အခန်း (၂၉၂၃-၂၉၂၄)
Vol. 293 Ch. 2923-2924
အခန်း (၂၉၂၃) - စစ်မြေပြင် ကျောင်းတော် (၄) ခု
ဖန့်ချန်သည် ချင်ဖိုကျား၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တုတ်ကိုကိုင်ကာ အချက်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက်ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
အနည်းငယ် သတိပြန်လည် သတိရစပြုလာသော လွမ်းရှန်းချီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်၍ သေယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။
ချင်ဝူဆန့်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် တွေးမိသည်မှာ သူတို့သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အိုးထဲက ကြက်ဖမ်းသလို ဖမ်းမိခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာသည့် ဖန့်ချန်သည် ချင်ဖိုကျားထက်ပင် ပိုမိုကျွမ်းကျင်သော နည်းလမ်းများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပါ။
ရိုက်နှက်မှုများအပြီးတွင် ချင်ဖိုကျားမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေရသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်၏ နာကျင်မှုကို အနည်းငယ် သက်သာစေလိမ့်မည်ဟု သူထင်နေပုံရသည်။
ထိုအချိန်တွင် တုတ်မှာ ထပ်မံ၍ ကျိုးပဲ့သွားပြန်သည်။ ဖန့်ချန်မှာ နောက်ထပ် တုတ်တစ်ချောင်းကို ရှာဖွေနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ဖိုကျားမှာ အလျင်အမြန်ပင် -
"နေပါဦး၊ နေပါဦး မင်း အပြင်ပြန်မထွက်ချင်ဘူးလား ငါ့ကို ရိုက်သတ်လိုက်ရင် မင်းအတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး။ မဟာအိပ်မက်သီး ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူး။
အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် အကြောင်းလည်း ဘာမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
"အေးလေ... အဲဒါဆိုရင် ချင်ဝူဆန့်၊ ဟိုဘက်မှာ သွားဒူးထောက်နေ။ မင်းလည်း ဒူးထောက်နေလိုက်။ ပြီးတော့..."
ဖန့်ချန်သည် ထိုဘက်တွင် သေယောင်ဆောင်နေသည့် လွမ်းရှန်းချီကို ကြည့်၍ -
"မသေနဲ့တော့၊ မင်းရဲ့ အသက်ရှူသံကို ငါကြားနေရတယ်။ ဒီဘက်ကို လိမ့်လာပြီး ဒူးထောက်နေလိုက်။"
ဟု ပြောသည်။
"ငလူးမကောင်"
လွမ်းရှန်းချီမှာ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အံကိုကြိတ်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ဝူဆန့်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့၌ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
အကယ်၍သာ သူတို့တွင် အသက်အစားထိုးနိုင်သည့် အသက်စွမ်းအင် သာ ရှိပါက၊ ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် ဒဏ်မျိုးကို လုံးဝ ခံမည်မဟုတ်ပေ။
မကြာမီပင် ဖန့်ချန်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထိုင်ခုံလုပ်၍ ချင်ဖိုကျားတို့ (၃) ဦး၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူတို့ (၃) ဦးမှာ ခေါင်းငုံ့၍ အတူတူ ဒူးထောက်နေကြသည်။
"အခု ငါမေးမယ်၊ မင်းဖြေ။ မဖြေနိုင်ရင် လက်ကို ရိုက်မယ်။"
ဖန့်ချန်သည် အသံကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြင်လိုက်ပြီး ချင်ဖိုကျားကို ကြည့်၍ -
"မင်း ဒီကို ဘယ်နှစ်ခါ ရောက်ဖူးပြီလဲ။" ဟု မေးသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး -
"လေးခါ..." ဟု ပြောသည်။
"လေးခါ"
လွမ်းရှန်းချီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းက သူ့ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"လေးခါတည်းလား"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် -
"မင်းရဲ့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်။" ဟု ဆိုသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ အလိုအလျောက်ပင် ပြန်လည်ခုခံချင်သော်လည်း ဖန့်ချန်မှာ ခေါင်းကို ထပ်ရိုက်တော့မည့်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်သဖြင့် အံကိုကြိတ်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်မှာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလျက် -
"မမှန်ဘူး၊ လက်ခုံကို အပေါ်ဘက်လှန်ထား။" ဟု ပြောသည်။
"..."
