အခန်း (၂၉၂၅-၂၉၂၆)
Vol. 293 Ch. 2925-2926
အခန်း (၂၉၂၅) - လူမှားနေတာ
သူတို့သုံးယောက်က အခုမှ ပြန်လည်ခုခံဖို့ ကြံရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရေးကြီးသည့်အချက်တစ်နေရာကို အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားရသည်။
ဆက်လက်၍ ကျရောက်လာသည့် တုတ်ချက်များမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုနှယ် သူတို့သုံးယောက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသည်။
ခဏအကြာတွင်မူ သူတို့သုံးယောက်မှာ အိပ်မက်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိသွားကာ အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။
ဖန့်ချန်သည်မှ ထိုင်ခုံနေရာတွင် ပြန်ထိုင်ကာ တရားထိုင်စပြုသည်။ တုတ်ကိုမူ ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားကာ အချိန်မရွေး ဆွဲယူနိုင်အောင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။
လှုပ်ရှားမှုများပြီးနောက်တွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ချွေးစက်လေးများ ပေါ်လာသည်။
"ချွေးမထွက်တာတောင် ကြာလှပြီ၊ ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်။"
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ တရားထိုင်စပြုသည်။ သို့သော် သူသည် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်၍ အနားယူခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မဟာရှ နိုင်ငံ၌ ရှိစဉ်က လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် သိုင်းပညာကို ပြန်လည် လည်ပတ်ကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဒီကမ္ဘာမှာ အသုံးဝင်မဝင် စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းပင်။
ထိုသို့ တရားထိုင်ရင်းဖြင့်ပင် မိုးလင်းသွားသည်။
မဟာရှနိုင်ငံ၏ နည်းလမ်းများမှာလည်း ဤနေရာတွင် အသုံးမဝင်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။
ဖန့်ချန်က ထိုလူသုံးယောက်ကို နှိုးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အေးမြသည့် အငွေ့အသက်အချို့ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဒါက..."
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ ဤအငွေ့အသက်ကို သူအလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည်။
ဒါက ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ချင်ဖိုကျားကို တစ်ချက်မျှ စောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဤ "အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်" အကြောင်းကို အတော်လေး နားလည်သွားသည်။
တစ်ဖက်လူပြောသည့် "တောင်တန်းစွမ်းအား" ဆိုသည်မှာလည်း ဤ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ၏ ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
ထို "အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်" သည် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ကို လေ့ကျင့်ရသည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။
နယ်မြေကိုးခု ရှိစဉ်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား နှင့် ထိတွေ့ခဲ့ရသည့် အချိန်ကို သူ ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က သူ၏ အဆင့်မှာ မမြင့်မားသေးသလို နက်နဲသော အရာများကိုလည်း မထိတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်ကတည်းကပင် ဤ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား သည် သာမန်စွမ်းအား မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သိုင်းသူတော်စင်ကိုယ်ထည်ကို ပုံဖော်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် ပို၍ပင် ယုံကြည်ချက် ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။
"ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား၊ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်၊ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး... အော်... ဒီလိုကိုး..."
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက် အာရုံခံလိုက်သည်။
ထို ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ သိသိသာသာ ကွဲပြားသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။
