အခန်း (၂၉၂၉-၂၉၃၀)
Vol. 293 Ch. 2929-2930
အခန်း (၂၉၂၉) - ဒါနဲ့ပဲ ခေါင်းဖြတ်တော့မလို့လား
ရှေ့က ရုံးအစောင့် များသည် စီကုကျိ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူတို့သည် မျက်နှာထား တည်တင်းစွာဖြင့် စီကုကျိဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာပြီး ဖန့်ချန်ကိုပါ တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ အသံဩဇာ ပြတ်သားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟေ့ကောင်၊ မင်းက ဒီခေါင်းဖြတ်ခံရတော့မယ့် ကောင်ကို သိလို့လား "
ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။
ဒါနဲ့ပဲ ခေါင်းဖြတ်တော့မလို့လား
ဒွမ်ချင်းရှမ်းမှာ အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"နားလည်မှု လွဲတာပါ၊ နားလည်မှု လွဲတာပါကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို မသိပါဘူး "
ထို့နောက် သူသည် ဖန့်ချန်ကို ညင်သာစွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"မြန်မြန် သွားကြရအောင်၊ ဒီအစောင့်တွေက လက်ရုံးရည် မသေးဘူး။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဆိုရင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဓားတစ်ချက်နဲ့ ခုတ်ဖြတ်နိုင်တာကို ငါ တွေ့ဖူးတယ် "
ဖန့်ချန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိဟန်ဖြင့် အစောင့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"အကြီးအကဲ၊ သူ အမြင်မှားသွားတာပါ။"
"အေးလေ။"
အစောင့်မှာ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်တို့ အုပ်စုကို စိုက်ကြည့်သည်။
အဝတ်အစား ဆုတ်ပြတ်နေသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ထမ်းစင်ပေါ် ထိုင်နေသည်မှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း သူ့ဘေးမှ ချင်ဖိုကျား၊ လွမ်းရှန်းချီ၊ ချင်ဝူဆန့်နှင့် ယဲ့ထျန်းဂူတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေကြသည်။
ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ထိုအစောင့်၏ အမြင်တွင် လက်ကိုင်ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသည့်ပုံစံမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဟု မထင်ရပေ။
ဒီလို နောက်လိုက်ငါးဦးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဆိုတော့ ထိုလူအိုကြီး၏ နောက်ခံမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတော့ ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။
"မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာ မရှာတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
ဟူသော လုပ်ဆောင်ချက်အတိုင်း ထိုအစောင့်မှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် အရေးမယူတော့ပေ။
စီကုကျိမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျန်ရှိသည့် အကြီးကဲလေးဦးမှာလည်း ဖန့်ချန်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြသည်။
"စိတ်မပူကြနဲ့၊ ငါ အဖြေရှာပေးမယ်။"
ဖန့်ချန်၏ အသံမှာ သူတို့၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
အကြီးကဲငါးဦးမှာမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့ကို သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ကာ ဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။
ချင်ဖိုကျား၊ ချင်ဝူဆန့်နှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့က အကြီးကဲငါးဦး၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မသိမသာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဖန့်ချန်က သူတို့ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ သူတို့သည် အကြီးကဲငါးဦး၏ အန္တရာယ်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေသည့်အလား ပူပန်သောက ရောက်နေသည့် အမူအရာမျိုးကို ဟန်ဆောင်ပြလိုက်ကြသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ အကြီးကဲငါးဦးသာ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရရင် ကောင်းကင်ငါးပါးမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ချင်ဖိုကျားက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဖန့်ချန်မှာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အကြောင်းမှာ လူအုပ်ထဲတွင် မုန့်ထျန်းရှူကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည်လည်း ဌာန၏ နေရာတစ်ခုကို ရယူပြီး ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။
မုန့်ထျန်းရှူသည် အကြီးကဲငါးဦးကို ကြည့်နေရာမှ အကြည့်လွှဲကာ ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်သည်။
သူ့၏ အဝတ်အစားများမှာ သပ်ရပ်ပြီး စာပေသမားတစ်ဦးနှင့် တူကာ အရှိန်အဝါမှာလည်း ထူးခြားလှသည်။
လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော်လည်း ရွှေအုပ်ကြားထဲက ကြိုးကြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်ရှားနေပြီး သဘာဝအတိုင်း လူ့လောကကို စွန့်ခွာထားသည့်အလား အရိပ်အယောင်မျိုး ရှိနေသည်။
"မုန့်လေး၊ မင်းလည်း ထိုင်ယွဲ့မြို့မှာ ရှိနေတာလား "
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ မုန့်ထျန်းရှူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ချင်းမင် စစ်ဆေးရေးဌာနက မုန့်ထျန်းရှူး..."
