အခန်း ၄၉၇

Vol. 50 Ch. 497

အခန်း (၄၉၇) ကြိုဆိုကြခြင်း

မိနစ်ဆယ်ခန့်အကြာတွင် ငွေဖြူရောင်ရောစပ်ထားသည့် အချိန်ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကြီးတစ်စီးက လမ်းပြယာဉ်အချို့၏ ခြံရံမှုဖြင့် ဟန်ကျိုးကျည်ဆန်ရထားဘူတာရုံ၏ ရှင်းလင်းထားပြီး လုံခြုံရေးအထပ်ထပ် ချထားသည့် အထူးလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသော ထိုဘတ်စ်ကားကြီး ချောမွေ့စွာ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် သတင်းရရှိထား၍ သတ်မှတ်နေရာ၌ စုရုံးကာ ကားရောက်လာမည်ကို အငမ်းမရ စောင့်မျှော်နေကြသည့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ခရီးသည်များနှင့် နိုင်ငံသားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြတော့သည်။

လူတိုင်းက လည်ပင်းများကိုဆန့်ကာ ဖုန်းများကို မြှောက်ထားကြရင်း ပွင့်လာတော့မည့် ကားတံခါးဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ကျန်းယဲ့က ကားပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် လူအုပ်ကြီးကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုနောက် ချက်ချင်းပင် ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် စစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် မထင်မရှား နံပါတ်များ တပ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားများက ချုပ်တည်းမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ရောယှက်နေသည့် မျက်နှာများဖြင့် ကားပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြသည်။

သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

"ကြိုဆိုပါတယ် ရှေ့ဆောင်ကြီးတို့..."

"သူရဲကောင်းကြီးတွေ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြပြီဟေ့..."

"ကြိုဆိုပါတယ်..."

ထိုနေရာရှိ လူအုပ်ကြီးက မီးတောင်ပေါက်ကွဲသည့်အလား ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်ပြီး ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် အောင်ပွဲခံ သြဘာပေးသံများ၊ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အောင်ပွဲခံ သြဘာပေးသံများက ကျည်ဆန်ရထား ဘူတာရုံခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးအလား ရိုက်ခတ်သွားချေသည်။ လူအများအပြားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာကြပြီး သူတို့၏ လက်များကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ သမိုင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထိုပုံရိပ်များကို သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများအား မြင်တွေ့စေရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။

မီးခိုးရောင် ရှစ်ထောင့်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် အရပ်မြင့်မြင့်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ရင်းနှီးနေသည့် ထိုပုံရိပ်ကြီးက ကားပေါ်မှ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းလာချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ လေထုအခြေအနေမှာ ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော အမြင့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားချေသည်။

"JY... JY ကြီးဟေ့..."

"JY ကို မြင်လိုက်ရလား..."

"JY..."

မရေမတွက်နိုင်သော လူများက သူ့နာမည်ကို အာခေါင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြပြီး သူတို့၏ အသံများက ရှိုက်သံများကြောင့် တုန်ယင်နေကာ ထိန်းချုပ်၍မရသော ရိုသေလေးစားမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

လူအုပ်ကြီးက ရှေ့သို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးထွက်လာကြသော်လည်း မျက်လုံးများ နီရဲနေသည့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက လက်ချင်းချိတ်ကာ လူသားတံတိုင်းကြီးအဖြစ် တားဆီးထားလိုက်ကြသည်။

အမြဲတမ်း စည်းကမ်းကြီးပြီး တည်ကြည်နေတတ်သည့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများပင်လျှင် ကျောင်းသင်ခန်းစာ စာအုပ်များ၊ အထိမ်းအမှတ် ခန်းမများနှင့် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်များထဲတွင်သာ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည့် ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ လှိုင်းထန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ဒိုင်းလွှားများ သို့မဟုတ် သတိပေးတိပ်ကြိုးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သူတို့၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူဆုတ်နေပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေချေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် JY ကဲ့သို့သော သမိုင်းဝင် ကျော်ကြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်စေ၊ ရှည်လျားလှသည့် သမိုင်းရေစီးကြောင်းထဲတွင် အမည်မသိဖြစ်နေနိုင်သည့် ကျန်းဒဲဖူကဲ့သို့သော သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်စေ... အားလုံးက လေးစားမှုနှင့် ထိုက်တန်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့၏ အသက်သွေးချွေးများနှင့် ရင်းကာ ရယူပေးခဲ့ရသော ဤငြိမ်းချမ်းသာယာသည့် ခေတ်ကာလမှ ၈၈ နှစ်အကြာရှိ သူတို့၏ မျိုးဆက်များထံမှ အနွေးထွေးဆုံးနှင့် အဖြူစင်ဆုံးသော ကြိုဆိုမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို သူတို့အားလုံး အမှန်တကယ်နှင့် အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

