အခန်း ၄၉၆

Vol. 50 Ch. 496

အခန်း (၄၉၆) ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည့် ကျည်ဆန်ရထားဘူတာရုံ

ကျန်းယဲ့က သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုများကို သတိထားမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့... ခရီးစဉ်ကို လိုအပ်သလို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲစီစဉ်လို့ ရပါတယ်... အိမ်ပြန်ချင်တဲ့ သူတွေအတွက် သီးသန့်လူနဲ့ ကားတွေကို စီစဉ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် ညှိနှိုင်းပေးပါ့မယ်... အားလုံးကို ကိုယ့်မွေးရပ်မြေအသီးသီးဆီ လုံခြုံစွာ လိုက်ပို့ပေးမှာပါ..."

"အိမ်မှာ ကောင်းကောင်း လေ့လာကြည့်ရှုလို့ရသလို လမ်းလျှောက်ထွက်တာဖြစ်ဖြစ် အနာဂတ်မျိုးဆက်က ဆွေမျိုးသားချင်းတွေနဲ့ တွေ့ဆုံတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရပါတယ်..."

"မွေးရပ်မြေကို ပြန်လည်ပတ်တဲ့ ခရီးစဉ်ပြီးသွားရင်တော့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာမှာ ပင်မအဖွဲ့ကြီးနဲ့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့... အချိန်တွေက အများကြီး ရပါတယ်..."

သူ၏ အကြည့်က ကားပေါ်ရှိ သာမန်စစ်သည်များကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်ငြားလည်း မည်သူကမျှ ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်မပြောကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ထိုအစား သူတို့အားလုံးက ရှေ့တန်းတွင် ထိုင်နေကြသည့် တပ်မမှူးစွန်းနှင့် ရဲဘော် JY တို့ထံသို့သာ အကြည့်များ ပို့လွှတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြသည်။

J.Y နှင့် တပ်မမှူးစွန်းတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ နားလည်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အခြားတစ်ယောက်က မြင်တွေ့နေရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နှင့်ဝေးကွာနေခဲ့ကြသည့် ဤစစ်သားများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အခြေခံအကျဆုံး ဆန္ဒများကို ကိုယ်ချင်းစာနာပေးသည့် ရဲဘော်ကျန်းယဲ့၏ သေချာစဉ်းစားပေးမှုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိုက်ကြ၏။

JY က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်နှင့် ချုပ်တည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် သူ့အနောက်ရှိ ငယ်ရွယ်သူများနှင့် မငယ်ရွယ်တော့သူများ၏ မျက်နှာများကို ကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေယူလေသိမ်းဝဲသော်လည်း ဩဇာပါသည့် သူ၏အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရဲဘော်တို့... အခု ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီပဲ... ဒါက ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုမို့ မင်းတို့ အသက်တွေနဲ့ ရင်းပြီး ကာကွယ်ခဲ့ရတဲ့မြေက အခု ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ ပြန်သွားကြည့်သင့်တယ်... သွားကြတာပေါ့..."

တပ်မမှူးစွန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထောက်ခံလိုက်၏။ "JY ပြောတာ မှန်တယ်... အားလုံးပဲ အိမ်ပြန်ပြီး လည်ပတ်ကြ... ဒါက အမိန့်ပဲ... ငါတို့အတွက်ရော... လိုက်မလာနိုင်ခဲ့တဲ့ ရဲဘော်တွေအတွက်ပါ ငါတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို သေချာလေး ကြည့်ခဲ့ကြပါ..."

ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၏ ရှင်းလင်းသည့် စကားများနှင့် ထောက်ခံမှုကြောင့် ကားအတွင်း၌ ဖိနှိပ်ထားရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး စစ်သည်များ၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသည့် အပြုံးများ ပေါ်လွင်လာကာ တစ်သံတည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မမှူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်ကျန်းယဲ့..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး တက်ဘလက်ကဲ့သို့သော ကိရိယာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... အခု အိမ်ပြန်ချင်တဲ့သူတွေ အလှည့်ကျ နာမည်နဲ့ မွေးရပ်မြေလိပ်စာ အတိအကျကို ပြောပြပေးပါ... ပိုအသေးစိတ်လေ ပိုကောင်းလေပါပဲ... ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ တိကျတဲ့ စီစဉ်မှုတွေ လုပ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ကို အမြန်ဆုံး လိုက်ပို့ပေးနိုင်မှာပါ..."

ခဏအကြာတွင် ကားအတွင်း၌ မတူညီသည့် ဒေသသုံး လေယူလေသိမ်းများပါဝင်သော အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ ဖော်ပြလာသည့် နေရာအမည်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် လေးနက်လှသည့် လွမ်းဆွတ်မှုများနှင့် မကြာမီပြည့်ဝတော့မည့် ကာလရှည်ကြာ မျှော်လင့်ခဲ့ရသော ဆန္ဒများ ပါဝင်နေချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဟန်ကျိုးကျည်ဆန်ရထားဘူတာရုံ၌...