ပါးလွှာသော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား များသည် ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး အလွန်ပါးလွှာသော်လည်း အာရုံခံ၍ ရနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်၏ စိတ်အလိုအရ ဤစွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုပြောင်းလဲမှုက "အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး" ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ရန် သော့ချက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ပေါ်တွင် မူတည်နေကြောင်း သူ့ကို ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားစေသည်။
"အကယ်၍သာ ဝမ်အိုကြီး တို့အဖွဲ့က အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်းမျက်လုံး ကို နားလည်ချင်ရင် ဒီ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် မှာ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ကို အရင်ဆုံး ပုံဖော်ရလိမ့်မယ်။"
နေရောင်ခြည်မှာ သစ်ကိုင်းကြားမှတစ်ဆင့် ချင်ဖိုကျား၊ ချင်ဝူဆန့်နှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အကွက်လိုက် ကျရောက်နေသည်။
သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာကြသည်။ ဤအိပ်စက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသလို ခံစားရပြီး စိတ်ဓာတ်များလည်း ကြည်လင်လာသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ရိုက်နှက်ထားသလိုမျိုးပင်။
ခဏအကြာတွင်မူ သူတို့၏ တောင့်တင်းနေသော အတွေးများမှာ ပြန်လည် လည်ပတ်လာပြီး မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်သတိရသွားကြသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလိုလိုပင် မြေပြင်ပေါ်မှ ထကာ ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ချင်ဝူဆန့်နှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့မှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင် ဖယ်ရှား၍မရတော့သော ထိတ်လန့်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
"နိုးပြီလား။"
ဖန့်ချန်က မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ထကာ ထမ်းစင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
"နိုးရင်လည်း သွားကြရအောင်၊ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ကို မြန်မြန် သွားရအောင်။"
ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ကို မအာရုံခံနိုင်ခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဝမ်အိုကြီးတို့အဖွဲ့နှင့် တွေ့နိုင်မတွေ့နိုင်ကိုသာ သိလို၍ ထိုနေရာသို့ သွားချင်ခဲ့သည်။ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ၏ စာမေးပွဲတွင် ပေါင်တစ်ရာရှိသော ကျောက်တုံးကို သယ်ရမည်ဆိုလျှင် သူ သေချာပေါက် သယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် အခုတော့ မတူတော့ပြီ။
ညတစ်ညတည်းဖြင့်ပင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ကို အာရုံခံနိုင်ရုံမက ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့လည်း ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခုသူ၏ ခွန်အားမှာ အရင်ကထက် အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
လာမည့် တစ်လနှစ်လအတွင်းတွင် သူသည် လုံလောက်သော ခွန်အားများ စုဆောင်းနိုင်ပြီး စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ၏ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။
ဖန့်ချန်က မနေ့ညက ကိစ္စကို ဆက်လက် မတွက်ချက်တော့သည်ကို တွေ့သောအခါ ချင်ဖိုကျားနှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့မှာ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ ထမ်းစင်ကို ချက်ချင်း ထမ်းလိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည် အနီးအနား၌ တောကြက်တစ်ကောင် ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ချက်ချင်းပင် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ပစ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တောကြက်၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားသည်။
"ချင်ဝူဆန့်၊ သွားကောက်လိုက်၊ ငါ အနည်းငယ် ဆာနေပြီ။"
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ခဏရပ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်တွင် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည့် နေရောင်ခြည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ရာသီဥတုက အနည်းငယ် ပူအိုက်တယ်။ အဲဒီ တောကြက်ရဲ့ အမွှေးတွေနဲ့ ယပ်တောင် တစ်ခု လုပ်ပေးပါ။"
ချင်ဝူဆန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး -
"ကျွန်တော် မလုပ်တတ်ဘူး..." ဟု ပြောသည်။
"မလုပ်တတ်ရင် သင်ယူလေ။ ဒါလည်း မလုပ်တတ်၊ ဟိုဟာလည်း မလုပ်တတ်ရင် သူတော်စင် ဖြစ်မနေနဲ့တော့။"
