အခန်း ၂၅

🌱 Chapter 25

သူတောင်းစားလေး လမ်းထောင့်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ

"သူ နေမကောင်းဘူး၊ သူ... သူ ပြန်ကောင်းလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးထင်တယ်၊ သဘောကောင်းတဲ့ အစ်မ၊ အစ်မ သူ့ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ရမလား ဟင်"

သူတောင်းစားလေးက စကားပြောရင်း ငိုလာသည်။

သာယာဝပြောချိန်တွင်ဖြစ်စေ၊ ကမောက်ကမဖြစ်နေချိန်တွင်ဖြစ်စေ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးပြီး ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ ပိုင်ချောင်ရှီ၏စွမ်းရည်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ဆေးပညာသင်တန်းတွင် သူမ သင်ယူခဲ့ရသော ပထမဆုံးသင်ခန်းစာမှာ ဆေးပညာကျင့်ဝတ် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "သူ့ဆီ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေး၊ အဘိုးကျန်း၊ အဘိုး ရောင်းလို့ပြီးသွားရင် ကျွန်မကို ကျင်းရှန်ဆေးခန်းမှာ လာရှာလှည့်ပါ"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ၏ခြင်းတောင်းငယ်လေးကို လွယ်ကာ သူတောင်းစားလေးနောက်သို့ လိုက်သွားရာ ဝံပုလွေပေါက်စလေးလည်း အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး လမ်းထောင့်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ လမ်းကြားငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး စည်ကားနေသော ဈေးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထောင့်ချိုးတွင် အရိပ်များ လှုပ်ရှားနေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။ သူတို့ အတွင်းသို့ ပိုဝင်သွားလေလေ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ပိုခံစားလာရလေလေဖြစ်သည်။

သူတောင်းစားလေး ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြေးထွက်သွားကာ "အစ်မ၊ တောင်းပန်ပါတယ်"

တောင့်တင်းသန်စွမ်းသော လူကြီးလေးယောက် လမ်းကြားထဲမှထွက်လာပြီး ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာ လေးဘက်လေးလံမှ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကျန်းကျစ်ရို့သည် ကြမ်းတမ်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသည့်ပုံစံရှိကာ ဒေသခံလူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ လက်ဖဝါးများမှ ချွေးများစတင်ထွက်လာသည်။ သူမ ကလေးလေးတစ်ယောက်ထံမှ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူမ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ ခြောက်သွေ့နေသော လည်ချောင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ရှင်တို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ ရှင်တို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ ကျွန်မ မသိဘူး"

ကျန်းကျစ်ရို့ သူ့ လက်ဆစ်များကို ချိုးလိုက်ရာ ကြွပ်ဆတ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းကျစ်ရို့ "မိန်းကလေးက တော်တော်လေး လှတာပါလား၊ ငါနဲ့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ ဒီနေ့ကံကောင်းတာပဲ၊ နှမြောစရာကောင်းတာက မင်း ပြဿနာ မရှာသင့်တဲ့သူကို သွားရှာခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ မင်းကို သေချာဂရုစိုက်ပေးမှာပါ"

'ပြဿနာရှာခဲ့တယ်'

ပိုင်ချောင်ရှီ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်တွေးတောလိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ရှဲ့မိသားစုမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် ပြဿနာမျှ သူမ မဖန်တီးခဲ့ပေ။ ရှဲ့မိသားစုက သူမကို ဒီနေရာအထိ ခြေရာခံလာခဲ့တာလား။

'အို ဒါမှမဟုတ် ကျွီဖန်စားသောက်ဆိုင်များလား၊ သူတို့ ဆက်သလိုက်တဲ့ ဟင်းလျာက ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ အလိုမကျလို့ သူမကို လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတာများလား'