ခရီးသည်အများဆုံးအချိန်များတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် လူများဖြင့် စည်ကားနေတတ်သည့် ဘူတာရုံရင်ပြင်နှင့် စောင့်ဆိုင်းခန်းမမှာ ယခုအခါ စနစ်တကျ ရှိနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် အဝေးမှနေ၍ နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်လောင်လှသည့် အင်ဂျင်သံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ယခင်က ဆူညံသံများကို ဖြတ်တောက်သွား၏။

နောကိခဏ၌ အစိမ်းရင့်ရောင် စစ်သုံးထရပ်ကားတန်းကြီးက အရှိန်တင်ကာ ဘူတာရုံ၏ သတ်မှတ်ထားသော နယ်မြေအတွင်းသို့ သပ်ရပ်စွာ ဝင်ရောက်ရပ်နားလိုက်ကြသည်။

ကားတံခါးများ ပွင့်သွားသည်နှင့် မျက်နှာထား တည်ကြည်ပြီး လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည့် လူစုများက ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာကြပြီး စစ်ဗျူဟာပုံစံဖြင့် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဘူတာရုံအဝင်ပေါက်နှင့် သတ်မှတ်ထားသည့် စောင့်ဆိုင်းခန်းမကြားတွင် ရှင်းလင်းပြီး တင်းကြပ်သည့် ကာကွယ်ရေးစည်းတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ကြလေသည်။

ဤမထင်မှတ်ထားသည့် မြင်ကွင်းက ခရီးသွားအားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွား၏။

"ဝါး... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဘာဖြစ်တာလဲဟ... ဘာတွေများ လွဲချော်နေလို့လဲ..."

"စစ်သားတွေ အများကြီးပဲ... ပြီးတော့ သူတို့က သေနတ်တွေပါ ကိုင်ထားတာ... ဘူတာရုံမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလို့လား..."

"အရေးပေါ် တာဝန်တစ်ခုခုများ ရှိလို့လား... ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူတွေများ ရှိနေလို့လား..."

"ဘုရားရေ... ကျည်ဆန်ရထားဘူတာရုံမှာ ဒါမျိုးမြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ..."

အံ့သြရေရွတ်သံများ၊ ထင်ကြေးပေးသံများက ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ကြီးက စတင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ လူအများအပြားက အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကြပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ကြရာ လေထုထဲတွင် မတည်ငြိမ်မှုများ ပြန့်နှံ့သွားချေသည်။

သို့သော် ထိုမတည်ငြိမ်မှုက အခြားသော စိတ်ခံစားချက်တစ်ခုဖြင့် အလျင်အမြန် အစားထိုးခံလိုက်ရ၏။

လူအုပ်ထဲမှ မျက်မှန်တပ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ခုန်ပေါက်လုမတတ် ဖြစ်သွားကာ အားရဝမ်းသာဖြင့် အသံကိုမြှင့်၍ အော်ပြောလိုက်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဖြစ်နိုင်တာက... ဒါရိုက်တာကျန်း လာနေတာလား... အဲ့ဒီ... အဲ့ဒီ ဝါရင့်ရှေ့ဆောင်ကြီးတွေ အားလုံးနဲ့အတူ လာနေတာများလားဟ..."

ထိုစကားက ဆူပွက်နေသည့် ဆီအိုးထဲသို့ ရေတစ်ပေါက် ကျသွားသကဲ့သို့ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ပွက်လောရိုက်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်းတဲ့လား... ဟုတ်တယ်လေ... ဒါရိုက်တာကျန်းကလွဲပြီး ဘယ်သူက ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ လာမှာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဒါရိုက်တာကျန်းက JY နဲ့ တခြားသူတွေကို ခေါ်လာတာ သေချာတယ်..."

"ဘုရားရေ... တကယ်ကြီးလား... ငါတို့က JY ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်ရတော့မှာလား..."

"ဦးလေးကျိုးရော ဘယ်မှာလဲ... သမ္မတဖန်ရော ဘယ်မှာလဲ... သူတို့ရော အတူတူ လိုက်လာမှာလား..."

"မြန်မြန်... အွန်လိုင်းပေါ်မှာ သတင်းတစ်ခုခုများ ရှိနေမလားဆိုတာ ဝင်ကြည့်ကြစမ်း..."

ဆူညံနေသည့် အော်ဟစ်သံများက ဘူတာရုံ၏ ခေါင်မိုးကိုပင် ပင့်မြှောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။ ယခင်က တင်းမာမှုနှင့် သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတိုင်းမသိ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ဝမ်းသာအားရမှုတို့ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာချေသည်။

လူများက သူတို့၏ ဖုန်းများကို ထုတ်ယူကာ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာများကို အငမ်းမရ ဝင်ကြည့်နေကြသလို ဝင်ပေါက်ဘက်သို့လည်း လည်တဆန့်ဆန့်ဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

စောင့်ဆိုင်းခန်းမထဲရှိ ခရီးသည်များကလည်း အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဟု သူတို့ တွေးနေကြစဉ်မှာပင် မျက်နှာထားတည်ကြည်နေသည့် လုံခြုံရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က စည်းချက်ညီညီ ခြေလှမ်းများဖြင့် ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ခန်းမအလယ်တွင် ကျယ်ဝန်းသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လျင်မြန်ထိရောက်စွာ ရှင်းလင်းပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဘယ်သူ့ကို ကြိုဆိုနေကြတာလဲ..."

