အခန်း (၂၉၃၁-၂၉၃၂)
Vol. 294 Ch. 2931-2932
အခန်း (၂၉၃၁) - မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်
လီမိသားစု ခြံဝင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် မြေအောက်ခန်းတစ်ခုကို တူးဖော်ထားပြီး ထိုမြေအောက်ခန်းမှာ အတောင်ပတ်လည်ခန့် နက်သည်။
အထဲတွင် ဖန့်ချန်တို့အုပ်စုသည် သူတို့ရှာဖွေနေသည့် မဟာအိပ်မက်သီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အပြာရောင် သမ်းနေသည့် အမြစ်များမှာ ဖျော့တော့တော့ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ထိုအမြစ်ပေါ်တွင် လုံးဝန်းသည့် အပြာရောင် အသီးတစ်လုံး သီးနေသည်။ အသီးမှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး အတွင်းမှ သွေးကြောပုံစံများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။
ဤကဲ့သို့သော မဟာအိပ်မက်သီးမျိုး စုစုပေါင်း (၃၂) လုံးကို ဤနေရာတွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။
ချင်ဖိုကျားက ရိုသေစွာဖြင့် -
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ မဟာအိပ်မက်သီး (၃၂) လုံးလုံး ဒီနေရာမှာ ရှိပါတယ်"
ဟု ပြောသည်။
ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ မဟာအိပ်မက်သီး တစ်လုံးကို ယူပြီး အမြစ်မှ ခူးဆွတ်လိုက်ကာ ဖန့်ချန်ကို ကမ်းပေးသည်။
"ကြည့်ပါဦး၊ ဒီလို အသီးမျိုးက ကျွန်တော်တို့အတွက်ဆိုရင် စားလိုက်တာနဲ့ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်ကနေ ထွက်ခွာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက လူတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ဒါစွမ်းအင်ဖြည့် ဆေးလုံး ပါပဲ။ တစ်လုံးစားလိုက်ရင် သက်တမ်း (၆၀) စာ စွမ်းအားကို တိုးပွားစေပါတယ်"
ဖန့်ချန်က အသီးကို လှမ်းယူပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းကမူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"ဖန့်ချန်၊ ကော်ထျန်းယီရဲ့ သားသမီးတွေကို မင်း အကုန်သတ်လိုက်တာပဲ၊ ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် ဘာသွားပြောရမှာလဲ"
သူသည် ချင်ဖိုကျားတို့အုပ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့ကိုပါ သတ်ပစ်ရမှာလား"
ချင်ဖိုကျားတို့မှာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။
လွမ်းရှန်းချီက အလျင်အမြန်ပင် -
"ဒွမ် အရာရှိကြီး၊ မင်းဟာ အဲဒီလိုလူမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး"
ဟု ဆိုသည်။
"စကားမများနဲ့၊ မင်းတို့ကို ခြောက်လှန့်ကြည့်တာပါ"
ဒွမ်ချင်းရှန်းက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က မဟာအိပ်မက်သီးကို ကိုင်ထားရင်း ဒွမ်ချင်းရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"ဒွမ် ဘိုးဘေး၊ ကော်ထျန်းယီရဲ့ သားသမီးတွေက ငါတို့နဲ့ တစ်သုတ်တည်း ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲ"
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသည်။
"သူတို့က ဒီနေရာအကြောင်းကို အရင်ကတည်းက သိထားတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား"
"ဟုတ်တယ်။ ကော်ထျန်းယီရဲ့ သားသမီးတွေတောင် ဒီကို ဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုမှတော့ ကော်ထျန်းရိ ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကို ရောက်ဖူးနေမှာပဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"အရင်တစ်ခါ ကျွန်တော်နဲ့ မုန့်ထျန်းရှူတို့ တန်လင် ကျောင်းတော်မှာ ယင်သူတော်စင်တွေကို ဖမ်းတုန်းက ဂွမ်ချွမ်း ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက တန်လင် ကျောင်းတော် ရှီးမျိုးနွယ် ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ကို ဖမ်းတုန်းက ကော်ထျန်းယီ ဆိုတဲ့ အရာရှိကြီး ပေါ်လာတယ်။ အမှတ်တမဲ့ ဖြတ်သွားတာလို့ ပြောပေမဲ့ ဂွမ်းချွမ်းအတွက် ဘာမှ မပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ့အမူအရာကို ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စကို သဘောမကျဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။"
"နောက်တော့ ကိစ္စပြီးသွားပြီး ဘိုးဘေး ကျွန်တော့်ကို ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ပြန်ပို့တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်ခံရတယ်"
"တိုက်ခိုက်သူတွေက အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း မျက်စိ ကို သုံးတယ်လို့ အကြီးအကဲတွေက ပြောတယ်"
ဖန့်ချန်ပြောလိုက်မှ ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ သဘောပေါက်သွားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းပြောချင်တာက... အဲဒီတုန်းက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်တာ ကော်ထျန်းယီ ပဲလား "
သူ ဒေါသတကြီးဖြင့် -
"ဒီခွေးသားက ဌာနချုပ်ရဲ့ အရာရှိဖြစ်ပါလျက်နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကိုတောင် လုပ်ကြံရဲတယ်၊ မင်းအမေလင်တဲ့မှ..."
