အခန်း ၃၅၆

အခန်း ၃၅၆ ရှုပ်ထွေးမှု

ပိုင်ယို့ဝေသည် လက်ရန်းနားရှိ လူနှစ်ဦးကို မော့ကြည့်သည်။

ဥယျာဉ်မှူးသည် ချန်ချန်ကို အသေးစိတ် နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။

ထိတ်လန့်နေသော ချန်ချန်သည် ထိုကဲ့သို့သော ဂရုစိုက်မှုမျိုး လိုအပ်နေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ရှိုက်ကာ ငိုနေသည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ဟန်ပန်ကို ပို၍ပင် ရင်းနှီးသွားစေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အကြည့်ကို ရုပ်လိုက်သည်။ ထို အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ကြယ်သီးတစ်လုံး ရှိသည်။

သူမသည် ၎င်းကို ဥယျာဉ်မှူး၏ ရှပ်အင်္ကျီမှ ဆွဲဖြဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥယျာဉ်မှူးသည် လှေကားကို အတက်အဆင်း မပြတ်လုပ်နေရသောကြောင့် သူ၏ အစက နူးညံ့မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ပိုင်ယို့ဝေ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ အပေါ်အောက်ကို အမြန် ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။

သူမသည် ၎င်းကို ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် ကြယ်သီးများကို သိမ်းလိုက်ကာ စားသောက်ခန်းသို့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် သွားသည်။

ထိုစဉ် အပေါ်ထပ်တွင် ရန်ဖြစ်သံ ပေါ်လာသည်။

"ချန်ချန်။ ကျားက ချီးစားတာ ရပ်လို့ မရဘူးလား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တာ မိနစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ရှင်က အမျိုးသားရဲ့ လက်မောင်းထဲကို ထိုးဝင်နေပြီလား။" ဟူယာ၏ အသံသည် ကျယ်ပြီး ရှင်းလင်းကာ အမည်မသိသော ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ရှင် ခဏနေရင် အမျိုးသားနဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှိမ့်တော့မလို့လား။"

ချန်ချန်သည် ထိတ်လန့်နေပြီးသားဖြစ်ရာ ယခု ဟူယာက သူမကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုနေသောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာသည် သေမတတ် ဖြူသွားသည်။ မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး ထစ်ကာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ယွီယာချင်သည်လည်း ချန်ချန်၏ လုပ်ရပ်သည် မသင့်တော်ဟု ခံစားရသည်။ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကြားတွင် ရောက်နေချိန်၌ သူမသည် NPC တစ်ယောက်နှင့် ပရောပရည် လုပ်နေသေးသည်။ ၎င်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သို့သော် ဟူယာ၏ စော်ကားမှုများသည် အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်။

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါ ဘယ် အချိန်လဲ ။ ဘာလို့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရန်ဖြစ်နေရတာလဲ။"

ဟူယာသည် ချန်ချန်ကို ဥယျာဉ်မှူး၏ လက်မောင်းများထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း စက်ဆုပ်စွာဖြင့် သူမကို ပစ်ချလိုက်သည်။ချန်ချန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အားနွဲ့နေပုံရသည်။

သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သနားစရာ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မြင်သောအခါ ဟူယာသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာပြီး သူမကို ရိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဟူယာ။" ယွီယာချင်သည် မခံနိုင်တော့ဘဲ ဟူယာကို တားရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

"ကျွန်မ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးတော့မယ် ။" ဟူယာသည် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ချန်ချန်ကို ပြင်းထန်စွာ စူးစိုက်နေသည်။ "ကျွန်မ သူ့ရဲ့ သုံးမိနစ်လောက် အမျိုးသားမရှိဘဲ မနေနိုင်တဲ့ ရောဂါကို ပျောက်အောင် လုပ်တော့မယ်။"

ယွီယာချင်သည် အေးစက်စွာ ပြစ်တင်သည်။ "တော်တော့။ သူက ဘာဖြစ်ဖြစ် နင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကိုယ့် ကိစ္စ ကိုယ် ဂရုစိုက်။ နင့်ကို ရှာခိုင်းတဲ့ သော့ ဘယ်မှာလဲ။ တွေ့ပြီလား။"

ဟူယာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "မတွေ့ဘူး။"

