်ျားတွေနဲ့ မိန်းမတွေ အကုန်လုံးက လူသားတွေပါပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီလိုအရာတွေကို ဖန်တီးနိုင်တယ်။ မိန်းမတွေကို အနိုင်ကျင့် နှိပ်စက်ရတာကို သဘောကျနေသလိုပဲ။ ပြောပါဦး။ အဲဒီ အမျိုးသားတွေ ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ။ သူတို့ အမေတွေဆီကနေ မွေးလာကြတဲ့ လူတွေမှဟုတ်ရဲ့လား"

"ဒါက သိပ် မမှန်ဘူး..." ဆူးမန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ နှိပ်စက်ကိရိယာများကို စစ်ဆေးသည်။ "ဒါတွေက အလယ်ခေတ် ဥရောပ လုယက်မှုနဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ အမှောင်ခေတ်ကပါ။ အဲဒီတုန်းက လူတွေက အခုထက် အများကြီး ပိုရိုင်းစိုင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုအရာတွေက အခုခေတ်မှာ တည်ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွီယာချင်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ရှင်မကြုံဖူးသေးလို့ပါ။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အမျိုးသားတွေရဲ့ ကျွန်ဘဝကနေ လွတ်မြောက်ချင်ရင် သူတို့ထက် ပိုသန်မာရမယ်"

ဆူးမန်သည် ယခုလိုအချိန်မျိုးတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်စိတ် မရှိပေ။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ "ဒါ တတိယထပ်လား။ ဒီအခန်းက အရမ်း ကြီးတာ။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ အရင်က မတွေ့ခဲ့ရတာလဲ"

"တံခါးက ဒီမှာ" ယွီယာချင်သည် တံခါးကို ရှာတွေ့သည်။ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နံရံတစ်ခု ရှိသည်။

သူမသည် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် တွန်းကြည့်လိုက်ရာ နံရံသည် ရွေ့လျားနိုင်ပြီး၁၈၀ ဒီဂရီလှည့်နိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဒါဆို ယန္တရားက ဒီမှာကိုး" ဆူးမန်သည် အံ့အားသင့်စွာ အော်သည်။

အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ပူးပေါင်းပြီး ကျောက်နံရံကို ၉၀ ဒီဂရီ တွန်းလိုက်ရာ တံခါးကအလယ်တွင်မတ်မတ် ရပ်နေပြီး ထွက်ပေါက် နှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အပြင်ဘက်သည် တတိယထပ်ရှိ စင်္ကြံ ဖြစ်သည်။

ယွီယာချင် နားလည်သွားသည်။ "အတွင်းကနေ တံခါးကို မဖွင့်နိုင်ရင် တတိယထပ်မှာ ယန္တရား သဲလွန်စတွေကို တွေ့ရင်တောင် ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အတွင်းတံခါး ဖွင့်လိုက်မှ ကျောက်နံရံ လှန်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ နေရာရမှာ"

ဆူးမန်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ စင်္ကြံ၏ နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးပြောသည်။ "ကျွန်မအောက်ဆင်းပြီး သူတို့ကို အသိပေးလိုက်မယ်"