အခန်း ၂၂၅

အခန်း (၂၂၅)

မြို့တော်ပွင့်သွားပြီ၊ တစ်ယောက်တည်းက တံခါးဝကို စောင့်ကြပ်နေခြင်း

အချိန် တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာမြို့တော်၏ တံခါးကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပွင့်ဟလာခဲ့ကာ ကံကြမ္မာမြို့တော်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အလင်းတံတိုင်းကြီးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူအများအပြားမှာ အသက်ရှူမြန်လာကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက ကံကြမ္မာမြို့တော်ဆီသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်ယာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှောင်ယာ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထန်ဟောက်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှိုင်းညို့သွားခဲ့သည်။

"ဒီမိန်းမက တကယ်ပဲ ဘာအန္တရာယ်မှ မကြုံခဲ့ရဘူးပေါ့လေ။"

"ဒါပေမဲ့လည်း... သက်ရောက်မှုက သိပ်မကြီးမားပါဘူးလေ။"

ထန်ဟောက်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ လာမည့်တိုက်ပွဲသည် ကံကြမ္မာမြို့တော်အတွင်း၌သာ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် ပြဿနာအပိုရှာနေရန် မလိုအပ်ပေ။

သူတို့၏ မျှော်လင့်တောင့်တနေသော အကြည့်များအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ကံကြမ္မာမြို့တော်သည် ပွင့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျွီ...

ကံကြမ္မာမြို့တော်၏ တံခါးကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟလာခဲ့ပြီး လူတိုင်းက အသင့်ပြင်ထားကာ မြို့တော်ပွင့်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...

လူရိပ်တစ်ခုက လေဟာနယ်ထဲမှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကံကြမ္မာမြို့တော်၏ ဝင်ပေါက်တည့်တည့်၌ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ဤလုပ်ရပ်က သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး လူအများအပြား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူများအားလုံး ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားကြသည်။

"သူပဲ!"

"ချင်လော့! သူ ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာတာလဲ! သူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် ငါ ဘာလို့ မသိလိုက်ရတာလဲ!"

"ချင်လော့... သူ တကယ် ရောက်လာခဲ့တာပဲ။" ထန်ဟောက်သည် ချင်လော့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခဏတာမျှ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချင်လော့ကို ဘာကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ သတိထားနေမိမှန်း သူ့ကိုယ်သူပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက ထန်ဟောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သောင်းကျန်းနေတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ သူက ချင်လော့ဆီမှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးတော့ နှလုံးသားနတ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီကိုး။"

သူသည် ဤသို့သာ မိမိကိုယ်မိမိ နှစ်သိမ့်နေနိုင်တော့သည်။

"သူ ရောက်လာပြီပဲ!" တွမ့်မုယွီသည် ချင်လော့ရှိရာဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရူးသွပ်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ လက်နက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်ကာ ချင်လော့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ အချိန်ကောင်း မဟုတ်သေးပေ။ သူတို့အားလုံး ကံကြမ္မာမြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်မှသာ သူ့အတွက် လှုပ်ရှားရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ချင်လော့သည် လူတိုင်းရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဒီကို ရောက်လာကြတဲ့ လူတိုင်းက ဒီမြို့တော်ထဲကို ဝင်ချင်ကြလို့ပဲ မဟုတ်လား။"

"ဒါပေမဲ့ အခု ငါက ဒီမှာ ရပ်နေပြီ။"

"ဒီမြို့ထဲကို ဘယ်သူဝင်ခွင့်ရမလဲဆိုတာ ငါပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်!"

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ပွက်လောရိုက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ "ကံကြမ္မာမြို့တော်ဆိုတာ ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက လူတိုင်းအတွက် ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းပဲ။ ဘယ်သူ ဝင်ခွင့်ရမလဲဆိုတာကို ကံကြမ္မာမြို့တော်ကပဲ ဆုံးဖြတ်မှာကွ!"

"မှန်တယ်။ ဒါက ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ကံကြမ္မာတန်ခိုး ရွေးချယ်မှုပဲ၊ မင်း ချင်လော့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ!"

"ချင်လော့... မင်းက သိပ်ကို မောက်မာလွန်းနေပြီ။ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ!"

"ချင်လော့... မင်းက လူတိုင်းကို ရန်သူလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား!"

ချင်လော့က ပြုံးလျက် "စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့၊ စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့။ ငါပြောတာကို အရင် နားထောင်ကြပါဦးလား။"

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် သူ့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေသော အသံများမှာ အမှန်တကယ်ပင် သိသိသာသာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သူက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းတို့ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါက မင်းတို့အားလုံးကို ရန်သူလုပ်မလို့ပဲ!"

