အခန်း ၂၂

🌱 Chapter 22

လတ်ဆတ်ပြီး အရည်ရွှမ်းသော ပိုးစာသီးများကို မြေစေးပန်းကန်လုံးတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားရာ စားချင်သူတိုင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ခြံဝန်းထဲတွင် နေပူဆာလှုံရင်း လှဲလျောင်းနေသော ဝံပုလွေပေါက်စလေးပင်လျှင် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အာဝူး" ဟု အသံပြုလျက် အနားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ ၎င်းအတွက် တစ်လုံးရွေးပေးလိုက်ပြီး

"လိမ္မာတဲ့ ဖူပေါင်လေး၊ ဒါက နှလုံးကို အားဖြည့်ပေးတယ်၊ အသည်းကို အားကောင်းစေပြီး ကျောက်ကပ်ကို သန်စွမ်းစေတယ်၊ ပါးစပ်ဟလိုက်"

ကျစ်ရှု "..."

သူ့ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူ့ကို ယခုလေးတင် ရှုပေါင်ဟုခေါ်ခဲ့ပြီး ယခု ဖူပေါင်ဆိုတာ ရောက်လာပြန်သည်။ သူက တကယ်ပဲ ဝံပုလွေတစ် ကောင်နှင့် မျိုးဆက်တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေပြီလား ? နှစ်ကောင်စလုံးက 'ပေါင်' မျိုးဆက်များ ဖြစ်နေကြသည်။

အဆွံ့အအဆုံး အရာမှာ ဝံပုလွေပေါက်စလေးက မည်သည့်ကျောက်ကပ်ကို သန်စွမ်းအောင်လုပ်ရမည်နည်း။ ၎င်းတွင် ဖွံ့ဖြိုးပြီးသား ကျောက်ကပ် ရှိနေပြီလား ဆိုတာပင်။

ကျစ်ရှု သူမကို အမှန်ပြင်ပေးလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "သူ့နာမည်က စစ်သူကြီးဖေးလု မဟုတ်ဘူးလား"

မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းသော ပိုင်ချောင်ရှီသည် နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်အား သတိမထားမိသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ သူမ ဝံပုလွေပေါက်စလေးအား စနောက်လိုက်ပြီး

"ကျွန်မတို့ သဘောတူထားပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား၊ သူ့ရဲ့တရားဝင်နာမည်က ဖေးလု၊ သူ့ရဲ့ချစ်စနိုးနာမည်က ရှောင်ဖူပေါင်လေ၊ သူက ကျွန်မကို ကံကောင်းမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်တယ်"

ကံကောင်းသော ရှောင်ဖူပေါင်လေးသည် ပိုင်ချောင်ရှီ၏လက်ကို လျှာဖြင့်လျက်လိုက်ရာ တံတွေးများ ပေပွသွားတော့သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးသေးသေး လေးများက 'ထပ်ကျွေးပါဦး' ဟု ရှင်းလင်းစွာ ပြောနေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ လက်ပြောင်းလိုက်ပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာ အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ယူကာ ဝံပုလွေပေါက်စလေးကို ထပ်ကျွေးလိုက်သည်။

"ဖူပေါင်လေး၊ ပိုးစာသီးတွေ အရသာရှိမှန်း နင် သိတယ်ပေါ့၊ နင် တော်တော်လည်တာပဲ"

ကျစ်ရှု ပိုးစာသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး "မင်း ကိုယ်တိုင်ရော မစားဘူးလား"

ဤအမျိုးသမီး အမိုက်မဲလေးသည် အမြဲတမ်း အခြားသူများကို ဦးစားပေးတတ်ပုံရသည်၊ ယခု ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကပင် သူမ၏ရှေ့ကို ရောက်နှင့်နေလေပြီ။

ပိုင်ချောင်ရှီ "စားမှာပေါ့၊ လက်သွားဆေးမလို့"