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ချင်ဝူဆန့်မှာ စောဒက မတက်ရဲတော့ဘဲ စိတ်ထဲရှိ အရှက်ရမှုများကို ဖိနှိပ်ကာ တောကြက်ကို သွားကောက်လိုက်သည်။
စားပြီးနောက် ဖန့်ချန်မှာ ဗိုက်ဝရုံမက ယပ်တောင် တစ်ချောင်းပါ ရသွားသည်။
ချင်ဖိုကျားတို့မှာ တံတွေးတွေ မြိုချနေရသော်လည်း တောင်းဆိုရဲခြင်း မရှိကြပေ။
"သွားကြစို့။"
ဖန့်ချန်က ယပ်တောင်ကို ခတ်လျက် ပြောသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ထမ်းစင်ပေါ်တွင် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား ကို အာရုံခံပြီး စုပ်ယူသည်။ ညဘက်တွင်လည်း တရားထိုင်ရင်း အာရုံခံပြီး စုပ်ယူသည်။
နေ့တိုင်း စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသဖြင့် အိပ်စက်ရန် လုံးဝ မလိုတော့ပေ။
ချင်ဖိုကျား၊ လွမ်းရှန်းချီနှင့် ချင်ဝူဆန့်တို့မှာမူ ဗိုက်ဆာ၍ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေကြသည်။ ကံကောင်းမှသာ တောကောင် အနည်းငယ် ဖမ်းမိပြီး ဗိုက်ဖြည့်နိုင်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တောသစ်သီးများဖြင့်သာ ဗိုက်ဖြည့်နေရသည်။
ချင်ဖိုကျားနှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့မှာ ထမ်းစင်ထမ်းရသဖြင့် အဆိုးဆုံး ဖြစ်သည်။ ဆာလောင်မှုနှင့် ပင်ပန်းမှုကြောင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် အသက်မဲ့သည့် ရုပ်အလောင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ လမ်းလျှောက်လာရင်း ရှေ့တွင် အတော်လေး စည်ကားသော ရွာလေးတစ်ရွာ ပေါ်လာသည်။
ချင်ဖိုကျား၏ မျက်ဝန်းမှာ တောက်ပသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ အရှေ့က ဟွမ်မိသားစုရွာပါ။ ကျွန်တော် ဒီထဲဝင်လာတုန်းက ငွေအနည်းငယ် ယူလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမှာ အခြောက်အခြမ်းလေး ဝယ်စားလို့ ရပါတယ်။"
"ရတယ်။ မင်းတို့လည်း ဒီရက်ပိုင်း အတော်ပင်ပန်းနေကြပြီ၊ ရွာထဲဝင်ပြီး တစ်ခါလောက် စားလိုက်ကြပါ။"
ဖန့်ချန်က မျက်လုံးကို မှေးစင်းကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ လက်ထဲက ယပ်တောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခတ်နေသည်။
"ဝူဆန့်၊ ဒီရာသီဥတုက အရမ်းပူတယ်၊ နည်းနည်းလောက် အားစိုက်ပေးဦး။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
ချင်ဝူဆန့်မှာ ကြီးမားသည့် ငှက်ပျောဖက်ကို ကိုင်ထားလျက် ဖန့်ချန်အတွက် အားကုန်သုံးကာ ယပ်ခတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤငှက်ပျောဖက်ကိုလည်း လမ်းမှာ အမှတ်မထင် ရထားခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် ချင်ဖိုကျားတို့မှာ ဖန့်ချန်ကို ထမ်း၍ ဟွမ်မိသားစုရွာ ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
ရွာထဲက လူများမှာ ဖန့်ချန်တို့၏ အရှိန်အဝါကို မြင်သည်နှင့် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့အား စပ်စုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။
"ဒီလောက် အလုပ်လေးတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား၊ ငါ့ ပေါက်စီကို ခိုးစားရဲသေးတယ်ပေါ့လေ၊ ဒီနေ့ မင်းကို ငါ ရိုက်သတ်လိုက်မယ်"
အရှေ့ဘက်မှ ရုတ်တရက် အသံဗလံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖား ကြီးမားသည့် လူတစ်ယောက်မှာ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ဓားနောက်ကျောဘက်ဖြင့် ပိန်လှီလှီ လူတစ်ယောက်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေသည်။
ထိုရိုက်နှက်ခံရသူမှာ လမ်းမအလယ်သို့ လဲကျသွားပြီး မျက်နှာတွင် အရှက်ရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေသေးတယ်၊ ငါ မင်းကို ရိုက်သတ်မယ်"
ပေါက်စီဆိုင်ရှင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ယဲ့ထျန်းဂူ"
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ဖန့်ချန်၏ အသံကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အလိုလိုပင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ဖန့်ချန်ကို ထမ်းစင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချင်ဖိုကျားနှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့မှာ ထမ်းစင်ကို ထမ်းထားပြီး ချင်ဝူဆန့်မှာ ကြီးမားသည့် ငှက်ပျောဖက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်ပြီး ငေးမောသွားသည်။
ပေါက်စီဆိုင်ရှင်မှာ ဖန့်ချန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီ လူငယ်လေး၊ ဒီ ခိုးသားကို သိလို့လား။"
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အလိုလိုပင် ထရန် ပြင်လိုက်သည်။
"မသိဘူး၊ လူမှားနေတာ။"
ဖန့်ချန်က ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လမ်းဘေးက စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