"ဒီမြို့ထဲကို ဝင်ချင်တာလား! လာပြီး တိုက်ခိုက်ကြစမ်း!"

"တစ်ယောက်ချင်းစီ လာမလား? ဒါမှမဟုတ် အုပ်စုလိုက် လာကြမလား?"

"ငါ ချင်လော့က အကုန်လုံးကို ရင်ဆိုင်ပေးမယ်!"

ချင်လော့၏ စကားများက လူအများ၏ ဒေါသကို ချက်ချင်းပင် ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးထံမှ ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မောက်မာလိုက်တာ!"

"ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား!"

"သေချင်နေတာပဲ!"

"ညီအစ်ကိုတို့... ချင်လော့က ငါတို့အားလုံးကို ရန်သူလုပ်နေပြီ။ သူက ကံကြမ္မာမြို့တော်ကို တစ်ယောက်တည်း လက်ဝါးကြီးအုပ်ချင်နေတာ၊ ဒါကို ငါတို့က သည်းခံနေနိုင်ဦးမလား!" အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သည်းမခံနိုင်ဘူး!" လူအများအပြားက သံယောင်လိုက်ကြသည်။

"သူက ငါတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ချင်နေမှတော့... ဒီနေ့ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ!"

"ကောင်းတယ်!" တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိုသူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိသွားပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာကာ ချင်လော့ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လျက် သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ချင်လော့... မင်းက တစ်လောကလုံးကို ရန်သူလုပ်ဖို့ မောက်မောက်မာမာ ကြိုးစားနေမှတော့ ဒီနေ့ မင်းကို သွားရာလမ်းကို ပို့ပေးရမှာပေါ့!"

"မှတ်ထား... ဒီနေ့ မင်းကို သတ်တဲ့အထဲမှာ ငါ ဖုန်းထျန်းချန် ပါတယ်ကွ!"

"ငါ စုန့်ဟောင်ရွှင် လည်း ပါတယ်!"

နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာပြီး အစမ်းသပ်ခံ လမ်းပြငှက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

"အတူတူ ဝင်တိုက်ကြ! သူ့ကို သတ်!" ဖုန်းထျန်းချန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်သွားရာ စုန့်ဟောင်ရွှင်က ဒုတိယအဖြစ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ... ဘာအဆက်မှ မရှိတော့ပေ။

လူတိုင်းက ဤမြင်ကွင်းကို ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ဖုန်းထျန်းချန်သည် အတော်လေး အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးမှသာ သူ၏နောက်တွင် လူနှစ်ယောက်သာ လိုက်ပါလာကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ထပ် ရှေ့ထွက်လာသော လူတစ်ယောက်မှာ သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူက အတင်းဆွဲထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"မင်းက အရူးလား။ တခြားဘယ်သူမှ မပြေးထွက်တာကို မင်းက ဘာလို့ သွားရတာလဲ။"

ဤနေရာတွင် ရှိနေသော လူများအနက် အင်အားအကြီးဆုံးသူများမှာ မင်းသမီး မုရုန်းချီနှင့် ထန်ဟောက်တို့ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

သူတို့၏ ဘေးပတ်လည်တွင် လူအများဆုံး စုရုံးနေကြသည်။ ခုနက အော်ဟစ်သံများသာ ကျယ်လောင်နေခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟသေးဘဲ မည်သူက ပြေးထွက်ရဲမည်နည်း။

"ကျွတ် ကျွတ်..." ချင်လော့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ခေါင်းပြူထွက်လာတဲ့ ငှက်က အပစ်ခံရတယ် ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို မင်းတို့ သိပ်နားမလည်ကြသေးဘူး ထင်တယ်။"

"ဒီနေ့ ငါ သင်ပေးမယ်။"

"နောက်ဘဝကျရင် ဒီလို အမှားမျိုး ထပ်မလုပ်နဲ့တော့။"

ချင်လော့၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားသတ်ဓားမှာလည်း ဓားအိမ်မှ ကျွတ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်သည် ထိုသုံးယောက်၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဓားချီများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှုများအားလုံးက ရေစီးကြောင်းတစ်ခုလို ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

ထိုသုံးယောက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး မသေဆုံးမီ နောက်ဆုံးစကား တစ်ခွန်းကိုပင် ပြောဆိုချိန် မရလိုက်ကြချေ။

အလောင်းသုံးလောင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ချင်လော့က အခြားသူများရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလဲ!"

"မင်းတို့မှာ သဘောထားကွဲလွဲတာ ရှိရင် ထုတ်ပြောလို့ရတယ်!"

