အခန်း (၂၉၂၇-၂၉၂၈)
Vol. 293 Ch. 2927-2928
အခန်း (၂၉၂၇) - ငါ လိမ်ပြောလိုက်တာပါ
ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့သည် ခရီးကို ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ဖန့်ချန် ထမ်းစင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပုံ၊ ချင်ဖိုကျားနှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့က ဘာမျှမခံစားရသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ထမ်းထားပုံ၊ ချင်ဝူဆန့်က ငှက်ပျောဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပေးနေပုံတို့ကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ထျန်းဂူသည် အလိုလိုပင် နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်မဲ့လိုက်မိသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချမိသည်။
ဆီးအိုးသွန်ရမည့် အလုပ်မျိုးလည်း မလုပ်ရ၊ ချင်ဖိုကျားတို့ လုပ်နေရသည့် အလုပ်မျိုးလည်း မလုပ်ရသည့်အတွက် သူ အတော်လေး ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။
သာမန်ဆိုလျှင် မိမိနှင့် ရင်းနှီးသည့် သူတော်စင်များသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သွားပါက မျက်နှာထားစရာ နေရာပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဟွမ်မိသားစုရွာမှာ သိပ်မကြီးပေ။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်လောက် လမ်းလျှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ရွာအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ခါနီးပြီ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် နောက်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး လူတစ်စုမှာ အပြေးအလွှား ရှေ့သို့တိုးလာကာ သူတို့ကို ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားသူများမှာ ၎င်းတို့လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်ဆုတ် ရှောင်တိမ်းသွားကြသည်။
လာသူများမှာ စုစုပေါင်း (၁၃) ဦးဖြစ်ပြီး (၁၂) ဦးမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖား ကြီးမားကာ ခါးတွင် ဓားကိုယ်စီ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။
သူတို့ထဲမှ မျက်နှာချောမောသည့် လူငယ်တစ်ယောက်မှာ ချင်ဖိုကျားကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
"ချင်အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်ပဲ ခင်ဗျားပဲ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့တာ ဆယ်နှစ်လောက် ရှိပြီနော် "
ချင်ဖိုကျားမှာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟွမ်ညီလေး၊ ငါတို့ မတွေ့တာ တကယ်ပဲ ဆယ်နှစ်လောက် ရှိပြီပဲ။"
ယဲ့ထျန်းဂူက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ သူသည် ထိုလူမိုက်ကြီးများ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
အခုလို အားနည်းနေသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ထိုဓားသာ သူတို့ဆီ ရောက်လာပါက တစ်ချက်နှစ်ချက်အတွင်းမှာပင် အသားအတုံးအတုံး ဖြစ်သွားနိုင်လောက်သည် မဟုတ်ပါလား။
ချင်ဝူဆန့်နှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့မှာမူ စိတ်အေးသွားကြသည်။
"ချင်အစ်ကိုကြီး၊ နောက်မှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့။ ခင်ဗျား ပြောတဲ့လူက ဒီကောင်ပဲ မဟုတ်လား။ စိတ်ချ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို အသားအတုံးအတုံး ဖြစ်အောင် ခုတ်ပြီး ခင်ဗျားအတွက် လက်စားချေပေးမယ် "
မျက်နှာချော လူငယ်လေးက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ထမ်းစင်ကို မြေပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ငှက်ပျောဖက်ကိုလည်း ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျား၊ ချင်ဝူဆန့်နှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့ သုံးယောက်မှာ လူငယ်လေးဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အေးစက်စက် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ဖန့်ချန်၊ ဒီတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား။"
ချင်ဖိုကျားက ရယ်သလိုလိုနှင့် မေးသည်။