ချင်ဖိုကျားမှာ တုန်ရီနေသည့် လက်ဖြင့် အောက်ဘက်သို့ လှန်လိုက်သည်။
ရှူး
တုတ်မှာ လေကို ထက်မြက်စွာ ခွဲထွက်သွားပြီး ချင်ဖိုကျား၏ လက်ခုံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
အရိုးထဲထိ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ဖက်သို့ ယိုင်သွားပြီး ဒူးပင် မခိုင်တော့ပေ။
"ဒူးမခိုင်ရင်လည်း လက်ကို ရိုက်မှာပဲ။"
ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်း၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်၊ ကိုးခါ ဖြစ်ရမယ်။"
"ဩော်၊ ကိုးခါပေါ့။"
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်ကာ -
"ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ။"
ဟု မေးသည်။
"ပိလော့ ယင်လောက က ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ကောင်းကင်အရှင် တစ်ပါးက..."
ဟု ချင်ဖိုကျား ပြောသည်။
"လက်ဆန့်လိုက်။"
"တူယွမ် ငရဲမင်းပါ"
ချင်ဖိုကျားမှာ အလျင်အမြန် ပြင်ပြောလိုက်သည်။
"တူယွမ်မို"
ဖန့်ချန်မှာ အံ့အားမသင့်ပေ။ ထို အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် ၏ အဝင်ဝသည် ပိလော့ ယင်လောက ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့်၊ ဘိုးဘေးငယ် တို့အဖွဲ့သည် ဤနေရာကို လာမည်ဆိုပါက တူယွမ်မိုကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။
ဟင်းလင်းပြင် နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအား မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ၊ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများလောက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဒီကို ရောက်တုန်းက ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"
ဖန့်ချန် ဆက်လက် မေးမြန်းသည်။
"မင်း ရွှေဟွေးကျောင်းတော် ကို ရောက်တုန်းကလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။"
ဟု ချင်ဖိုကျား တိုးတိုး ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ထောင်လောက် ရှိပြီပေါ့။"
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားပြီး -
"ခုနစ်ထောင် ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလမှာ မင်းက ဒီ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် မှာ ဒီလောက်ပဲ သင်ယူနိုင်ခဲ့တာလား "
"ငါ တစ်ခါဝင်ရင် နှစ်ပေါင်း (၅၀) ပဲ နေလို့ရတယ်။ နှစ် (၅၀) ကျော်ရင် ငါ့သက်တမ်းက မခံနိုင်တော့ဘူး၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မဟာအိပ်မက်သီး ကို စားပြီး ထွက်ခွာရမှာပဲ။
အဲဒီလို အကြိမ်ကြိမ် လုပ်လာတာ၊ ဒါ ကိုးခါမြောက်ပဲ။ အရင် ရှစ်ခါကို တွက်ကြည့်ရင် နှစ် (၄၀၀) ပဲ ရှိသေးတယ်။"
ချင်ဖိုကျားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်
"နှစ် (၄၀၀) အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ဒီလောက်ဆိုရင် မဆိုးပါဘူး။ အခြားသူတော်စင်တွေဆိုရင် ငါ့လောက်တောင် မရှိကြဘူး။"
"အခြားသူတော်စင် ဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘယ်မျိုးနွယ်စုကလဲ၊ ဘယ်က လာကြတာလဲ။"
ဟု ဖန့်ချန် မေးသည်။
"အများစုကတော့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ် သူတော်စင်တွေပါပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာချက်အရ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် မှာ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး ကို နားလည်နိုင်ဖို့ လူသားသူတော်စင်တွေက ပိုပြီး အခွင့်အရေး သာပါတယ်။ အခြေခံအဆင့်ကို ပိုမြန်မြန် ရောက်နိုင်ပြီး အရည်အချင်း အညံ့ဆုံးသူတွေတောင် တခြားမျိုးနွယ်စုတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသာပါတယ်..."