ယဲ့ထျန်းဂူက စဉ်းစားတွေးတောကာ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကော်အရာရှိကြီးမှာ သံသယဖြစ်စရာ အကြောင်းရင်း အများကြီးပဲ။"
"မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က တကယ်ကို သုံးစားရတယ်၊ မင်းပြောမှပဲ ငါလည်း ပြန်တွေးမိတော့တယ်။ ဒီတစ်ခါ အပြင်ထွက်ရင် အဲဒီကော်ဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ ရှင်းမယ် "
ဒွမ်ချင်းရှန်းက ဖန့်ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားတို့မှာ ထိုကိစ္စက ဤမျှအထိ ကြီးကျယ်သွားမည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် မသိစိတ်အရပင် -
"သက်သေမရှိဘဲနဲ့တော့... မပြောသင့်သေးပါဘူး..." ဟု ဆိုသည်။
"ခန့်မှန်းချက်လေးပါပဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ချင်ဖိုကျားက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အမှုစစ်တဲ့အခါမှာ အရင်ဆုံး ခန့်မှန်းကြည့်ရတာပေါ့။ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော် မဟာအိပ်မက်သီးကို ခူးပေးပါ့မယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မဟာအိပ်မက်သီးကို လှမ်းယူသည်။ သို့သော် လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်နှင့် တုတ်တစ်ချောင်း၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
လွမ်းရှန်းချီက အလျင်အမြန်ပင် -
"မင်း... မင်း ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်တော့မှာလား"
ချင်ဝူဆန့်က မသိစိတ်ဖြင့် ယဲ့ထျန်းဂူကို ကြည့်ကာ -
"ယဲ့အကြီးကဲ၊ အရင်တုန်းက အကြီးကဲ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို တောင်းပန်ပေးခဲ့တာပါ၊ အခုလည်း ငါတို့ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေပါနဲ့..."
ဟု ပြောသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူက -
"မင်းတို့က ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ ဘာမှ ထူးချွန်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် မရှိဘူး၊ သေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အတွက် ဘာမှ မသက်ရောက်ဘူး"
ချင်ဝူဆန့်မှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားသည်။
"မင်းက ဘာလို့ အခုလို စံနှုန်းနှစ်ခုနဲ့ ပြောနေတာလဲ"
ယဲ့ထျန်းဂူက ငြိမ်သက်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
"ချင်ဖိုကျား၊ မင်း ငါ့ကို ဒါကို မဟာအိပ်မက်သီးလို့ ပြောလိုက်တယ်နော် "
ဖန့်ချန်က လက်ထဲမှ အပြာရောင်အသီးကို ကစားရင်း မေးလိုက်သည်။ ဒွမ်ချင်းရှန်း၊ ယဲ့ထျန်းဂူနှင့် မုန့်ထျန်းရှူ တို့မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သံသယများ ပေါ်လာသည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ ကြောင်အသွားသည်။
"ဟုတ်လေ၊ ဒါက မဟာအိပ်မက်သီးပဲ။"
"ငါသာ ဒီအသီးကို ယူပြီး ရှောင်ပုယွီဆီ သွားပြီး သူနဲ့ အကြီးကဲငါးဦးကြားက ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားရင်... သူက ငါ့ကို အသားစအဖြစ် ခုတ်တုံးသွားမှာလား "
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
"ဘာကို ပြောတာလဲ"
ချင်ဖိုကျားမှာ နားမလည်စွာဖြင့် -
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ ဒီကို ရောက်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ရှီးမျိုးနွယ်ဘက်မှာ တစ်ခါမှ မရပ်တည်ခဲ့ပါဘူး၊ အခု ဘာလို့ အကြောင်းမဲ့ သံသယဝင်နေရတာလဲ "
"မင်းက ဒါကို မဟာအိပ်မက်သီးလို့ ပြောတာပဲ၊ ဒါဆိုရင် မင်းစားလိုက်လေ"
ဖန့်ချန်က အသီးကို သူ့ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"စားလိုက်ရင် မင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်ပြီ၊ ငါ့အောက်မှာလည်း နေစရာ မလိုတော့ဘူး။"
ချင်ဖိုကျားက အသီးကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းပြီး -
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော် ဒီကို အနိုင်နိုင် ရောက်လာတာ၊ အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း မျက်စိ ကိုလည်း မလေ့ကျင့်ရသေးဘူး၊ အခုလို ထွက်သွားရင် မကောင်းပါဘူး။ နောက်ပြီး ကျွန်တော် ဒီမှာ နေရင်လည်း အားလုံးကို အကူအညီ ပေးနိုင်ပါသေးတယ်၊ ကျွန်တော်က ဒီနေရာကို ရင်းနှီးတာကိုး"
