အခန်း (၂၉၃၅-၂၉၃၆)
Vol. 294 Ch. 2935-2936
အခန်း (၂၉၃၅) - တခြားကိစ္စတွေကို ငါဂရုမစိုက်ဘူး
ရှောင်ပုယွီသည် သူ၏ဖခင်ကို ဤနေရာတွင် မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာကို အစမှအဆုံး ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။
"နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးလုံး ဟုတ်လားအဲ့ဒီကောင်ရဲ့လက်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးလုံး ရှိနေတာလား"
ဂုဏ်သရေရှိပုံရသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ကာ ရှောင်ပုယွီကို အနားသို့ ခေါ်ပြီး ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။
ရှောင်ပုယွီမှာ ခြေလက်လေးချောင်းလုံး ကျိုးနေသဖြင့် လဲလျောင်းနေရပြီး အခုမှ နိုးလာကာမှ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်ခဏမျှ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ငိုသံပင် တိတ်သွားသည်။
"သခင်ကြီး၊ ဒါဘာလုပ်တာလဲ "
အမျိုးသမီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။
"မင်း မွေးထားတဲ့ သားကောင်းလေးပဲ"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။
"လူက နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိ ဆေးလုံးကို ပေးထားပြီးသား၊ သူက ဘာလို့များ အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ချင်ရတာလဲ အခုတော့ အဲ့ဒီ 'ကျောက်' ဆိုတဲ့ကောင်က နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိ ဆေးလုံး ဆေးလုံးကို ယူသွားပြီ၊ ငါတို့မှာ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လက်လွတ်လိုက်ရပြီ။ ငါ့ရဲ့ အငယ်ကောင်လေးက အခု ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ရှိနေတာ၊ သူ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ မတိုးတက်လာဘူး။ အကယ်၍ နှစ်ပေါင်း ၆၀ သက်တမ်းရှိ ဆေးလုံး ဆေးလုံးသာ ရှိခဲ့ရင် သူပိုပြီး အဆင့်မြင့်လာမှာဖြစ်ပြီး စကားပြောပိုင်ခွင့်လည်း ပိုရလာမှာ။ ဒါဆို ငါတို့ ရှောင်မိသားစုက ပိုပြီး ခိုင်မာသွားမှာပေါ့ စိတ်တိုစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီသားမိုက်ကို တကယ်သတ်ပစ်ရမှာ "
ရှောင်ပုယွီသည် ဖခင်၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကြောက်လန့်သွားကာ အလျင်အမြန်ပင် -
"ဖေဖေ... သူက ဆွေဝေ သိုင်းကျောင်းတော်ကို သွားမယ်လို့ ပြောတယ်၊ သူ့ဆီမှာ အဲ့ဒီဆေးလုံး ထပ်ရှိသေးနိုင်တယ်။ ငါတို့က အဲ့ဒီသတင်းကို ဦးလေးဆီ ပေးပို့လိုက်ရအောင်၊ ဦးလေးကိုပဲ..."
ဟု ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ၊ မင်း ဒီမှာပဲ ဒဏ်ရာကို သေချာကုသ၊ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ငါပဲ စီစဉ်မယ်။"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဖေဖေ... သားရဲ့ အငြိုးကရော..."
ရှောင်ပုယွီက သွားများကို ကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဦးလေးက မင်းအတွက် လက်စားချေပေးလိမ့်မယ်။"
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အေးစက်စက် လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး -
"မင်းရဲ့ဦးလေးက မင်းကို အချစ်ဆုံးပဲ၊ မင်းအခုလို ဖြစ်နေတာကို သိသွားရင် ငါပြောစရာတောင် လိုမှာမဟုတ်ဘူး၊ သူက မင်းအတွက် လက်စားချေပေးလိမ့်မယ်၊ စိတ်ချပါ။"
"ဒါဆို သား စိတ်အေးပါပြီ။"
ရှောင်ပုယွီမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
... ...