လတ်ဆတ်မှုကြောင့် လယ်တောအိမ်မှ သစ်သီးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ကျစ်ရှု တစ်လုံး စားကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ချိုမြိန်နေသည်။

နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး စားမိသွားပြီးနောက် သူ စွဲလမ်းသွားကာ ရပ်တန့်ရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ စားရင်း သောက်ရင်း သူမ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် စကားစမြည် ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "အမေ ဘယ်သွားလဲ"

ကျစ်ရှု နောက်ထပ် ပိုးစာသီးတစ်လုံးကို စားလိုက်ပြီး

"မင်းရဲ့ မောင်လေးက ဝါးခုတ်သွားတယ်၊ သူ ဝါးရည် သောက်ချင်လို့တဲ့၊ မင်းအမေက သူ့ကို သွားကူတာ"

ပိုင်ချောင်ရှီ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာကာ

"ငါ့အမေက တကယ့်ကို တစ်ခုခုပဲ၊ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေတာ ပိုမကောင်းဘူးလား၊ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သွားပင်ပန်းခံနေရတာလဲ"

သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူအား အလုပ်အရမ်းမလုပ်စေချင်ပေ။

ကျစ်ရှု ထုတ်မပြောသော်လည်း သူမ၏စကားများက အနည်းငယ် ဟန်လုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမ ဆယ့်ခြောက်လုံးမြောက် စားပြီးသွားသောအခါ ပိုင်ချောင်ရှီ မြေစေးပန်းကန်လုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ရှင် ဆက်စားလို့ မရတော့ဘူး၊ ပိုးစာသီးတွေက သဘာဝအားဖြင့် အေးတယ်၊ အများကြီးစားရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်၊ ရှင် ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ရှင့်အတွက် ပိုးစာသီးနဲ့ဆန်ယာဂု လုပ်ပေးမယ်"

ကျစ်ရှု ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်ချိန်တုန်းကဆိုလျှင် အခြားသူများက သူ့တကယ့်အကြိုက်ကို ရိပ်မိပြီး သူ့အားနည်းချက်များကို ရှာတွေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် ဟင်းတစ်ခွက်ကို အနည်းငယ်သာ စားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူမနှင့် ရက်အနည်းငယ်သာ နေပြီးနောက်တွင် သူသည် တကယ်ကို သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။

ကျစ်ရှု "ကောင်းပြီ၊ ဒီည ပိုးစာသီးနဲ့ဆန်ယာဂုပေါ့"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူ၏ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်မည်ဆိုပါက သေချာပေါက်ပြောပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "မြင်လား၊ အစာအိမ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီးရင် နှလုံးသားကလည်း နောက်ကနေ လိုက်လာရတာပဲ"

သူ စားတာ ရပ်လိုက်သောကြောင့် သူမလည်း သဘာဝကျကျပင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ သူ့လက်များအား ဆေးကြောရန် ရေအချို့ခပ်ပေးလာခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်မ မြို့ထဲကို ထပ်သွားဖို့ စဉ်းစားထားတယ်"

ကျစ်ရှု သူမ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ

"ငါ့ဆေးက ရက်အနည်းငယ်စာအထိ လောက်သေးတယ်၊ ပြီးတော့ မိသားစုမှာလည်း လောလောဆယ် ဘာမှ မလိုသေးပါဘူး"

ပိုင်ချောင်ရှီ၏နှလုံးသားကမူ 'ငါတို့ ပိုက်ဆံလိုတယ်' ဟု အော်ဟစ်နေသည်။ သူမသည် ဂျင်ဆင်း၊ ရှီးပဒီးနှင့် လင်းဇီးမှိုတို့ကို ဝယ်ရန် ပိုက်ဆံစုဖို့လိုအပ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "အင်း၊ ကျွန်မ ချမ်းသာဖို့ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိတယ်၊ ပိုးစာပင်တွေ အများကြီးစိုက်မယ်၊ နွေဦးမှာ ပိုးစာကိုင်းတွေ ရောင်းမယ်၊ နွေရာသီမှာ ပိုးစာသီး၊ ဆောင်းဦးမှာ ဆီးနှင်းရိုက်ထားတဲ့ ပိုးစာရွက်၊ ပြီးတော့ ဆောင်းရာသီမှာ ပိုးစာခေါက်တွေ ရောင်းမယ်၊ ပိုးစာရွက်တွေကို ပိုးကောင် မွေးဖို့လည်း သုံးလို့ရတယ်၊ ပိုးကောင်အရည်ခွံတွေကိုဆေးအဖြစ် သုံးနိုင်တယ်၊ ပိုးတောင်မာကို စားလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ပိုးချည်လည်း ရက်လို့ရသေးတယ်"