ချင်ဖိုကျားတို့မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူက မုန့်ထျန်းရှူးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကောင်းကင်ငါးပါးတွင် အဆင့်မြင့် ကောင်းကင်အရှင် အသစ်များ အနည်းငယ်သာ ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး မုန့်ထျန်းရှူမှာ တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။
"ဒွမ် အရာရှိကြီး၊ ဖန့် အရာရှိငယ်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"
မုန့်ထျန်းရှူးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။
ထို့နောက် သူက -
"ကျွန်တော်လည်း ဒီနေ့မှ ထိုင်ယွဲ့မြို့ကို ရောက်တာပါ၊ အားလုံးထက် နာရီဝက်လောက်ပဲ စောမယ်ထင်တယ်။ စောစောကပဲ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တာ၊ ကျန်းဝမ်ထန်း က အကြီးကဲငါးဦးက ဒီမြို့က အကြီးအကဲသားတစ်ယောက်ကို သွားစော်ကားမိလို့ ချင်းထျန်းရန်သူ တွေနဲ့ ပူးပေါင်းတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲခံရတာပါ၊ ဒီနေ့ နေ့လည်မှာ ခေါင်းဖြတ်တော့မှာတဲ့။"
"ချင်းထျန်းရန်သူ"
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
မုန့်ထျန်းရှူးမှာ ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ချင်ဖိုကျားက ကြားဖြတ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ချင်းထျန်းရန်သူ ဆိုတာက ဒီကမ္ဘာမှာ အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပါ၊ မကြာခဏ ထွက်လာပြီး ဒုက္ခပေးလေ့ရှိပြီး အဓိက ကျောင်းတော်ကြီး လေးခုနဲ့လည်း ရန်သူတော်တွေပါ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံအင်အားက ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းပြီး သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ အခုထိ ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုံစမ်းပေမဲ့ သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရခဲ့ပါဘူး။"
မုန့်ထျန်းရှူးမှာ ချင်ဖိုကျားကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းလည်း အခုမှ ရောက်လာတာ မဟုတ်လား၊ သိတာတွေ တော်တော် များသားပဲ "
ချင်ဖိုကျားမှာ အားနာစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ မျက်နှာတည်သွားပြီး -
"မုန့်လေး၊ မင်းက ဒီမှာ နေရတာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေပုံရပါလား"
မုန့်ထျန်းရှူးမှာ တွေးတောရင်း -
"ဒါကတော့..."
ဖန့်ချန်မှာ မုန့်ထျန်းရှူး ဘာကြောင့် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်ကို သိသည်။
အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်မျိုးမှာ ကိုယ်ပွားပေါင်းများစွာ ရှိသည့် မုန့်ထျန်းရှူးအတွက်တော့ အလွန်ရင်းနှီးပြီးသား ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်လိုနေထိုင်ရမည်ကို ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
"မပြောချင်ရင်လည်း မပြောပါနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အကြီးကဲငါးဦးကိုတော့ နည်းလမ်းရှာပြီး ကယ်ရမယ်။ သူတို့ ဒီမှာ သေသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။"
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
"သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလူငယ်တွေကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ တာဝန်ရှိတယ်။"
ချင်ဝူဆန့်က သတိပေးသည်။
"ဒွမ် အရာရှိကြီး၊ သူတို့က အသက်ရှင်နေတဲ့ ဘိုးဘေးတွေလေ..."
