အခန်း (၂၉၃၃-၂၉၃၄)
Vol. 294 Ch. 2933-2934
အခန်း (၂၉၃၃) - ဒီခွေးရူးတစ်ကောင်
"ခုနက ကိစ္စကို ဆက်ပြောကြမလား"
ဖန့်ချန်က ရှောင်ပုယွီ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးဆေးစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ပုယွီက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် အစောင့်အကြပ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် တဟားဟားရယ်မောကာ -
"ပြောလို့ရတာပေါ့၊ ထိုင်ပါဦး၊ ထိုင်ပါဦး"
"ထိုင်ဖို့တော့ မလိုတော့ပါဘူး။ နောက်ကျသွားရင်ေငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ငါးယောက် ခေါင်းဖြတ်ခံရတော့မှာမို့ပါ။ မင်းရဲ့ ရှောင်မိသားစုထဲက လူတစ်ယောက်က ဆွေဝေ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ သူတို့အနေနဲ့ ဒီ စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးရဲ့ တန်ဖိုးကို အလွန်စိတ်ဝင်စားကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ ဒါက စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးပါ၊ ဒါနဲ့ အသက်ကို လဲလိုက်မယ်"
ဖန့်ချန်က စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံး၏ အမြစ်ကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်ပုယွီဆီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ပုယွီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆေးမြစ်ကို ယူကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် မသိစိတ်ကပင် -
"ဒါ တကယ်ပဲ စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးပဲ၊ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစစ်ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ ငါ အတည်မပြုရဲသေးဘူး"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အစစ်ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ မင်းရဲ့ ဆွေဝေ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ရှိတဲ့ လူတွေကို မေးကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပါ။ ငါလည်း ဘယ်မှ ပြေးသွားမှာမဟုတ်သလို ငါလည်း ဆွေဝေ သိုင်းကျောင်းတော်ကို သွားရမှာပဲလေ"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ရှောင်ပုယွီ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သံသယဖြင့် -
"မင်းကလည်း သိုင်းကျောင်းတော်ကပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးရုံမျှသာ ပြုံးပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။
ရှောင်ပုယွီသည် ခုနက ဖန့်ချန်ပြသခဲ့သည့် ပြင်းထန်သော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားကို ပြန်တွေးမိပြီး ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကာ တဟားဟားရယ်မောလျက် -
"အထင်လွဲမှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပုံရတယ်။ မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ ကွပ်မျက်ရာနေရာကို လိုက်ခဲ့ပါ။ အပြစ်မဲ့တဲ့ သူတို့အသက်ကို ကယ်တင်ကြတာပေါ့"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်သခင်လေး"
မကြာမီပင် ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့အုပ်စုမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှနေ၍ ရှောင်မိသားစုခြံဝင်းထဲမှ လူအုပ်ကြီး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ဖန့်ချန်နှင့် ရှောင်ပုယွီတို့ ရှိနေပြီး သူတို့သွားရာလမ်းကြောင်းမှာ ကွပ်မျက်ရာနေရာဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
"ကိစ္စပြီးမြောက်သွားပြီ ထင်တယ်"
ဒွမ်ချင်းရှန်းက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး လုပ်ဆောင်ချက်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သိပ်စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး"
ဟု မုန့်ထျန်းရှူက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်သွားကြည့်ကြမလား"
ယဲ့ထျန်းဂူက အကြံပေးသည်။
"တစ်စုံတစ်ရာ အကူအညီလိုရင် လိုကောင်းလိုနိုင်တယ်"
"ကောင်းပြီ"
ဒွမ်ချင်းရှန်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူက ချင်ဝူဆန့် နှင့်လွမ်းရှန်းချီ တို့ကို ကြည့်ကာ -
"ထမ်းစင်ကို ထမ်းကြ" ဟု ပြောသည်။
ချင်ဝူဆန့်သည် ချင်ဖိုကျား၏ နေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်လာပြီး ယဲ့ထျန်းဂူနှင့်အတူ ထမ်းစင်ကို ထမ်းကာ ဒွမ်ချင်းရှန်းကို ကွပ်မျက်ရာနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ ယဲ့ထျန်းဂူနှင့် မုန့်ထျန်းရှူတို့က ဘေးမှ လိုက်ပါလာကြသည်။
...
...
