အခန်း ၁၄၆၈

အခန်း (၁၄၆၈) လူဝင်စားခြင်း။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ စမ်းသပ်ပွဲမှာ ပါဝင်ချင်တယ်ဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်ကြ။ ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းတီးစမ်းနဲ့" ဟေးယွမ်သည် ချင်ယွင်နှင့် ချန်ယူမင်ကို အဝေးမှကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး သွားရအောင်!" ချင်ယွင်က ချန်ယူမင်ကို ပြောသည်။

ချန်ယူမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်ယွင် နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည် ။

"ခင်ပွန်း၊ သတိထားပါ။" ကျိုးလင်က ပြောသည်။

ချင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လူဝင်စားသစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဘိုင်ဟန် ချင်ယွင်နှင့် နေသာဧကရာဇ်တို့သည် သူတို့မျက်နှာများပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် သံသရာသစ်ပင်၏ ပင်စည်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

အကယ်၍, သူတို့သည် လူဝင်စားခြင်းစမ်းသပ်မူတွင် ပါဝင်လိုပါက၊ သူတို့သည် သစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းပြီး သစ်ပင်၏ပင်စည်ပေါ်တွင် လက်ကို တင်ထားမည်ဟု ယခင်က အဆိုပြုထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သံသရာသစ်ပင်သည် ပါဝင်မည့် သူများအား လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို ရွေးချယ်ရန် ကူညီပေးပါမည်။

ထို့အပြင်, စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်သူများသည် လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားထဲသို့ စုပ်ယူခံရပြီး လူဝင်စားခြင်းစမ်းသပ်မူကို ခံယူရမည် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွင်သည် သံသရာသစ်ပင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ ယခင်က သူတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မီတာရာနှင့်ချီ ဝေးကွာခဲ့သည့်အတွက် သံသရာသစ်ပင်မှ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်ကို မခံစားခဲ့ရပေ။ ယခု သူတို့ နီးကပ်လာသောအခါ ချင်ယွင် သည် ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ရှေးကျပြီး အကန့်အသတ်မရှိသော အငွေ့အသက်ဖြစ်သည်။ ချင်ယွင်၏ ရှေ့ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်သည် ရုတ်တရက် သံသရာသခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက် ရသဖြင့် ချင်ယွင်သည် နှိမ့်ကျသောခံစားချက်ကို အမှတ်တမဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုခံစားချက်မျိုး မွေးဖွားလာချိန်တွင် ချင်ယွင်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သည်။ ထိုခံစားချက်က သူ့ကို အလွန် စိတ်မချမ်းသာစေခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့်၊ သူသည် ဤနှိမ့်ကျသော ခံစားချက်ကို ချေဖျက်ရန် သူ၏ ကနဦးစကြာဝဠာ၏ အလိုဆန္ဒကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ပြီး၊ သူ၏အကြည့်များက ယခင်ကအတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

ချင်ယွင်သည် နေသာဧကရာဇ်နှင့် ဘေးနားရှိ အခြားလူများကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤလူများသည်လည်း အစောပိုင်းက သူကဲ့သို့ နှိမ့်ကျသောအသွင်ပြင်မျိုး ရှိနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူတို့လေးယောက်သည် တစ်ခုခုလွဲမှားနေသည်ကို မကြာမီ တွေ့ရှိသွားကြပြီး၊ ထိုခံစားချက်မှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်ရန် ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ရုန်းကန်ခဲ့ကြရသည်။

"ဘယ်လို ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း ရှေးဟောင်းသစ်ပင်မျိုးလဲ။ မင်းက လူဝင်စားခြင်း စိန်ခေါ်တဲ့သူတွေကို စမ်းသပ်မူကို မအောင်မြင်စေချင်တဲ့စိတ်မျိုး ရှိနေမှာ ငါကြောက်မိ တယ်။" ချင်ယွင်က သူ့စိတ်နှလုံးထဲမှာ လှောင်ရယ်ရယ်နေမိသည်။

ဤသံသရာသစ်ပင်သည် လူတိုင်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ၎င်း၏ ခံ့ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်ဖြင့် သက်ရောက်မှု ရှိစေခဲ့သည်။ အကယ်၍, သူတို့သည် ဤနှိမ့်ကျသော ခံစားမှုမှ အလျင်အမြန် မလွတ်မြောက်နိုင်ပါက သူတို့သည် စမ်းသပ်မှုမှ အောင်မြင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ နှိမ့်ကျသော စိတ်ခံစားမှုများကို ထုတ်ပေးခြင်းသည် ဤသံသရာသစ်ပင်၏ နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည် အလျင်အမြန်ပင် သံသရာသစ်ပင်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိ လာကြသည်။ သူတို့သည် အနီးနားရှိ သံသရာသစ်ပင်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း, သူတို့သည် လှုပ်ရှားရန် အလျင်စလို မဖြစ်ခဲ့ကြပါဘူး။

