အခန်း ၃၅၄

အခန်း ၃၅၄ NPC များသည် ထူးဆန်းနေသည်။

---

"သော့အစစ်" ကို တွေ့ရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။

ခင်ဗျား အဖော်နှင့် မျှဝေချင်ပါသလား။

ခင်ဗျား၏အဖော်များသည် သူမတို့ တွေ့ထားသော "သော့အတု" ကို ခင်ဗျားနှင့် မျှဝေပါမည်လား။

အောင်မြင်သူ နည်းလေလေ ဆုလာဘ်က ကြီးလေလေဖြစ်သည်။ သူမ‌တို့ထဲက မည်သူက သစ္စာဖောက် ဖြစ်လာမည်နည်း။ မည်သူက ရန်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသနည်း။

ဥယျာဉ်မှူးသည် ယွီယာချင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြောင်းလဲနေသော အမူအရာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဤအချိန်၌ သူမ ခံစားနေရသော အတွင်းစိတ် မငြိမ်မသက်မှု။ သံသယများ။ ရုန်းကန်မှုများ။ နောင်တများ။ ညှဉ်းပန်းခံရမှုအားလုံးက သူ့အတွက်တော့ ပျော်ရွှင်စရာ အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာသည်!

အမျိုးသမီးများ...

အတ္တကြီးသည်။ လောဘကြီးသည်။ မာနကြီးသည်။ ထို့နောက် မိုက်မဲသည်။ သူမတို့ ဘယ်လောက်ပဲ လွတ်လပ်ပြီး အစွမ်းထက်လာပါစေ သူမတို့သည် ရုပ်သေးများ ဖြစ်လာဖို့ပဲ ကံပါနေသည်။

အမျိုးသမီးများ! သူမတို့ကို လက်နက်နှင့် အညံ့ခံစေသည်ပဲဖြစ်ဖြစ်။ နူးညံ့မှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးစေသည်ပဲဖြစ်ဖြစ်!

သူမတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားများ၏ စကားကို နားထောင်ပြီး သူတို့၏စကားလုံးတိုင်းကို နာခံကြလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပြီ။ နောက်ထပ် ဘယ် သတို့သမီးကို တွေ့သင့်သလဲ။

သူမတို့၏ ခံစားမှုကို မြည်းစမ်းဖို့ သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

---

ဥယျာဉ်မှူးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ပြီး စင်္ကြံအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

အခန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားရင်း ကျူရှူးသည် ခြေဖျားထောက်ပြီး နံရံပေါ်မှ အလှဆင်ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဖြုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ကြင်နာစွာ မေးသည်။ "ကျွန်တော် ကူညီပေးရမလား။"

သူမ စကားမဆုံးခင် ဆူးမန်သည် အခြားတစ်ဖက်မှ ရုတ်တရက် လျှောက်လာပြီး ပန်းချီကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်ကာ ပြောသည်။ "ရှင် အရမ်း ပုတယ်။ ဘောင် ပြုတ်ကျပြီး ခေါင်းကို မထိအောင် သတိထား။"

"ကျွန်မက ၁၆၃ စင်တီမီတာ ရှိတယ်။ အရမ်း မပုဘူး။ ပန်းချီကားက အရမ်း မြင့်နေတာ။" ကျူရှူးသည် ပန်းချီကားနောက်ကွယ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်သွားသည်။ "သော့ မရှိဘူး။ ကျွန်မ အရင်က ပန်းချီကားတွေရဲ့ နောက်မှာ ပစ္စည်းတွေ ဖွက်လေ့ရှိတယ်။"

"ဟိုမှာ ပန်းချီကားအနည်းငယ် ရှိသေးတယ်။ ရှင် ဖြုတ်ပြီး ကြည့်လို့ရတယ်။" ဆူးမန်သည် လှည့်လိုက်ပြီး တံခါးနားက ဥယျာဉ်မှူးကို တွေ့လိုက်သောအခါ သံသယဖြင့် မေးသည်။ "ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ဥယျာဉ်မှူးသည် ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။ "ကျွန်တော် ကူညီပေးစရာ တစ်ခုခု ရှိပါသလား။"

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..." ဆူးမန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ကို စစ်ဆေးရန် နှစ်လှမ်း ပိုနီးကပ်စွာ လျှောက်သွားသည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မ ခံစားရတာက ရှင်က... အင်း။ လီလီနဲ့ နည်းနည်း တူနေသလိုပဲ။"