ဖန့်ချန် မပြောရသေးခင်မှာပင် ချင်ဖိုကျားက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီလူက ဟွမ်မိသားစုရွာရဲ့ သခင်ငယ်၊ ဟွမ်ချုံလုံပဲ မင်း အခုရောက်နေတဲ့ နေရာက သူတို့ ဟွမ်မိသားစုရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတယ်။"
"မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီ ဟွမ်မိသားစုရွာကို လာချင်တာလဲ ဆိုတာ အခုတော့ သဘောပေါက်ပြီ။ သူငယ်ချင်းရှာဖို့ အစကတည်းက စီစဉ်ထားတာပဲ။ မင်းတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားတာ မကြာသေးဘူးပေါ့လေ။"
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
ချင်ဖိုကျား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ဒီနေရာမှာ ငါ့ရဲ့ အမာခံအင်အားတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး။"
လွမ်းရှန်းချီက ရယ်မောသည်။
"ဖန့်ချန်၊ ခဏနေရင် မင်းကို ခွေးတစ်ကောင်လို ရိုက်နှက်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက် တောင်းပန်ခိုင်းမယ်။"
"အဆိပ်အကြောင်းက ငါ လိမ်ပြောလိုက်တာပါ။"
ချင်ဝူဆန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြောသည်။
"တကယ်တော့ အဲဒီအကြောင်း ငါ ဘာမှ မသိပါဘူး၊ အကုန်လုံးက ငါ့ရဲ့ မှန်းဆချက်သက်သက်ပါပဲ၊ မင်း အလိမ်ခံလိုက်ရတာ။"
ဖန့်ချန်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ချင်ဖိုကျားတို့အဖွဲ့ကတော့ ဖန့်ချန် ကြောက်နေပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။
မည်မျှပင် ထူးချွန်သည်ဆိုစေကာမူ သူသည် သာမန်လူသား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်၊ အခုလက်ရှိ ရှေ့က လူမိုက် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သူ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။
ချင်ဖိုကျား၏ အကြည့်များမှာ ယဲ့ထျန်းဂူဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
"ယဲ့အိုကြီး၊ ဒီကိစ္စနဲ့ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ဘေးနားမှာပဲ ရပ်နေလိုက်ပါ။"
ယဲ့ထျန်းဂူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"အရင်ကဆိုရင်တော့ ငါ ဘေးမှာပဲ ရပ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုက အခြေအနေ မတူတော့ဘူး။ မင်းတို့ ဒီမှာ ဖန့်ချန်ကို တိုက်ခိုက်ရင် ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ ငါတို့ဘက်က ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်လုပ်မလဲ။ ဒါက ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွက် အရေးကြီးတဲ့ အကျိုးစီးပွားပဲ။ စိတ်အေးအေးထားကြပါ။ ရန်ငြိုးတွေ ရှိရင်လည်း ထိုင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့။"
ဖန့်ချန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ယဲ့အိုကြီး၊ မင်း ခုနက သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး အခုလို ပြောရင် အသားအတုံးအတုံး ဖြစ်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။ ဒီနေရာမှာ သေရင် တကယ်သေတာ၊ ငါ အလိမ်မပြောဘူး။"
"ဘာ..."
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဘေးသို့ နှစ်လှမ်းလောက် ဆုတ်သွားကာ ချင်ဖိုကျားတို့ကို ဆက်တိုက် တားမြစ်သည်။
"စိတ်အေးအေးထားကြပါ၊ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စ ဆိုတာ မရှိပါဘူး။"
"ယဲ့အိုကြီး မတားပါနဲ့တော့၊ ငါနဲ့ ဖန့်ချန်ကြားမှာ ရန်ငြိုးကြီးမားတယ်၊ ဒီနေ့ သူ သေမှကို ဖြစ်မယ်။"
ချင်ဖိုကျားက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
"ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကိစ္စကတော့ သူတော်စင်တွေ ဆက်လုပ်သွားလိမ့်မယ်။ ဖန့်ချန် မရှိလည်း ဖြစ်ပါတယ်၊ သူက အဲဒီလောက်အထိ အရေးမကြီးပါဘူး။"
လွမ်းရှန်းချီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"ယဲ့အိုကြီး၊ ဖိုကျားရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး ဒီကိစ္စထဲ မပါပါနဲ့တော့။"
"ချင်အစ်ကိုကြီး၊ သူတို့နဲ့ စကားများမနေပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော်ပဲ ရှင်းလိုက်မယ်။"
ဟွမ်ချုံလုံမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ချင်ဖိုကျားကို မစောင့်တော့ဘဲ လက်အောက်ငယ်သားများကို အချက်ပြလိုက်သည်။
"အရင်ဆုံး ရိုက်နှက်လိုက်၊ ပြီးရင် အိမ်ခေါ်သွားပြီးမှ ထပ်ရှင်းမယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့"