ကွပ်မျက်ရာနေရာ။
ဤနေရာတွင် လူမည်မျှ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။ မြေကြီးမှာ အမည်းရောင် သွေးစွန်းနေပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးညှီနံ့များ လှိုင်လှိုင်ထနေသည်။
"စွမ်းရည်တွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက်မှာ အရာအားလုံးက ထူးဆန်းနေသလိုပဲ၊ ဒီအနံ့ကိုတောင် ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး"
စီကုကျိ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မကောင်းမွန်တော့ပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ပြန်ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်နေရသည်။ ကျောကုန်းတွင်လည်း 'သတ်' ဟူသော စာတန်းပါသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကို စိုက်ထားခံရသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီ တို့မှာလည်း သူနှင့်အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေကြသည်။
"ဒီနေရာက အလွန်ကို ထူးဆန်းတယ်၊ ငါတို့ကို စွမ်းရည်တွေ ပိတ်ပင်ထားရုံမျှနဲ့ မပြီးသေးဘူး"
ရှန်းတုရှင်း က လေးနက်စွာ ပြောသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး ရောက်လာပြီး ငါတို့ကို ကယ်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး၊ ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါတို့ ခေါင်းဖြတ်ခံရတော့မှာပဲ"
ယင်ရှန်းရူ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဒီလို အဓိပ္ပါယ်မဲ့နေတဲ့ ဘဝလေး၊ ငါတို့ စတေးလိုက်တာပေါ့"
ဖူချန်းချူ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"မင်းတို့လည်း ကြောက်မနေကြနဲ့၊ သူတို့ ရယ်စရာမဖြစ်စေနဲ့။ ၁၈ နှစ်ကြာရင် ငါတို့က ပြန်ပြီး သူရဲကောင်း ဖြစ်လာမှာပါ"
"..."
"ဘာတွေ တီးတိုးပြောနေကြတာလဲ"
ရုံးအစေခံ တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဖူချန်းချူကို အားပါးတရ ပါးရိုက်လိုက်သည်။
"မင်းတို့လို သေသင့်တဲ့ ကောင်းကင်ဓားပြတွေက ခေါင်းဖြတ်ခံရတော့မှာကို ဘာလို့ စကားများနေတာလဲ"
"မင်း ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ "
ဖူချန်းချူက ထိုလူကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုလူက ပြန်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ကျန်သည့် အကြီးကဲလေးဦးမှာလည်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။ သေတော့မည်ဟု သိသည့်အတွက် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အရှက်မခွဲခံရစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ငြိမ်ခံလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကွပ်မျက်ရာနေရာ ပတ်လည်တွင် ကြည့်ရှုသူ ပြည်သူလူထုမှာ အမြောက်အမြားပင်။ ခေါင်းဖြတ်ခံရမည့်သူမှာ သူတို့ ငါးယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အခြားအကျဉ်းသား ၁၀ ယောက်ခန့်လည်း ရှိသေးသည်။ အချို့က လူအုပ်ကြီးထဲကို လှမ်းအော်နေကြပြီး၊ အချို့က လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေကြကာ၊ အချို့က မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သီချင်းဆိုနေကြပြီး အချို့မှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေကြသည်။
"အချိန်တန်ပြီ"
မြင့်မားသော ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် အနီရောင် တရားသူကြီး ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် -
"အချိန်တန်ပြီ၊ ကွပ်မျက်" ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
ကွပ်မျက်သူများမှာ အရက်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ဓားပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။
"ပြီးပြီပေါ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ အရှက်တကွဲ သေရပြီ"
အကြီးကဲငါးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
"ခဏ... ခဏလေး"
ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ရာ ရှောင်ပုယွီက လူအုပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ရောက်ရှိလာသည်။ တရားသူကြီးမှာ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကွပ်မျက်သူများကို ရပ်တန့်ရန် လက်ဟန်ပြကာ ထရပ်လိုက်သည်။
"ရှောင်သခင်လေး... ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"
