အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉)

ကံကြမ္မာများကို ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ ကောင်းကင်တာအိုသည် ဆက်လက် သည်းခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်တော့ချေ

ဝမ်ထန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် ချင်လော့၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို ထိုအရေးကြီးသည့် အချိန်အခါတွင် သိမ်းပိုက်ရယူရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ချင်လော့၏ ကံကြမ္မာကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း... မဟုတ်ချေ၊ သူ မဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပါ! ချင်လော့ထံတွင် ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါဟူ၍ လုံးဝ မရှိနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် အထူဆုံး မူလအသက်စွမ်းအင်တိုင်ကို ရရှိထားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ အနည်းငယ်မျှပင် မရရှိခဲ့ပေ။ ဤအချက်ကို ယုတ္တိမရှိဟုသာ ခေါ်ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ယုတ္တိမဲ့ခြင်း၏ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ဝှစ်ခနဲ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ထွက်သွားမလို့လား" ချင်လော့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်လား။

'ငါ ချင်လော့ကို ဘာကောင်လို့ ထင်နေသလဲ။'

ဝုန်း!

ချင်လော့၏ အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားချီတစ်ခုသည် ဝမ်ထန်ထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤပြင်းထန်လှသော ဓားချီသည် ဝမ်ထန်ဆီသို့ တည့်တည့်ကြီး ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်း အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ မိမိနောက်ကွယ်၌ ကာကွယ်ရန်အတွက် ကြေးအိုးကြီးတစ်လုံးကို ချက်ချင်းပင် ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း!

ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြေးအိုးကြီးသည် ချင်လော့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ချင်လော့၏ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်ကြောင့် ဝမ်ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံသို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ထန်သည် လတ်ဆတ်သော သွေးအလုတ်လိုက်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ချင်လော့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မရေရာမှုများနှင့် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချင်လော့သည် ကံကြမ္မာနှစ်ခြင်းကို အမှန်တကယ်ပင် ခံယူခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ချင်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ကံကြမ္မာစွမ်းအားဟူ၍ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ကံကြမ္မာသားတော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ ချင်လော့၌ ကံကြမ္မာစွမ်းအား အနည်းငယ်မျှပင် မရှိခြင်းမှာ လွန်စွာ မူမမှန်သည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချက်များအားလုံးက သူ့ကို အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

"အော်..." ချင်လော့၏ အကြည့်သည် ထိုအနက်ရောင်ကြေးအိုးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပသောအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းပဲ။ ဒါ ငါ့အပိုင်ဖြစ်သင့်တယ်။"

ချင်လော့သည် နီးကပ်သွားခဲ့ပြီး ဤဓားချက်သည် ဝမ်ထန်ကို သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို ပိတ်ဆို့စမ်း!" ဝမ်ထန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထိုအနက်ရောင်ကြေးအိုးကို ချင်လော့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ချင်လော့၏ ဓားသည် ထိုအနက်ရောင်ကြေးအိုးကို ထိမှန်သွားခဲ့ရာ ကြေးအိုးမှာ နာကျင်စွာ အသံပြုလျက် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ဝမ်ထန်သည် ဤအချိန်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။

"လေဟာနယ်နိယာမရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရပါလား!" ချင်လော့မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

လေဟာနယ်နိယာမမှလွဲ၍ အခြားနိယာမများသည် လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည့် စွမ်းရည်မျိုး မရှိပေ။

ဝမ်ထန်မှာ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုး ရှိနေသနည်း။

"နောက်ထပ် နိယာမတစ်ခု ရှိရမယ်၊ အမှောင်နိယာမ!"

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့အားလုံး သေကြရတော့မယ်!"

အမှောင်နိယာမသည် ပုန်းကွယ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည်။ ဝမ်ထန်မှာ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးသွားခြင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဓားတစ်သောင်း ထုတ်လွှတ်ခြင်း!" ချင်လော့က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွှစ်! ရွှစ်! ရွှစ်! ရွှစ်!