"ဘယ်သူက ပထမဆုံး စတင်မှာလဲ။" ဘိုင်ဟန်က ပြုံးပြီး မေးသည်။

ဟေးယွမ်နှင့် ဝေဖန်းတို့သည် နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် တွင်မူ, သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် အစပျိုးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထိုအထဲမှာ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုမျိုး ရှိနေမည်ကို သူတို့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။

"ငါလုပ်မယ်!" နေသာဧကရာဇ်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွင်သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ နေသာဧကရာဇ်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းပြီး လူဝင်စားစမ်းသပ်မှုကို ခံယူရန် ပထမဆုံးလူ ဖြစ်လာမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဘိုင်ဟန်နှင့် ဝေဖန်းတို့သည် အံ့အားသင့်ဟန် အရိပ်အမြွက်ကို ထုတ်ဖော်ပြကြသည်။ သိသိသာသာပင် သူတို့လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

ဟေးယွမ်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အမူအရာ ရှိနေဆဲပင်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင်၊ နေသာ ဧကရာဇ်သည် ဤလူဝင်စားခြင်းစမ်းသပ်မှု၌ ပါဝင်ခြင်းဖြင့် သေခြင်းတရားကို ရှာဖွေနေ ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့်၊ နေသာဧကရာဇ်သည် ရှေ့သို့ ပထမဆုံး ခြေတစ်လှမ်း တိုးသည်ဖြစ်စေ, မတိုးသည်ဖြစ်စေ, ယင်းက စောစောသေခြင်းနှင့် နောက်ကျမှ သေခြင်းသာ ကွာခြားပါသည်။

ချင်ယွင်၏အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကိုမြင်တော့ နေသာဧကရာဇ်က ပြုံးပြီး ပြောသ်ည "ဒီလူဝင်စားခြင်း စမ်းသပ်မှုကို လက်ခံဖို့ ငါ ရွေးချယ်ပြီးကတည်းက ငါ့ရဲ့သတ္တိ ကို သဘာဝအတိုင်း ထုတ်ပြသရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ပထမစမ်းသပ်မှုက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံး ဖြတ်ချက်အပေါ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။"

ချင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အားပေးရန် နေသာဧကရာဇ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပါသည်။

နေသာဧကရာဇ်က အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ကြည့်ကာ လူဝင်စား သစ်ပင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် လူဝင်စားသစ်ပင်၏ ပင်စည်ဆီသို့ သူ့လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်လိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် နေသာဧကရာဇ်ထံ ရောက်သွားကြသည်။ နောက်ပိုင်း မည်သည့်အရာများ ဆက်ဖြစ်မလဲဆိုသည်ကို သူတို့တ ကယ်မြင်ချင်နေကြသည်။

ချင်ယွင်သည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ နေသာဧကရာဇ်ကို ကြည့်ရင်း စူးစမ်းသော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်ထားသည်။

ဘန်း…။

နေသာဧကရာဇ်၏ လက်ဖဝါးသည် ရှေးဟောင်း သံသရာ သစ်ပင်ပေါ်၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိချလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်း သံသရာသစ်ပင်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် တုန်ခါသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် ရှေးဟောင်း သံသရာသစ်ပင်၏ ပင်စည်သည် လင်းထိန်လာသည်။ မူလက ကျောက်စိမ်းရောင်ကိုယ်ထည်သည် ကြီးမားသော ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ ကျောက်စိမ်းရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။

ဤနတ်ဘုရား အလင်းရောင်သည် ၎င်း၏ပင်စည်မှတဆင့် အကိုင်းအခက်တစ်ခုဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားခြ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သစ်ပင်၏အသေးဆုံးအကိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုသစ်ကိုင်းပေါ်တွင် လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြား ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ထိုအလင်းတန်းသည် လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားထဲသို့ သွန်းလောင်းပြီး ၎င်းကို လင်းထိန်စေသည်။

လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ၎င်း၏ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးသည် ကျောက်စိမ်းနှင့်တူနေသည်။

လူတိုင်းက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို မြင်ပြီး သူတို့မျက်နှာတွေက အံ့ဩခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် စကားလုံးသုံးလုံး ရှိနေသည်။ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် “လီအာဂူ”ဟူသည် စာလုံးသုံးလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားထားသည်။

လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားမှ စာလုံးများသည် ၎င်းတို့ တွေ့ကြုံခံစားလိုသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ကိုယ်စားပြုသည်။ လက်ရှိ လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်ပြားသည် လီအာဂူဟူသော စာလုံးကို ပြသထားပြီး၊ ဆိုလိုသည်မှာ နေသာဧကရာဇ် သည် လီအာဂူအဖြစ် လူပြန်ဝင်စားတော့မည်ဖြစ်ကာ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို လက်ခံတော့ မည် ဖြစ်သည်။

"လီအာဂူလား? ဒါက သေမျိုးအမှိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်နဲ့တူတယ်။ ဒီလို လူဝင်စား ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးရဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံမျိုးက လုံးဝ အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး။" ဟေးယွမ်သည် လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားမှ စာလုံးသုံးလုံးကို ကြည့်ပြီး အထင်အမြင်သေးစွာ ဖြင့် လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဘိုင်ဟန်သည် ခေါင်းယမ်းပြီး တခစ်ခစ်ရယ်နေသည်။ သူ ရယ်ချင်နေမှန်း သိသာသည်။

ဝေဖန်းသည် တစ်ဦးတည်းသော တည်ငြိမ်မှုရှိပြီး မည်သည့်အမူအရာကိုမျှ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။

"ဟမ့်၊ မင်းက အခု သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာ။ ခဏကြာတဲ့အခါ မင်း လူဝင်စားချင်တဲ့ လူက သူ့လောက်တောင် တော်ချင်မှတော်လိမ့်မယ်” ချင်ယွင်က ဟေးယွမ်ကို ထိန်းချုပ် မထားဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွင်၏စကားကိုကြားတော့ ဟေးယွမ်၏မျက်လုံးများသည် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ သို့သော် ထိုသတ်ဖြတ်ချင်စိတ်ကို လျင်မြန်စွာ လွင့်ပျယ်စေလိုက် ပြီး အထင်သေးဟန်ဖြင့် ပြောသည် "ဟမ့်၊ ဘယ်လောက်တောင် ထက်ရှတဲ့လျှာလဲ။ မင်း ဒီလူဝင်စားခြင်း စမ်းသပ်မှုထဲမှာ သေဆုံးမသွားဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ မင်းဘာသာ သေဆုံးရမယ်ဆို ငါ အပျော်နည်းသွားလိမ့်မယ်”။

"မင်းလည် အတူတူပဲ" ချင်ယွင်က အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်၊ ဟေးယွမ်ကို သူ လုံးဝ မကြောက်ပါဘူး ။

ဘန်း…။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားမှ အားကောင်းသော ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နေသာဧကရာဇ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက် နေသာဧကရာဇ်သည် တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက လူဝင်စား စမ်းသပ်မှုပဲလား" ချင်ယွင်နှင့် အခြားလူများက နှလုံးသားထဲတွင် အော်ဟစ်နေကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အာရုံများ ပြန်လည်ရရှိလာကြသည်။

"ဒီနောက်, ဘယ်သူက အရင်လာမှာလဲ" ဘိုင်ဟန်က ဆက်ပြောသည်။

သို့သော် သူပြောပြီးသည်နှင့် ဝေဖန်သည် ထွက်သွားကာ သံသရာ သစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်၏ ပင်စည် ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ဖိလိုက်သည်။

ဘန်း..။

ယခင်က နေသာဧကရာဇ် မြင်ကွင်းများကဲ့သို့ပင် သံသရာသစ်ပင်၏ ပင်စည်သည် တောက်ပလာပြန်သည်။ အလင်းတန်းသည် ဆက်လက် ပျံ့နှံ့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး ၎င်းကို လင်းထိန်စေ သည်။

"ဧကရာဇ်ယွမ်!"

လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတွင် စာလုံးနှစ်လုံး လင်းလက်လာပြီး လူတိုင်းက ထိုစာလုံးနှစ်လုံးကို ရေရွတ်ကြသည်။

ဤဝေဖန်း၏ လူဝင်စားသူ၏ နာမည်တစ်ခုတည်းကပင် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီ။ ပထမအချက်မှာ သေမျိုးကမ္ဘာမှာဖြစ်စေ၊ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရား ကမ္ဘာမှာဖြစ်စေ သူ့နာမည်တွင် "ဧကရာဇ်" ဟူသော စကားလုံးကို ဆောင်ထားနိုင်ခြင်းက ပင် ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ထူးခြားကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်ပါသည်။

ဝေဖန်းလည်း အလွန်ကျေနပ်ပုံရပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပြုံးမပျက် ပေါ်လာသည်။

ဘန်း…။

လူဝင်စားခြင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားသည် အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဝေဖန်းကို ဖုံးအုပ်သွားကာ ဝေဖန်းသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဟမ့် ငါလုပ်မယ်!"

ဝေဖန်း ပျောက်သွားသည်ကို မြင်တော့ ဟေးယွမ်သည် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှံ့လိုက်ပြီး သစ်ပင်၏ပင်စည်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။