အခန်း ၃၅၂

အခန်း ၃၅၂ သော့တစ်ချောင်း

ရိန် ရိန် ရိန် ရိန်!

ရုတ်တရက် မြည်ဟီးလာသော အသံတစ်ခု!

ဟူယာသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူမသည် အလွန် အရှက်ရသဖြင့် ၎င်း၏ လက်ကို အလျင်အမြန် လွှတ်လိုက်သည်!

ဒါက ရူးသွပ်မှုပင်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် NPC တစ်ယောက်နှင့် လက်တွဲနိုင်သနည်း! NPC ကို ဂိမ်းထဲမှာ ဖန်တီးထား ခြင်းဖြစ်သည်! သူတို့သည် အတု အယောင်ဆောင်များပင်!

တစ်ဖက်တွင် နာရီ၏ မရပ်မနား မြည်ဟီးနေသော အသံက သူမ၏ စိတ်ငြိမ်သက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထမြည်လာတာလဲ။ အရမ်း ဆူညံနေတာပဲ။" ဟူယာသည် ဆူညံသံ၏ ရင်းမြစ်ကို ပတ်ပတ်လည် ရှာဖွေရာ နှိုးစက်နာရီတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှိုးစက်နာရီသည် ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး အလွန် ခိုင်ခံ့သည်။ ၎င်းကို နတ်သမီးပုံရိပ်များပါရှိသည့် သစ်သား‌သေတ္တာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူမသည် နှိုးစက်နာရီကို အရူးအမူး ရှာဖွေသော်လည်း ၎င်းကို ရပ်တန့်ရန် ယန္တရားကို ရှာမတွေ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ၎င်းကို ကောက်ယူပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ရိုက်ချလိုက်သည်!

"ဘာ အမှိုက်လဲ! ပါးစပ်ပိတ်!"

ဒုန်း!

သစ်သားအောက်ခံက ပြုတ်ကျသွားပြီး သတ္တုသော့တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြည်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟူယာသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သော့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို မယုံနိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူမ တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့သည်လား။

ဤအရာက တကယ်ပဲ အဆင့်ကို အောင်မြင်ရန် သော့ဖြစ်သလား။

"ကြည့်။ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ။" ဥယျာဉ်မှူးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဆက်ရှာနေသမျှ သေချာပေါက် တွေ့မှာပါ။"

"ကောင်းလိုက်တာ!" ဟူယာသည် သော့ကို ကောက်ယူပြီး ချက်ချင်း တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ "ကျွန်မ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို သွားပြောလိုက်မယ်!"

"ခဏလေး စောင့်ပါဦး။" ဥယျာဉ်မှူးသည် ရုတ်တရက် သူမကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောလို့မရဘူး။"

"ဘာ။" ဟူယာသည် ချက်ချင်း သတိထားသွားသည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခိုင်းတာလဲ။"

သူမသည် ဥယျာဉ်မှူးကို သံသယဖြင့် ကြည့်ပြီး ၎င်းလက်ထဲမှ သူမ၏ လက်ကို ရုန်းလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "ပြောလိုက်မယ်နော်။ ကျွန်မကို ဘာမှ ပရိယာယ် သုံးဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ကျွန်မက အဲဒီ ကောင်မလေးတွေလောက် အလွယ်တကူ လှည့်စားလို့ ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး!"

ဥယျာဉ်မှူးက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချသည်။ "ကျွန်‌တော် ခင်ဗျားကို ကူညီမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စောစောက မပြောဖြစ်လိုက်တဲ့ တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ့် သတို့သမီးက တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတယ်။ ခင်ဗျားသာ သော့ကို လက်လွှဲပေးလိုက်ရင်... ဟူယာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တကယ် စိတ်ပူတယ်။"