ကျန်ရှိနေသော လူများသည် သူတို့၏ အကြည့်များကို လင်းဟောက်၊ ရှောင်ယာနှင့် ထန်ဟောက်တို့ထံသို့ မသိစိတ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤလူများသည် ပုန်းကွယ်နဂါးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် အဆင့်မြင့်မားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူတိုင်းက သူတို့ကို ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် မျှော်လင့်နေကြသည်။ အကယ်၍ ဤလူများ ပြေးထွက်သွားပါက သူတို့လည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသူများမှာ စုစည်းနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေကြပြီး အော်ဟစ်ကြိမ်းဝါးရုံမျှသာ တတ်နိုင်ကြပေသည်။

အခြားလူအချို့က လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လီရှောင်သည် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် "ဆောရီးပဲ... ငါက အရှင်နဝမမင်းသားရဲ့ လူကွ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သူသည် သူ၏ အာဏာရှင်ပုဆိန်ကို ထမ်းကာ ချင်လော့ရှိရာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ချင်လော့၏ နောက်ကျောတွင် ရပ်လျက် လူတိုင်းကို မာနတထောင်လွှားဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... မင်းတို့မှာ သတ္တိရှိရင် ထွက်လာပြီး တိုက်ကြစမ်း!"

"စီနီယာအစ်မ ရဲ့... ကျွန်မတို့ကော" အမျိုးသမီးအချို့က ရဲ့လင်းရွှမ်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ရဲ့လင်းရွှမ်နှင့် ယခင်က ဆုံတွေ့ဖူးပြီး တစ်ကြိမ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရဲ့လင်းရွှမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လျှောက်ထွက်သွားပြီး ချင်လော့၏ နောက်ကျောတွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှသာ ယခင်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ကောလာဟလများမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။ ရဲ့လင်းရွှမ်သည် ချင်လော့၏ လူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပုန်းကွယ်နဂါးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ ထိပ်တန်း ဆယ်ယောက်အနက်မှ သုံးယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် သူတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်တည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူများအားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ကြသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော တွမ့်မုယွီသည် ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ချင်လော့ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးရွံရှာသော်လည်း ချင်လော့တို့၏ ပြည်တွင်းရေး ပဋိပက္ခများသည် သူ့အတွက် အကျိုးရှိစေပြီး မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ မရှိနိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သွေးကျွန်များသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကံကြမ္မာမြို့တော်၏ အပြင်ဘက် ပတ်ပတ်လည်ရှိ နေရာအသီးသီးတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြပြီး၊ ကံကြမ္မာမြို့တော် ပွင့်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝဥဿုံ ညစ်ညမ်းစေရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့်ပင်။

ကံကြမ္မာမြို့တော် ပွင့်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ အချို့လူများက ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ချင်လော့ကို ကြည့်ကာ ဩရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ချင်လော့... ကံကြမ္မာမြို့တော်ထဲမှာ ကံကြမ္မာစွမ်းအင်တိုင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့နဲ့ အပြင်ဘက်မှာ လာပြီး ရန်ရှာနေရတာလဲ။"

"ကံကြမ္မာမြို့တော်ထဲ ရောက်မှပဲ အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ကြရင်လည်း မနောက်ကျသေးပါဘူး!"

"ဘာဖြစ်လို့ သူတစ်ပါးကိုရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ အကျိုးမရှိစေမယ့် အလုပ်ကို လုပ်ရတာလဲ။"

"အို... သူတစ်ပါးကိုရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ အကျိုးမရှိဘူး ဟုတ်လား" ချင်လော့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းက ချောင်ပါ မဟုတ်လား။"

"မင်း ချောင်ပါက ပုန်းကွယ်နဂါးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ အဆင့်၁၀ နေရာမှာပဲ ရှိသေးတာ၊ ပထမအဆင့်ရထားတဲ့သူကို အဲဒီလို ပြောရဲတဲ့ သတ္တိကို ဘယ်သူက ပေးထားတာလဲ။"

"ဒီနေ့... ငါ ချင်လော့က ဒီကံကြမ္မာမြို့တော်ထဲကို ဝင်နိုင်မှ မင်းတို့လည်း ဝင်လို့ရမယ်!"

"မဟုတ်ရင်တော့ ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး!"

ဝုန်း!

သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ မြို့တော်တံခါးကြီး ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာတန်ခိုးတိုင်များက တစ်တိုင်ပြီးတစ်တိုင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြွယ်ဝလှသော ကံကြမ္မာတန်ခိုးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကံကြမ္မာမြို့တော်ကြီး ပွင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တွမ့်မုယွီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "လှုပ်ရှားကြတော့!”