အခန်း ၁၄၅၀

အခန်း (၁၄၅၀) ရွှေကျီးကန်းကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာသွားခြင်း။

ထိုသို့ပြောဆိုဆွေးနွေးပြီးနောက် ချင်ယွင်နှင့် မီးလျှံနက်မြို့တော်သခင်သည် မိုင်းတွင်း ဧရိယာမှ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ချင်ယွင်နှင့် မီးလျှံနက်မြို့တော် သခင်တို့သည် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် မီးလျှံနက်မြို့တော်သခင်ကို သူ့ကို ဤကမ္ဘာကြီးကနေ အပြင်ဘက်ကမ္ဘာသို့ ခေါ်ထုတ်ရန် အချိန်ဆယ်နှစ်လောက် ပေးရမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ပြီး၊ စျေးနှုန်းကတော့ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ မီးလျှံနက်မြို့တော်သည် နဂါးနက်မြို့တော်နှင့်အတူ ကောင်းသူ ဆိုးဖက် အတူလက်တွဲပြီး မီးလျှံနက်မြို့တော်က မဟာမိတ်ဖွဲ့ရမှာ ဖြစ်ပါသည်။

မီးလျှံနက်မြို့တော်သခင်က တွေးတောခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

ဤနေရာမှ ထွက်ခွာခြင်းသည် သူတို့အားလုံး၏ အိပ်မက်ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် မီးလျှံနက် မြို့တော်သခင်သည် ချင်ယွင်၏ တောင်းဆိုချက်ကို မည်သို့ သဘောမတူဘဲ နေနိုင်မည် နည်း။ ထို့အပြင် ဆယ်နှစ်သည် သူတို့အတွက် အချိန်အကြာကြီး မဟုတ်ပေ။

မီးလျှံနက်မြို့တော်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွင်သည် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာသည်။ သူသည် ကျိုးလင်နှင့် လင်းပင်တို့ကို နဂါးနက်မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားအမိန့်တော်သုံးပါးအတွင်းရှိ ရွှေကျီးကန်းတန်ခိုး၏ အနှစ်သာရနှင့် ပတ်သက်၍ မူ ချင်ယွင်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ၎င်းတို့ကို မစုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ရုတ်တရက် စွန့်လွှတ်ရခြင်း အကြောင်းအရင်းမှာ လျှိုဘို၏ စကားကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနတ်ဘုရားအမိန့်တော်သုံးပါးတွင် ရွှေကျီးကန်းတန်ခိုး၏ အနှစ်သာရမှာ အမှန်တကယ် ပင် ကြေးဝါအပိုင်းအစကို ဖွင့်လှစ်ရန် နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း လျှိုဘိုက ဆိုသည်။ သို့သော် ကြေးဝါအပိုင်းအစကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကြေးဝါအပိုင်းအစသည် အခြားအပိုင်းအစများကို စုစည်းရန် ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အချို့သော ကြေးဝါအပိုင်းအစများသည် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားအချို့၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဘိုးဘေး နတ်ဘုရားများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရတနာများအတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လုယူသိမ်းပိုက်ခြင်းတို့သည် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။ ချင်ယွင်၏ ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားများ၏ လက်တော်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခြေသည် သုညနီးပါး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ လျှိုဘိုသည် သူ ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိမီ၊ ထိုကြေးဝါအပိုင်းအစကို အလွယ်တကူ မစတင်သင့်ပေ။ မဟုတ်ပါက သူ သတ်ခံရမည်ဟု အကြံပေးခဲ့သည်။

လျှိုဘိုပြောသည့် စကားသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ချင်ယွင်လည်း ခံစားမိသော ကြောင့် သူသည် ရွှေကျီးကန်းစွမ်းအား၏ အနှစ်သာရကို နတ်ဘုရားတံဆိပ်တော်မှ စုပ်ယူရန်စိတ်ကူးကို ခေတ္တစွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် သူ၏ခွန်အား လုံလောက် သောအခါတွင် ၎င်းတို့အား စုပ်ယူရန် အချိန်မနှောင်းသေးပါ။

ထို့အပြင် သူသည် နဂါးနက်မြို့တော်သို့ ပြန်သွားနိုင်ရန်, ချင်ယွင်သည် သူ၏ လေဟာနယ် လမ်းကြောင်းကို နဂါးနက်မြို့တော်တွင် တည်ဆောက်နိုင်ပြီး၊ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် နဂါးနက် မြို့တော်အကြား လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အလွန်လျင်မြန်စွာ၊ ချင်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည် နဂါးနက်မြို့တော်သို့ ပြန်လာပြီး ကျိုးယွမ်နှင့် အခြားသူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ပြန်ရောက်ပြီးနောက်, ကျိုးလင်သည် ရှေးဟောင်းသတ္တုတွင်းဧရိယာမှာ ဖြစ်ခဲ့သည့် အရာအားလုံးကို ပြောပြသည်။

နဂါးနက်မြို့တော်သခင်ကို ချင်ယွင်က သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် အကြောင်းကို လူတိုင်း ကြားရသည့်အခါ သူတို့အားလုံး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်, သူတို့သည် ချင်ယွင်ကို တွေ့သောအခါ လူတိုင်းက သူ့ကို အဆုံးမသတ် သဘောကျနေကြသည်။