"ဘယ်သူ မသိလို့လဲ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အခု ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင် မှာ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ သူတော်စင်တွေ ဖြစ်နေတော့ ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါးရဲ့ မျိုးဆက်ငယ်တွေပဲ၊ ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးရမယ်။"
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ မျက်လုံးကို ပြူး၍ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ဝူဆန့်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်နှင့် ကရုဏာတောင်တို့ ကြားက ဆက်ဆံရေးက အဆင်မပြေပေ။ တစ်ဖက်ကလည်း ကရုဏာတောင်ရဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်နေတော့ ဆက်ပြောရင် အဆူခံရနိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာလည်း ဒွမ်ချင်းရှန်း၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ်တွင် ခဏခဏ ရောက်လာသည်ကို ခံစားမိပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားက ရန်ငြိုးကို ပြန်တွေးမိကာ စိတ်ပူသွားသည်။
"အဲဒီ အကြီးအကဲသားက ဘယ်သူလဲ သူ့ကို သွားပြောရင်ကော အလကား ဖြစ်မလား "
ဒွမ်ချင်းရှန်းက မေးသည်။
"ထိုင်ယွဲ့မြို့က လီမိသားစုရဲ့ သားရှောင်ပုယွီ ပါ။"
မုန့်ထျန်းရှူးက ပြောသည်။
"စောစောက စုံစမ်းကြည့်တော့ သူက စိတ်ဓာတ်အရမ်းကြမ်းတဲ့သူတဲ့၊ အကြီးကဲငါးဦးက သူ့ကို မတော်တဆ စော်ကားမိလို့ ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခံရပြီး တစ်လနှစ်လလောက် အကျဉ်းချထားတာပါ၊ ဒီနေ့မှ ခေါင်းဖြတ်ဖို့ ထုတ်သွားတာ။ သူ့ဆီကနေ အကူအညီတောင်းဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ ရှောင်မိသားစုကလည်း စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်မှာ တပည့်တွေ ရှိနေတော့ ဒီမြို့မှာ သူတို့ရဲ့ အာဏာက တော်တော်ကြီးတယ်။"
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်နှင့် ပတ်သက်နေလျှင်တော့ ကိစ္စက တကယ် ခက်ခဲသွားပြီ။ လမ်းတစ်လျှောက် အလှူခံရင်းနှင့်လည်း ထိုကျောင်းတော်အကြောင်းကို အမြဲကြားနေရသည်၊ ကောင်းကင်ငါးပါးက နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီလောက်သည်။
"မင်း ရှောင်ပုယွီဆိုတာကို သိလား"
ဖန့်ချန်က ချင်ဖိုကျားကို မေးလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ အလျင်အမြန်ပင် -
"နည်းနည်းတော့ သိပါတယ်၊ သူက မုန့်ကောင်းကင်အရှင် ပြောသလိုပဲ စိတ်ဓာတ်အရမ်းကြမ်းတဲ့သူပါခင်ဗျ။"
"ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ။"
ဖန့်ချန်မှာ ချက်ချင်း ပြောသည်။
"မင်းပြောတဲ့ လီမိသားစု ခြံဝင်းဆီကို သွားကြရအောင်။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
ချင်ဖိုကျားက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထမ်းစင်ကို အားပါးတရ ထမ်းကာ လီမိသားစု ခြံဝင်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
ဖန့်ချန်က ဘေးမှ လျှောက်သွားရင်း မုန့်ထျန်းရှူနှင့် စကားပြောနေကာ သူတို့လူတွေကို လမ်းမှာ တွေ့မိလားဟု မေးမြန်းသည်။
"ဒီနေရာက တော်တော်ကျယ်တယ်၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မင်းတို့ကိုမှ စတွေ့တာပါ။ တခြားသူတွေနဲ့တော့ မဆုံမိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ဒီအနီးအနားမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။ စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်ကို ဝင်ချင်ရင် ဒီနေရာကို အရင် လာရမှာပဲလေ။"
မုန့်ထျန်းရှူက ပြောသည်။
"ကျောင်းတော်ရဲ့ တောင်ခြေကို ရောက်ရင်တော့ သူတို့ထဲက တချို့ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ တချို့ကလည်း တခြား ကျောင်းတော် သုံးခုကို သွားဖို့ ရွေးချယ်လိမ့်မယ်။"
"ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့။"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။
လီမိသားစု ခြံဝင်းမှာ ထိုင်ယွဲ့မြို့၏ အနောက်တောင်ဘက်တွင် ရှိပြီး ခဏမျှ လျှောက်သွားသောအခါ ရောက်ရှိလာသည်။
ချင်ဖိုကျားက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ -
"ကျွန်တော် တံခါး သွားခေါက်လိုက်ရမလား"
"ငါပဲ ခေါက်လိုက်မယ်။"
ဖန့်ချန်မှာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။
ဒေါက်
ထူထဲသော တံခါးကြီးပေါ်မှ စူးရှပြီး ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မုန့်ထျန်းရှူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာတော့ အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ တံခါး၏ ထုထည်ကို သူသိသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ အနည်းငယ်သော ခေါက်မှုက ဤမျှထိ အသံမြည်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