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ခဏလောက် နားလို့ရမလား ဒီတောင်လမ်းက တကယ်ကို လျှောက်ရခက်တယ်ဗျာ။"
လွမ်ရှန်းချီ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိတော့ဘဲ နဖူးပေါ်မှ ချွေးစက်များမှာ တစ်စက်ပြီးတစ်စက် ကျဆင်းလာသည်။
ယခုအခါ ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပူပြင်းပြီး သူနှင့် ချင်ဝူဆန်တို့မှာ ထမ်းစင်ကို ပူးတွဲထမ်းနေရသည်၊ ထမ်းစင်နှင့် ဒွမ်ချင်းရှန်း၏ အလေးချိန်၊ တောင်လမ်း၏ အတက်အဆင်းတို့ကြောင့် သူတို့မှာ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲနေကြသည်။
"ခုနကမှ နားထားတာ မဟုတ်ဘူးလား လမ်းဘယ်လောက်တောင် လျှောက်ရသေးလို့လဲ"
ဖန့်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
"မင်းတို့ နားချင်ရင် ယဲ့ထျန်းဂူ၊ မုန့်ထျန်းရှူနဲ့ အကြီးကဲငါးဦးကိုပဲ အစားထိုး ထမ်းခိုင်းမလို့လား"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူနှင့် မုန့်ထျန်းရှူတို့က လွမ်ရှန်းချီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးကဲငါးဦးမှာလည်း လွမ်ရှန်းချီကို မျက်လုံးအစိမ်းသားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
လွမ်ရှန်းချီမှာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ချင်ဝူဆန့်က သွားကိုကြိတ်ပြီး -
"ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ထမ်းပါ့မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လွမ်ရှန်းချီလည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဆက်လျှောက်ရန် အားတင်းလိုက်သည်။
"ရှေ့ကလမ်းက တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ။"
မုန့်ထျန်းရှူမှာ အရိပ်ကောင်းသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူက မသိစိတ်ကပင်
"ဘာများ မှားနေလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
"ကြည့်လေ၊ ငှက်တွေလည်း မအော်ဘူး၊ ပိုးမွှားတွေလည်း မမြည်ဘူး။"
မုန့်ထျန်းရှူက ပြောသည်။
ဖန့်ချန်က ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်လိုက်ပြီး
"ဟုတ်တယ်၊ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်" ဟု ဆိုသည်။
"ငှက်တွေ၊ ပိုးမွှားတွေ ပူနေလို့ ဖြစ်မှာပါ..."
ယဲ့ထျန်းဂူက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်သည်။
"တောင်ပေါ်ဓားပြတွေများ ရှိနေမလား။"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုရယ်သံနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်မှ တရှပ်ရှပ်မြည်သံများ ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် အဝတ်အစား ဆုတ်ဖြဲနေသော လူ ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ ခန့်မှာ နေရာအနှံ့မှ ဝိုင်းလာကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အနည်းငယ်သော သူတို့မှာသာ ဓားများကို ကိုင်ထားကြသည်။ ဓားကိုင်ထားသူများမှာ အားအင်ပိုရှိပုံရပြီး တစ်ဦးက ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ကို လှောင်ပြောင်သလို ကြည့်ကာ -
"ခင်ဗျားတို့မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းတော့ ရှိပုံရတယ်နော် နည်းနည်းလောက် ခွဲပေးပါလား"
ဟု ပြောသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့ ရောက်လာသည်ကိုပင် မသိလိုက်ရပေ။
"သိုင်းစွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးသွားရတာ ဒီလိုခံစားချက်မျိုးပါလား။"
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်စွာ တွေးလိုက်မိပြီး ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားချင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ အမှားမှန် ထွင်းဖောက် မျက်လုံးကို နားလည်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်မှာလည်း အရေးမကြီးတော့ပေ။
"ဖေဖေ"
ရုတ်တရက် လွမ်ရှန်းချီမှာ လူအုပ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုသူမှာ အလွန်ပင် ပိန်လှီနေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လွမ်ရှန်းချီကို ကြည့်ပြီး ကြက်သေသေသွားသည်။
"မင်း ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာလဲ"
နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်မေးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် စကားစပြတ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လွမ်ထိုင်ယွဲ့မှာ ဒွမ်ချင်းရှန်း၊ ယဲ့ထျန်းဂူ၊ မုန့်ထျန်းရှူတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့လိုက်သည်။
ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ လွမ်ထိုင်ယွဲ့ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ -
"ထိုင်ယွဲ့၊ ဒီကောင်က မင်းသားလား မင်းသားက ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ပညာသင်နေတယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ ဒီမှာ လူတွေကို ထမ်းစင်ထမ်းပေးနေတာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