"ဘုရားရေ... ဒါရိုက်တာကျန်းနဲ့ တခြားသူတွေက တကယ်ကြီး ဒီမှာ ကျည်ဆန်ရထား လာစီးကြမှာများလား..."

ထင်ကြေးပေးမှုများက အလျင်အမြန်ပင် သေချာမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စောင့်ဆိုင်းခန်းမတစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေကြသည့် ခရီးသည်များအားလုံး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကြပြီး လက်မှတ်စစ်ရန် တန်းစီနေသည့် လူတန်းကြီးမှာလည်း ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွား၏။

လူတိုင်းက သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားသည့် လမ်းကြောင်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီသို့ ဒီရေအလား တိုးဝှေ့သွားကြပြီး လည်ပင်းများကို ဆန့်ကာ ဖုန်းများကို မြှောက်ထားကြရင်း သူတို့၏မျက်နှာများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် တောက်ပနေကြသည်။

လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲက မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မည့် သူတို့၏ ကျည်ဆန်ရထားအတွက် တန်းစီနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးက သူမချစ်သူ၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများက လမ်းကြောင်းအဝင်ပေါက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။ "ငါ မသွားတော့ဘူး... ငါ လက်မှတ်ပြောင်းမယ်... ပြောင်းကို ပြောင်းရမယ်..."

သူမ၏ ချစ်သူကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများ နီမြန်းနေပြီး ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်သည်။ "ပြောင်းမယ်... ပြောင်းကို ပြောင်းရမယ်... ရထားတွေက နေ့တိုင်းရှိတယ်... ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို မြင်ရဖို့ဆိုတာ ဒါက တစ်ခါတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်တယ်..."

သူတို့သာမကဘဲ သူတို့၏ အရှေ့၊ အနောက်၊ ဘေးဘက်ရှိ လူများနှင့် ဘူတာရုံထဲသို့ ယခုမှ ဝင်လာသည့် ခရီးသည်များပင်လျှင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားပြီးနောက် သူတို့၏ မူလအစီအစဉ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ တန်းစီနေခြင်းမှ ထွက်လာပြီး စောင့်ကြည့်နေသည့် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းလိုက်ကြ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရထားမီရန်၊ ခရီးစဉ်၊ အချိန်... အရာအားလုံးက အရေးမကြီးတော့ချေ။

ထိုမျှ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် သမိုင်းကြောင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေခွင့်ရရန်နှင့် စာအုပ်များ၊ ရုပ်ရှင်များထဲတွင်သာ မော့ကြည့်ခဲ့ရဖူးသည့် ထိုဘိုးဘေးများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခွင့်ရရန်ဆိုသည်မှာ ဘဝတွင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါသာ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မတိုးကြပါနဲ့... စည်းကမ်းတကျ နေပေးကြပါ..."

"နောက်ဆုတ်ပေးပါ... အားလုံးပဲ နောက်နည်းနည်း ဆုတ်ပေးကြပါ... သတိပေးစည်းကို မကျော်ကြပါနဲ့..."

"ချစ်ခင်ရပါသော ခရီးသည်များခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုပ်ကို ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးကြပါ... ပြီးတော့ စနစ်တကျ ကြိုဆိုပေးကြပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ လှောင်ပြောင်တာမျိုး မခံရအောင် အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေရဲ့ အကောင်းဆုံးသော စိတ်ဓာတ်ကို ပြသလိုက်ကြရအောင်ပါ..."

"ယဉ်ကျေးပျူငှာတဲ့ သူတွေဖြစ်အောင် နေကြပါ... တန်းစီကြပါ... သတိထားကြပါဗျ..."

ဘူတာရုံ ဝန်ထမ်းများနှင့် အင်အားဖြည့်လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းများက အသံချဲ့စက်များကို အသုံးပြုကာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် အာခေါင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြရပြီး သူတို့၏ ကော်လာများမှာလည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနှစ်နေချေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ဒီရေအလား တိုးဝှေ့နေသည့် လူအုပ်ကြီးနှင့် အတိုင်းမသိပြင်းထန်လှသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့က လုံခြုံရေးစည်းကိုပင် ထိုးဖောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဟန်ကျိုးကျည်ဆန်ရထား ဘူတာရုံတစ်ခုလုံးက ဤသမိုင်းဝင် တွေ့ဆုံမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ရှင်းလင်းထားသည့် လမ်းကြောင်းဆီသို့သာ စူးစိုက်နေကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေကာ ဤစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အခိုက်အတန့်ကို အငမ်းမရ စောင့်မျှော်နေကြတော့သည်။

အခန်း ၄၉၆ပြီး၏။