ချင်ဖိုကျားမှာ တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။
ဤအချက်အလက်မှာ အသုံးဝင်သည်။
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထို အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် မှာ လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ကံကြမ္မာ စွမ်းအင် သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည် နှင့် ပတ်သက်နေတာများ ဖြစ်မလား။
ဘိုးဘေးငယ် တို့သည် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းမှာ သူတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေ၍လား။
"မင်း ဘိုးဘေးငယ် တို့အဖွဲ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို သိလား။"
ဖန့်ချန် ပြုံးလျက် မေးသည်။
လွမ်းရှန်းချီမှာ ဘာမှန်းမသိသလို ဖြစ်သွားသည်။ ချင်ဝူဆန့်မှာမူ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချင်ဖိုကျား၏ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလျက် -
"သူတို့ရဲ့ နောက်ကြောင်းက အင်မတန် လျှို့ဝှက်ပါတယ်။ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုက သူတို့ရဲ့ အကူအညီ မပါရင် ဒီနေ့ထိတောင် ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ ငါသိတယ်။"
ဟု ပြောသည်။
"ကြည့်ရတာ မင်းတို့လည်း သိပ်မသိကြဘူးပဲ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ကြောင်းတောင် မသိကြဘူးကိုး။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားနှင့် ချင်ဝူဆန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"မင်း သိနေတာလား"
ဖန့်ချန်မှာ ရယ်မောရင်း စကားမပြောပေ။
ထိုသို့သော အမူအရာကြောင့် ချင်ဖိုကျားနှင့် ချင်ဝူဆန့်မှာ စိတ်ထဲတွင် သံသယ ဖြစ်သွားကြသည်။
သူတို့တောင် မသိသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်ဖက်လူက ဘာကြောင့် သိနေရတာလဲ။
ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်စုက ဒီကိစ္စကို အမြဲတမ်း သိနေခဲ့တာများလား။
ချင်ဖိုကျားနှင့် ချင်ဝူဆန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။
"အခု ဒီ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် အကြောင်း ပြောကြရအောင်။ မင်း ဒီကို အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးနေမှတော့ အတွင်းအခြေအနေကို သိမှာပါ။ အရင်ဆုံး စစ်မြေပြင် ကျောင်းတော် (၄) ခု အကြောင်း ပြောပြပါ။"
ဟု ဖန့်ချန် ပြောသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ ဤမေးခွန်းကို ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားသည်။
"ငါတို့ လေ့လာချက်အရ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် မှာ နာမည်အကြီးဆုံးနဲ့ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး ကို နားလည်နိုင်ဆုံး ကျောင်းတော် (၄) ခု ရှိတယ်။
အဲဒါတွေကတော့ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်၊ ဝိညာဉ်စိုစွတ်ကျောင်းတော်၊ ရွှေမြွေကျောင်းတော် နဲ့ ကျောက်စိမ်းငှက် ကျောင်းတော် တို့ပဲ။"
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်
"တောင်၊ မိုး၊ လျှပ်၊ နှင်း။"
ချင်ဖိုကျားမှာ နားမလည်စွာ -
"ဘာကို ပြောတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဖန့်ချန်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး -
"စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာ က တောင်၊ ဝိညာဉ်စိုစွတ် က မိုး၊ ရွှေမြွေ က လျှပ်၊ ကျောက်စိမ်းငှက် က နှင်း။ ဒါတောင် မင်း မသိဘူးလား"
ဟု ရယ်မောပြောသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ အံ့ဩစွာ ရေရွတ်သည်
"စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် က သင်ကြားတဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ပဲ တောင်တန်းတွေနဲ့ ဆင်တူတယ်..."