"မင်းက အစကတည်းက ရိုးသားတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ စောစောကလည်း ငါ့ကို အသီးခူးပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ငါ သိနေပြီးသားပါ"
ဖန့်ချန်က အေးစက်စက် ရယ်မောသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
"မင်းပြောချင်တာက..."
မုန့်ထျန်းရှူက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး ပြောတာက ဒီအသီးက မဟာအိပ်မက်သီး မဟုတ်ဘူး၊ အမြစ်ကသာ မဟာအိပ်မက်သီး ဖြစ်မယ်လို့ ပြောတာပါ။"
"ကျွန်တော်တို့တောင် မဟာအိပ်မက်သီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး..."
ယဲ့ထျန်းဂူက ရှေ့တိုးလာပြီး ချင်ဖိုကျား လက်ထဲမှ အမြစ်ကို လုယူရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ချင်ဖိုကျားက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူက မျက်နှာပျက်လျက် -
"ဒီအပြာရောင် အသီးကို စားရင် ဘာဖြစ်မလဲ"
"သေမှာပေါ့၊ ဟားဟား"
ချင်ဖိုကျားက ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီအသီးက မဟာအိပ်မက်သီး မဟုတ်ဘူး၊ အမြစ်ကသာ မှန်တာ။ အသီးက အဆိပ်ပြင်းတယ်၊ စားရင် ချက်ချင်း သေမယ်။"
"ဒါဆို... ဖန့်ချန်သာ ဒီအသီးကို ယူပြီး ရှောင်ပုယွီဆီ သွားပြီး ရှင်းလင်းမယ်ဆိုရင် သူက ဒီအသီးကို မြင်တာနဲ့တင် အမျက်ဒေါသ ထွက်သွားမှာပေါ့ "
ဒွမ်ချင်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
"မင်းတို့ သိသွားပြီဆိုမှတော့ ကြိုက်သလို စီမံကြပါတော့"
ချင်ဖိုကျားက ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်သည်။
"ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငါ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး မင်းကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ မင်းက ဒီလောက်တောင် သံသယများတဲ့သူ ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ပြောပါဦး၊ ငါ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ၊ ငါ သေသွားရင်တောင် နားလည်ပြီး သေပါရစေ။"
"ငါက အလေ့အကျင့်အတိုင်း စမ်းကြည့်လိုက်တာပါ။ မင်းသာ အသီးကို ယူပြီး ချက်ချင်း စားဖို့ လုပ်ရင် ငါ မင်းကို ယုံမိမှာပဲ၊ တကယ်လည်း စားခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချကာ -
"မင်းက တစ်ဝက်လောက်ပဲ လိုတော့တာပါ၊ ငါတို့ကို လှည့်စားနိုင်ခါနီးပြီ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့လည်း မဟာအိပ်မက်သီးကို မမြင်ဖူးတော့လေ"
ချင်ဖိုကျားမှာ မှင်သက်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
"ဒါနဲ့၊ မင်းတို့ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုက ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်မှု ရှိလား"
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားက အေးစက်စက် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။
"ငါ မင်းကို ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အခုပဲ ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တော့။"
ချင်ဝူဆန့်မှာ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်နေသည်။
လွမ်းရှန်းချီက သွားကို ကြိတ်ကာ -
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော့်ညီကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ သူ ဘာပဲ မှားခဲ့ပါစေ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါတယ်"
"မင်းရဲ့ မျက်နှာက အဲဒီလောက် မကြီးမားဘူး။ သူက ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ ကရုဏာတောင်က ဘိုးဘေးနဲ့ အစ်မတော်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ၊ ဒီအကြွေးကို ရှင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
စကားဆုံးသည်နှင့် သူက တုတ်တံဖြင့် ချင်ဖိုကျား၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ခေါင်းမှာ ပျက်စီးသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ လွမ်းရှန်းချီမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး အော်ဟစ်သည်။
"ညီ"
"ဟဲဟဲ"