"ရှောင်ဆိုတဲ့ ကောင်လား"
အကြီးကဲငါးဦးမှာ ရှောင်ပုယွီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဘေးမှ ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး ငါတို့ကို လာကယ်ပြီ"
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး တကယ်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်၊ ဒီလို စိတ်ရိုင်းဝင်နေတဲ့ လူမိုက်ကောင်ကို ဘယ်လိုများ စည်းရုံးလိုက်တာလဲ"
ရှောင်ပုယွီက အကြီးကဲငါးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တရားသူကြီးကို ကြည့်ကာ -
"သခင်ကြီး... ဒီ ချင်းထျန်းဓားပြ ငါးယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ခေါင်းဆောင်ကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့သွားပြီ။ သူက ဒီကောင်ပဲ၊ သခင်ကြီးရဲ့ အစေခံတွေကို သူ့ကို ဖမ်းပြီး အတူတူ ခေါင်းဖြတ်ခိုင်းလိုက်ပါ"
သူက ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူ၏ အစောင့်များမှာ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး ဖန့်ချန်ကို ဝိုင်းရံထားကာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဖန့်ချန် ဒေါသထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။
အနီးနားရှိ ပြည်သူများမှာ ရှောင်ပုယွီ၏ အမည်ကို ကြားဖူးကြသဖြင့် သူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"သူက တကယ်ပဲ ချင်းထျန်းဓားပြ ခေါင်းဆောင်လား"
"အရမ်းငယ်တာပဲ၊ လူမိုက်တစ်ယောက်လိုတောင် မပုံပေါက်ဘူး"
"ဒါက ချင်းထျန်းဓားပြတွေလေ၊ အရမ်းကို လှည့်စားတတ်တာ။ သိုင်းကျောင်းတော်ထဲတောင် သူတို့က အလွယ်တကူ ဝင်ပြီး သိုင်းပညာတွေကို ခိုးသင်တာ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရုံနဲ့ သိဖို့ မလွယ်ဘူးလေ"
တရားသူကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ကို တစ်ချက်လှုပ်ပြလိုက်ရာ ရုံးအစေခံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ဖန့်ချန်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ အစေခံတစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ရယ်မောလျက် -
"မင်း တကယ်ပဲ ချင်ထျန်းဓားပြပဲ၊ ကွပ်မျက်ရာနေရာထိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရဲတယ်ပေါ့"
ထိုအစေခံမှာ ခုနက လမ်းတွင် အကြီးကဲငါးဦးကို လိုက်ပို့သူပင် ဖြစ်သည်။ အခြေအနေကို မြင်ရသော အကြီးကဲငါးဦးမှာ ကြောင်အသွားသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ"
"သူတို့ သဘောမတူလိုက်ကြဘူးလား"
"ပြီးပြီ၊ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးပါ ငါတို့နဲ့အတူ ခေါင်းဖြတ်ခံရတော့မှာပဲ"
"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့လည်း အရှက်မကွဲတော့ဘူးပေါ့"
လူအုပ်ကြီး အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"စိတ်မပူကြနဲ့၊ တကယ် တိုက်ခိုက်ရရင် ငါပဲ ဝင်လုပ်လိုက်မယ်"
မုန့်ထျန်းရှူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ပုယွီက အောက်ဖက်မှနေ၍ တိုးတိုးလေး လှောင်ပြောင် ရယ်မောကာ ဖန့်ချန်ကို ရက်စက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း ငါ့အိမ်ကို အလည်လာရဲတယ်ပေါ့လေ၊ မင်းရဲ့ အစွမ်းလေးနဲ့ဆို ငါ့ကို အရှုံးပေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ အခုတော့ မင်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်တော့။ မင်း ပေးခဲ့တဲ့ အရာအတွက်တော့ ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဖန့်ချန်မှာ အကြီးကဲငါးယောက် ဘာလို့ အသတ်ခံရတော့မလဲဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။ ဒီလို ခွေးရူးတစ်ကောင်နဲ့ သွားတွေ့မိရင် အသတ်မခံရဖို့က ခက်ခဲလှသည်။
ရုံးအစေခံများမှာ ဖန့်ချန်ကို အဝိုင်းခံထားရန် ဖိအားပေးနေကြသည်။
"သူ ပြေးမလွတ်စေနဲ့"
သူတို့မှာ ဖန့်ချန်တစ်ယောက် အခြေအနေကို မြင်ပြီး ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်နေကြသည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်ကမူ ယပ်တောင်ကို တစ်ချက် ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် အနီးနားရှိ ရုံးအစေခံအားလုံး လွင့်စင်ကာ လဲကျသွားကြသည်။ လူတိုင်း မလန့်ဖြန့်ရသေးခင်မှာပင် ဖန့်ချန်သည် ရှောင်ပုယွီ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပခုံးကို ညင်သာစွာ ဖက်လိုက်သည်။