ဓားကိုင်အစောင့် (၁၂) ယောက်မှာ ဖန့်ချန်နှင့် ယဲ့ထျန်းဂူဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
"ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ ကောင်တွေ၊ ဟွမ်သခင်ငယ်ကို စော်ကားရဲတယ်၊ ဒီနေ့တော့ အခုတ်ခံရတော့မှာပဲ။"
အနီးအနားမှ ပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် နားထဲသို့ ဖန့်ချန်၏ အသံ ရောက်လာသည်။
"မင်း ကြောက်စရာမလိုဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက် ငါ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အသီးအပွင့်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"
ဘာလေ့ကျင့်ထားတာလဲ။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
ချင်ဖိုကျားတို့လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဖန့်ချန် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ကို မရောက်သေးဘဲ ဘာလေ့ကျင့်ခန်းမှ မလုပ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား။
သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဖန့်ချန်သည် ထမ်းစင်ပေါ်တွင် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာ သို့မဟုတ် ညဘက်တွင် တရားထိုင်နေတာပဲ မြင်ဖူးသည်။ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းတောင် မလုပ်ဘဲ ဘာရလဒ်မှ မထွက်လာနိုင်ဘူးလေ။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ဖန့်ချန်၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
ထို့နောက် သူ့ကို ဝိုင်းထားသည့် ဓားကိုင် အစောင့် (၁၂) ယောက်မှာ ဓားပင် ထုတ်မရလိုက်ဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကန်ချခံလိုက်ရကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကို ဖန့်ချန်က အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်လိုက်ရာ ဟွမ်ချုံလုံပေါ်သို့ သွားရောက် ထိမှန်သွားသည်။
ဟွမ်ချုံလုံမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အမြောက်ဆန်သလို ဖိထားခံလိုက်ရကာ ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်လာသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် -
"သူ ဒီနေရာရဲ့ စည်းမျဉ်းကို မခံရဘူးလား"
ချင်ဖိုကျား၊ လွမ်းရှန်းချီနှင့် ချင်ဝူဆန့်တို့မှာ ကြက်သေသေသွားပြီး သူတို့မျက်စိကိုပင် မယုံနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
ဒါ တကယ်လား။
သူ အရင်ကတည်းက "အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်" ကို ရောက်ဖူးနေတာလား။
"ဒီ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား က တကယ်ကို သုံးလို့ကောင်းတာပဲ။"
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပေါ်ရှိ အစောင့်တစ်ယောက်၏ ခါးမှ ဓားကို ဆွဲယူကာ ချင်ဖိုကျားတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ ကြောက်လွန်း၍ ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းသွားပြီး ချွေးစက်များဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။
လွမ်းရှန်းချီက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"ဖိုကျား၊ ဘာနည်းလမ်းရှိသေးလဲ။"
"မရှိတော့ဘူး၊ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူး။"
ချင်ဖိုကျားက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အခြေအနေက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ကျော်လွန်သွားပြီ။"
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် သူတို့ဆီ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ချင်ဝူဆန့်မှာ ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ခုနက စကားတွေက ကျွန်တော့်စိတ်ရင်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေက တကယ်မှန်ပါတယ်။"
လွမ်းရှန်းချီမှာလည်း သွားကိုကြိတ်ကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ခုနက ပြောတာတွေက လေထဲမှာ တံတွေးထွေးလိုက်သလိုပါပဲ။"
ချင်ဖိုကျားမှာလည်း မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်ကာ -
"ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့၊ 'မဟာအိပ်မက်သီး' ဘယ်မှာဝှက်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။"
"ဘာ မဟာအိပ်မက်သီးလဲ။"
