အခန်း ၃၅၀

အခန်း (၃၅၀) - ဥယျာဉ်မှူး

ဆူးမန်သည် ပိုင်ယို့ဝေနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့ကို တတိယထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာစဉ် နှိပ်စက်ခန်းထဲမှ အမျိုးသားသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် အမျိုးသမီးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ပေါ်လာခြင်းကို သူ မအံ့သြပေ။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အိမ်ကြီးမှ ဥယျာဉ်မှူးဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်သည်။

ဥယျာဉ်မှူးသည် သူ၏ ရုပ်ရည် ချောမောမှုကြောင့် မြို့စားက ဤနေရာတွင် အကျဉ်းချထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့စားသည် သတို့သမီးကို စမ်းသပ်လိုသည့်အခါတိုင်း သူ့ကို ထွက်စေသည်။ သတို့သမီးသည် ဥယျာဉ်မှူးနှင့် အနည်းငယ် ထိတွေ့မှု ရှိလျှင်ပင် မြို့စားကို ဒေါသထွက်စေပြီး ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရမည်။

ဒါကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ဤသူက ဂိမ်းထဲမှ NPCဖြစ်ရမည်ကို နားလည်ကြသည်။

သို့သော် ဂိမ်းတစ်ခုတွင် ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းပါသော NPC များကို မြင်ရခြင်းသည် ရှားပါးလှသည်...

သူတို့ အားလုံးသည် မြို့စား၏ နှိပ်စက်ညှင်းပန်းခြင်းကို ခံရသူများ၊ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသူများ ဖြစ်သည်။ ဥယျာဉ်မှူးသည် သူတို့ကို ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံပြီး ပြောသည်။

"မြို့စားက အမှားလုပ်မိတဲ့ သတို့သမီးတွေကိုပဲသတ်လိမ့်မယ်။ မင်းတို့ အမှားမလုပ်မိသရွေ့ လုံခြုံလိမ့်မယ်"

"အမှား မလုပ်မိအောင် ဘယ်လို ရှောင်ရှားနိုင်မလဲ" ကျူရှူးက မေးသည်။ "သူက မနေ့ညက ညစာစားပွဲမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အဖော်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ"

ဥယျာဉ်မှူးက ပြောသည်။ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို မချွတ်ရဘူး။ မြို့စားနဲ့ ညစာ စားဖို့ ငြင်းပယ်လို့ မရဘူး။ မြို့စားကလွဲပြီးတခြား ဘယ်အမျိုးသားနဲ့မှ စကား မပြောရဘူး... ခင်ဗျားတို့ မြို့စားကို ဒေါသ မထွက်စေသရွေ့ သူက ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခ မပေးပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သူ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို ဆန့်ကျင်ပြီးသားပါ..." ချန်ချန်၏ အသံသည် တုန်ယင်လာသည်။ "ကျွန်မတို့ သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့... ကျွန်မတို့ မြို့စားအပြင်တခြား အမျိုးသားနဲ့ စကားပြောခဲ့တယ်..."

သူမ ပြောနေစဉ် အခန်းထဲရှိ သွေးထွက်သံယို နှိပ်စက်ကိရိယာများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမသည် အလိုလို နောက်ပြန် ဆုတ်လိုက်ရာ သူမနောက်ရှိ စုန်းမ ကုလားထိုင်ကို မတော်တဆ တိုက်မိပြီး သူမ၏ လက်ဖမိုးကို ထိုးဖောက်မိသွားသည်။သူမသည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စုန်းမ ကုလားထိုင်သည် ရှေးဟောင်း နှိပ်စက်ကိရိယာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကုလားထိုင်၏ နောက်ကျောနှင့် လက်တင်ခုံများတွင် သံမှိုများ ပါရှိပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုင်သောအခါ သံမှိုများက ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထိုးဖောက်သည်။ အလယ်ခေတ်က အပြစ်မဲ့ အမျိုးသမီး အများအပြားကို စုန်းမအဖြစ် စွပ်စွဲ၍ ကွပ်မျက်ခဲ့သည်။

ချန်ချန်၏ လက်သည် အနည်းငယ်သာ ထိုးဖောက်မိသော်လည်း သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုကွဲလုနီးနီး ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် လက်များကို အုပ်ထားပြီး ထိတ်လန့်တကြား ငိုယိုသည်။ "ကျွန်မ ဒီမှာ မနေချင်ဘူး။ကျွန်မ အခန်းကို ပြန်သွားချင်တယ်။"

"လက်ကိုနည်းနည်းလေး အပ်ထိုးမိတာပဲ။ လက်တွေခြေထောက်တွေ ပြတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မထားနိုင်ဘူးလား" ဟူယာက သူမကို ဆူသည်။ "ဆက်ပြီး အော်နေရင်အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်"

ချန်ချန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမသည် ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။ သူမ၏ နောက်ကျောသည် ကုပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက်သို့ ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။ အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်သည် ရုတ်တရက် ထောင့်တစ်နေရာမှ ထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ဆူးမန်သည် လီလီရှေ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြသနေသော ထိုကောင်မလေးကို အမြဲတမ်း မကြိုက်သော်လည်း အခု သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်မငြိမ် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလွန် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် နှိပ်စက်ခန်းထဲရှိ နှိပ်စက်ကိရိယာ အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီး ဥယျာဉ်မှူးကို မေးသည်။ "ဒီနေရာကနေ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲဆိုတာ ရှင်သိလား"

ဥယျာဉ်မှူးသည် ခဏမျှ ရပ်နားပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုရင်သော့ကို ရှာရမယ်"

"သော့လား" ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်သည်။ "စစ်ဆေးရေးမှူးက ကျွန်မတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားချင်ရင်နောက်ဆုံး သတို့သမီးဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ သော့ရှာရမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး"

ဥယျာဉ်မှူးသည် ထိုအရာကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါသည်။ "နောက်ဆုံး သတို့သမီး ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုရင် အပြင်ဂိတ်ရဲ့ သော့ကို လိုအပ်တယ်ဆိုတာပဲ သိတယ်။ မြို့စားက သော့ကို ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာ"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ သူ့ကို စူးစမ်းသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးက သူတို့ကို နောက်ဆုံး သတို့သမီး ဖြစ်စေချင်သည်။ သို့ပေမဲ့ NPC စက သူတို့ကို သော့ရှာဖို့ ပြောနေသည်။ စစ်ဆေးရေးမှူးက စကားလုံး လှည့်ကွက် ကစားနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် NPC က လိမ်နေတာလား။

ကျူရှူးသည် သူမကို တီးတိုးပြောသည်။ "NPC တွေမှာရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေက ကန့်သတ်ထားနိုင်တယ်။ သူတို့ စစ်ဆေးရေးမှူးရဲ့ သဲလွန်စတွေကို မသိတာ ပုံမှန်ပဲ။ ကျွန်မ ထင်တာကတော့ သော့ကို ရှာသင့်တယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တမင်တကာ စမ်းသပ်မေးမြန်းသည်။ "မြို့စားကို သတ်မှဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မြို့စားကို သတ်မယ်" ဥယျာဉ်မှူး၏ အသံ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာသည်။ "ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မြို့စားက ဘယ်လောက်ပဲ ဒဏ်ရာရရ သူကမြန်မြန် ပြန်ကောင်းတယ်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကိုဒဏ်ရာရအောင်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ နေမဝင်ခင် အမြန်ဆုံး သော့ကို ရှာတာ ပိုကောင်းတယ်"