ချင်ဖိုကျားက သူ၏ အလောင်း ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အေးစက်စက် ရယ်မောကာ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မိုက်မဲလိုက်တာ"
"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"
ဖန့်ချန်က ချင်ဖိုကျားကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို မြင်နေရတာလား"
ချင်ဖိုကျားမှာ အေးခဲသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
အခန်း (၂၉၃၂) - မင်းကို လက်ခံရအောင် ငါရူးနေလို့လား
ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့အုပ်စုမှာ ဖန့်ချန်တစ်ယောက်တည်း ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောင်အသွားကြသည်။
"ချင်ဖိုကျား... မင်းက ဒီနေရာမှာ သေရင် တကယ်သေတာပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ဒါဆို အခု မင်းဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံက ဘာလဲ "
ဖန့်ချန်က ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့လည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး ထိုဟာလာဟင်းလင်းပြင် နေရာကို သံသယစိတ်အပြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
"မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ မြင်နေရတာလား"
ချင်ဖိုကျားမှာ ယခုအထိ မယုံနိုင်သေးဘဲ ဖြစ်နေရှာသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ -
"မင်း ငါ့ကို မြင်ရတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ အခု မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ မဟုတ်ရင် မင်းလည်းပဲ သေလိုက်လေ၊ ငါတို့ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့"
ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် တုတ်တစ်ချောင်းက လေကိုခွဲကာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ရောက်ရှိလာသည်။
ချင်ဖိုကျားကမူ အေးစက်စက် ပြုံးနေဆဲပင်။ ယခုလို အခြေအနေမျိုး၊ ယခုလို အတွေ့အကြုံမျိုးကို သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်မကတော့ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ နည်းလမ်းများက သူ့ကို ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိထားသည်။
'ဖန့်ချန်က ငါ့ရဲ့ ဒီလိုဝိညာဉ်အခြေအနေကို မြင်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက အလွန်အရေးကြီးတယ်'
ချင်ဖိုကျားက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် တုတ်က သူ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ခွပ်"
ချင်ဖိုကျားမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချက်ကြောင့် ဒူးထောက်လဲကျသွားပြီး မျက်စိထဲတွင် ကြယ်များ လင်းလက်သွားကာ တစ်လောကလုံး ချာချာလည်သွားတော့သည်။ အသက်ရှူကြိမ် အတော်ကြာအောင် အချိန်ယူလိုက်ရမှ သူ သတိပြန်လည်လာသည်။
သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဖန့်ချန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ခု စီးကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လက်ဖြင့် စမ်းသပ်သုတ်လိုက်ရာ သွေးများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချင်ဖိုကျား၏ အမူအရာမှာ ငေးကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားပြီး -
"ငါ... ငါ ဒဏ်ရာရသွားတာလား" ဟု ေယောင်ယမ်းကာ ရေရွတ်မိသည်။
ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ဒီရေအလား တိုးဝှေ့တက်လာခဲ့သည်။
ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ သူက ဘာလို့ ဒဏ်ရာရရတာလဲ။
"အော်... သိပြီ၊ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားက မင်းကို ရိုက်လို့မိတာပဲ"
ဖန့်ချန်က တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့အုပ်စုမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ မှင်သက်နေကြသည်။ စောစောက ဖန့်ချန်သည် တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လေထုကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်ကိုသာ သူတို့ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဆို ချင်ဖိုကျားက တကယ်ပဲ ရှိနေသေးတာလား လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
"သူက အစကတည်းက ငါတို့ကိုပါ လှည့်စားခဲ့တာလား..."
