အခန်း ၂၆

🌱 Chapter 26

သူမ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အားကြောင့် ပိုင်ချောင်ရှီမျက်နှာပျက်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွားရသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူမကို ဆုပ်ကိုင်ထားသူမှာ လွန်ခဲ့သောတစ်ခါ ကျင်းရှန်ဆေးခန်းသို့ သွားရောက်ကာ ဒေါက်တာလုကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည့် လူဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ဘာကြောင့် ကျွီဖန်စားသောက်ဆိုင်ရှိလူများနှင့် ပတ်သက်နေရသနည်း။

သူမ ဦးနှောက်လေး လျင်မြန်စွာလည်ပတ်နေပြီး ရဲရင့်သော ကောက်ချက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ယန်မြို့တော်မှ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ စားသောက်ရ သည်ကို ဝါသနာပါသူဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူနာတစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သူသည် အစားအသောက်နှင့် ဆေးကုသမှု နှစ်မျိုးလုံးလိုအပ်နေသည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာ လူဆိုးတစ်ယောက်၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝံပုလွေပေါက်စလေးမှာ တွေဝေမနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ကာ အားပါးတရ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

အမည်းရောင်ဝတ်ထားသော လူမှာ အမြန်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး "တိရစ္ဆာန်!" ဟု အော်ဟစ်ကာ ထိုအရိပ်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဝံပုလွေပေါက်စလေးမှာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ တစ်ခဏအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ရှောင်ဖူပေါင်လေးမှာ လူဆိုးများ၏အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ပိုင်ချောင်ရှီ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

မသိနိုင်သော အားအင်တစ်ခုပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် သူမကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လူထံမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ဝံပုလွေပေါက်စလေး၏ရှေ့တွင် ရပ်တည်လိုက်သည်။

ထိုလူက ရိုက်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ထားသောလက်ဝါးမှာ အချိန်မီ ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ရသည်။

"ရပ်!"

ပိုင်ချောင်ရှီ၏တောက်ပစိုပြည်သော မျက်ဝန်းများသည် အရောင်လက်နေသော်လည်း ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ရှင်တို့က အရမ်းကို ယဉ်ကျေးမှုမဲ့တာပဲ! ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေကို ဖမ်းဆီးတယ်၊ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးကြားက ထိန်းသိမ်းရမည့် စည်းကမ်းတွေကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး၊ နောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အချစ်တော်လေးကိုလည်း ထိခိုက်အောင် လုပ်သေးတယ်၊ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

ထိုလူ၏မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။ သူသည် ခုလေးတင်ပင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ထိုသူက

"မိန်းကလေး၊ ဒါကို မင်းရဲ့ အချစ်တော် တိရစ္ဆာန်လို့ပြောလိုက်တာလား? ဒါက အရှင်းသားကြီးကို..."

"ဒါ ကျွန်မရဲ့သစ္စာရှိရှိနဲ့ အရှင်သခင်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ အချစ်တော်လေးပဲ!"

ပိုင်ချောင်ရှီ သူ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ဤလူသည် ၎င်းမှာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက်သိရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချက်ကို သူ ထုတ် ဖော်ပြောဆို၍ မရနိုင်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်ထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွီဖန်စားသောက်ဆိုင်မှ ဖုန်းကျန်းယဲ့ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး နှစ်ဦးစလုံးအား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်ချန်၊ မိန်းကလေး၊ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ လုံးဝ နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ သခင်ချန်နဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဒီမိန်းကလေးကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာပါ..."

ခုလေးတင်ကမှ တရားသဖြင့် စကားပြောဆိုနေသော အမျိုးသမီးသည် သူမ၏အချစ်တော်လေးကို ပွေ့ချီကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ချန်ကွမ်းလျန်၏နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ နေရာယူလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ လူမိုက်များ ရောက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးပြုကာ အခြားသူများကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့ရှိ လူတိုင်းသည် ထိုအမည်းရောင်ဝတ်ထားသော လူကို မြင်းဖြင့် စီးနင်းသွားလာခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းများတစ် လျှောက် လူရှာဖွေခြင်းတို့ကိုမြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ သူ သွားလေရာရာ၌ လူများက လမ်းဖယ်ပေးကြသည်၊ သူသည် မည်သို့မျှ အပြစ်ပြု၍ မရသော သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ လူမိုက်များမှာ သတင်းအချက်အလက် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ရာ ဤအချက်ကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိထား ကြပြီးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုတ်ရန် စတင်ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဖူပေါင်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို မကာကွယ်ဘဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ထွက်သွားရန်ဆန္ဒမရှိပေ။ သူမသည် ရုတ်တရက် အသံကျယ် ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