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ စပ်စုပြီး အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
"နောက်မှ ပြောပြမယ်။"
ဖန့်ချန်က စကားဖြတ်လိုက်ပြီး ထိုသုံးယောက်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ အခု အမှားကို သိပြီလား။"
"သိပါပြီ။"
သုံးယောက်စလုံးမှာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြနေကြသည်။
"ယဲ့အိုကြီး မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီနေရာမှာ သေရင် အသက်အစားထိုးပြီး ရှင်ကျန်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ဒီလောက်အထိ အရှက်ရခံပြီး ငါ့ကို လိမ်ညာနေပါ့မလား။"
ဖန့်ချန်က ယဲ့ထျန်းဂူကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားသည်။
"ချင်ဖိုကျား၊ မင်း အခုပဲ ငါ့ကို မဟာအိပ်မက်သီး ရှာဖို့ ခေါ်သွားပါ။ ဒါက မင်း အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ၊ သေချာ ဂရုစိုက်ပါ။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ထမ်းစင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ထိုင်လိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ စိတ်ထဲတွင် ချွေးစက်များ ပြန်နေသည်။ သူသည် လွမ်းရှန်းချီနှင့်အတူ ထမ်းစင်ကို အမြန်ပင် ထမ်းလိုက်ကြပြီး ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုရဲတော့ပေ။
ချင်ဝူဆန့်မှာလည်း မြေပေါ်ကျနေသည့် ငှက်ပျောဖက်ကို အမြန်ကောက်ယူကာ အားသွန်ခွန်စိုက် ယပ်ခတ်ပေးနေသည်။
အားလုံးက အရင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသလိုပင်။
ကွာခြားသည်မှာ သူတို့ သုံးယောက်၏ အမူအရာများမှာ အရင်ကထက် ပိုမို ထုံထိုင်းသွားသည် ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
အခန်း (၂၉၂၈) - တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီး အခြေအနေဆိုးနေကြတာ
ဟွမ်မိသားစုရွာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ယဲ့ထျန်းဂူသည် အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင် နှင့် ပတ်သက်၍ အကြောင်းအရာတချို့ကို မေးမြန်းသည်။
ဖန့်ချန်မှာလည်း ဖုံးကွယ်မနေဘဲ ချင်ဖိုကျားကိုပင် အမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ရှင်းပြခိုင်းလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ ဤနေရာသို့ တစ်ကြိမ်ထက်မက ဝင်ရောက်ဖူးကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ထျန်းဂူ၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
"ဒွမ်ချင်းရှန်းရဲ့ ကိစ္စကိုလည်း ငါ ကြားပြီးပြီ။ ဒီ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း မျက်လုံး ဆိုတာက ကြိုတင်ပြီး ပေါ်ထွက်နေတာပဲ၊ ဒီတစ်ခါမှပဲ စစ်ဆေးရေးဌာန က ဖိအားပေးလို့ ကောင်းကင်ငါးပါးရှေ့ကို ရောက်လာတာကိုး။"
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ချင်ဖိုကျားကို ကြည့်ကာ -
"မင်းပြောတာက မဟာအိပ်မက်သီး ကို ဒီနေရာက ကျွမ်းကျင်သူတွေက စွမ်းအင်ဆေးလုံး လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ တစ်လုံးစားရုံနဲ့ နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်စာ စွမ်းအား တိုးပွားလာမယ်ဆို။ ငါတို့အတွက်ကော ဘယ်လိုလဲ။"
"ကျွန်တော်တို့ဘက်က သုံးစွဲမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားရလိမ့်မယ်။"
ချင်ဖိုကျားက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဒီပစ္စည်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းအားကို တိုးပွားအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။"
"ဒါကတော့ ထူးဆန်းလှချည်လား။ သီအိုရီအရဆိုရင်တော့ မဟာအိပ်မက်သီးက သူတော်စင်တွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့အတွက် တကယ် အသုံးမဝင်ပေမဲ့ ဒီနေရာထဲ ပြန်ဝင်လာရင်တော့ အာနိသင်ရှိသင့်တာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာက ဒေသခံတွေနဲ့ ငါတို့ကြားမှာ ကွာခြားချက်က အရမ်းများနေတာလား။"
ယဲ့ထျန်းဂူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။
"ယဲ့အိုကြီး၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ဒီနေရာကို ဝင်လာတာမို့လို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။"
ချင်ဖိုကျားက တွေးတောရင်း ပြောသည်။
"သာမန်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာတွေက ဒီနေရာကို ဝင်လာနိုင်ရင် မဟာအိပ်မက်သီးရဲ့ အာနိသင်တချို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဝင်ပေါက်က ၃၃ ထပ်မြောက် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရှိနေတော့ ရုပ်ခန္ဓာနဲ့ ဒီနေရာကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလွန်းပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မဟာအိပ်မက်သီးရဲ့ အာနိသင်ကလည်း ကျွန်တော်တို့အတွက် အရေးမကြီးဆုံးပါပဲ။"
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်မှာ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း မျက်လုံး ကို လေ့လာဖို့သက်သက်ပါ။ ဒီ စွမ်းအား ကို နားလည်သွားပြီဆိုရင် ဒီနေရာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ဝင်လာဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။"
ချင်ဖိုကျား ပြောနေစဉ်အတွင်း ဖန့်ချန်၏ အမူအရာကို အမြဲ အကဲခတ်နေသည်။
ဖန့်ချန်က အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ မဟာအိပ်မက်သီး ဝှက်ထားတဲ့နေရာကို ကျွန်တော်တို့ ငှားရမ်းထားတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက မျိုးဆက်အလိုက် စောင့်ရှောက်ထားတာပါ။ အခုသွားရင်တော့ အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပါတယ်။"
ချင်ဝူဆန့်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
လွမ်းရှန်းချီမှာလည်း စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရလား။
ချင်ဖိုကျားက ဒီကောင်ကို တကယ်ပဲ အရှုံးပေးပြီး သူ့လက်အောက်ခံ ဖြစ်သွားတာလား။
လွမ်းရှန်းချီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -
"မင်း ဆိုလိုတာက ငါတို့က မဟာအိပ်မက်သီး ဝှက်ထားတဲ့နေရာကို တိုက်ရိုက် သွားလို့ မရဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။"
ချင်ဖိုကျားက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိရင်တော့ သွားလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးက ကျွန်တော်တို့ကို ဟိုဘက်မှာ ရန်သူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ထောင်ချောက်ဆင်ထားတယ်လို့ ထင်သွားမှာပါ။"
ချင်ဝူဆန့်နှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့မှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
ဒါက ပွင့်လင်းတဲ့ ထောင်ချောက်ပဲ
ဒီ ဖန့်ဆိုတဲ့ကောင်သာ ဟိုဘက်က သူတွေကို မနိုင်ရင် သူတို့အခြေအနေက ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ။ သူသာ နိုင်သွားပြန်ရင်လည်း သူတို့က အသတ်ခံရမယ့် အန္တရာယ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မရင်ဆိုင်ရတော့ဘူး။
"ဟဟ၊ မင်းက ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားက ရိုသေစွာ ပြောသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော် ကို ဝင်ဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းတော်ကို ရောက်ရင် ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးက ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
တော်လိုက်တဲ့ အကြံပဲ
လွမ်းရှန်းချီနှင့် ချင်ဝူဆန့်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချင်ဖိုကျားက ဒီလောက်အထိ အဝေးကြီးကို တွေးထားတာပဲ။
"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ဒီတစ်ခါ လှည့်ကွက်တွေ မလုပ်ဘူးဆိုရင် ကျောင်းတော်ကို ရောက်ရင် ငါ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျောင်းတော်ကို တစ်ခါထက်မက ဝင်ဖူးမှာပါ၊ သူတို့က မင်းကို မမှတ်မိကြဘူးလား။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"မမှတ်မိပါဘူး၊ ဒီနေရာက သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းက မရှည်ပါဘူး။ ၁၂၀၊ ၁၃၀ လောက် နေရရင်ကိုပဲ အသက်ရှည်တယ်လို့ ခေါ်ရမှာပါ။"
ချင်ဖိုကျားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"တစ်ခါတလေကျရင် ထွက်လိုက် ဝင်လိုက်နဲ့ ကျောင်းတော်က မျိုးဆက်တောင် အများကြီး ပြောင်းသွားတတ်တယ်။"
ဖန့်ချန်မှာ ဘာမျှ မပြောပေ။
ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးစဉ်မှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ပြီး မမျှော်လင့်ထားသည့် အနှောင့်အယှက်များ မရှိခဲ့ပေ။