လွမ်းရှန်းချီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ချင်ဝူဆန့်၏ အမူအရာမှာလည်း အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်သွားတော့သည်။
"ထပ်ပြီး စမ်းကြည့်ဦးမှပဲ၊ စောစောက ကံကောင်းလို့ ထိသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
ဖန့်ချန်က ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချင်ဖိုကျားမှာ အမြန်ပင် ခေါင်းမော့ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယမ်း၍ တားမြစ်လိုက်ရသည်။
"မစမ်းပါနဲ့ဦး မစမ်းပါနဲ့တော့ မင်း ငါ့ကို ရိုက်လို့ရတယ်၊ စောစောက တစ်ချက်ကတင် ငါ့ဝိညာဉ်ကို လွင့်စင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ။ မင်း ဘာသိချင်လဲ တိုက်ရိုက်သာမေးပါ၊ ငါသိသမျှ အကုန်လုံးကို မင်းကို ပြောပြပါ့မယ်"
"ဒါကြောင့်လည်း မင်းက စောစောက ရုတ်တရက် မာန်တင်းရဲတာကိုး၊ ဒီထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မသေဘဲ ရှင်သန်နိုင်လို့ပေါ့လေ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး -
"ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်း အခု ဘာအခြေအနေ ဖြစ်နေတာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"အင်း..."
ချင်ဖိုကျားက ခဏမျှ စဉ်းစားကာ တွေဝေနေပြီးမှ -
"ငါတို့က ဝိညာဉ်ခရီးသွားနည်းလမ်းနဲ့ ဒီထဲကို ဝင်လာကြတာ။ ဒီထဲမှာ သေရင် တကယ်ပဲ သေဆုံးသွားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဒီကမ္ဘာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရတဲ့ အပေါ်ယံ သဘောတရားသက်သက်ပဲ။ ဒီကမ္ဘာက လူတွေက ငါတို့နဲ့မတူဘူး၊ သူတို့က တကယ်သေသွားမှာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အခု ငါဖြစ်နေသလိုမျိုး လေလွင့်ဝိညာဉ် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားတာ"
ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် မဟာအိပ်မက်သီးကို စားလို့မရတော့ဘူးလေ၊ ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ကို ထွက်မှာလဲ "
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသည်။
ထိုအမူအရာကို မြင်သည်နှင့် ဖန့်ချန်က တုတ်ကိုကိုင်ကာ ရှေ့တိုးလာပြီး ဆိုင်းမဆင့်ဗုံမဆင့်ဘဲ တရစပ် ရိုက်နှက်တော့သည်။ တုတ်ချက်များက ပြင်းထန်လှသဖြင့် ချင်ဖိုကျားမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ သွားများပင် ကျိုးထွက်ကုန်ပြီး အော်ဟစ်ညည်းညူကာ နာကျင်မှုကို အလူးအလဲ ခံစားလိုက်ရသည်။
"မင်းက အခုထိ ငါ့ကို ဆက်ပြီး လှည့်စားဖို့ ကြံစည်နေတုန်းပဲလား။ အခု ငါ မင်းကို ရိုက်သတ်လိုက်ရင် မင်း တကယ်ပဲ လုံးဝ ဥဿုံ သေဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား ကဲ... ဆက်ပြီး လိမ်ညာကြည့်စမ်းဦးလေ"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်"
ချင်ဖိုကျားမှာ အတော်ကြာအောင် အမောဖြေပြီးမှ အသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် -
"ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားပြီးရင် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတဲ့သူကို ရှာပြီး အဓမ္မ ပူးကပ်သိမ်းပိုက်လို့ ရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပြီး မဟာအိပ်မက်သီးကို စားရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားလို့ ရတာပဲ။ အရင်က ငါ ဒီထဲမှာ မတော်တဆ သေဖူးတဲ့ အကြိမ်တွေတုန်းကလည်း ဒီနည်းလမ်းအတိုင်းပဲ လုပ်ခဲ့တာ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ပူးကပ်သိမ်းပိုက်တာလား..."