လွမ်ထိုင်ယွဲ့မှာ စကားပြန်ပြောမရအောင် ဖြစ်သွားသည်။
လွမ်ရှန်းချီမှာ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် -
"ဖေဖေ၊ ဒီမှာ တောင်ပေါ်ဓားပြ မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးက ဟင်းလင်းပြင် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီဓားပြတွေ သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ် "
ဟု ပြောသည်။
ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ အရင်က တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
"ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် ဟုတ်လား အဲ့ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာ ရောက်လာမှာလဲ၊ သူတို့က တောင်ပေါ်မှာ နေတဲ့သူတွေလေ။"
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး -
"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့၊ သူတို့ကို လုယက်ကြမယ်"
ဟု အော်လိုက်သည်။
ရှပ်ရှပ်
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ခေါင်းဆောင်မှာ ဝဲယာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ လွမ်ထိုင်ယွဲ့မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အသံမကြားရအောင်ပင် ထွက်ပြေးသွားကြပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဒီနေ့တော့ အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်။"
ခေါင်းဆောင်မှာ လက်ကို ယှက်ကာ တောင်းပန်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
လွမ်ထိုင်ယွဲ့မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အဖွဲ့ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ လွမ်ရှန်းချီ၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ ဒွမ်ချင်းရှန်းကို -
"ဒွမ်အရာရှိ၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်သားကို ထမ်းစင်ထမ်းခိုင်းတာလား"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဖေဖေ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။"
လွမ်ရှန်းချီမှာ စိတ်ပူသွားပြီး အချက်ပြလိုက်သည်။
"ထိုင်ယွဲ့၊ ငါ ပြောတာကို နားထောင်၊ ငါတို့က ချင်းမင် က သူတော်စင်တွေ မဟုတ်လား"
ဟု ဒွမ်ချင်းရှန်းက အေးဆေးပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းသား ဒီကို ရောက်လာကတည်းက ဖန့်ချန်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။ ဒီကိစ္စကို မင်း တာဝန်ယူရမှာပေါ့ "
"ဒီကိစ္စက တကယ်လား"
လွမ်ထိုင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မင်းသား၊ ချင်ဖိုကျား၊ ချင်ဝူဆန်၊ ဖန့်ချန်တို့လေ။"
ဒွမ်ချင်းရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် တခြားသက်သေမရှိဘူးပေါ့။"
လွမ်ထိုင်ယွဲ့က မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် မယုံဘူး၊ ခင်ဗျားတို့က လူတွေကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတာပဲ။"
ထို့နောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ -
"မင်းလည်း ငါ့သားကို ဒီကိစ္စနဲ့ အရှက်မခွဲနဲ့၊ မဟုတ်ရင်..."
"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ မင်း တောင်ပေါ်ဓားပြတောင် ဖြစ်နေပြီလေ၊ ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေကို မသိဘူးလား "
စီကုကျိက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး -
"မင်းလည်း ဒီမှာ စကားများမနေနဲ့၊ ငါတို့နဲ့ မတွေ့ရင် မင်း ဒီမှာ ဓားပြလုပ်နေရဦးမှာပဲ။ မင်းက သူတော်စင်ပါဆို၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အခြေအနေ ဆိုးဝါးနေရတာလဲ သာမန် အမှားမှန် စစ်မြေပြင် တစ်ခုကပဲ မင်းကို ဒီလိုမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တာလား"
ဒွမ်ချင်းရှန်း၊ ယဲ့ထျန်းဂူ၊ လွမ်ထိုင်ယွဲ့တို့က စီကုကျိကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"တခြားကိစ္စတွေကို ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့သားကို ဒီလိုအလုပ်မျိုး မခိုင်းရဘူး "
လွမ်ထိုင်ယွဲ့က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် လူအုပ်စုမှာ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာသည်။ လွမ်ထိုင်ယွဲ့နှင့် လွမ်ရှန်းချီတို့မှာ ထမ်းစင်ကို ပူးတွဲထမ်းကြသည်။ ချင်ဝူဆန့်မှာလည်း ငှက်ပျောဖက်ကို ယူပြီး လူတွေကို လေခတ်ပေးရသည်။
လမ်းခရီးမှာ အတော်အတန် ချောမွေ့သွားသည်။
တစ်ဝက်လောက် ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဆွေဝေ့သိုင်းကျောင်းတော်၏ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုနေရာမှ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် တောင်တန်းများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အဆောက်အဦးများကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ တောင်ခြေတွင်လည်း ဝါးတဲများစွာကို ကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ထားကြသည်။