နဂါးနက်မြို့တော်သခင်သည် ပြင်ပကမ္ဘာရှိ အစောပိုင်း ကောင်းကင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် တူညီသော ကြယ်ကိုးပွင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ချင်ယွင်၏ ကြယ်ကိုးပွင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား စစ်သည်တော်အား သတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်သည်, အနည်းဆုံး အစောပိုင်း ကောင်းကင်နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အစွမ်းမျိုးရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုပါသည်။

သူတို့သည် ယခုလို ကြောက်မက်ဖွယ် မျိုးခွန်အားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပါပြီ။ ထိုတိုးတက်မှု အမြန်နှုန်းကို ကြားရသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။ ကံကောင်း ထောက်မစွာ၊ ၎င်းတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းမျိုးကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ရင် ချင်ယွင်၏ တိုးတက်မှုနှုန်းကြောင့် သူတို့၏တာအိုနှလုံးသားများ အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးသွား ရလိမ့်မည်။

ထိုနောက် ချင်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည် နဂါးနက်မြို့တော်၌ ရက်အနည်းငယ်ကြာ အောင် နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုကာလအတွင်း ချင်ယွင်သည် စိတ်အေးလက်အေး ကိစ္စရပ် အချို့ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

ထို့အပြင်၊ လျှိုဘို စုပ်ယူထားသော ရွှေကျီးကန်းစွမ်းအားကိုလည်း လင်းပင်အား ဉာဏ်အလင်းပေးကာ သူ့ကို ကြယ်ကိုးပွင့်နယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

လင်းပင်သည် ချင်ယွင်၏ နည်းစနစ်ကြောင့် လုံး၀ ထိတ်လန့်သွားသည်။ မူလက သူသည် ကြယ်ကိုးပွင့်နယ်ပယ်သို့ ဖြတ်ကျော်ရန် အနှစ် ၁၀၀ အပြည့် အချိန်လိုအပ်နေသေးသော် လည်း ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွင်သည် သူ့ကို အဆင့်ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် အချိန်သုံးရက်သာ လိုခဲ့သည်။ ထိုနည်းလမ်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။

သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် ချင်ယွင်ကို ပို၍ပင် သစ္စာစောင့်သိသည်။ သူ ချင်ယွင်နောက်သို့ လိုက်နိုင်သည့်အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။

နောက်ဆုံး ပဉ္စမနေ့တွင် ချင်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ချင်ယွင် မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာမှာ မီးလျှံနက်မြို့တော်သခင်သည် ချင်ယွင်ကို လိုက်ပို့ရန် နဂါးနက်မြို့တော်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အမြန်ပြေးလွှာလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ညီအစ်ကိုချင်၊ မင်း တကယ်ထွက်သွားချင်နေပြီလား။ မင်း မထွက်သွားခင် ဒီကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိမနေတာလဲ။ မီးလျှံနက်မြို့တော်သခင်က ချင်ယွင်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ရွှေကျီးကန်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင် သည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် အများကြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။

လင်းပင်ကို ထောက်ခံပေးပြီး သူ့ကို နဂါးနက်မြို့တော်၏ မြို့တော်သခင်ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းက, နောင်အနာဂတ်မှာ သူပြန်လာသောအခါ, တံခါးဖွင့်ပေးရန် ခွန်အားကို အားကိုးနေမည့်အစား နေစရာနေရာတစ်ခု အဆင်သင့် ရှိနေစေရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အနာဂတ်တွင်၊ သူ ရွှေကျီးကန်းစွမ်းအား၏ အနှစ်သာရကို နတ်ဘုရားအမိန့်တော်မှ စုပ်ယူသည့်အခါ ပိုမိုအဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။ ရွှေကျီးကန်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းဖို့ သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။

ဟုတ်ပါသည်၊ အကယ်၍, လင်းပင်မှာ ထိုကဲ့သို့လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ခွန်အားတွေ ရှိလာခဲ့လျှင်, ချင်ယွင်က သဘာဝအတိုင်း သူ့ကို တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့အနေဖြင့် သူ့ကို သင့်တော်သည့် အကူအညီကိုလည်း ပေးပါလိမ့်မည်။

ချင်ယွင်က ခေါင်းခါနေသည်ကို မြင်လျှင်, မီးလျှံနက်မြို့တော်သခင်က အဆင်မပြေသည့် အပြုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါသည်။ သူက အလောတကြီး ပြောလိုက်သည် "ငါ ညီအစ်ကို ချင်ကို လျှော့တွက်မိခဲ့တယ်။ ညီအစ်ကိုချင်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ အရည်အချင်းတွေကြောင့် မင်းက ပြင်ပကမ္ဘာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီရွှေကျီးကန်းကမ္ဘာဆိုတာက တကယ့်ကို သေးသေး လေးပါလေ”။

