အခန်း ၃၅၇

အခန်း ၃၅၇ အပြာရောင်မုတ်ဆိတ် ပြန်လာပြီ။

---

၎င်းသည် ခဏတာ ထိန်းထားပြီးနောက် တည်ငြိမ်သော အဖြေတစ်ခု ပေးသည်။

"ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒီ ဂိမ်းကို စစ်ဆေးရေးမှူးတွေက ဒီဇိုင်းထုတ်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားတာ။ အထူး ဇာတ်ကောင်အချို့ကို ဖန်တီးတဲ့အခါ သူတို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးရဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေကို သဘာဝအတိုင်း ထည့်သွင်းသွားမှာပါ။"

ပိုင်ယို့ဝေ: "သြော်..."

စစ်ဆေးရေးမှူးက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါက ဂိမ်းမှာ အများသိတဲ့ အချက်ပဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောပြရင်တောင် စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်တာ ဒါမှမဟုတ် လိမ်လည်တာလို့ မယူဆပါဘူး။ ခင်ဗျားသာ ကံကောင်းလို့ ရှင်သန်ခဲ့ရင် နောက်ပိုင်း ဂိမ်းတွေမှာလည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုး တွေ့ရမှာပါ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် မေးသည်။ "စစ်ဆေးရေးမှူး စုစုပေါင်း ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ။"

"ဒီ မေးခွန်းက လက်ရှိ ဂိမ်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ ဖြေဖို့လည်း မလိုအပ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။" ၎င်းက လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး မေးခွန်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။ "အမျိုးသမီးသက်သက် အခန်းတွေမှာ အမျိုးသား စစ်ဆေးရေးမှူးတွေ ရှိတယ်။ အမျိုးသားသက်သက် အခန်းတွေဆိုရင် အမျိုးသမီး စစ်ဆေးရေးမှူးတွေ ရှိမလား။ ဒါက အရမ်း မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ရှင်တို့ ပြောင်းသင့်တယ်။"

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် မာနကြီးစွာ ပြုံးသည်။ "ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ လူသားတွေ နားမလည်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အသက်။ ကျား/မ။ အမှတ်အသား ဒါမှမဟုတ် နာမည် မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ခုတည်းပဲ။ တစ်ဦးကို တစ်ဦး လျစ်လျူရှုတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက လုံးဝ မလိုအပ်ပါဘူး။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေပုံရသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် သတို့သမီး ခြောက်ဦးထံသို့ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောသည်။

"မြို့စား မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်။ ခင်ဗျားတို့ ညစာကို ပျော်ရွှင်စွာစားကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ခွင့်ပြုပါဦး။"

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ထွက်ခွာသွားသည်။

စားသောက်ခန်းသည် သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

မီးများသည် တောက်ပနေသည်။ အစားအစာများသည် သွေးများဖြင့် ညစ်ပတ်နေပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များသည် အေးစက်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ယုန်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သည်။ ဆူးမန်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် စားသောက်ခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်နေသည်။ ကျူရှူးသည် ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ကိုင်ထားရင်း အတွေးထဲ နစ်မြောနေသည်။ ဟူယာသည် မျက်နှာကို တင်းထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပြီးတော့ ချန်ချန်သည် တိုးတိုးလေး ရှိုက်နေသည်။

ယွီယာချင်လည်း ရှိသေးသည်။

သော့အစစ်ဟု ခေါ်ဆိုသော သော့ကို ကိုင်ထားသည့် ယွီယာချင်သည် သူမ၏ ပြတ်သားသော သဘောသဘာဝသည် ပထမဆုံးအကြိမ် စတင် တုံ့ဆိုင်းလာပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

အပြင်ဘက် တံခါးသည် ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲသံ ပေါ်လာသည်။

အပြာရောင်မုတ်ဆိတ် ပြန်လာပြီဖြစ်သည်!

သူသည် စားသောက်ခန်းထဲသို့ ခြေကျဲကျဲ လှမ်းဝင်လာသည်။ သူ၏ ပြည့်နေသော ဆံပင်များသည် ခြင်္သေ့နှင့် ဝက်ဝံနှစ်မျိုးလုံးနှင့် ဆင်တူသည်။ မတ်မတ် လျှောက်လာသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အပြစ်ဆိုစရာမရှိအောင် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်! သူ၏ နီလာပြာရောင် Tuxedo သည် ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး သူ လှမ်းလိုက်တိုင်း တောက်ပနေသည်!

သူသည် မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ထိုင်ပြီး အသားကုန် စားသည်!

အသားစိမ်းများကို ဝါးသည်!

အတွင်းအင်္ဂါများကို ဆုတ်ဖြဲသည်!

တောက်ပသော သွေးနီရောင်သည် စားပွဲတစ်ခုလုံးကို ပေကျံနေသည်!

ထို့နောက် သူသည် ထို သွေးများ ပေကျံနေသော ပါးစပ်ဖြင့် မေးလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်ရဲ့ သတို့သမီးလေးတို့။ ဘာလို့ မစားကြတာလဲ။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ညစာ မစားချင်ကြဘူးလား။"

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘယ်သူမှ သူတို့ရဲ့ ထိုင်ခုံကို စွန့်ခွာဖို့ မရဲကြတော့ပေ။

မြို့စားနဲ့အတူ ညစာစားဖို့ ငြင်းဆန်ရင် သူ ဒေါသထွက်လိမ့်မည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ကောက်ယူပြီး ပန်းကန်ပေါ်ရှိ အသားကို လှီးလိုက်သည်။

ဆူးမန်သည် သူမကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ အခက်အခဲဖြင့် မေးသည်။ "တကယ်ပဲ။ ရှင် စားတော့မလို့လား။"

"သေတာထက်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ အမဲသား ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မတို့ ပျော်ရွှင်သင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် ကြက်သားဆိုရင် အစာအဆိပ်ဖြစ်စေတဲ့ ပိုးကြောင့် ရောဂါရပြီး ဂိမ်းမပြီးခင် ဝမ်းလျှောပြီး သေလိမ့်မယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း အသားအပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ပုံရသည်။ "အင်း... အရသာက တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး။"

ဆူးမန်သည် မယုံဘဲ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် တွန့်လိမ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သည်။ "ညာတာ!"

"အင်း။" ပိုင်ယို့ဝေသည် တည်ငြိမ်စွာ သူမ၏ ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ချပြီး လက်သုတ်ပုဝါဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပေါ့ပေါ့လေး သုတ်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို မညာပါဘူး။ ရှင် ဘယ်လိုလုပ် အဲဒါကို စားနိုင်မှာလဲ။"

ဆူးမန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ "..."

ကျူရှူးသည် ဆူးမန်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေရန် အမဲသားစိမ်း အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် စားသည်။ "စားပြီးရင် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။"

ယွီယာချင်၊ ဟူယာနှင့် ချန်ချန်တို့သည်လည်း အမဲသားကို စားကြသည်။

အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်သည် ဤကိစ္စကို အလွန် ကျေနပ်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။

ထို ရယ်သံသည် လည်ချောင်းမှ တိုက်ရိုက် ထွက်လာသည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး တုန်ခါနေသော အသံကို သယ်ဆောင်လာပြီး လူတစ်ဦး၏ ကျောရိုးကို ချမ်းသွားစေသည်။

ရယ်သံ ရပ်သွားသောအခါ သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အစွယ်တစ်ဖက်ကို ဖော်ပြကာ ပြုံးလျက် မေးသည်။

"ကျွန်တော်ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သတို့သမီးလေးတို့။ ကျွန်တော် မရှိတုန်း ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး စကား နားထောင်ကြရဲ့လား။"