ချင်ဝူဆန့်မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
"မင်း ဒီ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် မှာ ဘာတွေ သင်ယူခဲ့လဲ ပြောပြပါ။"
ဖန့်ချန်၏ မေးခွန်းကြောင့် ချင်ဖိုကျားမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး -
"ငါ ဒီကိုရောက်တိုင်း စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ကို ပြန်ဝင်ရတယ်။ စာမေးပွဲ (၃) ခု ဖြေရတယ်။ ပထမတစ်ခုက ခွန်အား လေ့ကျင့်တာ။
ကျောက်တုံးတွေကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ပို့ရတယ်။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးက ပေါင်တစ်ရာ ရှိတယ်။ တောင်ခြေကနေ ပေ (၃၀၀) အမြင့်မှာရှိတဲ့ ကျောင်းတော် တံခါးဝထိ သယ်ရတယ်။
အဲဒီလို အကြိမ် (၁၀၀) သယ်ရတာ။ ဒီအဆင့်ကိုပဲ ငါ့အတွက် (၃) နှစ်လောက် ကြာတယ်။"
"ပေါင် (၁၀၀) ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးကို ပေ (၃၀၀) အထိ (၁၀) ရက်တစ်ခါ သယ်ရတာလား "
ဖန့်ချန် အတွေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။
သူ သယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
"နောက်တစ်ခုကရော။"
"ဒုတိယအဆင့်က အရိုးအကြော လေ့ကျင့်တာ။ ကျောင်းတော်က အကြီးအကဲ တစ်ယောက်နဲ့ (၁၅) မိနစ်လောက် တိုက်ခိုက်ရတယ်။ အဲဒါကို ခံနိုင်ရင် အောင်တယ်။"
"ဘယ်လို ခံနိုင်ရမှာလဲ"
"မသေရင် ပြီးတာပဲ။" ချင်ဖိုကျား ပြောသည်။
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်သည်
"တတိယအဆင့်ကရော။"
"တတိယအဆင့်က တောင်တန်းရဲ့ စွမ်းအားကို နားလည်အောင် လုပ်ရတာ။ အဲဒါကို နားလည်မှ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ရဲ့ ပြင်ပ တပည့် ဖြစ်နိုင်တယ်။"
သူ ခဏရပ်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်
"ငါတို့က ဒီကိုရောက်ရင် သာမန်လူ ဖြစ်သွားပြီ။ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ရဲ့ နည်းလမ်းကိုပဲ သင်ယူမှ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး ရဲ့ အနှစ်သာရကို သိနိုင်တယ်။ အဲဒီ စွမ်းအားကို မနားလည်နိုင်ရင် တခြားကျောင်းတော်ကို ပြောင်းစမ်းရတယ်။
အဲဒါလည်း မရရင်တော့ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး ကို နားလည်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။ မဟာအိပ်မက်သီး ကို စားပြီး ထွက်သွားရတော့မှာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီမှာ သေရုံပဲ ရှိတော့တယ်။"
အခန်း (၂၉၂၄) - မဟာအိပ်မက်သီး နှင့် နှစ် ၆၀ စွမ်းအားတိုးဆေး
"အိုမင်းပြီး သေသွားတာကလည်း သေတာပဲလေ၊ မင်းတို့ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုက ဒီနေရာမှာ လူအင်အား ဘယ်လောက်တောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီလဲ။"
ဖန့်ချန်က စပ်စုသည့်လေသံဖြင့် မေးသည်။
ချင်ဖိုကျား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မကောင်းမွန်တော့ပေ။
"ခန့်မှန်းခြေတော့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ သုံးရာကျော်လောက် ရှိမယ်။"
သုံးရာကျော် ဟုတ်လား။
ဖန့်ချန်မှာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ဒီကိန်းဂဏန်းက နည်းသလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒီနေရာကို ရောက်လာနိုင်တဲ့သူတွေဟာ အနည်းဆုံးတော့ ချင်ဝူဆန့်ထက် မညံ့တဲ့သူတွေချည်းသာ ဖြစ်သည်။
ဒီလူတွေကိုသာ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်း၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုထဲမှာဆိုရင် ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြမှာ အသေအချာပင်။
ထိပ်တန်းပါရမီရှင် သုံးရာကျော် ဒီနေရာမှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာက အင်မတန်မှကို နာကျင်ရမည့် ဆုံးရှုံးမှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။
"အဲလောက်တောင် အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးထားရတာတောင် မင်းတို့က လက်မလျှော့သေးဘူးပေါ့လေ၊ ဘယ်လိုလဲ... ဒီ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး က တကယ်ပဲ အဲလောက်ထိ ထူးချွန်လွန်းလို့လား။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် မေးသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ စကားမဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဖန့်ချန်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ -
"လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်။"
ချင်ဖိုကျားက ချက်ချင်းပင် -
"အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး ဆိုတာ မျက်လုံးကိုးပါးပညာ (၉) ခုထဲမှာ တိုက်ခိုက်မှု အစွမ်းဆုံးပါပဲ။ ကောင်းကင်ငါးပါးက များပြားလှတဲ့ ထူးခြားစွမ်းအားတွေထဲမှာလည်း တိုက်ခိုက်မှု အစွမ်းဆုံး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စု ကံကြမ္မာ စွမ်းအားတောင်မှ ဒါကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ အကယ်၍သာ ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဒီစွမ်းအားကို နားလည်နိုင်တဲ့ သူတော်စင် တစ်ပါးသာ ပေါ်လာပြီး လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်ခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော်တို့... ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု ဖြစ်လာဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး။"