ထိုသို့ ပြောနေစဉ် ပိုင်ချောင်ရှီ၏မျက်လုံးများက အလွန်တောက်ပနေပြီး သူမ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း လင်းလက်နေသည်။

ကျစ်ရှု နားထောင်ပြီးနောက် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး

"ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဘယ်သူ့ဆီ ရောင်းမှာလဲ၊ ကုန်သည်တစ်ယောက်တည်းက မင်းဆီကနေ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးမဝယ်နိုင်ဘူး၊ မင်း အနေနဲ့ ရောင်းချမှု... အင်း၊ လမ်းကြောင်း တစ်ခုလုံးကို ဖွင့်ဖို့လိုတယ်"

ဇာတ်လိုက်မင်းသားသည် သူ့ ဇာတ်ရုပ်နှင့် တကယ်ကိုထိုက်တန်လှသည်။ သူသည် ပြဿနာ၏ အဓိကအချက်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် မြင်နိုင်ပြီး ၎င်း၏ အနှစ်သာရကိုပါ သိရှိသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီ၏စီးပွားရေးပုံစံတွင် သူမသည် ဆေးခန်းများ၊ ဆေးဆိုင်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် အထည်ဆိုင်များကို ဆက်သွယ်ရန်လိုအပ်ပြီး လူတိုင်းက အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်လိုအပ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ကျွန်မတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်ကြတာပေါ့၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မ ခရီးထွက်တာက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတချို့ကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပါ"

ကျစ်ရှု မတ်တပ်ရပ်ကာ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း

"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားတဲ့ စီးပွားရေးကို လုပ်ချင်လုပ်ချင်၊ စာတတ်ဖို့က မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်၊ ငါ ဒီနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေလို့ မင်းကို စာဘယ်လို ရေးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်"

ပိုင်ချောင်ရှီ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားကာ

"ကျွန်မ စာရေးသင်ချင်တယ်လို့ ဘယ်တုန်းကများ ပြောခဲ့ဖူးလို့လဲ"

ကျစ်ရှု လှည့်လိုက်ရာ ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူ့ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်တိုက်မိသွားသည်။ ထင်းရှူးနှင့် ဝါးတို့၏လန်းဆန်းသော ရနံ့လေး ပျံ့လွင့်လာပြီး သူမကို ယစ်မူးသွားစေသည်။ သူမ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူကား ဖျားနာနေသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ သူမက သူ့ကိုထိခိုက်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အားနာသောအကြည့်ဖြင့် ကျစ်ရှုအား ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျစ်ရှုမှာ မည်သို့မျှ ထိခိုက်သွားပုံမပေါ်ပေ။ သူ အလေးအနက် ပြောလာသည်။

ကျစ်ရှု "မင်း စာမရေးတတ်ရင် ဆေးတောင် ဖော်စပ်လို့မရဘူး၊ မင်း ငါ့အတွက် တာ့ယန်ချန်းကျင်းဖန်ကို ဝယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးမလား"

အခန်းထဲသို့ ဆက်ဝင်သွားရင်း ကျစ်ရှု သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ပူနွေးနေသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ ပိုးစာသီးနှင့်ဆန်ယာဂုအတွက် သူမနှင့် အချင်းမများတော့ဘူးဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြောလိုက်သည်။