ချင်ဖိုကျား ပြောသည့် မဟာအိပ်မက်သီး ရှိရာနေရာမှာ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်နှင့် သိပ်မဝေးဘဲ မိုင် ၃၀-၅၀ ခန့်သာ ကွာဝေးသည်။
ဖန့်ချန်က မဟာအိပ်မက်သီးကို ယူပြီးသည်နှင့် ကျောင်းတော်သို့ သွားရောက် လေ့လာကြည့်ရန် စိတ်ကူးထားသည်။
အပေါ်က စွမ်းအားအရိပ်အယောင်တွေကို လေ့လာရတာ ခက်မခက်ကို သိချင်နေသည်။
နောက်ထပ် တစ်လခန့် ကြာမြင့်သွားသည်။
လမ်းတစ်လျှောက် မြင်ကွင်းမှာ ပိုမို လှပလာပြီး လူဦးရေမှာလည်း ပိုမို များပြားလာသည်။
ကြားထဲတွင် ဖြတ်သန်းလာရသည့် မြို့ကြီးများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
ကျောင်းတော်ကြီး လေးခု၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဤမျှပင် စည်ကားလှကြောင်း ချင်ဖိုကျားက ရှင်းပြသည်။
ကျောင်းတော်နှင့် နီးလေလေ ပိုစည်ကားလေလေ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်ရှိ လူတိုင်းက ကိုယ်ခံပညာကို ကိုးကွယ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချမ်းသာသူဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ပြီး မိမိဘဝကို ပြောင်းလဲလိုကြသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ရှေ့က မြို့က ထိုင်ယွဲ့မြို့ ဖြစ်ပါတယ်။ မြို့ထဲက လီမိသားစု ခြံဝင်းက ကျွန်တော်တို့ မဟာအိပ်မက်သီး ဝှက်ထားတဲ့နေရာပါ။ အခု အဲဒီခြံဝင်းထဲမှာ ရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင် အချို့က စောင့်ကြပ်နေပါတယ်။ သူတို့က နောက်ဆုံး ဝင်လာကတည်းက အခုထိ မထွက်ရသေးဘူး၊ အထဲမှာ နေတာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်ပြီ၊ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကလည်း မသေးဘူး။"
ချင်ဖိုကျားက ဝေးလံသည့်နေရာမှ မြို့ရိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ရှင်းပြသည်။
"ရှီးမျိုးနွယ်လား။ ကော်ထျန်းရိ တို့အဖွဲ့ကလား။"
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကော်ထျန်းရိဆိုသည်မှာ ချင်းမင် စစ်ဆေးရေးဌာန ၏ အဓိက တာဝန်ရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"တကယ်ပါပဲ၊ သူတို့အဖွဲ့ပါပဲ။"
လွမ်းရှန်းချီနှင့် ချင်ဝူဆန့်တို့မှာ အမူအရာ တင်းမာသွားသည်။ ဒီ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးက သိထားတာတွေ တော်တော် များသားပဲ။
"စုစုပေါင်း ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ။ ဘာစွမ်းရည်တွေ ရှိလဲ။"
ဖန့်ချန်က မေးသည်။
ချင်ဖိုကျားက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"စုစုပေါင်း ၁၂ ယောက်ပါ။ အားလုံးက အင်အားအဆင့် စွမ်းရည်တွေ ရှိကြတယ်။"
အင်အားအဆင့်ဆိုသည်မှာ ဤနေရာတွင် သူတို့၏ စွမ်းအားကို ခွဲခြားသည့် အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် အင်အားအဆင့်မှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် ခွဲခြားထားခြင်း မရှိပေ။ ကြွက်သားအင်အား ပမာဏအပေါ် မူတည်ပြီး ခွဲခြားခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်ဖိုကျားကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုနေရာတွင် အင်အားအဆင့် သူရဲကောင်း တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
"၁၂ ယောက်လား၊ ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။
မကြာမီ လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုင်ယွဲ့မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
မြို့ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် အလှူခံ ကလေးငယ်များမှာ သူတို့ကို ဝိုင်းရံလာပြီး ကောင်းချီးစကားများ ဆိုကြသည်။
ဖန့်ချန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ လမ်းဘေးတွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေသည့် သက်ကြီး အလှူခံတစ်ဦးကို သတိထားမိသွားသည်။
ဖန့်ချန်မှာ ချက်ချင်း ထမ်းစင်ပေါ်မှ ခုန်ချကာ သူဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဒွမ် ဘိုးဘေး"
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
"မင်းနောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီပဲ"
သူသည် စောစောက စိတ်ဓာတ်ကျနေသော်လည်း ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်အားထက်သန်သွားသည်။
"ဒွမ် ဘိုးဘေး၊ ခင်ဗျားက ဘာဖြစ်လို့..."