ဟု ပြောသည်။
"ရည်မှန်းချက်တော့ ကြီးမားသားပဲ။"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ မင်းလည်း လူသားမျိုးနွယ်စုဝင်ပဲလေ၊ ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်။"
ချင်ဝူဆန့်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်။
"မင်းက ချင်ဟော်ဆွေ့ကို ငါ့အိမ်က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြောပေးနိုင်လို့လား။"
ဖန့်ချန်က သာမန်အတိုင်း မေးသည်။
ချင်ဝူဆန့်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ထပ် စကားမဆိုတော့ပေ။
"ကျန်တဲ့ ကျောင်းတော်တွေအကြောင်းလည်း မင်းတို့ နားလည်ထားကြမှာပေါ့။"
ဖန့်ချန်က ချင်ဖိုကျားကို ပြန်ကြည့်သည်။
ချင်ဖိုကျားက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ရှင်းပြသည်။ အနှစ်ချုပ်ရလျှင် စစ်ဆေးမှုမှာ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့်တွင် နားလည်ရမည့်အရာမှာ တောင်တန်းစွမ်းအား မဟုတ်တော့ပေ။
"မင်းတို့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဘယ်သူတွေက ကျောင်းတော်ထဲကို အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လဲ။"
ဖန့်ချန် မေးသည်။
"ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။"
ချင်ဖိုကျားက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောသည်။
ဖန့်ချန်ကလည်း တည်ငြိမ်စွာပင် -
"လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်။"
"ဒီစကားက တကယ်ပါ၊ ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ တချို့သူတွေက ကျွန်တော့်ထက် ပိုစောပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေကြတာ၊ သူတို့ နားလည်အောင် လုပ်နိုင်မလား မလုပ်နိုင်မလားဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝ မသိဘူး။"
ချင်ဖိုကျားက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ပြောသည်။
"လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်။"
"..."
ချင်ဖိုကျားမှာ လက်ဖဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် တုတ်မှာ မကျရောက်လာခင်မှာပင် သူက အလိုလို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်မိသည်။
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် -
"အဲဒီလိုဆိုရင် နှစ်ချက် ရိုက်ခံရမှာပေါ့။"
"..."
နှစ်ချက် ရိုက်နှက်ပြီးနောက်တွင် ချင်ဖိုကျား၏ လက်မောင်းမှာ တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်။
လွမ်းရှန်းချီနှင့် ချင်ဝူဆန့်တို့မှာမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကံကောင်းသည်ဟု အသေအချာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်သာ သူတို့သည် အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် သို့ ရောက်မလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ရောက်လာခဲ့ပါက ယခုကဲ့သို့ မေးခွန်းထုတ်ခြင်း ခံရမည့်သူများထဲတွင် သူတို့လည်း ပါဝင်နေမှာ အသေအချာပင်။
"မဟာအိပ်မက်သီး က ဘာလဲ၊ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ မေးသည်။
ချင်ဖိုကျားက တိုးတိုးလေး ပြောသည်
"အစောဆုံး အထဲကို ဝင်လာခဲ့တဲ့ သူတော်စင်တွေ ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ သူတို့တွေ အစပိုင်းမှာ မဟာအိပ်မက်သီး အကြောင်း မသိခင်တုန်းက ဒီထဲမှာပဲ အိုမင်းပြီး သေဆုံးသွားရတာ၊ လုံးဝ ထွက်လို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် မှာ မဟာအိပ်မက်သီး က အရမ်းရှားပါးတယ်။ ဒီအရာက ကျွန်တော်တို့အတွက်ဆိုရင် အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် ရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားနိုင်တဲ့ သော့ချက်ပဲ။ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် ထဲက သူတွေအတွက်တော့ ဒါက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို တိုးပွားစေတဲ့ အကောင်းဆုံး အားဖြည့်ဆေး၊ အင်မတန် ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းပေါ့။ မဟာအိပ်မက်သီး တစ်လုံးက နှစ်ပေါင်း ၆၀ စွမ်းအားကို တိုးပွားစေနိုင်တယ်။ သူတို့က ဒါကို နှစ် ၆၀ စွမ်းအားတိုးဆေးလို့ ခေါ်ကြတယ်။"
"အဲလောက်တောင် တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကို မင်းတို့ဆီမှာ အများကြီး ရှိမှာပေါ့၊ အကယ်၍ မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီထဲကို ဝင်လာရဲမှာလဲ။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။
ချင်ဖိုကျား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေဝေမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"လက်ထုတ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ သုံးချက်ပဲ။"
"..."
ချင်ဖိုကျားက အရင်က မရိုက်ခံရသေးသည့် ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
"ညာဘက်လက်။"
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော့်လက်က ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး။ မင်း ဘာမေးမေး အကုန်ဖြေပေးပါ့မယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိတောင် အရှက်ခွဲရတာလဲ၊ ကျွန်တော်က..."
ချင်ဖိုကျားက ပြောရင်းနှင့်ပင် ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ဖက်လူက သူ၏ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ထားသော တုတ်ကို မြှောက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ထပ်ပြီး ရိုက်နှက်ခံရပါက ဒီနေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်ဟု သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။
ညာလက်ခုံပေါ်တွင် လေးချက် ထပ်ရိုက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ချင်ဖိုကျားမှာ ဘာမှ မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါထွက်သွားတိုင်း နောက်တစ်ခါ ဝင်လာဖို့အတွက် မဟာအိပ်မက်သီး တွေကို ကြိုပြင်ဆင်ထားကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့် မဟာအိပ်မက်သီး တစ်သုတ်ကိုတော့ ဝှက်ထားနိုင်ခဲ့တယ်၊ အရေအတွက်တော့ မများဘူး၊ သုံးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်။"
သုံးဆယ်လောက် ဟုတ်လား။
ဖန့်ချန်မှာ လူအရေအတွက်ကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။ အကြီးကဲ ငါးပါး တို့ကိုပါ ဒီထဲမှာ ထားခဲ့မှသာ ရတော့မည်။ ဒါက သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းနှင့် လက်ရှိ ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ တို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် မကိုက်ညီပေ။
"မဟာအိပ်မက်သီး သုံးဆယ်ကျော်က မလုံလောက်ဘူး၊ ဒီအရာတွေကို မင်းတို့ ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။"
ဖန့်ချန် မေးသည်။
ချင်ဖိုကျားက မတွေဝေတော့ဘဲ -
"အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် မှာ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ မဟာအိပ်မက်သီး တွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျောင်းတော် (၄) ခုမှာ အောင်မြင်မှု ရရင် သို့မဟုတ် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ရင် မဟာအိပ်မက်သီး ကို ချီးမြှင့်ခံရနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အင်မတန် ခက်ခဲတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာအိပ်မက်သီး တွေကတော့ အဓိကအားဖြင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးပြီး ရလာတာတွေပဲ။"
သူသည် နည်းလမ်းအချို့ကို ပြောပြရာတွင် ခိုးယူလုယက်ခြင်းတို့ ပါဝင်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။
ဖန့်ချန်မှာ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတော်စင်များအတွက်ဆိုလျှင် သူတို့၏ အမြင်သည် အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် မှ တိုင်းရင်းသားများထက် ပိုမိုမြင့်မားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ နည်းလမ်းများ ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း အချို့သော ကဏ္ဍများတွင်မူ သူတို့က ဆက်လက်၍ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ဖိနှိပ်နိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာခဲ့ရာ အကြိမ်တိုင်းတွင် မဟာအိပ်မက်သီး အနည်းငယ်စီ စုဆောင်းမိလာသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒါက အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှသာ ရနိုင်သည့်အရာဖြစ်သည်။ သူတော်စင် သုံးလေးဦးလောက်ကသာ မဟာအိပ်မက်သီး ကို ရယူချင်လျှင် ချင်ဟော်ဆွေ့ ပြောသည့် အတိုင်း အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
"ရပြီ၊ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို လမ်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောကြမယ်။ မင်းတို့ သစ်သားတချို့ ရှာခဲ့ကြ။"
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
"ဘာလုပ်မလို့လဲ။"
ချင်ဖိုကျားက အလိုလိုပင် မေးလိုက်သည်။
...