" ယန်မြို့တော်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဆီကနေ ဆက်ကြေးလာကောက်ကြတာလား၊ ရှင်တို့တွေက တကယ်အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ!"

ချန်ကွမ်းလျန် "..."

ကျန်းကျစ်ရို့ "..."

လူတိုင်း၏အကြည့်များမှာ ပိုင်ချောင်ရှီဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသည်။

သူမ မကြောက်ဘူးဟုပြောလျှင် လိမ်ပြောရာရောက်ပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး "ဒီနေ့ ဈေးမှာ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ လာရောင်းတာပါ၊ ဒီလူတွေက ကျွန်မဆီကနေ ဆက်ကြေးတောင်းတယ်၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုက ဆင်းရဲပြီး ဘဝက ခက်ခဲကြောင်းပြောပြပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့တောင်းပန်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ခေါင်းဆောင်က 'ဒါ ငါ့နယ်မြေပဲ၊ ယန်မြို့တော်က ပုဂ္ဂိုလ်လာရင်တောင် ဆက်ကြေးကတော့ ကောက်မှာပဲ' လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အခု အဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ရှင့်ရှေ့မှာ တည့်တည့်ရပ်နေတယ်လေ၊ ကဲ... ဘယ်နှယ့်ရှိစ ကောက်လိုက်လေ"

ကျန်းကျစ်ရို့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ မည်သည့်အချိန်က ဤမျှ ရူးမိုက်သော စကားမျိုးပြောခဲ့မိသနည်း။

"ငါက ပြောတယ်၊ ငါက ပြောတယ်... မင်း..."

အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ!

သို့သော် ချန်ကွမ်းလျန်ကမူ ကျန်းကျစ်ရို့အား အခွင့်အရေး မပေးချေ။ သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဓားကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လွှဲယမ်းလိုက်ရာ လူမိုက်လေးယောက်မှာ အဝေးသို့လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"ထွက်သွား!"

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်ကွမ်းလျန်မှာ ဤသူကို ရှာဖွေရခြင်းကြောင့် ကြီးမားသော ဖိအားများအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ယခု သူမကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် သူမကိုအမြန်ဆုံး သူ့ သခင်ထံ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အောင်မြင်ကြောင်း သတင်းပို့ရန်သာ လိုလားသည်။ သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ သူတိုင်းမှာ ရက်စက်စွာကန်ထုတ်ခြင်း ခံရမည်သာ။

ပိုင်ချောင်ရှီမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။ ဒါ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကိုယ်ခံပညာလား။ သူမသည် စာအုပ်များနှင့် ရုပ်ရှင်များထဲတွင်သာ မြင်ဖူးသော အလွန်အစွမ်းထက် သည့် ကိုယ်ခံပညာကို နောက်ဆုံးတော့ မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ခုလေးတင်ပင် သူနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန်အငြင်းပွားခဲ့သည်။ သူမ မနက်ဖြန်နေထွက်တာကို မြင်ရပါဦးမလား။

"ဖွီး ဖွီး ဖွီး"

သူမ ဘာတွေတွေးနေမိတာလဲ။ ဆိုင်ရှင်ဖုန်းက သူတို့ ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ လာတာလို့ပြောထားတာပဲလေ။

ချန်ကွမ်းလျန် ပိုင်ချောင်ရှီထံလှည့်လာပြီး အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် "မိန်းကလေး၊ အခု ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့နိုင်မလား"

ပိုင်ချောင်ရှီ မျက်လုံးများ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မရဲ့ အချစ်တော်လေးကို ခေါ်သွားလို့ ရမလား"