ဒီ အားသာချက်မျိုးနဲ့သာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်ရင် ဦးနှောက်တွေပါ ထွက်မလာတော့ဘူးလား။
ချင်ဝူဆန့်နှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့မှာလည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းတော့ပေ။
ခဏအကြာတွင် အတွင်းဘက်မှ တံခါးဖွင့်သည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အခန်း (၂၉၃၀) - အတုအယောင် စွမ်းအားလော
တံခါးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းပွင့်လာပြီး တံခါးဖွင့်ပေးသူမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး နောက်မှ ချင်ဖိုကျားတို့အုပ်စုကို လှမ်းကြည့်သည်။
ချင်ဖိုကျားနှင့် လွမ်းရှန်းချီတို့က ထမ်းစင်ကို ထမ်းထားသည့် မြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသောကြောင့် တစ်ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ချင်ဖိုကျား၊ ဒီနေရာမှာ ရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင် ၁၂ ယောက်ပဲ စောင့်ကြပ်နေတယ်လို့ ပြောမထားဘူးလား ချင်ဝူကျိုးက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ "
ယခု သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် သက်ကြီးအိုမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ချင်ဝူကျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူ အိုမင်းသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ဖန့်ချန်ကမူ ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ သူ၏ မျက်လုံးများ မှားယွင်းနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်ပြီး အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေသည်။
"မင်းက တကယ်ပဲ ဖန့်ချန်..."
ချင်ဖိုကျားမှာလည်း ယခုအခါတွင် တွေဝေသွားသည်။
"ဝူကျိုး၊ မင်းက ဘာလို့ လီမိသားစု ခြံဝင်းကို ရောက်နေရတာလဲ မင်း စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်မှာ လေ့ကျင့်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား "
ချင်ဝူကျိုးမှာ ထူးဆန်းသည့် အမူအရာဖြင့် -
"ငါ အိုသွားပြီလေ၊ ကျောင်းတော်ကိုလည်း ဝင်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။ တောင်တန်းကြီးရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ခံစားမိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ဖို့ သုံးပေမဲ့လည်း အခြေခံမရဘူး၊ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း မျက်လုံး ရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုလည်း မခံစားနိုင်ဘူး... စိမ်းလန်းဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ ငါ့အရွယ်ရှိတဲ့ အင်အားအဆင့် သူရဲကောင်းဆိုရင် တောင်ပေါ်မှာ ဆက်မနေရတော့ဘဲ အောက်ကို ဆင်းပေးရတော့မှာလေ။"
ချင်ဖိုကျားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သာမန်ပါပဲ၊ မင်း အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာဆိုတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြည့်ရင် အခွင့်အရေး ရှိပါလိမ့်မယ်။ ငါတောင် ဒီကို အကြိမ်ကြိမ် လာနေတာ အင်အားအဆင့်ကို မကျော်လွန်နိုင်သေးဘူး။"
"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ အခု ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"
ချင်ဝူကျိုးမှာ နောက်ဆုံးတော့ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဒီကိစ္စနဲ့ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ငါက ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို မဟာအိပ်မက်သီး ယူဖို့ ခေါ်လာတာ။"
ချင်ဖိုကျားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို မဟာအိပ်မက်သီး ယူဖို့ ခေါ်လာတယ်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးတောရင်း အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် ဒွမ်ချင်းရှန်းနှင့် ယဲ့ထျန်းဂူကို မသိသလို မုန့်ထျန်းရှူ နှင့်လည်း ရင်းနှီးမှု မရှိသော်လည်း လွမ်းရှန်းချီကိုတော့ သိသည်။
လွမ်းရှန်းချီတောင် ထမ်းစင်ကို ထမ်းထားပြီး ချင်ဝူဆန့်က ငှက်ပျောရွက် တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိအောင် ဖြစ်နေသည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ ချက်ချင်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး အသံအိုကြီးဖြင့် -
"ဝင်ခဲ့ကြပါ" ဟု ပြောသည်။