"အစ်ကိုမို၊ မင်းနဲ့ ငါရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ငါ သေချာပေါက် လိုက်နာမှာပါ။ ဆယ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာ မင်းကို ခေါ်ထုတ်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းကို ငါ သေချာပေါက် စဉ်းစားမယ်။ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ နဂါးနက်မြို့တော်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မင်းကို ဒုက္ခပေးရဦးမယ်။" ချင်ယွင်က မီးလျှံနက်မြို့တော်သခင်အား မြို့သခင်မိုအဖြစ်မှ ညီအစ်ကိုမိုဟု ပြောင်းလဲ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟား၊ ဟား...၊ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါမိုချန်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ မင်းရဲ့နဂါးနက်မြို့တော်ကို ထိခိုက်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် မင်းက လင်းပင်ကို ကြယ်ကိုးပွင့်အထိ ချိုးဖြတ်နိုင် အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဟန်လင်းက မင်းရဲ့ နဂါးနက်မြို့တော်အတွက် အခက်အခဲတဲ့ အရာတွေကို လုပ်ချင်ရင်တောင်, သူ ဒီအကြောင်းကို တွေးတောဦးမှာပါ။” မီးလျှံနက် မြို့တော်သခင်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောသော်လည်း သူ့နှလုံးသားတွင် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါသည်။

သူ နဂါးနက်မြို့တော်ကို ပထမဆုံး ရောက်လာပြီး လင်းပင်က ကြယ်ကိုးပွင့်အထိ ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ, ၎င်းသည် ချင်ယွင်နှင့် တစ်ခုခုတော့ ပတ်သတ်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သုံးရက်အတွင်းမှာ သူသည် ကြယ်ရှစ်ပွင့် စစ်သည်တော်တစ်ဦးအား ကြယ်ကိုးပွင့်အထိ ဖြတ်ကျော်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကောင်းကင်ဘုံကို အံတုသည့်နည်းလမ်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး မိန်းမောသွားရဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍, သူ့မျက်စိနှင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မမြင်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင်, သူ့ကို သေသည်အထိ အရိုက်ရင်တောင် အမှန်ဟု ယုံကြည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ချင်ယွင်သည် မီးလျှံနက်မြို့တော်သခင်၏စကားကို ကြားသောအခါ လုံးလုံးလျားလျား စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး လင်းပင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းပင်သည် ချင်ယွင်၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ နဂါးနက်နတ်ဘုရားတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ရွှေကျီးကန်းစွမ်းအားကို နတ်ဘုရားအမိန့်ပေါ်သို့ ထည့်သွင်း လိုက်သည်။

နတ်ဘုရားအမိန့်တော်သည် ထိုအေးစက်စက် နတ်ဘုရားတန်ခိုး စုပ်ယူပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင်၊ အနှိုင်းမဲ့ စွမ်းအားကြီးမားသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် နတ်ဘုရားအမိန့်တော်မှ ထုတ်လွှတ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ရှိနေသည့် နေရာလွတ်ပေါ် လေဟာနယ်အတွင်းမှာ ဝဲဂယက်တစ်ခု ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ချင်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည် လေဟာနယ်ဝဲဂယက်အား မြင်သောအခါတွင် သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ရွှင်လန်းသည့်အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ လင်းပင်၊ အစ်ကိုမို၊ နောက်မှတွေ့မယ်။" ချင်ယွင်က သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ပြောသည် ။

“သခင်၊ ဂရုစိုက်ပါ!" လင်းပင်သည် သူ့မျက်လုံးများတွင် ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ အရိုသေပြုလိုက်သည်။

ချင်ယွင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း မိုချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ချင်ယွင်က သူ့ခေါင်းကို ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လေဟာနယ် ဝဲဂယက်ထဲကို လျှောက်သွားပြီး၊ သူ့နောက်ကလူတွေလည်း လိုက်ပါသွားကြပါသည်။

အဆုံးတွင်၊ ၎င်းတို့ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်, လေဟာနယ်ဝဲဂယက်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လင်းပင်နှင့် မိုချန်းတို့သည် ထိုအလွတ်ဖြစ်နေသော လေဟာနယ်ပေါ်တွင် ရပ်နေကာ လေဟာနယ်စီးကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာကို ဗလာမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"မင်းရဲ့သခင်က ဆယ်နှစ်အတွင်း ငါတို့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်လား" အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မိုချန်းက လင်းပင်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"ယုံတယ်၊ ပြီးတော့ ဆယ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာ သခင်က ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကန့်သတ် ချုပ်ချယ်မှု တွေကို ချိုးဖျက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကမ္ဘာကြီးကနေ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။" လင်းပင်က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက မယိမ်းမယိုင်သည့် ယုံကြည်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

မိုချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးကာ မေးသည် "ဒါဆို မင်းရဲ့သခင် လာတဲ့အခါ, သူ ဘယ်လောက် သန်မာနေမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

လင်းပင်သည် မိုချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာလည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် “သခင်၊ ဒီနယ်မြေကို နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာတဲ့အခါ, ဒီတကမ္ဘာလုံးကလူတွေက သူ့လက်အောက် ခိုဝင်လာမှာကို ငါ ကြောက်မိသည်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိုချန်း၏ပါးစပ်ထောင့်က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း၊ လင်းပင်၏ စကားကို သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေပါသည်။