အခန်း ၃၅၈

အခန်း ၃၅၈ ဒုတိယမြောက်လူ

အမျိုးသမီးများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြသည်။ မည်သူမျှ အလွယ်တကူ စကားမပြောရဲကြပေ။

စားသောက်ခန်းသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မြို့စား၏ အကြည့်သည် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာများကို ဝေ့ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံး ချန်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ချန်ချန်၏ တုန်ယင်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အရောင်မဲ့နေသည်။ သူမသည် မည်သည့်အချိန်မဆို မေ့လဲသွားနိုင်သကဲ့သို့ နူးညံ့နေသည်။

မြို့စားသည် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးသည်။ "မင်း... ငါ အမိန့်ကို မနာခံဘဲ သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့သလား။"

ချန်ချန်သည် ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းခါသည်။

သူမ မဟုတ်ပါဘူးဟု ငြင်းချင်သည်! သို့သော် သူမ၏ လည်ချောင်းသည် အသံဝင်နေသည်! အလွန်အမင်း တင်းမာမှုကြောင့် သူမ လုံးဝ အသံမထွက်နိုင်တော့ပေ!

"ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။" မြို့စားသည် သက်ပြင်းချပြီး သူ၏ ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ချလိုက်သည်။

သတ္တုက ကြွေပန်းကန်နှင့် တိုက်မိသော ပြတ်သားသော အသံသည် လူတိုင်း၏ ကျောရိုးကို ချမ်းသွားစေသည်။

သူမတို့သည် ထို လူသားနှင့်တူသော သားရဲကို စိုးရိမ်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြပြီး စားပွဲအောက်ရှိ သူမတို့၏ လက်များက လက်နက်များကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ အမျိုးသမီးတွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ဘယ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လောက်ပဲ လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ပေးပေး။ မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ မကျေနပ်ကြဘူး။ မင်းတို့ အမြဲတမ်း ပိုလိုချင်နေကြတယ်။ ဘာလို့လဲ!"

မြို့စားသည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်!

သူသည် ထရပ်ပြီး ချန်ချန်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲ လျှောက်သွားသည်!

ချန်ချန်သည် အရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသည်။ မြို့စား သူမဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်!

သူမသည် ထိုနေရာတွင် အေးခဲနေပုံရသည်။ တုန်ယင်ခြင်းမှလွဲ၍ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ပြေးဖို့ပင် မလုပ်နိုင်ပေ!

"ဒါ ဘာလဲ။" မြို့စားသည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ရုတ်တရက် ဆွဲထူလိုက်သည်!

"အားအားအား!"

ချန်ချန်သည် လေထဲသို့ ပင့်မြှောက်ခံလိုက်ရသည်! အပေါက်ဖောက်ထားသော ပူဖောင်းကဲ့သို့ သူမ၏ အသံဝင်နေသော လည်ချောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အလွန် စူးရှသော အော်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်!

"မင်း အဲဒီ သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲကို သွားရဲတယ်!" မြို့စားသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မင်း ကျိန်စာသင့်တဲ့ မိန်းမ! မင်း လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ငါ့ကို ဆက်ပြီး လှည့်စားချင်သေးလား။!"

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုပ်ပျက်သည်အထိ ညှစ်ထားသည်! သူမ၏ လက်ပတ်ထားသော အနီရောင် အဝတ်စသည် လျှောကျသွားပြီး သူမ၏ လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ချန်ချန်သည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်သည်။ "အား!!!...မဟုတ်ဘူး! ကျွန်မ မလုပ်ဘူး! သူတို့..."

"မင်း ဝန်မခံသေးဘူးလား။!" မြို့စား၏ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်သွားပြီး သူမကို စားသောက်ခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားသည်။ "စကားမနားထောင်တဲ့ သတို့သမီးတွေကို အပြစ်ပေးရမယ်! သွေးနဲ့ တန်ရာတန်ကြေး ပေးမှသာ သင့်လျော်တဲ့ သတို့သမီး ဘယ်လိုဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိလိမ့်မယ်!"

အရိုးများ ကျိုးသံ မြည်လာသည်။ သွေးများသည် လက်မောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းလာပြီး အရေပြားနှင့် သတို့သမီး ဝတ်စုံကို ပေကျံစေသည်! လက်မောင်းသည် ကြေမွလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်!

ချန်ချန်သည် သွေးများဖြင့် သေနေသော ငါးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲနေသည်။

လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အအေးဓာတ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဆူးမန်သည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိပြီး အချိန်ရောက်ပြီဟု သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ သံဓားကို ကောက်ယူကာ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ပြေးဝင်သွားသည်!

ကျူရှူးသည် သူမ၏နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။

ယွီယာချင်သည် ပထမတော့ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမတို့ မလိမ်ခဲ့ကြပေ။

သူမတို့ တကယ်ပဲ သော့ကို မတွေ့ခဲ့ကြပေ! မဟုတ်လျှင် ဆူးမန်နှင့် ကျူရှူးတို့က သော့ကို သုံးပြီး အလွယ်တကူ ထွက်ခွာနိုင်ကြလိမ့်မည်။ မြို့စားကို အန္တရာယ်ယူပြီး တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ!

ယွီယာချင်က ထိုအရာကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ နှလုံးသားကို လေးလံစေခဲ့သော မှောင်မိုက်မှု အလွှာများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ သိပ်ပြီး ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသည် နီးကပ်နေသော်လည်း အနည်းဆုံး သူမ၏ နှလုံးသားသည် ညှဉ်းပန်းခံရတော့မည် မဟုတ်ချေ!

သူမသည် သူမ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး စားသောက်ခန်းထဲမှ လိုက်သွားသည်။ ဆူးမန်သည် မြို့စား၏ ရှေ့သို့ ဓားဖြင့် ထိုးထည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပူးပေါင်းကာ သူမ၏ ဓားကို မြို့စား၏ နောက်သို့ မြှောက်၍ ထိုးလိုက်သည်!

အပြာရောင်မုတ်ဆိတ်သည် အလယ်တွင် ပိတ်မိသွားပြီး ဒေါသထွက်လာသည်!

သို့သော်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ပင် သူသည် မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ခံရပါစေ ချန်ချန်ကို လက်မလွှတ်ဘဲ ငြင်းဆန်သည်။ သူသည် ဆူးမန်နှင့် ယွီယာချင်တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖြေရှင်းပြီး အားနည်းချက် လုံးဝ မပြခဲ့ပေ!

သူသည် ယွီယာချင် သူ့ကို ထိုးနေသော သံဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်!

ယွီယာချင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ရှောင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် စက္ကန့်ဝက်မျှ နောက်ကျသွားသည်! သူမသည် ပြင်းထန်သော အားဖြင့် လေထဲသို့ ပစ်တင်ခံလိုက်ရပြီးနောက် လှေကားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချခံလိုက်ရသည်!

သူမ မြေပြင်ပေါ် ကျရောက်သည့် အချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်နှင့် အဆုတ်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထိုင်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမရှေ့ရှိ ဆူးမန်သည်လည်း ဒဏ်ရာရနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ လက်နက်သည် ဒေါသထွက်နေသော မြို့စားကြောင့် ကျိုးသွားပြီဖြစ်သည်!

"ဒီလိုဆိုရင် မဖြစ်ဘူး!" ယွီယာချင်သည် ဆူးမန်ကို အော်ဟစ်သည်။ "ကျွန်မတို့ သူ့ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး!"