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားတွေးတောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -
"ဒါဆိုရင်တော့... မင်း လမ်းခွဲဖို့ အချိန်တန်ပြီ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး -
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ ငါသိသမျှ အကုန်လုံးကို မင်းကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်။ မင်း ငါ့ကို ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်စုထဲ ဝင်ခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ လက်ခံပါတယ်"
ဟု အသနားခံတော့သည်။
"အော်... ဟုတ်လား အပြင်ရောက်ရင် ငါ့ရဲ့ ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်စုထဲကို ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ပေါ့လေ"
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချင်ဖိုကျားက တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် -
"အခုအချိန်မှာ ရှန်းဟုန်က အင်အားကြီးထွားနေပြီ၊ ဟော်ဆွေ့ကတော့ ဘာအနာဂတ်မှ မရှိတော့ဘူး။ လူဆိုတာ မြင့်ရာကို တက်လှမ်းချင်ကြပြီး ရေဆိုတာ နိမ့်ရာကို စီးဆင်းတာက သဘာဝတရားပဲလေ၊ ဘယ်သူမှလည်း ဒါကို အပြစ်ပြောလို့ မရပါဘူး။ အပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မဟာနတ်ဘုရားနယ်မြေ ခုနစ်ခုလုံးကို ကြေညာပြီး ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်စုထဲကို တရားဝင် ဝင်ရောက်မှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဟော်ဆွေ့နဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်တောက်ပါ့မယ်"
ဟု ကတိအထပ်ထပ် ပေးလေသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် တုတ်ချက်များက တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မနားတမ်း ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ချင်ဖိုကျားမှာ ခုခံပိုင်ခွင့်ပင်မရှိဘဲ အလူးအလဲ ခံလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သုညဖြစ်သွားတော့သည်။
"မင်းကို လက်ခံရအောင် ငါရူးနေလို့လား"
ဖန့်ချန်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ရှေ့မှ မဟာအိပ်မက်သီး အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ -
"ကဲ သွားကြစို့၊ အကြီးကဲငါးယောက်ကို သွားကယ်ကြမယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းက ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် -
"အဲဒီ ချင်ဖိုကျားက..." ဟု မေးမြန်းသည်။
"သေသွားပြီ၊ ဝိညာဉ်ပါ လွင့်စင်သွားပြီ။ အကယ်၍ သူ ကျွန်တော်ကို မလိမ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်ပေါ့လေ။ အပြင်ကို ရောက်တဲ့အခါကျရင်တော့ သူ လိမ်ခဲ့သလား၊ မလိမ်ခဲ့ဘူးလားဆိုတာ သိရမှာပေါ့"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
စကားပြောနေရင်းနှင့် သူသည် မြေအောက်ခန်းထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့ရာ ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့လည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
ချင်ဝူဆန့်မှာ အနောက်ဆုံးမှ လျှောက်လာရင်း ချင်ဖိုကျား၏ အလောင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
လူသားမျိုးနွယ်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိပ်တန်းအဆင့်အဖြစ် ဝင့်ကြွားခဲ့သည့် ကောင်းကင်အရှင်ရာထူးကို ဆက်ခံမည့်သူတစ်ယောက်က အမှားအမှန် ဖောက်ထွင်း စစ်မြေပြင်၏ သေးငယ်လှသော မြေအောက်ခန်းလေးတစ်ခုထဲတွင် ဤကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းစွာ အသက်ပျောက်သွားရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။
ချင်ဝူဆန့်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်။
အကယ်၍ ထိုလူသာ အစကတည်းက ကံကြမ္မာကို အရှုံးပေးလိုက်မည်ဆိုပါက အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။
မြေအောက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်အခါ ချင်ဝူကျိုး၏ အရိပ်အယောင်မှာ ဘယ်ဆီသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်မသိ၊ အစအနပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှီးမျိုးနွယ် သူတော်စင်များ၏ အလောင်းများကိုလည်း သူ တကယ်ပဲ သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ပေးခဲ့ချေ။
ဖန့်ချန်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ထိုက်ယွဲ့မြို့ထဲတွင် ရှောင်မိသားစုမှာ အလွန်ပင် ရေပန်းစားပြီး နာမည်ကြီးလှသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးကို စုံစမ်းမေးမြန်းရုံမျှဖြင့် မိသားစု တည်ရှိရာနေရာကို ဖန့်ချန် ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့ကိုမူ မလှမ်းမကမ်းရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ခဏနားပြီး စောင့်ဆိုင်းနေရန် နေရာချထားပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဖန့်ချန်က ရှောင်မိသားစု၏ တံခါးကြီးကို သွားရောက်ခေါက်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးသည့် အစေခံလေးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"သူ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားတာ... တစ်ခုခု အန္တရာယ်ဖြစ်မနေဘူးလား"
ဒွမ်ချင်းရှန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
မုန့်ထျန်းရှူက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းရင်း -
"သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင်တော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိလိမ့်မယ်မထင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့အုပ်စုလည်း စောစောက ရှီးမျိုးနွယ်များ မည်ကဲ့သို့ အသက်ပျောက်သွားသည်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတော့သည်။
...