ဖန့်ချန်တို့အုပ်စုမှာ လီမိသားစု ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ချင်ဝူကျိုးမှာ ထူထဲသော တံခါးကြီးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"အဲဒီမှာ အေးစက်စက်နဲ့ ပြုံးမနေနဲ့၊ လာပြီး လမ်းပြစမ်း။"
ဖန့်ချန်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လျက် အမြန် လျှောက်လာကာ သူတို့အား လမ်းပြပေးသည်။
ထမ်းစင်ကို ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ ထိုနေရာ၏ အငွေ့အသက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။
"ဖန့်ချန်၊ ဒီနေရာက အခြေအနေ မကောင်းဘူး။"
"ဒွမ် ဘိုးဘေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။"
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
အရပ်လေးမျက်နှာမှ အရိပ် ၁၂ ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကြသည်။ ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးက ဖန့်ချန်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ စီမံကိန်းထဲက ဖန့်ချန်လားစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ ချင်ဖိုကျား၊ မင်းက သူ့ကို ဘာလို့ ခေါ်လာရတာလဲ ပြီးတော့ အခု မင်း ဒီထမ်းစင်ကို ထမ်းထားတာက ဘာသဘောလဲ "
ချင်ဖိုကျားမှာ တည်ကြည်စွာဖြင့် -
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးက မဟာအိပ်မက်သီးကို ယူဖို့ လာတာ။"
"သတ္တိကောင်းလိုက်တာ "
အရိပ် ၁၂ ခုမှာ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။
"ချင်ဖိုကျား၊ မင်းက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ရဲတာလား "
"ဒီလို လျှို့ဝှက်တဲ့အကြောင်းကို ဒီကောင်ကို ပြောပြရသလား "
"သူက မင်းကို ဘာဆုလာဘ်တွေ ပေးလိုက်လို့လဲ"
ချင်ဖိုကျားမှာ အမူအရာ မပျက်ဘဲ ပြောသည်။
"ငါနဲ့ လွမ်းရှန်းချီ၊ ချင်ဝူဆန့်တို့က ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အရှုံးပေးလိုက်ရပြီ။ မင်းတို့သာ မဟာအိပ်မက်သီးကို မပေးဘူးဆိုရင် ငါတို့လိုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
ထိုစကားမှာ အလွန် အရေးကြီးသည့် သတင်းစကားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင် ၁၂ ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ချင်ဖိုကျား၏ စွမ်းရည်မှာ မသေးလှဘဲ အင်အားအဆင့် သူရဲကောင်းများထဲတွင် ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။ ထိုသူတောင် ဖန့်ချန်ကို အရှုံးပေးရတယ်ဆိုတော့ ဘာကြောင့်လဲ။
"အားလုံးပဲ၊ မဟာအိပ်မက်သီးကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးဆီ အပ်လိုက်ကြတာ ကောင်းမယ်။"
ယဲ့ထျန်းဂူက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"အားလုံးက ကောင်းကင်ငါးပါးက သူတော်စင်တွေပါ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"
"ဟုတ်တယ်။"
မုန့်ထျန်းရှူမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ ဖန့်ချန်မှာ သူ၌လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော လက်ရုံးရည် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။
"သတ်ဖြတ်မယ်"
ရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင်တစ်ဦးမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒါက သတ်ဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ယဲ့ထျန်းဂူ၊ မင်းက လင်ယောင်က ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဖန့်ချန်ရဲ့ နောက်လိုက် ဖြစ်သွားတာလား သူ ကောင်းကင်ငါးပါးမှာ သြဇာအာဏာ ရဖို့က နောက်ထပ် နှစ်တွေ အများကြီး လိုသေးတယ်။ သူ အခု ဘယ်လောက်ပဲ ထင်ရှားနေပါစေ၊ သူက ကမ္ဘာငယ် သူတော်စင်အဆင့် တစ်ယောက်ပဲလေ။"
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူတို့သည် မှော်ပညာသုံးသကဲ့သို့ လက်နက်မျိုးစုံကို ထုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ သုံးဦးမှာ အားကောင်းသည့် လေးကို ကိုင်ထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားပုံရသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ စကားမပြောဘဲ ထမ်းစင်ကို ဆက်ထမ်းထားသည်။ လွမ်းရှန်းချီမှာမူ လေးကိုင်ထားသူများကို မြင်ရသောကြောင့် ဒေါသထွက်လာပြီး အမူအရာ ပြောင်းလဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ သေချာပေါက် နိုင်မှာပဲ!သို့သော် ချင်ဖိုကျား၏ အမူအရာကို မြင်သဖြင့် သူသည်သည်းခံလိုက်ရသည်။ ချင်ဝူဆန့်မှာလည်း ဘာမျှ မပြောတော့ပေ။