လူအချို့က ရာစုနှစ်တစ်ခုနီးပါး စုပုံနေခဲ့သည့် ခံစားချက်များကို ပေါက်ကွဲထုတ်ပစ်ချင်နေသည့်အလား "JY" ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ရင်း ငိုကြွေးနေကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုပုံရိပ်များ သူ၏အသံကို ကြားစေချင်ရုံသက်သက်ဖြင့် မိမိ၏ ပုံစံကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အသံဝင်သွားသည်အထိ အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

အချိန်ကာလ၏ ကွာဟချက်ကို ကျော်လွန်၍ စီးဆင်းလာသည့် ဤဒီရေအလား ခံစားချက်များက လာရောက်လည်ပတ်သည့် အဘိုးအိုတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့ကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေကာ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့၏ ပေးဆပ်မှုနှင့် ရုန်းကန်မှုများအားလုံးကို မှတ်မိနေကြပြီး ကျေးဇူးတင်နေကြကြောင်း... ဤငြိမ်းချမ်းသာယာသည့် ခေတ်ကာလကြီးက သူတို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြီး ဤခေတ်ကာလရှိ ပြည်သူများက သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ကြသေးကြောင်း...

စစ်သားများက ရှင်းလင်းထားသည့် အထူးလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းလာကြရာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်သြဘာပေးနေကြသည့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်ကြီးက ခြံရံထားလျက်ရှိသည်။

ထိုနားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသည့် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် တစ်သံတည်းထွက်ပေါ်နေသော ရိုသေလေးစားမှုအပြည့်ပါသည့် အကြည့်များက သူတို့ကို နွေးထွေးသည့် ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံထားချေသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့မှာ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ မျက်ရည်များကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားကြရသည်။ လူငယ်အချို့ကမူ ခေါင်းကို ဘေးဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လှည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းနေသော လက်ခုံများဖြင့် မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်ဖယ်လိုက်ကြ၏။

လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရာတွင် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ အစက ရှိနေခဲ့သည့် စိုးရွံ့မှုနှင့် ချုပ်တည်းမှုများက ကြာရှည်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ မျိုးဆက်များထံမှ အပြည့်အဝရရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုများကြောင့် သူတို့ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ခဲ့ရပြီး သူတို့ အသက်ပေးကာကွယ်ရန် သစ္စာဆိုခဲ့သည့် ဤမြေပေါ်မှ ပြည်သူများက သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်စစ်သားများအပေါ် ပြသသည့် နက်ရှိုင်းလှသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကြောင့် ပို၍ပင် စိတ်ထိခိုက်လှုပ်ရှားသွားကြရသည်။

စောင့်ဆိုင်းခန်းမထဲရှိ ခရီးသည်များကလည်း အပြင်ဘက်မှ နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများကို ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။ သူတို့က ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေကြပြီး လည်ပင်းများကိုဆန့်ကာ မှန်နံရံများနှင့် အဝင်ပေါက်အနီးသို့ စုပြုံတိုးဝှေ့ရင်း အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို အသည်းအသန် ကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားနေကြလေသည်။

ကျန်းယဲ့က ဤအထူးအဖွဲ့ကို ဆက်သွယ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဦးဆောင်ခေါ်လာကာ ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသည့် စောင့်ဆိုင်းခန်းမထဲသို့ တရားဝင် ခြေချလိုက်သည်နှင့်...

မည်သူကမျှ စီစဉ်ညွှန်ကြားနေရန် မလိုသလို မည်သည့် သတိပေးမှုမှလည်း မလိုအပ်ခဲ့ချေ။

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သည့် အင်အားတစ်ခုက လူတိုင်း၏ ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များကို ချက်ချင်း မီးညှိပေးလိုက်သည့်အလား နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများနှင့် လက်ခုပ်သံများက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စောင့်ဆိုင်းခန်းမ၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့ ရောက်လာပြီ... သူတို့ ရောက်လာကြပြီဟေ့..."

"ဝါး... နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရောက်လာကြပြီ..."