ဓားများမှာ သူ၏နောက်တွင် စုစည်းလာခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့တစ်ခုချင်းစီမှ အေးစိမ့်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဓားပိုင်နက်နယ်မြေမှာလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပွင့်ဟလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဓားပိုင်နက်နယ်မြေမှာ ကျန်ထိုက်ရွှီး၏ ဓားပိုင်နက်နယ်မြေထက် ပိုမိုအစွမ်းထက်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပိုင်နက်နယ်မြေနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်နိုင်ရင် တကယ့်ကို ကောင်းမှာပဲ" ဟူသော အတွေးသည် ချင်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ဤအရာများကို စဉ်းစားရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဝမ်ထန်ကို အပြင်သို့ ထွက်လာစေရန် ဖိအားပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လမ်းတွင် ကျန်ရှိနေသော သေးငယ်သည့် ကံကြမ္မာသားတော်အချို့ကိုလည်း ရှင်းလင်းပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကံကြမ္မာသားတော်အဖြစ် ကြီးထွားလာသူများ များစွာ မရှိဘဲ ငါးဦးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူတို့၏ ကံကြမ္မာသားတော်အဖြစ် ကံကြမ္မာတန်ဖိုးများမှာလည်း သိပ်မမြင့်မားလှပေ။

ကျန်ရှိနေသောသူများမှာမူ ကံကြမ္မာတန်ဖိုး မရှိသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သူတို့သည် ကံကြမ္မာသားတော်များ ဖြစ်မလာခဲ့ကြချေ။

အတိုချုပ်ဆိုရသော် ကောင်းကင်တာအိုက သူတို့ကို မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူများမှာမူ အမှတ်အသားပြုပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တာအိုအနေဖြင့် သူ၏လူများကို ကံကြမ္မာသားတော်များ ဖြစ်လာခွင့် လုံးဝ ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍သာ သူသည် ကံကြမ္မာသားတော်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ယခင်က ရွေးချယ်ခဲ့ပါက၊ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အခြေအနေမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ဝုန်း!

ဓားချီများ စုစည်းသွားခဲ့ပြီး ချင်လော့သည် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ အေးစက်စက်ဖြင့် "သတ်ကြ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရွှစ်! ရွှစ်! ရွှစ်!

ထိုဓားချီအစင်းများမှာ ကံကြမ္မာမြို့တော်အတွင်း၌ အပြန်အလှန် ယှက်သန်းသွားခဲ့သည်။

စောင့်ကြည့်နေသူများမှာ ချင်လော့သည် ဝမ်ထန်ကိုသာ ပစ်မှတ်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း...

"မဖြစ်ဘူး! ဘာလို့ ငါ့ကို လာတိုက်ခိုက်တာလဲ! မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး!" ကံကြမ္မာသားတော်တစ်ဦးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အရင်က ပျော်ရွှင်နေမှုများမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ နည်းလမ်းအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း ချင်လော့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ဘဲ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး! ငါ မကျေနပ်သေးဘူး!" သေဆုံးသွားချိန်အထိ သူသည် ချင်လော့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မတော်တဆ ထိမှန်ခြင်းဟုသာ တွေးတောနေခဲ့ပြီး ချင်လော့သည် သူ့ကို အထူးတလည် ပစ်မှတ်ထားနေသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ပထမဆုံးလူ မဟုတ်သလို နောက်ဆုံးလူလည်း ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ချေ။

【ကံကြမ္မာသားတော် ကျန်းယင်းယွီကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာတန်ဖိုးအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး အလိုအလျောက် ဗီလိန်မှတ် ၅၇,၆၀၀ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါသည်။】

နောက်ထပ် ကံကြမ္မာသားတော်တစ်ဦးမှာ လေနိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ထားပြီး ထူးချွန်သော နတ်စွမ်းအင် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်အချို့ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသော ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။

သူသည် ချင်လော့၏ ဓားချီအစင်းအားလုံးကို လုံးဝ ရှောင်တိမ်းနိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် နောက်ထပ် ဓားချီရာပေါင်းများစွာက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ဓားချီများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် အတင်းအကျပ် ခုခံရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ငါ့ဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ!"

"ငါ မဆင်မခြင် ဖြစ်သွားခဲ့မိတယ်။ ဆေးကြောခြင်း ပြီးဆုံးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့သင့်တာ။"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

【ကံကြမ္မာသားတော် လုကျိုးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာတန်ဖိုးအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး အလိုအလျောက် ဗီလိန်မှတ် ၆၂,၅၀၀ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါသည်။】

ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် ကံကြမ္မာသားတော်တစ်ဦးကိုလည်း သွားရင်းလာရင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြန်သည်။

【ကံကြမ္မာသားတော် ချန်တူးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာတန်ဖိုးအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး အလိုအလျောက် ဗီလိန်မှတ် ၃၁,၈၀၀ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါသည်။】

ဘုန်း!

ဓားချီအစင်းများမှာ မင်းသမီး မုရုန်းချီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ သူမ၏ သူတော်စင်ရတနာက ပိတ်ဆို့ပေးလိုက်သည်။

သူမက ချင်လော့ကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ချင်လော့... မင်း ရူးနေတာလား!"

"ငါက မြောက်ပိုင်းမန်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသမီးပဲ!"

"ရှင် ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ! ငါ ပြန်ရောက်တာနဲ့ လက်ထပ်မင်္ဂလာကို ရပ်တန့်ပစ်မယ်! ရှင် မဟာချင်အင်ပါယာထဲကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် မချနိုင်အောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်!"

"ငါက အရင်က ရှင့်ကို လက်ထပ်ချင်စိတ် ရှိခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး! ငါ ပြောလိုက်မယ်... ငါတို့ကြားမှာ ဘာဖြစ်နိုင်ချေမှ မရှိတော့ဘူး!"

ချင်လော့မှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး စိတ်အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူက လက်ထပ်လိုစိတ် ရှိနေခဲ့တာလား။

ပြီးတော့ သူ့ကို လက်ထပ်ရမှာလား။

ချင်လော့သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားခဲ့ရသည်။

ရှောင်ယာ၊ လီရှောင်၊ ရဲ့လင်းရွှမ်းနှင့် အခြားသူများသည် ဤကဲ့သို့ ရဲတင်းလှသော စကားများကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြင်းထန်သော အတင်းအဖျင်းပြောလိုသည့် စိတ်များ တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံးသည် မင်းသမီး မုရုန်းချီအား ပိုမို ပြောဆိုစေလိုသဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အမှောင်ထုထဲမှ သွေးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီးနောက် ဝမ်ထန်မှာ အတင်းအကျပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချင်လော့က သူ ဆက်လက်၍ တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဝမ်ထန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ပြင်နေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို အားထုတ်နေချိန်တွင်ပင် ကံကြမ္မာမြို့တော်သည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ပုံရိပ်ယောင် တံခါးပေါက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်ဟလာခဲ့ပြီး၊ အားကောင်းလှသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုက လူများကို ထိုတံခါးပေါက်များဆီသို့ စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။

စည်းမျဉ်းများအရဆိုလျှင် သူတို့သည် သူတို့၏ တိုကင်ဖြင့် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းပြီး ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံစားရပြီးနောက် ကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာသွားသင့်သည်။

သို့သော် ယခုမူ စည်းမျဉ်းများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အကယ်၍ ထပ်ပြီး ကြန့်ကြာနေပါက ကံကြမ္မာသားတော် တစ်ဦးမျှပင် ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသောသူများ၏ ကံကြမ္မာတန်ဖိုးများမှာ မြင့်မားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အသုံးမဝင်သောသူ ဖြစ်ပါစေဦး ကံကြမ္မာသားတော် လုံးဝ မရှိသည်ထက်စာလျှင် ပို၍ အသုံးဝင်သေးသည်။

ကောင်းကင်တာအိုမှာ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား!" ဝမ်ထန်က ချင်လော့ရှိရာဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ချင်လော့... မင်း ဒီတစ်ခေါက် ငါ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ နောင်အနာဂတ်မှာလည်း မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ကောင်းကင်တာအိုက ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေတယ်! ဟားဟားဟား... ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဆုံး ဟာသတစ်ခုပဲ! ဟားဟားဟား!"

"နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် မင်းရဲ့ သေရမယ့်နေ့ပဲ!"

ချင်လော့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "စကားတွေ များလွန်းလှချည်လား!"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်ထန်၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာကာ ဝမ်ထန်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူက အလျင်အမြန်ပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လေဟာနယ်နိယာမ!"

ဝှစ်! ဓားချက်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ထန်သည် သူ၏ စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ထန်မှာ ချင်လော့၏ ဓားချက်အောက်တွင် ခါးလယ်မှ ပြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ အပေါ်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ တံခါးပေါက်က ဆွဲယူသွားနိုင်ခဲ့သည်။

"ဗီလိန်တွေဆိုတာ စကားများလို့ သေရတတ်တယ်ဆိုတာ... ရှေးလူကြီးတွေ တကယ် မလိမ်ခဲ့ပါဘူး!" ချင်လော့က မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်သွားခဲ့ပြီး ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာကာ ကွန်ရွှီနယ်မြေအတွင်းရှိ အလွန်တရာ ဆိတ်ငြိမ်လှသော နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။