လေးကို ကိုင်ထားသည့် ရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင် သုံးဦးမှာ ဖန့်ချန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး တစ်ဦးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဒီလေးက အတုအယောင် စွမ်းအား ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေတောင် ရှောင်ရမယ့် လက်နက်မျိုးပဲ။ လေးကိုယ်ရော၊ မြှားအစွန်းပါ အရည်အသွေးမြင့် ပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။ အခု ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ကြမလဲ "
"သူ့ကို စကားအများကြီး မပြောနဲ့။ ဒီနေ့ ဖန့်ချန် ဒီကို ရောက်လာတာဟာ သေမင်းဆီကို ကိုယ်တိုင် လာတာပဲ၊ သူ့ကို ပို့ပေးလိုက်စမ်း။"
စကားဆုံးသည်နှင့် "ရှူး" ဟူသော အသံ သုံးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြှားသုံးချောင်းမှာ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ဖန့်ချန်ဆီသို့ ဦးတည် လာကြသည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် သာမန်လူဆိုလျှင် ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့မှာ ဤပညာရပ်ကို နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ထားသူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
မုန့်ထျန်းရှူမှာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဖန့်ချန်က ယပ်တောင်ကို ညင်သာစွာ ခတ်လိုက်သည်။
ပြင်းထန်သော လေပြင်းမှာ တဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်သွားသည်။ မြှားသုံးချောင်းမှာ လေပြင်း၏ အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် လွင့်စင်သွားသည်။
"ဖွတ်... ဖွတ်... ဖွတ်"
ရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင် သုံးဦးမှာ မြှားချက်ထိမှန်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျ သေဆုံးသွားကြသည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ ချင်ဖိုကျားမှာ အမူအရာ မပျက်သော်လည်း သူ၏ တင်းကျပ်ထားသည့် လက်သီးဆုပ်က သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ လွမ်းရှန်းချီမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ချင်ဝူဆန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေကြသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူနှင့် မုန့်ထျန်းရှူတို့မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အမူအရာ ထူးဆန်းနေသည်။ စောစောက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည့် ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး စူးစမ်းလိုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။
"အတုအယောင် စွမ်းအား "
ကျန်ရှိနေသေးသည့် ရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင်မှာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
စောစောက စတင်ပြောဆိုသူက အလျင်အမြန်ပင် -
"နေပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့က ကော်ထျန်းရိ အရာရှိကြီးရဲ့ သွေးသားရင်းချာတွေပါ..."
"ကော်ထျန်းရိရဲ့ သားသမီးတွေလား"
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဖန့်ချန်က တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ တစ်ယောက်လျှင် တစ်ချက်နှုန်းဖြင့် ခေါင်းများကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဦးနှောက်များ ပန်းထွက်ကုန်ကြသည်။
"ဟူး..."
ချင်ဖိုကျားတို့မှာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ယခုမှသာ သူတို့ သိလိုက်ရသည်မှာ ဤ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးကသာ သူတို့ကို သတ်ချင်ပါက စောစောက တုတ်တံဖြင့် တစ်ချက်တည်း ရိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ အသက်ပျောက်သွားနိုင်ကြောင်းပင်။
"ချင်ဝူကျိုး၊ ဒီနေရာကို သန့်ရှင်းပေးလိုက်။ သွေးနံ့က မကောင်းဘူး။"
ဖန့်ချန်က အမိန့်ပေးသည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ အံ့ဩခြင်းမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စိတ်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ကာ အမြန်ပင် လျှောက်သွားပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ချင်ဖိုကျားကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါတို့ကို မဟာအိပ်မက်သီး ရှိရာကို ခေါ်သွားပါ။ နောက်ကျရင် အကြီးကဲငါးဦး ခေါင်းဖြတ်ခံရလိမ့်မယ်။ သူတို့ ခေါင်းပြုတ်သွားရင် မင်းတို့ ခေါင်းလည်း ပြုတ်သွားမှာပဲ၊ မြန်မြန် လုပ်ကြ။"
"ဘာ"
သုံးဦးစလုံး ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူတို့၏ အသက်ကို အကြီးငါးဦးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ စောစောကသာ သိခဲ့ပါက ပို၍မြန်မြန် လုပ်ခဲ့မိမှာ အသေအချာပင်။
ချင်ဖိုကျားက ချက်ချင်းပင် -
"ကျွန်တော် သိတယ်၊ မဟာအိပ်မက်သီးကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ "