အခန်း ၃၆၀

အခန်း ၃၆၀ မဖွင့်နိုင်ပေ

"အမှားလုပ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဟူယာ၏ မေးခွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံသည် တစ်မျိုး ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"မှားရင် ဘာဖြစ်လဲ။ သူက NPC တစ်ယောက်ပဲ။ လူ မှားသတ်မိတာက ဘာ အရေးကြီးလို့လဲ။"

ဆူးမန်က ဖြည့်စွက်သည်။ "မှန်တယ်။ ဒါက လူအစစ် မဟုတ်ဘူး။ ဂိမ်းထဲက ပုံမှန် ဇာတ်ကောင်ပဲ။ သတ်လိုက်လို့လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။"

"ရှင်တို့!..." ဟူယာသည် စိုးရိမ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "သတ်လိုက်လို့ ကိစ္စမရှိဘူးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ! ဥယျာဉ်မှူးက NPC ပဲ။ သူ အရေးကြီးတဲ့ အရိပ်အမြွက်တွေ ပေးကောင်း ပေးနိုင်တယ်။ ရှင်တို့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် အရိပ်အမြွက်တွေ ပြတ်တောက်သွားမယ်!"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး ဟူယာကို ကြည့်သည်။ "ဘာလဲ။ ရှင် သူ့ဆီက အရိပ်အမြွက် တစ်ခုခု ရခဲ့တာလား။"

ဟူယာသည် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ထစ်ကာ ပြောသည်။ "ကျွန်မ...ကျွန်မ မရခဲ့ပါဘူး..."

ဟူယာ၏ အမူအရာသည် မမှန်ကြောင်း မြင်သောအခါ ယွီယာချင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တင်းမာစွာ မေးသည်။ "ဟူယာ။ အမှန်ပြောတာလား။ မပြောတာလား။"

"မဟုတ်ဘူး!" ဟူယာသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုသည်။ "သူရဲ့ ဂိမ်း ရှင်းလင်းရေး နည်းဗျူဟာက အားနည်းချက်ရှိတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ထင်တာ! ဒီ ဂိမ်းက လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရှင်းလင်းနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မတို့ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိရမယ်! မြို့စားကို အန္တရာယ်ပြုပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ လုံးဝ မလိုအပ်ဘူး။ မြို့စား ဖမ်းသွားတဲ့သူကို ကျွန်မတို့ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒီကို သွားတာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ!"

"ဒါဆို ရှင် ခုနက ကျွန်မတို့နဲ့အတူ မလိုက်ခဲ့တာလား။" ယွီယာချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ကျွန်မတို့ မြို့စားကို တိုက်ခိုက်တာက လူတွေကို ကယ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို စမ်းသပ်ပြီး အားနည်းချက် ရှိမရှိကို ကြည့်ဖို့လည်း ဖြစ်တယ်။ သူ ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ အရမ်း အန္တရာယ်များပေမယ့် ညတိုင်း လူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ သတ်တယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းက မှန်နေရင် ကျွန်မတို့ တကယ်တော့ လုံခြုံနေတာ။"

သူမသည် ခဏရပ်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်သည်။ "အခု မနေ့ညနဲ့ ဒီည တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုနောက်မှာ ကျွန်မ အတည်ပြုနိုင်တာက ကျွန်မတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက အရာမထင်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီ စံအိမ်ထဲက ဓားတွေနဲ့ လက်နက်တွေက သူ့ကို ထိခိုက်ဖို့ အသုံးမဝင်ဘူး။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "လူတိုင်း အနားယူကြပါ။ မိုးလင်းမှ ညှဉ်းပန်းခန်းကို သွားစစ်ကြမယ်။"

သူမသည် သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို မောင်းပြီး လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယွီယာချင်က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ခဏလေး စောင့်ပါဦး။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရပ်ပြီး သူမကို အံ့သြသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။

ယွီယာချင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ပြီး ပြောသည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်မ ဥယျာဉ်မှူးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ရခဲ့တယ်။"

ဆူးမန်နှင့် ကျူရှူးနှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဟူယာလည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ယွီယာချင်ကို စိုက်ကြည့်သည်။

"ဘာ အရိပ်အမြွက်လဲ။" ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။

"ဥယျာဉ်မှူးက ဒီနေရာကနေ ထွက်ဖို့အတွက် စံအိမ်ကြီး တံခါးရဲ့ သော့ကို ရှာရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ... သူက သော့အစစ်နဲ့ သော့အတုတွေ ရှိတယ်။ ကျွန်မဟာက အစစ်လို့ ပြောတယ်။"

ယွီယာချင် စကားပြောနေရင်း သော့ကို ထုတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဥယျာဉ်မှူးက စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်တဲ့ လူ နည်းလေလေ။ ဆုလာဘ်က ကြီးလေလေလို့လည်း ပြောတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သတို့သမီးတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ခဲ့ရင် ခုနစ်ဆသော ဆုလာဘ်ကို ရလိမ့်မယ်။"

၇ ဆ ဆုလာဘ်!

သူတို့ တုန်လှုပ်သွားသည်။

လူအချို့၏ အသက်ရှူနှုန်းသည် မြန်လာသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ယွီယာချင်၏ လက်ထဲက သော့ပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေသည်။ ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်လုံးများ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယွီယာချင်၏ သော့ကို လှမ်းယူရန် ကြိုးစားသည်။ သူမ၏ လက်သည် လေထဲတွင် ရပ်သွားပြီး နှစ်စက္ကန့် ခေတ္တရပ်ပြီးမှ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဒါဆို စမ်းကြည့်ရအောင်။"

ယွီယာချင်သည် သော့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ " စမ်းကြည့်ရအောင်။"

အမျိုးသမီး ငါးဦးသည် ခန်းမ၏ ရှေ့တံခါးသို့ အတူတူ ရောက်လာကြသည်။

တံခါးသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

တံခါးဘောင်၏ ထောင့်များတစ်လျှောက် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများ ပြန့်ကျက်နေသည်။ လှပသော သော့ခလောက်များသည် အလယ်တွင် အနုပညာလက်ရာများကဲ့သို့ အလျားလိုက် တည်ရှိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေါ်လွင်စေပြီး ထိုနေရာကို ပို၍ပင် ခမ်းနားသော လှောင်အိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေသည်။

ယွီယာချင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး သော့ကို သော့ခလောက်နှင့် ချိန်ကာ အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။

လှည့်လိုက်သည်။

ကလစ်...

ယွီယာချင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် ဦးတည်ရာသို့ ထပ်မံ ကြိုးစားသော်လည်း သော့သည် သော့ခလောက်ထဲတွင် ညပ်နေပြီး ရွှေ့လို့ မရတော့ပေ။

သူမသည် သော့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

"ဒီ သော့က မှားနေတယ်။" ယွီယာချင်က ပြောသည်။ "မပွင့်ဘူး။"