ရှောင်ပုယွီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
အခန်း (၂၉၃၄) - သက်သေမလုံလောက်သဖြင့် ချက်ချင်းလွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း
"ခဏလေး"
"ခဏစောင့်ဦး"
မြင့်မားသော ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ရှိနေသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိနှင့် ရှောင်ပုယွီတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ဦးဆောင်နေသည့် ရုံးအစေခံမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ အခြားသူများကို အလျင်စလို မလှုပ်ရှားကြရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
အကြီးကဲငါးဦးမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဖန့်ချန်၏ လက်ရှိ လုပ်ဆောင်ချက်သည် အမှန်တကယ်ပင် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေကြသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ စွမ်းအားက အပိတ် မခံရဘူးလား"
သူတို့မှာ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ ယပ်တောင်ကို တစ်ချက်သာ ခတ်လိုက်သည်မဟုတ်ပါလော၊ လူတွေအားလုံး ဘာကြောင့် ပြုတ်ကျသွားကြတာလဲ။
"မင်းက ဒီနေရာမှာ ကွပ်မျက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပြုနေတာပဲ၊ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်ကို တွေးဖူးရဲ့လား"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိက တင်းမာသော အသံဖြင့် အော်ပြောသည်။
ရှောင်ပုယွီကလည်း မျက်နှာပြင် တောင့်တင်းစွာဖြင့် ရယ်မောလျက် -
"မင်းပတ်လည်မှာ လူတွေ အများကြီး ဝိုင်းထားတာ၊ မင်း ထိုင်ယွဲ့မြို့ကနေ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုလုပ်ဖို့ လိုတာလဲ"
ဟု ဆိုသည်။
"ငါ ထိုင်ယွဲ့မြို့ကနေ ထွက်ပြေးနိုင်မလားဆိုတာက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို အရင်ဆုံး လုံခြုံအောင် ထိန်းထားနိုင်မလားဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားကြည့်အုံး"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောပြောဆိုရင်း ရှောင်ပုယွီဆီကနေ 'မဟာအိမ်မက်သီး' ကို ပြန်လည် သိမ်းယူလိုက်သည်။
"မင်းကို နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံး ပေးထားတာတောင် မင်းက ငါ့ကို နောက်ကွယ်ကနေ အကွက်ဆင်ဦးမလို့၊ တကယ်ပဲ ခွေးရူးတစ်ကောင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးပဲ"
" နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးလုံး ဟုတ်လား"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။
ဦးဆောင်နေသည့် ရုံးအစေခံမှာလည်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး မသိစိတ်ကပင် ဖန့်ချန်လက်ထဲက မဟာအိမ်မက်သီး ကို လှမ်းကြည့်မိသည်။
ထိုသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်နှင့် သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ခြောက်ကပ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများပင် မြန်ဆန်လာသည်။
"မိတ်ဆွေ... မင်းလက်ထဲက အဲ့ဒါက နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးလုံးလို့ ပြောတာလား"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိမှာ အလွန်အမင်း တည်ကြည်သွားပြီး ဖန့်ချန်လက်ထဲက အသီးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါ့ရဲ့ အကြီးကဲ သူငယ်ချင်းငါးယောက်က သူ့ကို နည်းနည်းလေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိလို့ ချင်းထျန်း သူခိုးတွေလို့ စွပ်စွဲခံထားရတာ။ ဒီ နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ဆေးလုံးနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ညှိနှိုင်းပေးမလို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ သူက အကုန်လုံးကို လိုချင်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ခဏရပ်ပြီးနောက်
"အရာရှိကြီးက နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးလုံးကို အရမ်း လိုချင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"လိုချင်တယ်... အရမ်း လိုချင်တယ်"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိမှာ လည်ချောင်းကို တစ်ချက်မြိုချလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဒီ သူငယ်ချင်း ငါးယောက်ကတော့..."