"သွား၊ အဲဒီမှာ တစ်ခုခု စားကြမယ်။"
ယဲ့ထျန်းဂူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ မပြောရသေးခင်မှာပင် ပေါက်စီဆိုင်ရှင်မှာ သူ့ဆီသို့ ပြေးလာပြီး ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။
အခန်း (၂၉၂၆) - ကြောက်မနေနဲ့၊ ငါ့မှာ ဟွမ်မိသားစုရွာမှာ သူငယ်ချင်းရှိတယ်
စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် စားပွဲထိုးလေးမှာ အလွန်ပင် ရိုသေစွာဖြင့် အပြေးအလွှား လာရောက်ကြိုဆိုသည်။
မည်သို့ဆိုစေ၊ ဤသူမှာ နောက်ပါသုံးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ထားသဖြင့် သေချာပေါက် လူကုံထံကြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဖန့်ချန်သည် ထမ်းစင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ယပ်တောင်ကို ခတ်လျက် စားပွဲထိုးလေးနောက်သို့ လိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ စားပွဲတွင် နေရာယူလိုက်သည်။
"မင်းတို့ဆီမှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ နာမည်ကြီးတဲ့ ဟင်းလျာ ဆယ်မျိုးလောက် ယူခဲ့ပေးပါ။"
ဖန့်ချန်က သာမန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဆယ်မျိုး ဟုတ်လား။"
စားပွဲထိုးလေးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူသည် ချက်ချင်း ထွက်သွားပုံမရပေ။
ဖန့်ချန်သည် ချင်ဖိုကျားကို ကြည့်ကာ -
"ဆုငွေ ပေးလိုက်။"
ချင်ဖိုကျားမှာ ခါးကြားမှ ငွေစအနည်းငယ်ကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ စားပွဲထိုးလေးလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
စားပွဲထိုးလေးမှာ ကျေးဇူးတင်စကားများစွာ ဆိုပြီးနောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်သွားတော့သည်။
"မင်းတို့က ဟိုဘက် စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး ပေါင်မုန့်လောက်ပဲ ဝယ်စားကြပေတော့။"
ဖန့်ချန်က မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ချင်ဖိုကျားတို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ ဟိုဘက်စားပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ငါတို့က ပေါင်မုန့်ပဲ စားရမှာလား။
ချင်ဖိုကျားတို့ သုံးယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသအိုးများ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း အောင့်အီးထားကာ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ တစ်ဖက်သို့ သွားရောက်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
"ဒီလူငယ်လေးက သဘောကောင်းလိုက်တာ၊ နောက်ပါတွေကိုတောင် စားပွဲမှာ ထိုင်ခိုင်းသေးတယ်။"
အနီးအနားမှ တိုးတိုးလေး ပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချင်ဖိုကျားတို့မှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်မိသည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင်မူ ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖား ကြီးမားသည့် ပေါက်စီဆိုင်ရှင်မှာ ယဲ့ထျန်းဂူကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေသည်။
ထူးခြားသည့် စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ပေါက်စီဆိုင်ရှင်ကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် အလွန်ပင် အားနည်းလှသည်။
ခုခံချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ခွန်အားကို မယှဉ်နိုင်သည့်အပြင် တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း နှေးကွေးလွန်းနေသည်။
ဖန့်ချန်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်နေပြီး ထိုအခြေအနေကို မအံ့သြပေ။
ယဲ့ထျန်းဂူသည် ကောင်းကင်ဘုံ သူတော်စင်အဆင့်အထိ ရောက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ သာမန်လူတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယဲ့ထျန်းဂူ ငယ်ရွယ်စဉ်က မည်သို့ဖြတ်သန်းခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို ဖန့်ချန် မှန်းဆကြည့်နိုင်သည်။
တစ်ဖက်လူမှာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်ခန့် အချိန်ပေးလိုက်ပါက သူသည် လုံးဝ အသားကျသွားပြီး အခြေအနေနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ယနေ့ကဲ့သို့ အရှက်ရစရာမျိုး ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
"သေစမ်း ခိုးသား၊ အခု ဝန်ခံပြီလား။ ဟွမ်မိသားစုရွာမှာ ငါ့ရဲ့ ပေါက်စီကို ခိုးစားရဲတယ်ပေါ့၊ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အပြင်သွားမေးကြည့်ဦး။"