သူမ၏အတွေးများက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စိတ်ထဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမ လက်က နောက်ကျောရှိ ခြင်းတောင်းထဲသို့ နှိုက်လိုက်ပြီး ဝါးကျည်တောက်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နောက်သို့လှည့်ကာ ကျည်တောက်ကို လွှဲပစ်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်အနောက်ရှိ လူဆီသို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သူ့ မျက်လုံးအိမ်ကို ကွက်တိမှန်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝံပုလွေပေါက်စလေးသည် စစ်သူကြီးဖေးလုအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ညာဘက်အနောက်ရှိ လူ၏လက်ကို ကိုက်လိုက်သည်။ ဒုတိယမြောက် လူမိုက်မှာ အောက်သို့လဲကျသွားသော်လည်း သူ ဝံပုလွေပေါက်စလေးအား အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသော မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ကျသွားသော ဝံပုလွေပေါက်စလေးထံ သွားရောက်ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး သူတို့ လာခဲ့သည့် လာလမ်းအတိုင်း အလျင်အမြန်ပြန်ပြေးကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကျန်းကျစ်ရို့မှာ ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားသည်။ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး

"အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ မြန်မြန်လိုက်စမ်း"

ပိုင်ချောင်ရှီ၏လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အားနည်းနေပြီး ဝံပုလွေပေါက်စလေးမှာလည်း အလွန်သေးငယ်လို့နေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ ကြီးထွားရန် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် အချိန်ရမည်ဆိုပါက လူကြီးအနည်းငယ်လောက်မှာ ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့ ပြေးရန်သာ ရှိတော့သည်။ သူမသည် လူများရှိနေခြင်းကြောင့် ထိုလူများ အရမ်းကာရော မလုပ်ရဲမည့် ဈေးဆီသို့ အမြန်ဆုံးပြန်ရောက်ရန်သာ မျှော်လင့်နေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ကယ်ကြပါဦး၊ ဓားပြတိုက်နေလို့ပါ"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ပြေးရင်းဖြင့် အော်ဟစ်ကာ သူတို့၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် လမ်းဘေးရှိတိုင်များ သို့မဟုတ် ခြင်းတောင်းများကို ဆွဲကာ လှဲချသွားသည်။

အသက်ရှင်သန်ရေး ဗီဇများ နိုးကြားလာသဖြင့် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဈေးဆီသို့အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဘေးမှကြည့်နေသူများက သူမနောက်ရှိ လူများကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့ထွက်မလာဝံ့ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် နေ့စဉ် ဆက်ကြေးကောက်နေသော လူများဖြစ်ရာ မည်သူကမှ ၎င်းတို့အား ပြဿနာမရှာရဲကြပေ။

'အဘိုးကျန်းကို သွားရှာရမလား'

သူသည်လည်း သန်မာသူမဟုတ်သည့်အပြင် သူ့ကိုပါ ဒုက္ခရောက်စေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သည်။

'ဒါဆိုရင်လည်း ကျင်းရှန်ဆေးခန်းကိုပဲ သွားရတော့မယ်'

သူမနှင့် ထိုဆေးခန်းတို့မှာ အနည်းဆုံး ငွေစဆယ်ချောင်းတန်ဖိုးရှိသော ဆက်သွယ်မှု ရှိနေသည်။

နေပါဦး၊ သူမ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။ သူမသည် အဝေးမှ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုကိုမြင်လိုက်ရသည်၊ ကျွီဖန်စားသောက်ဆိုင်၏ မန်နေဂျာ ဖုန်းကျန်းယဲ့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူမ သူ့အား မမြင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ လက်ကို ဒီဂရီ ၁၈၀ အထိ လွှဲယမ်းကာ ပိုင်ချောင်ရှီထံသို့ အသည်းအသန်လက်ပြနေသည်။

ဖုန်းကျန်းယဲ့ "မိန်းကလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ မိန်းကလေးကို ရှာတွေ့ပြီပဲ"

သို့သော် ဖုန်းကျန်းယဲ့၏အနောက်တွင် လျှို့ဝှက်သည့်ပုံစံများပါရှိသော ဝတ်ရုံမည်းဝတ်ဆင်ထားသည့် လူများ ရှိနေပြန်သည်။

'ကံဆိုးလိုက်တာ၊ အိမ်ကထွက်တာနဲ့ကို ပြဿနာနဲ့တည့်တည့်တိုးတော့တာပဲ'

လူတစ်ယောက် "မိန်းကလေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ"

လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက်ပေါ်လာကာ ပိုင်ချောင်ရှီ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။