ဟူယာသည် ကြောင်သွားသည်။ "ဘာလို့... သော့ကို တွေ့ခဲ့ရင်တောင် တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားနိုင်ရတာလဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြင်းရထားက တနင်္ဂနွေနေ့ကျမှ လာတာ။ မြင်းရထား မရှိရင် ခင်ဗျား ထွက်ပြေးရင်တောင် မြို့စားက ခင်ဗျားကို ဖမ်းလိမ့်မယ်။"

ဥယျာဉ်မှူးသည် သူမ၏ လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ယူပြီး သူမ၏ နားအနားသို့ ကိုင်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မြို့စားက ညတိုင်း သတို့သမီးတစ်ယောက်ကို သတ်တာ ဟူယာ။ ခင်ဗျား ဒီကနေ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် တနင်္ဂနွေနေ့အထိ အောင့်ထားပြီး နောက်ဆုံး သတို့သမီး ဖြစ်လာရမယ်။"

ဟူယာသည် ၎င်းကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ သော့သည် ရုတ်တရက် မယုံနိုင်လောက်အောင် လေးလာပြီး စူးရှလာကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးကို စူးနေသည်!

"တစ်ယောက်တည်းပဲ... တစ်ယောက်တည်းပဲ ထွက်သွားနိုင်တာလား။" သူမသည် မှုန်ဝါးစွာ ရေရွတ်သည်။ "နောက်ထပ် တစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လည်း ရှိသေးတယ်..."

"သူလား။" ဥယျာဉ်မှူးသည် အလွန် စိတ်ပူနေပုံရသည်။ "သူ့ကို အဆုံးထိ နေခိုင်းရင်..."

"မဟုတ်ဘူး! ကျွန်မ ဆိုလိုတာက... ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ပေါ့..." ဟူယာသည် အလျင်စလို ရှင်းပြသော်လည်း သူမ၏ စကားဝါကျ တစ်ဝက်မှာပင် ရပ်သွားသည်။

သူမ၏ အမူအရာက ပို၍ပင် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

သူမနှင့် ယွီယာချင်တို့သာ နောက်ဆုံး နှစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ခုတည်းသာ ရှိခဲ့လျှင် ယွီယာချင်က သူမကို ထွက်ပေါက် ပေးမည်လား။

မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမ မပေးနိုင်ပေ။

မည်သူက အသက်ရှင်ချင်စိတ် မရှိဘဲ နေလိမ့်မည်နည်း။ ဒီမှာ ပိတ်မိနေသည့် လူတိုင်း ရှင်သန်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေကြတာပင်!

ဒါကြောင့် မည်သူမဆို အဆုံးထိ နေနိုင်သည်။

ယွီယာချင်ကတော့ခြွင်းချက်ပင်!

သူမ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ: ယွီယာချင်!

ငိုရုံပဲ သိသော ချန်ချန်! ညာလက် ဒဏ်ရာရနေသည့် ဆူးမန်! နူးညံ့ပြီး ပျက်စီးလွယ်သော ကျူရှူး! ထို့နောက် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နှင့် လမ်းမလျှောက်နိုင်သော ပိုင်ယို့ဝေ! မည်သူမှ သူမနှင့် ယှဉ်လို့ မရပေ။

ယွီယာချင် တစ်ဦးတည်းပင်!

လက်ချောင်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ သော့သည် သူမ၏ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေသည်။

ဟူယာသည် ထိုနေရာတွင် ကြောင်နေသည်။

သူမသည် ယခု ယွီယာချင်ကို ရန်ပြုရတော့မည်လား။

...

ယွီယာချင်သည် အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ဝတ်ရတနာပုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်စိကျိန်းလောက်သော ရတနာများ စားပွဲပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ သူမသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ သော့ကို ရှာဖွေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

တံခါးနားမှ ခြေသံများ ကြားရသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ပြီး အသံကို စူးစိုက်နေသည်။

"ဘယ်သူလဲ။!"

ဥယျာဉ်မှူးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး လက်ကို မြှောက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်‌တော်က ခင်ဗျားကို လာကူချင်ရုံပါ။"