"နောင်ဆိုရင် ဆိုင်မှာ သေချာ အလုပ်လုပ်ပြီး အကြွေးဆပ်။ ငါ မင်းကို မနှိပ်စက်ပါဘူး၊ မင်းခိုးစားတဲ့ ပေါက်စီ သုံးလုံးအတွက် သုံးလလောက် အလုပ်လုပ်ပေးရုံပဲ "
ပေါက်စီဆိုင်ရှင်က ယဲ့ထျန်းဂူ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ရက်ရက်စက်စက် ခြိမ်းခြောက်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူကမူ စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည့် ရေအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
သို့သော် ပေါက်စီဆိုင်ရှင်မှာ ထိုအကြည့်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို မသိဘဲ နောက်ပြန်လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သဖြင့် ယဲ့ထျန်းဂူ၏ ပါးမှာ ချက်ချင်း ရောင်ရမ်းသွားသည်။
"ငါ့ကို ဒီလိုအကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်ရဲသေးတယ်၊ သေချင်နေတာလား "
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ရိုက်ချက်ကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားသည်။
"တော်ပြီ၊ အရွယ်ကောင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ထိ ရှက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့။"
ဖန့်ချန်က အခြေအနေကို ကြည့်ပြီးနောက် အောက်ဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"ငါက ညဘက်ဆိုရင် ဆီးအိုးအိမ်သာပေးမယ့် နောက်ပါ လိုနေတာ၊ ဒီခိုးသားကို ငါ ဝယ်မယ်၊ ငါ့ဆီ အပေါ်ကို ပို့ပေးလိုက်ပါ။"
ပေါက်စီဆိုင်ရှင်၏ မျက်ဝန်းမှာ တောက်ပသွားသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာမူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ -
"ဆိုင်ရှင်၊ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ပြီး အကြွေးဆပ်ပါ့မယ်။" ဟု ပြောသည်။
"ဟေ့"
ပေါက်စီဆိုင်ရှင်က ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ယဲ့ထျန်းဂူကို ဆွဲမကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"သခင်လေး၊ ဒီခိုးသားက ငွေဘယ်လောက် တန်မလဲ။"
ပေါက်စီဆိုင်ရှင်က ရယ်မောလျက် မေးသည်။
"ငွေ သုံးကျပ် တန်မယ် ထင်တယ်။"
ဖန့်ချန်က ယဲ့ထျန်းဂူကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဈေးဖြတ်သည်။
"သုံးကျပ် ဟုတ်လား။"
ပေါက်စီဆိုင်ရှင်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် -
"ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ၊ သုံးကျပ်ဆို သုံးကျပ်ပဲ" ဟု ပြောသည်။
"ဖိုကျား၊ ဘာတွေ ရပ်ကြည့်နေတာလဲ။"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ ဘာမျှမပြောဘဲ မတ်တပ်ထရပ်ကာ ငွေသုံးကျပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူမှာ ငွေစစ်ကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားများ ဆိုကာ ပြန်သွားတော့သည်။
"ယဲ့အိုကြီး၊ ထိုင်ပါ။ ခင်ဗျားလည်း ဗိုက်ဆာနေတာ ကြာပြီမလား၊ ဟင်းတွေ ရလာရင် စားသာ စားလိုက်ပါ။"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်နေသည့် ယဲ့ထျန်းဂူကို လက်ယက်ခေါ်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ မလှုပ်မယှက်ဖြင့်ပင် -
"သတ်ချင်ရင် သတ်၊ ခုတ်ချင်ရင် ခုတ်၊ ငါ့ကိုတော့ အရှက်မခွဲနဲ့။"
"ယဲ့အိုကြီး၊ ခင်ဗျား မှားနေပြီ။ ခုနက ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ခင်ဗျားမှန်း မသိခဲ့တာ၊ ခင်ဗျားနဲ့ တူတဲ့သူ ထင်နေလို့ မယုံရဲတာပါ။
ခင်ဗျား ပေါက်စီ ခိုးစားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။"
ဖန့်ချန်က ချင်ဖိုကျားတို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ -
"သူတို့လည်း အဲလို ထင်ကြတာပဲ မဟုတ်လား။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
သူတို့ သုံးယောက်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် စားပွဲထိုးလေးမှာ ဟင်းလျာများကို သယ်ဆောင်လာသည်။
ခဏအကြာတွင် စားပွဲပေါ်၌ အရသာရှိသော ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူ၏ လည်ချောင်းမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး တံတွေးများကို မျိုချမိသည်။
"ယဲ့အိုကြီး၊ ဘာတွေ ရပ်ကြည့်နေတာလဲ၊ ထိုင်စားလေ။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ထိုင်ကာ စားသောက်တော့သည်။
"ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ ဗိုက် အရမ်းဆာနေမှာပေါ့။"
ဖန့်ချန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဟင်းစားရင်း ယဲ့ထျန်းဂူကို သတိပေးသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ဗိုက်ဝသည့်အထိ စားပြီးနောက် ထိုင်ခုံတွင် မှီလိုက်ကာ ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း -