...
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ပုယွီမှာ ဧည့်သည်တော်များကို တခမ်းတနား တည်ခင်းဧည့်ခံနေသည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင် စားပွဲဝိုင်း အမြောက်အမြား ရှိနေပြီး စားပွဲဝိုင်းတိုင်း၏ အနောက်တွင် ရုပ်ချောမောလှပသည့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများ ထိုင်နေကြသည်။
ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အလှအပ ပေါ်လွင်စေသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီး အများအပြားမှာလည်း လိပ်ပြာငယ်လေးများအလား တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားရင်း လူတိုင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဝိုင်နှင့် အရသာရှိသော အစားအစာများကို လိုက်လံ တည်ခင်းပေးနေကြသည်။
ဖန့်ချန် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ရှောင်ပုယွီသည် သူ့ကို မျက်လုံးထဲပင် မထည့်ဘဲ လှည့်ကြည့်ရုံမျှသာ ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့် -
"မင်းမှာ ငါနဲ့တွေ့ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒီကိစ္စက စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား "
ဟု မေးလိုက်သည်။
စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံး
ထိုနေရာရှိ ရုပ်ချောမောလှပသည့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် ထိုက်ယွဲ့မြို့တွင် အထိုက်အလျောက် နောက်ခံအင်အားရှိကြသည့် မျိုးရိုးကြီး မိသားစုမှ သားသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးအကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝ ရှိကြသော်လည်း ထိုအရာက ဒဏ္ဍာရီလာ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ကြားသာကြားဖူးပြီး တစ်ခါမျှ မျက်မြင်မကြုံဖူးကြချေ။
"ရှောင်သခင်လေး... ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာ မင်းနဲ့ ကုန်သွယ်မှုတစ်ခု လုပ်ဖို့ပါပဲ။ မင်းရဲ့ မိသားစုထဲက လူတစ်ယောက်က ဆွေဝေ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ရှိနေတာပဲ၊ စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးရဲ့ တန်ဖိုးကို ကောင်းကောင်း သိမှာပါ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အဲဒီဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေပြီး အဲဒါကို သုံးပြီး မင်းဆီကနေ လူအနည်းငယ်ရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်ချင်ပါတယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"အသက်ကို လဲလှယ်မယ် ဘယ်သူ့အသက်ကို လဲမှာလဲ"
ရှောင်ပုယွီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်တံ့သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ -
"မင်းက ဘယ်သူ့အသက်ကို လဲချင်တာလဲ" ဟု ထပ်မေးသည်။
"ကျွန်တော့်မှာ သူငယ်ချင်း ငါးယောက် ရှိပါတယ်၊ နားလည်မှုလွဲတာလေးတွေကြောင့် အခု ခေါင်းဖြတ်ခံရတော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်နေလို့ သူတို့ရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်ပေးဖို့ပါ"
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ရှောင်ပုယွီမှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ဟားဟားရယ်မောတော့သည်။
"အော်... အဲဒီတော့ မင်းက အဲဒီ လူမိုက်ငါးယောက်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပေါ့လေ။ သူတို့က ချင်းထျန်းဓားပြတွေပဲ၊ မင်းလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ လာကြစမ်း သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြ "
ချက်ချင်းပင် အစောင့်အကြပ် တစ်အုပ်စုမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူများ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာချိန်မှာပင် ဖန့်ချန်က လက်ထဲမှ ငှက်မွှေးယပ်တောင်ကို ညင်သာစွာ ခတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းကြီးတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး အစောင့်အားလုံး လွင့်စင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အလူးအလဲ လဲကျကုန်ကြတော့သည်။
"ဟင်းလင်းပြင် အရှိန်အဝါ "
အမြင်အာရုံ အနည်းငယ် စူးရှသည့် လူအချို့က ထိုနည်းလမ်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများမှာ ယခင်နှင့်မတူဘဲ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ရှောင်ပုယွီကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ မာနထောင်လွှားမှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ သံသယစိတ်များဖြင့် -
"မင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"
ဟု ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်လေတော့သည်။