"ရှင် သူက လီလီနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောတာလား။" ကျူရှူးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆူးမန်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဥယျာဉ်မှူးကို ကြည့်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ သူနဲ့ လုံးဝ မတူပါဘူး။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ လီလီနဲ့ ဆင်တာလဲ။"

ဥယျာဉ်မှူးသည် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်သည်။ "နေဝင်တော့မှာမို့လို့ ကျွန်တော် ညှဉ်းပန်းခန်းကို ပြန်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် မြို့စားက သိသွားရင် ပြဿနာ ရှိလာနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ သော့ကို အမြန်ဆုံး တွေ့ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သူသည် လှည့်ပြီး ထွက်သွားကာ သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဒီ NPC က အရမ်း ထူးဆန်းတယ်..."

"သူ့ကို မေ့လိုက်။ သော့ကိုပဲ ဆက်ရှာကြရအောင်! အာ။မြို့စားက ဘယ်မှာ ဖွက်ထားတာလဲ။ ဒါ အရမ်း ဒုက္ခများတယ်..."

---

ဥယျာဉ်မှူးသည် စင်္ကြံအတိုင်း ဆက်သွားသည်။ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သော အမူအရာဖြင့် နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ကို ခွဲပြီး သော့ကို ရှာရန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်က အတူတူပဲ နေနေသေးသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဘယ် သတို့သမီးက တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသေးမည်နည်း။

သူသည် မျက်စိကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့ရှိ ပိုင်ယို့ဝေကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် ခရုပတ် လှေကား၏ ထိပ်တွင် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အတွေးနယ်ထဲ နစ်မြောနေပုံရသည် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို ကြည့်နေသည်။

သူမမှာ မိသားစုမရှိ။ သူငယ်ချင်းမရှိ။ ကျန်းမာတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာမရှိ။ မာနကြီးပြီး ဆတ်ဆတ်ထိမခံဖြစ်သည့် သဘောသဘာဝ ရှိသည်။ သူမထက် "ချဉ်းကပ်" ရန် ရွေးချယ်စရာအကောင်းဆုံး အမျိုးသမီး နောက်တစ်ယောက် ဘယ်သူ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ဥယျာဉ်မှူးသည် သူမဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဘာလို့ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာလဲ။" သူက ပြုံးပြီး မေးသည်။ "လူတိုင်း သူတို့ရဲ့ သော့ကို ရှာနေကြတာ။ ခင်ဗျား မရှာဘူးလား။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဥယျာဉ်မှူးသည် နှစ်လှမ်း ပိုနီးကပ်စွာ လျှောက်သွားပြီး သူမကို ညင်သာစွာ မေးသည်။ "ကျွန်တော်ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ပါသလား။"

"ကျွန်မ စဉ်းစားနေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို စကားပြောတာကို ကျွန်မ မုန်းတယ်။" ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး မပျော်မရွှင်စွာ သူ့ကို ကြည့်သည်။ "ရှင် ထွက်သွားလို့ ရမလား။"

ဥယျာဉ်မှူး: "..."

သူသည် နှစ်စက္ကန့် ရပ်ပြီးနောက် သူ၏ စကားလုံးများကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။

"ချွန်ထက်တဲ့ အခွံက ခင်ဗျားကို ထိခိုက်မှုကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေမယ့် တစ်ခါတလေမှာ ခင်ဗျားကို နာကျင်စေတယ်။ ခင်ဗျား ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သော့ကို တွေ့သွားရင် ခင်ဗျားက အရမ်း မပြောင်းလဲတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား အဲဒီလို ဖြစ်ချင်လား။"

"မပြောင်းလဲတဲ့ နေ့ရက်တွေ မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ခင်ဗျားက သိသိသာသာပဲ အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် အရာရာတိုင်းကို လက်ခံခဲ့ရတယ်။ ဘယ်သူမှ ခင်ဗျား ကြိုက်လား။ ပျော်ရဲ့လား။ ဆန္ဒရှိရဲ့လားဆိုတာ မမေးခဲ့ဘူး... အခု။ ခင်ဗျား ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို နောက်ဆုံးမှာ မြည်းစမ်းခဲ့ရပြီ။ ခင်ဗျား အဲဒါကို လက်လွှတ်တော့မလို့လား။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို အမူအရာ မရှိဘဲ ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်မ ပြောပြီးပြီ။ ထွက်သွား။”