လူအချို့မှာ ပေါင်ရာဂဏန်းရှိသော ကျောက်တုံးကြီးများကို ပွေ့ဖက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်နေကြသည်။ တချို့မှာ ထမင်းချက်နေကြပြီး၊ တချို့မှာ စကားပြောနေကြကာ၊ အချို့မှာ အငြင်းပွားနေကြသည်။
"ဝမ်ချုံစန်း ၊ မင်းက တကယ်ကို သေချာပေါက် လုပ်နေတာပဲ၊ ငါ့ကိစ္စကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ဖျက်ဆီးလိုက်တာလဲ ဖယ်စမ်း၊ ဖန့်ကောင်မလေးကို သူ ငါ့ကို သဘောကျလား မကျလား ဆိုတာကို ငါကိုယ်တိုင် သွားမေးမယ် "
အခန်း (၂၉၃၆) - လူအသက်သေဆုံးမှု ဖြစ်ပွားသွားပြီ
ဝမ်ချုံစန်းသည် ယခုအချိန်တွင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် နှင့် ရှဲ့အာမန်တို့၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ လူတစ်စုနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေသည်။
ဤလူစုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်း၍ ကြမ်းတမ်းကြသည်။ တစ်ယောက်စီ၏ လက်ဖဝါးများမှာလည်း ကြမ်းတမ်းသော အလုပ်လုပ်ခြင်းကြောင့် အသားမာတက်နေကြသည်။
ဦးဆောင်နေသူ၏ အရပ်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားပြီး နှစ်မီတာနီးပါး ရှိကာ ဝမ်ချုံစန်းထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးမားနေသည်။
"ထျန် ကျားသစ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ကျားသစ်ဂိုဏ်းက ဆွေဝေ့ တောင်ခြေမှာ အာဏာပြပြီး ဗိုလ်ကျနေတာ ကြာပြီနော်။ ဒါပေမဲ့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို တကယ်ပဲ မျက်စိထဲ ထည့်မထားတာလား "
ဝမ်ချုံစန်းက လက်ထဲတွင် ပါးလွှာရှည်လျားသော သစ်သားတုတ်ကို ကိုင်ထားရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောသည်။
"ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူဖို့ ကြိုးစားနေရဲတာ တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
အနီးနားတွင် လူအများအပြားက ထိုနေရာကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြပေ။ ကျားသစ်ဂိုဏ်းဝင်များကို ကြည့်သည့် သူတို့၏ အကြည့်များတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
ထျန် ကျားသစ်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး ဝမ်ချုံစန်းလက်ထဲက သစ်သားတုတ်ကို မသိမသာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
"ဘာကို အတင်းအဓမ္မ လုယူရမှာလဲ ငါက ဖန့်ကောင်မလေးကို သဘောကျလို့ သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာပဲ။ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ ဒီနေရာမှာ အဖတ်ဖတ်ကနေ အနှောင့်အယှက် ပေးနေရတာလဲ"
"ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမယူမယ့်ကိစ္စကို လာတားနေရတာလဲ"
"ထျန်အစ်ကိုကြီးက တောင်ပေါ်တောင်အောက်ကို အကြိမ်ပေါင်း ၉၀ ကျော် သွားလာခဲ့ပြီးပြီ၊ မကြာခင်မှာပဲ ပထမအဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်တော့မှာ။ အဲ့ဒီကျရင် သူက ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာမှာ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဖန့်ကောင်မလေးက သူ့ကိုတောင် မမီတော့ဘူး"
ထျန် ကျားသစ်၏ လက်ပါးစေများက အသံအမျိုးမျိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ထျန် ကျားသစ်ကလည်း ယခုအခါတွင် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေပြီး ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကို မယောင်မလည် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ -
"ဖန့်ကောင်မလေး၊ ကြည့်လေ၊ မင်း ဒီကိုရောက်တာ ကြာပြီ၊ ငါကလည်း နေ့တိုင်း စားစရာ၊ သုံးစရာတွေ ပို့ပေးနေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ စိတ်စေတနာကို မင်း မသိဘူးလား ဝမ်ချုံစန်းကို ဖယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့်သွားပြီး စိတ်ထဲရှိတာတွေကို ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ကြမလား ဘယ်လိုလဲ "
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က ထျန် ကျားသစ်ကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီးမှ ရှဲ့အာမန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ -
"အာမန်အစ်မ၊ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ လူသတ်လို့ တကယ်ပဲ မရဘူးလား "
"ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်၊ အခြေအနေကို အရင်စောင့်ကြည့်ဦး။"
ရှဲ့အာမန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောသံကို ထျန် ကျားသစ်အား လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားပေ။ သူက ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