"ဖန့်ချန်၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို စီရင်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ။"
"ယဲ့အိုကြီး၊ အရင်က ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် မေ့လိုက်ပါပြီ၊ အားလုံးလည်း အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေပါပဲ။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"မင်းက ဒီလောက်တောင် သဘောထားကြီးတာလား။"
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -
"ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။" ဟု ပြောသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဒါဆို အခု ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။ ဒီနေရာက ကျွန်တော်တို့ ဝင်လာတုန်းက တွေးထားတာနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။"
"ကျွန်တော် ညဘက် ဆီးသွားရင် ဆီးအိုးကို ခင်ဗျား လာသွန်ပေးရမယ်။"
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ဒေါသဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးပေါ့လေ၊ ငါ မင်းအတွက် ဆီးအိုးတော့ မသွန်ပေးနိုင်ဘူး၊ သေသွားရင်တောင် မလုပ်ဘူး။"
"ဒီနေရာမှာ သေသွားရင်တော့ တကယ် သေတာပဲ၊ ဝိညာဉ်တောင် အပြင်ကို ထွက်လို့မရဘူး။"
ဖန့်ချန်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မယုံဘူး။"
ယဲ့ထျန်းဂူက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
"ယုံယုံ မယုံယုံပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ဆီးအိုး မသွန်ပေးချင်ရင်လည်း ရပါတယ်၊ ဒီလူသုံးယောက်ကိုတော့ စောင့်ကြည့်ပေးလိုက်ပါ။"
ဖန့်ချန်က လွမ်းရှန်းချီတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"ဒီသုံးယောက်က အပြင်မှာတော့ နာခံနေပေမဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ငါ့ကို ဘယ်လို သတ်ရမလဲလို့ပဲ တွေးနေကြတာ။
အခုကစပြီး ခင်ဗျားက အိမ်တော်ထိန်း အဖြစ်နဲ့ ဒီကျွန်သုံးယောက်ကို စောင့်ကြည့်ပေးလိုက်ပါ။"
"ကောင်းပြီလေ။"
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ဘာမျှမပြောဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး လွမ်းရှန်းချီ၊ ချင်ဖိုကျားနှင့် ချင်ဝူဆန့်တို့ကို အကဲခတ်သည်။
"လွမ်းထိုက်ယွဲ့ရဲ့ သား လွမ်းရှန်းချီ၊ ချင်ဟော်ဆွေ့ရဲ့ တပည့် ချင်ဖိုကျား၊ ချင်ဟော်ဆွေ့ရဲ့ သွေးရင်း ချင်ဝူဆန့်။"
"သူလျှိုခေါင်းဆောင်ဆိုတော့လည်း ငါတို့ရဲ့ အကြောင်းတွေကို ကောင်းကောင်း သိထားတာပေါ့။"
ဖန့်ချန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် -
"ငါ့ကို မရယ်ပါနဲ့တော့၊ အရင်က ငါတို့က ကိုယ့်သခင်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာပါ၊ ငါ မင်းကို ဖမ်းခဲ့တာက လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တရားဝင်တာဝန်ကြောင့်ပါ၊ မင်းနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးမရှိပါဘူး။"
ဖန့်ချန်က တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
"ဒီအကြောင်းကို သိလို့သာ ခင်ဗျား ဆီးအိုးသွား မသွန်ရတာပေါ့။"
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ဤအကြောင်းကို သိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"နောက်ပြီးတော့၊ ကျွန်တော်က လေးခုသော ကျောင်းတော်တွေထဲက စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ကို အရင် သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"
"အဲဒီမှာဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် အတူတူ ဝင်လာတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူငယ်ချင်း တချို့ကို တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။"
"အားလုံး စုံသွားပြီဆိုမှ ဒီခရီးစဉ်ကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ ဆက်စဉ်းစားကြမယ်။"
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
"စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် က ဘယ်မှာမှန်း မင်း သိလို့လား။"
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"သိတာပေါ့။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"အခုတော့ များများစားထားပါ၊ နောက်နေ့တွေဆိုရင် လမ်းမှာပဲ အိပ်ရမှာမို့လို့။"
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ စကားကြားသည်နှင့် ခက်ရင်းကို ပြန်ကိုင်ကာ စားသောက်တော့သည်။
လွမ်းရှန်းချီတို့ သုံးယောက်မှာလည်း ပေါင်မုန့်များကို ကောက်ကိုင်ကာ ဒေါသတကြီး ဝါးစားနေကြသည်။
သူတို့၏ စားပွဲပေါ်တွင်မူ ချင်ဖိုကျားက တံတွေးဖြင့် တိတ်တဆိတ် ရေးသားထားသော စာတန်းလေး ရှိနေသည်။
"ကြောက်မနေနဲ့၊ ငါ့မှာ ဟွမ်မိသားစုရွာမှာ သူငယ်ချင်းရှိတယ်"