"ကြိုဆိုပါတယ်... ကြိုဆိုပါတယ်..."

"သူရဲကောင်းတွေ အိမ်ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ..."

အသံများက ဧရာမအသံလှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် စုစည်းသွားကာ သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဒုတိယထပ်ကို ဝန်းရံထားသည့် စင်္ကြံပတ်လည်တွင်လည်း လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့က လက်ရန်းများကို ကိုင်တွယ်ထားကြပြီး တတ်နိုင်သမျှ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းရင်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများက လူအုပ်၏ အရှေ့ဆုံးရှိ ပုံရိပ်အချို့ထံသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြကာ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ အာခေါင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြ၏။

စောင့်ဆိုင်းခန်းမထဲရှိ ခရီးသည်အားလုံးမှာ အသက်အရွယ်၊ ကျား၊ မ မရွေး သို့မဟုတ် သူတို့ မူလက ဘယ်ကိုသွားမည်ဆိုသည်ကိုပါ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ယခုအခါတွင် နေရာတစ်နေရာတည်းသို့သာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသည့် အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ရှစ်ထောင့်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် ရင်းနှီးနေသော ထိုပုံရိပ်ကြီးနှင့် သူ၏ စိမ်းသက်နေသော်လည်း ရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မည်သူကမျှ တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ ရှိနေကြသည်။ ရာစုနှစ်တစ်ခုနီးပါး စုဆောင်းလာခဲ့သည့် ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုများ၊ ထိုဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းလှသည့် ခေတ်ကာလကို အဆုံးအစမရှိ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများနှင့် သူတို့ရှေ့တွင် သမိုင်းကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည့် လူစုအပေါ် အမြင့်မားဆုံးသော လေးစားမှုများ...

ရှုပ်ထွေးလှပြီး ဆူပွက်နေသည့် ခံစားချက်များအားလုံးက ရင်ဘတ်ထဲတွင် အကြမ်းပတမ်း ဝင်တိုက်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည့် စကားလုံးများက ထိုခံစားချက်များ၏ အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေးတစ်ခုကိုပင် ဖော်ပြနိုင်စွမ်း မရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ထို့ကြောင့် ခံစားချက်အားလုံးက အရှင်းလင်းဆုံး၊ အထိရောက်ဆုံးနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အော်ဟစ်ခြင်း...

အစပိုင်းတွင် နာမည်ခေါ်သံများနှင့် ကြိုဆိုသံများ အမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်နေခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ထားသည့်အလား အသံအားလုံးက အလိုအလျောက် စုစည်းသွားကာ ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့် စစ်တပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တစ်သံတည်း ထွက်ပေါ်လာကာ တားဆီးမရနိုင်သည့် အသံလှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"သူရဲကောင်းတွေ အိမ်ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်..."

"သူရဲကောင်းတွေ အိမ်ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်... "

ကြိုဆိုပါတယ်ဟူသော အော်ဟစ်သံများနှင့် သူရဲကောင်းဟူသော စကားလုံးများက အသံသက်သက်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ ခေတ်ကာလ တစ်ခုလုံး၏ လေးစားမှုနှင့် တစ်နိုင်ငံလုံး၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

အသံလှိုင်းများက ချန်ထန်မြစ်၏ ဒီရေလှိုင်းများအလား တဖြည်းဖြည်းမြင့်တက်လာပြီး ကျည်ဆန်ရထားဘူတာရုံ၏ ခေတ်မီသည့် ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်သွားရာ ထိုခိုင်ခံ့လှသည့် ခေါင်မိုးကြီးကိုပင် လုံးဝလှန်ချကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်မည့်အလားပင်။

အဖြူစင်ဆုံးသော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဤသမုဒ္ဒရာကြီးထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနေရသည့် ၁၉၃၇ ခုနှစ်မှ စစ်သားတိုင်းမှာ အလိုလိုခါးမတ်သွားကြပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းကို အထူး တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ လှမ်းလာကြသည်။

သူတို့ သိလိုက်ကြသည်။ သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြပြီ ဆိုတာကိုပင်...

၎င်းက ပထဝီဝင်အရ သေးငယ်သည့် ရွာလေးတစ်ရွာကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနာဂတ်မျိုးဆက်များက ခိုင်မာစွာ မှတ်မိနေကြပြီး ရိုးသားစွာ ပွေ့ဖက်ကြိုဆိုကြမည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အိမ်တော်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အခန်း ၄၉၇ပြီး၏။