...
နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။
ချင်ဖိုကျားနှင့် လွမ်းရှန်းချီ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အရှေ့အနောက် လုပ်ကာ ရိုးရှင်းသော ထမ်းစင်ကို ထမ်းထားကြသည်။
ဖန့်ချန်ကမူ အပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။ ချင်ဝူဆန့်မှာမူ အရှေ့မှ လမ်းရှင်းပေးရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့် ကျောက်ခဲများကို ဖယ်ရှားပေးကာ လမ်းကို ပိုမို ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်ပေးနေသည်။
"ဒီလိုဆိုရင် စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ကို ဘယ်လောက်ကြာရင် ရောက်နိုင်မလဲ။"
ဖန့်ချန်က စပ်စုလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားက အရှေ့မှ ထမ်းစင်ကို ထမ်းထားရင်း လမ်းတစ်လျှောက် အတော်ပင် ပင်ပန်းနေကာ နဖူးတွင် ချွေးစက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူက -
"အခု သွားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းဆိုရင် နှစ်လမပြည့်ခင်မှာ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်။"
"နှစ်လလား... အဲဒါကလည်း သိပ်တော့ မကြာလှပါဘူး။"
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်ကာ စကားမဆိုတော့ပေ။
ချင်ဖိုကျား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရှက်ရဖွယ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လှုပ်ခတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးကို အတင်းပင် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရေးကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ လွမ်းရှန်းချီနှင့် ချင်ဝူဆန့်တို့၏ အတွေးများမှာလည်း သူနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်၍ မည်သူမျှ စကားမဆိုဘဲ ငြိမ်သက်နေကြသည်။ တစ်ဖက်လူအတွက် သူတို့ကို ရိုက်နှက်ရန် အကြောင်းပြချက် မပေးချင်ကြပေ။
ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်စပြုလာချိန်တွင် ချင်ဖိုကျားနှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့မှာ မခံနိုင်တော့ပေ။ ခြေထောက်များမှာ ရောင်ကိုင်းလာပြီး ပခုံးနှင့် လက်မောင်းတို့မှာလည်း အလွန်ပင် နာကျင်နေသည်။
"ငါ့ကို ချထားလိုက်၊ ညဘက်ဆိုတော့ အနားယူကြမယ်။"
ဖန့်ချန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နှစ်ဦးသားမှာ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထမ်းစင်ကို သတိထားကာ ချလိုက်သည်။ ချင်ဝူဆန့်ကိုမူ ဖန့်ချန်က မီးမွှေးရန် အမိန့်ပေးသည်။ အနားယူနေချိန်တွင် ဖန့်ချန်က မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို မှိတ်ထားကာ တရားထိုင်နေဟန် ရှိသည်။
ချင်ဖိုကျားတို့ သုံးဦးမှာ တိတ်တဆိတ် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြသည်။
ဘာမှလည်း ထူးခြားသည့် လှုပ်ရှားမှု မရှိကြပေ။
အချိန်များမှာ ထိုအတိုင်းပင် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ချင်ဝူဆန့်မှာ မီးတောက်များကြောင့် တဖျောက်ဖျောက် မြည်နေသော သစ်သားခြောက်များကို ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားနှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့လည်း ထိုအချိန်တွင် ထရပ်လိုက်ကြသည်။
"မင်းတို့ မအိပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မအိပ်ကြနဲ့တော့။"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး တုတ်ကို ကိုင်ကာ သုံးဦးစလုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားကာ အလွတ်မပေးဘဲ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။