"ဖန့်ကောင်မလေး၊ မင်း ငါ့ကို ဒီစကားတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်မနေနဲ့။ မင်းရဲ့ နုနယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ ပထမအဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့နောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့လိုက်၊ ငါ သိုင်းပညာတွေ တတ်လာတဲ့အခါ မင်းကို ပြန်သင်ပေးမယ်။"
"ထျန် ကျားသစ်၊ မင်း ဒီနေရာမှာ စကားများမနေနဲ့တော့။"
ဝမ်ချုံစန်းက အေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်
"မင်းတို့ရဲ့ ဒီလူမိုက်အုပ်စုနဲ့ ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လို့ မရဘူး။ မင်းတို့ အခုချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားမလား။"
ထျန် ကျားသစ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ဝမ်ကောင်၊ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ အာခံနေတာလား"
"ဟုတ်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ အရင်က ခံခဲ့ရတဲ့ ဒဏ်ကို မမှတ်သေးဘူးလား"
ဝမ်ချုံစန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ထျန် ကျားသစ်က သူ၏ လက်ထဲက သစ်သားတုတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ကောင်းပြီ၊ စောင့်ကြည့်နေကြတာပေါ့"
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားဟန် ပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်လှည့်တည်းတွင်ပင် ထျန် ကျားသစ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်မှုများ တောက်လောင်လာပြီး လက်ပါးစေများကို မျက်စိမှိတ် အချက်ပြလိုက်သည်။
အမိန့်ရသည်နှင့် ထွားကျိုင်းသော လူတစ်စုမှာ ရုတ်တရက် ဝမ်ချုံစန်းထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဝမ်ချုံစန်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာလေး လှည့်လိုက်သည်။ လက်ထဲက သစ်သားတုတ်မှာ အနီးရှိ လူမိုက်အချို့၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့် ထိုးဖောက်လိုက်သဖြင့် သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ရှဲ့အာမန်တို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် လက်ထဲတွင် ကိုယ်စီကိုင်ထားသည့် သစ်သားတုတ်များကို ထုတ်ကာ ဝမ်ချုံစန်းနှင့်အတူ ထိုကျားသစ်ဂိုဏ်းသားများကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။
အဝေးတွင် ရှိနေသည့် ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းစွာ တွေးတောမိကာ ဖန့်ချန်ကို မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ ကရုဏာတောင်က သူတော်စင်တွေက ဘာဖြစ်တာလဲစွမ်းအားတွေ မရှိတော့တာတောင် ဒီလောက်တောင် လက်စွမ်းပြနိုင်နေတာလား "
အကြီးကဲငါးဦးမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အလွန်ပင် မနာလို ဖြစ်နေကြသည်။
"နည်းနည်းပါးပါးလေးပါ၊ ပြောပလောက်အောင် မဟုတ်ပါဘူး။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောပြောဆိုသည်။
သူတော်စင်အဆင့်ရှိသူများအတွက် ဤကဲ့သို့သော သာမန်တိုက်ကွက်များကို မည်သူကများ လေ့ကျင့်နေတော့မည်နည်း။ သို့သော် ဝမ်ချုံစန်း၊ ရှဲ့အာမန်၊ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့မှာမူ တစ်လှမ်းချင်းစီ အားထုတ်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ယခု စွမ်းအား မရှိတော့သည့်တိုင် လက်နက်မဲ့ လူတစ်စုကို အနိုင်ယူခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အလွန်လွယ်ကူနေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သုံးဦးမှာ လူမိုက်ခုနစ်၊ ရှစ်ဦးခန့်ကို လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
"သူတို့က အားနည်းတယ်၊ သူတို့လက်ထဲက တုတ်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် သူတို့ ဒီလောက်ကြမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး "
ထျန် ကျားသစ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအခါ လူမိုက်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရင်ခွင်ထဲမှ တိုတောင်းသော ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ဝမ်ချုံစန်းကို ခုတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ချုံစန်း၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည့်အတွက် လက်ထဲက သစ်သားတုတ်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရာ တုတ်တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပြတ်တောက်သွားသည်။ ကျန်သည့် လူမိုက်များမှာလည်း လက်နက်များကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။
ထိုအခါတွင်တော့ သုံးဦးစလုံးမှာ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်သွားပုံ ပေါ်လာသည်။
"ကျားသစ်ဂိုဏ်းက ဓားတွေကိုတောင် ဝှက်ထားသေးတာလား၊ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်က ဒီကိစ္စကို ဝင်စွက်ဖက်မှာကို မကြောက်ကြဘူးလား "
"ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့် မဟုတ်ကြတော့ သူတို့ ဘာကိစ္စ ဂရုစိုက်မှာလဲ ပုံမှန်ဆိုလည်း ဟန်ပြလေးပဲ သတိပေးနေကြတာ။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီ ထျန် ကျားသစ်ဆိုတဲ့ကောင်က ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်က တပည့်တချို့နဲ့တောင် ရင်းနှီးနေပုံရတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရဲပါ့မလား"
အနီးနားတွင် ကြည့်ရှုနေသူများမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။ ကျောက်တုံးများ သယ်နေသူများပင် ရပ်တန့်ကာ ဤနေရာကို လှည့်ကြည့်နေကြသည်။
"အစ်ကို၊ တောင်ခြေက ဒီလိုရှုပ်ထွေးတဲ့ အခြေအနေတွေကို ငါတို့ ဂရုမစိုက်ရဘူးလား "
တောင်စောင်းတွင် လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲ ရပ်နေသည်။ အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသားက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"ဂရုစိုက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ သူတို့က ငါတို့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့်မှ မဟုတ်တာ။ ငါတို့အလုပ်ကိုပဲ ငါတို့ လုပ်ကြရအောင်။ ဒီကိစ္စတွေက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး။"
သူက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆက်ပြောသည်
"ထျန် ကျားသစ်ကို ကြည့်လိုက်၊ သူက သိုင်းစွမ်းအား မရှိပေမဲ့ ခွန်အားတော့ ရှိတယ်။ သူ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို ဝင်နိုင်ဖို့က သေချာသလောက်ပဲ။ အဲ့ဒီသုံးယောက်ကတော့ လက်ဝှေ့ အနည်းငယ် တတ်ပုံရပေမဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာ ကြာပြီ၊ တောင်တံခါးကို ဘယ်နှစ်ခါများ ဝင်ထွက်နိုင်လို့လဲ သူတို့မှာ ခွန်အား မရှိဘူးဆိုရင် ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို ဘယ်တော့မှ ဝင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ တကယ်တမ်း ဝင်စွက်ဖက်မယ်ဆိုရင်လည်း ထျန် ကျားသစ်ဘက်ကပဲ ရပ်တည်ရလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါတို့ရဲ့ တပည့်ညီအစ်ကို ဖြစ်လာနိုင်လို့လေ။"
အမျိုးသမီးက နားမလည်သလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားဆက်မပြောတော့ပေ။
... ...
ဝမ်ချုံစန်းတို့သုံးဦးမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်။ အဓိကအားဖြင့် အခြားဘက်တွင် လက်နက်ကိုင်ထား၍ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူတို့လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်း ရှိနေပါက ဤလူမိုက်များကို ချက်ချင်း အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်။
ထျန် ကျားသစ်က ဝမ်ချုံစန်းတို့၏ ဒုက္ခရောက်နေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
"ဝမ်ချုံစန်း၊ အရင်က မင်းကို အထင်ကြီးလို့ လွှတ်ပေးခဲ့တာကို မင်းက ငါ့ကို အထပ်ထပ် အာခံနေတာပေါ့ ခဏနေရင် မင်းရဲ့ လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေကို ချိုးဖျက်ပြီး မင်းရဲ့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် လမ်းကြောင်းကိုပါ ပိတ်ပစ်လိုက်မယ် "
"နောက်မဆုတ်နဲ့တော့၊ သူတို့ကို အကုန်သတ်လိုက်"
ရှဲ့အာမန်က ရုတ်တရက် အော်ပြောသည်။
ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့မှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သုံးဦးစလုံး၏ နောက်ထပ် တိုက်ကွက်များမှာ အသက်ကို ရည်ရွယ်သည့် တိုက်ကွက်များ ဖြစ်လာသည်။ တိုက်ခိုက်ပုံမှာလည်း အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အပြန်အလှန် ဒဏ်ရာရစေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်သည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် လူမိုက်နှစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို လိမ်ချိုးလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားကြသည်။ ရှဲ့အာမန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော လူမိုက်များမှာ လူအသက်သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်သွားကာ ထျန် ကျားသစ်၏ ဘေးသို့ အလိုအလျောက် ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။
ထျန် ကျားသစ်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်၊ ဝမ်ချုံစန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်နှင့် မယုံနိုင်စရာ မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ပြီး -
"မင်းတို့... မင်းတို့ တကယ်ပဲ လူသတ်ရဲတယ်ပေါ့"
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူသည် နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာရင်း -
"လူသတ်လိုက်ပြီ လူသတ်လိုက်ပြီ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်က အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတို့ရေ... ဒီမှာ လူသတ်နေကြပြီ"
ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။