ဖန့်ချန်က အကြီးကဲငါးဦးဘက်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
"သက်သေမလုံလောက်ဘူး၊ အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ကြ "
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ဦးဆောင်ရုံးအစေခံကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
"လူလွှတ်ဖို့ မလုပ်သေးဘူးလား"
"ဟုတ်ကဲ့"
ဦးဆောင်ရုံးအစေခံမှာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ အကြီးကဲငါးဦးကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူတို့က ဒီလူငါးယောက်ဟာ ချင်းထျန်း ဓားပြတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကြိုသိနေကြတာ ကြာပါပြီ။ ဘယ်မှာများ ဒီလောက် အားနည်းတဲ့ ဓားပြတွေရှိမလဲ၊ အဖမ်းခံရတဲ့အချိန်တုန်းကလည်း ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ထမင်းတောင် မစားနိုင်တဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာလေ။
"မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
ရှောင်ပုယွီမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိကို ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုသူက သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်ကိုသာ ကြည့်ပြီး ရယ်မောလျက် -
"ဒီဟာကတော့..." ဟု ဆိုသည်။
အကြီးကဲငါးဦးမှာ အခုအခါတွင် ဖန့်ချန်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်နေကြသည်။ ဖန့်ချန်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ထဲက 'မဟာအိမ်မက်သီး' ကို သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိလက်ထဲသို့ တိကျစွာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"တကယ်... တကယ်ပဲ နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းတိုးတဲ့ ဆေးလုံးပါလား..."
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်တက်ကြွနေပြီး လက်ထဲက အသီးပေါ်သို့ အကြည့်များ ကပ်ငြိသွားကာ တစ်ချက်မျှပင် မဖယ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
"အရာရှိကြီး၊ ရှောင်ပုယွီက ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေကို စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ ကိစ္စကတော့..."
ဖန့်ချန်၏ အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အင်း... ဒီကိစ္စကလည်း သက်သေမလုံလောက်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ပဲ တစ်ဦးချင်း ဖြေရှင်းလိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိက 'မဟာအိမ်မက်သီး' ကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို မျက်စိခတ်ပြသည်။
ဖန့်ချန်က သဘောပေါက်သွားပြီး ရှောင်ပုယွီကို ဆွဲကိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ့နောက်တွင် ရှောင်ပုယွီ၏ အစောင့်အကြပ်အုပ်စုမှာ အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသော်လည်း ဖန့်ချန်ကို အလွယ်တကူ မတိုက်ခိုက်ရဲကြပေ။
ရှောင်ပုယွီမှာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေပြီး ထိုအရာရှိကို ဆဲဆိုသလို၊ သူ့ရဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေကိုလည်း ဆဲဆိုနေသည်။
"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ အချည်းနှီးပဲ အသုံးမဝင်တဲ့ လူမိုက်တွေ "
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိမှာတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေပြီး အခြားအကျဉ်းသားများကို ကြည့်ကာ -
"အချိန်တန်ပြီ၊ ကွပ်မျက်လိုက်ကြ" ဟု အမိန့်ပေးသည်။
အကျဉ်းသားများမှာ အခြေအနေကို ပြန်မတွေးမိခင်၊ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အရာရှိသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် နေရာမှ ထကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
... ...
"အစ်ကိုကြီး၊ မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက အသက်ရှင်သွားပြီ၊ နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးလုံးလည်း အဲ့ဒီခွေး အရာရှိဆီ ပေးလိုက်ရပြီလေ။ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ဆက်ပြီး ဖမ်းဆွဲထားသေးတာလဲ"
ရှောင်ပုယွီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
သူ့ပခုံးကို ဖက်ထားသည့် ဖန့်ချန်၏ လက်မှာ သံချောင်းကဲ့သို့ မာကျောနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းများကို တွေးမိသောအခါတွင်မူ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ဖို့ပင် မဝံ့ရဲဘဲ အသက်ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
"တစ်ခုပြီးရင် တစ်ခုပေါ့၊ မင်း ငါတို့ကို စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက်တော့ တာဝန်ယူရမှာပေါ့"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
အကြီးကဲငါးဦးမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီး မသိစိတ်ကပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
စီကုကျိက သွားများကို ကြိတ်ကာ
"ရှောင်ပုယွီ၊ မင်းဆိုတဲ့ ခွေးကောင်၊ ငါတို့က မင်းကို ဆဲဆိုမိရုံလေးနဲ့ပဲ ငါတို့အသက်ကို လိုချင်တာလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ"
ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ပုယွီက မျက်နှာပျက်သွားပြီး -