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီး တစ်ဦးသည် ဒီနေရာ ရောက်လာသည့်အခါ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။
"ငါလည်း မဖြစ်ချင်ပါဘူးကွာ၊ ဒီနေရာကို ရောက်လာကတည်းက ဘဝက အရမ်း ခက်ခဲတာပဲ။ ငါက ဘာမှလည်း မလုပ်တတ်ဘူး၊ အငတ်ဘေးနဲ့ သေတော့မလို့ပဲ။ ကံကောင်းလို့ စားစရာလေး နည်းနည်း ရှာတွေ့လို့၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို မင်း တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောသည်။
"ဒွမ် ဘိုးဘေး၊ အရင် ထမ်းစင်ပေါ် တက်လိုက်ပါ။ ဗိုက်ဆာရင်လည်း အရင် စားသောက်ကြတာပေါ့။"
ဖန့်ချန်က ဒွမ်ချင်းရှန်းကို ချက်ချင်း တွဲကူလိုက်သည်။
ထမ်းစင်ပေါ် ရောက်သည့်တိုင်အောင် ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ ချင်ဖိုကျား၊ လွမ်းရှန်းချီ၊ ချင်ဝူဆန့်နှင့် ယဲ့ထျန်းဂူတို့ကို ကြည့်ပြီး အမူအရာ ထူးဆန်းနေသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူကို မြင်သောအခါ ဒွမ်ချင်းရှန်း၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန် မဟုတ်တော့ပေ။
ယဲ့ထျန်းဂူကိုယ်တိုင်လည်း သိမ်ငယ်စိတ်ဖြင့် ဘာမှ မပြောဘဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ရုံသာ ပြုကြသည်။
နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရင်က အဖြစ်အပျက်များကို ဘာမျှ ထုတ်မပြောကြတော့ပေ။
လမ်းတစ်ဝက် ရောက်သည့်အခါ ဒွမ်ချင်းရှန်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့က..."
"ဪ၊ ယဲ့အိုကြီးက အခုမှ ရောက်လာတာ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပေါက်စီကို ခိုးစားတာ ငါနဲ့ တိုးမိလို့ လမ်းမှာ အတူတူ လိုက်လာတာပါ။"
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် -
"ဒွမ် အရာရှိကြီးက ဒီအကြောင်း မမေးပါဘူး။"
"ဟုတ်တယ်လေ..."
ဒွမ်ချင်းရှန်း၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပုံရသည်။ သူသည် ယဲ့ထျန်းဂူကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ငါ အခြေအနေဆိုးတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ယဲ့အိုကြီးက ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ဘာမျှ မပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဒီကိစ္စကိုတော့ တခြားလူတွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလွယ်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ရှေ့မှ ရုံးအစောင့် အယောင်ဆောင်ထားသည့် လူတစ်စု လမ်းလျှောက်လာကြသည်။
သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သံကြိုးများ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နောက်တွင် အဝတ်အစား ဆုတ်ပြတ်နေသည့် အကျဉ်းသား တစ်ဒါဇင်ခန့် ပါလာသည်။
အကျဉ်းသား တစ်ယောက်မှာ ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး"
စီကုကျိ မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
သူ့နောက်က အကျဉ်းသား အသွင်ဆောင်ထားသည့် ရှန်တုရှင်း ၊ ယင်ရှန်ရှူ ၊ ဖူချန်ချူ ၊ ဆွေ့ဟွမ်ရွှီ တို့မှာလည်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို အလိုလို ငုံ့လိုက်ကြသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
ကိုယ်တိုင် အခြေအနေဆိုးတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ အခုတော့ ငါ့ထက် ပိုဆိုးတဲ့သူတွေကို တွေ့လိုက်ရပြီပဲ...
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
ဒီကောင်တွေ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီး အခြေအနေ ဆိုးနေကြတာပဲ။