ယွီယာချင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆူးမန်နှင့် ကျူရှူးကို ကြည့်သည် ။ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ရော။ သော့ တွေ့ပြီလား ။"

"မတွေ့ဘူး။" ဆူးမန်သည် ခေါင်းခါသည်။ အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရသည်။ "အခန်းတွေက အရမ်း များတယ်။ ဘယ်ကနေ စရှာရမှန်းတောင် မသိဘူး။"

ယွီယာချင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူမသည် ဥယျာဉ်မှူး ပြောခဲ့သည့် အစစ်နှင့် အတု သော့များအကြောင်းကို သတိရသည်။

ယခု ဟူယာ။ ကျူရှူး။ ဆူးမန်... အားလုံးက သော့ကို မတွေ့သေးဘူးဟု ပြောနေကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ ခြောက်ယောက်ထဲက သူမတစ်ဦးတည်းသာ သော့ကို တွေ့ထားပြီး ၎င်းသည် သော့အစစ် ဖြစ်သည်။

သော့အတု တစ်ချောင်းတောင် မတွေ့သေးတာ ဖြစ်နိုင်သလား။

သူမတို့သည် အချက်အလက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည်လား။ ဥယျာဉ်မှူး ပြောသကဲ့သို့ သူမတို့အားလုံး ကြီးမားသော ဆုလာဘ် "နောက်ဆုံး သတို့သမီး" ဖြစ်ချင်နေကြခြင်းပင်လား။ သူမတို့သည် အဖော်များကို သစ္စာဖောက်ကြသည်လား။

အဖော်……

မဟုတ်ပေ။ သူတို့က အစကတည်းက အဖော်များ မဟုတ်ခဲ့ကြပေ။

ကိုယ်ပိုင်အားလပ်ရက်များပင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ယွီယာချင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စေ့ထားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ ချိန်ခွင်သည် ဟိုဘက်သည်ဘက် ယိမ်းနေသည်။

သော့အစစ်သည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ သူတို့ကို ပြောပြသင့်သလား။

...

ဤအချိန်မှာ ဟူယာ၏ နှလုံးသားက တခြားတစ်မျိုးဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ကျွန်မ သူမကို အလွန် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမက အဲဒီ မိန်းမယုတ် ချန်ချန်အတွက် ကျွန်မကို လူအများရှေ့မှာ ဆဲဆိုခဲ့သည်။

သူမ ကျွန်မကို ဘယ်လို ထင်နေသနည်း။ သူမ အမိန့်ပေးပြီး ဆုံးမနိုင်သော အစေခံမ တစ်ယောက်ကဲ့သို့လား။ သူမ ကျွန်မကို အထင်သေးနေမှတော့ ကျွန်မ အဘယ်ကြောင့် သူမ၏စကားကို နားထောင်ရမည်နည်း။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

ကျွန်မ သော့ကို မပေးဘဲနေမည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

ကျွန်မ တနင်္ဂနွေနေ့အထိ ရှင်သန်ပြီး နောက်ဆုံး သတို့သမီး ဖြစ်ချင်သည်။

...

ပိုင်ယို့ဝေသည် အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများနှင့် အမျိုးသမီးများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲကာ စားသောက်ခန်းသို့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် တည့်တည့် မောင်းသွားသည်။

ညစာစားချိန် မရောက်သေးဘဲ စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ညစာကို ပြင်ဆင်နေသည်။

ထိုအရာက ညစာ ဖြစ်သင့်သော်လည်း စက်ဆုပ်စရာ အသားစိမ်းနှင့် သွေးများ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သူမ၏ နေရာတွင် ထိုင်ပြီး စစ်ဆေးရေးမှူးကို စူးစမ်းသည်။

၎င်းသည် လှမ်းကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ "ပြဿနာ ရှိပါသလား။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည် ။ "ဒီနေ့ စံအိမ်ကြီးမှာ ရှင်နဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားရော ခံစားမှုပါ အရမ်း ဆင်တူတဲ့ ဥယျာဉ်မှူးတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တယ်။"

သူမသည် ခဏရပ်ပြီး ထပ်ပြောသည် ။ "ဒါပေမဲ့ ရှင့်လောက် ရုပ်မဆိုးဘူး။"

စစ်ဆေးရေးမှူး: "..."