"ဒီနေရာက ဘယ်သူ့ပိုင်နက်လဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ မင်းက ငါ့ကို ဆဲဆိုတယ်၊ ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာလဲ။ အခု မင်းတို့ အသက်ရှင်နေတာကလည်း နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးလုံးရှိတဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က ကယ်တင်ပေးလို့ပေါ့။ ဒီကိစ္စအတွက်တော့ ငါ လက်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရှောင်မိသားစုမှာလည်း ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ တပည့်တွေ ရှိတယ်။ သူတို့လည်း အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ။ မင်းတို့က မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်ချင်နေတာဆိုရင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစမရှိတော့ဘူး"
စကားပြောပြီးနောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ -
"ဒီကိစ္စကို အမှတ်မထင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အမှားတစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်ပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြရအောင်၊ ဒီလောက်ဆိုရင် ပြီးပြတ်ပြီ မဟုတ်လား"
"မင်းမှာ ခွေးတစ်ကောင်တောင် ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ မိတ်ဆွေတောင် ဖြစ်ချင်သေးတယ်ပေါ့၊ သေလိုက်စမ်းပါ"
စီကုကျိက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
"ကြည့်လေ၊ သူက အစကတည်းက ငါ့ကို အဲ့လိုပဲ ဆဲခဲ့တာ၊ ငါက သူ့ကို မသတ်ဘဲ နေနိုင်မလား"
ရှောင်ပုယွီက ဖန့်ချန်ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။
ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း နားလည်သည်မှာ တစ်ပိုင်း၊ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စမှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။
"ဒီတစ်ခါက မင်းအမှားပဲ၊ ငါ မင်းကို အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ၊ ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ သူ့ကို မသတ်ဘူးလား"
စီကုကျိမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။
မုန့်ထျန်းရှူက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကာ -
"သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ငါတို့မှာ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီ ရုံးအစေခံတွေက ငါတို့ဆီ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်"
ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
စီကုကျိမှာ စကားမပြောတော့ဘဲ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေရသည်။ အဆင့်မြင့် ကျန်းထန်းဝမ် ခန်းမ၏ အကြီးကဲငါးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သူက ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဒီလောက်တောင် အရှက်ခွဲခံရလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မည်နည်း။ ဒီကို ရောက်လာပြီးမှ သေးငယ်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကိုတောင် သူတို့ မသတ်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။
ရှောင်ပုယွီမှာ ဖန့်ချန်က သူ့ကို မသတ်တော့ဘူးဟု ပြောသံကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားပြီး ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။ သူသည် ဖန့်ချန် ဘာလိုချင်နေသည်ကို မှန်းဆမိနေသည်။
မကြာမီပင် လူအုပ်စုမှာ ရှောင်မိသားစု အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"ဒီလိုဆိုရင်လည်း ငါ ငွေအနည်းငယ် ပေးမယ်၊ ဒါကိုပဲ လျော်ကြေးလို့ သဘောထားလိုက်ပါ"
ရှောင်ပုယွီက ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် 'ခရစ်' ဟူသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု တက်လာကာ ချက်ချင်းပင် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူ၏ ညာလက်မောင်းမှာ လိမ်ကျိုးသွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဘယ်လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်က လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ ရှောင်ပုယွီမှာ ရွှံ့ဗွက်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးများ ပိတ်လျက် နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားသည်။
အနီးနားရှိ ရှောင်မိသားစု အစောင့်များမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် အသက်ရှူမှားသွားကာ ထိတ်လန့် ဒေါသထွက်နေကြသည်။
"ငါတို့ သွားကြစို့"
ဖန့်ချန်က အကြီးကဲငါးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လက်ထဲက ယပ်တောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခတ်လိုက်သည်။
ရှောင်မိသားစု အစောင့်များမှာ အတားအဆီး မလုပ်ရဲကြဘဲ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။
... ...
တစ်ချိန်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့သည် တိုင်းယွဲ့မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ချင်းဖိုကျား သေဆုံးခဲ့သော်လည်း မုန့်ထျန်းရှူမှာ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် ရှိရာ လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင် စုံစမ်းထားခဲ့သည်။
သူတို့ ထိုင်ယွဲ့မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှောင်ပုယွီမှာ ကုတင်ပေါ်မှ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်ကာ နိုးလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်ထားပြီး အရှေ့တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ မျက်ရည်များကို အဆက်မပြတ် သုတ်နေသည်။
ထို့အပြင် ဂုဏ်သရေရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှောင်ပုယွီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ -
"ပုယွီ၊ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။