အခန်း (၂၉၃၉-၂၉၄၀)
Vol. 294 Ch. 2939-2940
အခန်း (၂၉၃၉) - နှစ်လုံးဆို နှစ်လုံး၊ ပိုပေးလို့ မရတော့ဘူး
"ဆရာ၊ ကျောက် ညီငယ်။"
လီဝင်ချင်းသည် ရောက်ရှိလာသူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ထွက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး စကားအချို့ ပြောလိုက်သည်။
အဘိုးအိုမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရသေးခင်မှာပင် သူ၏ဘေးတွင် ပါလာသည့် လူငယ်သိုင်းသမားမှာ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ဖန့်ချန်ကို ဦးတည်ကာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။
လီဝင်ချင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး -
"ကျောက်ညီငယ်၊ မင်း ဘာလုပ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အဘိုးအို၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
လူငယ်သိုင်းသမား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအား များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးကြောင်းပမာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုသို့သော အမြန်နှုန်းမှာ ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့အဖွဲ့၏ အမြင်တွင် မူလက ဘာမျှမဟုတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု သူတို့သည် သာမန်လူသားများ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ ထိုလူငယ်၏ ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ်မျှသာ အကဲခတ်မိလိုက်သည်။
"ဒီကောင်က လီဝင်ချင်း ပြောတဲ့ လေးနှစ်အတွင်း ဟင်းလင်းပြင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားတဲ့ အဲ့ဒီညီငယ်လား "
ဖန့်ချန်သည် ထိုလူငယ်၏ နှေးကွေးလွန်းလှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဖန့်ချန်မှာ လက်ပြန်ကို ဖြန့်ပြီး ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။
'ဖြန်းးး'
လူငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တစ်နေရာသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ကျောက်နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ 'ဒုန်း' ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကျိုးနင်ယန့်တို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။ ဝေ့ဖုန်းမှာလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး သူ ပြစ်မှားမိသူမှာ မည်မျှအဆင့်အတန်းမြင့်မားသူ ဖြစ်ကြောင်း အခုမှပင် သိလိုက်ရသည်။
"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး..."
လီဝင်ချင်းမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။ သူ့ညီငယ်၏ လက်စွမ်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ယခုမူ တစ်ဖက်လူက တစ်ချက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားမှာ သူ့ဆရာနှင့်ပင် တန်းတူ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။
"ဒါဆိုရင်... သူက ဘုရင်အဆင့်..."
လူငယ်မှာ ထရပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မူးဝေနေသဖြင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ မရပ်တည်နိုင်သေးပေ။
အဘိုးအိုက ထိုလူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ဖန့်ချန်ဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ကာ တဟားဟား ရယ်မောသည်။
"လူကြီးမင်း လက်စွမ်းကောင်းပါပေတယ်။ ကျုပ်က ဟောက်ယမ်တောင်ရဲ့ အရှင်သခင်ပါ၊ လောကမှာတော့ ဟောက်ယမ်ဘုရင်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ လက်ရှိ သိုင်းလောကမှာ အရည်အချင်းရှိသူတွေ ပေါများနေတာကို အခုမှပဲ သိတော့တယ်၊ ခင်ဗျားလို ငယ်ရွယ်တဲ့ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကို တွေ့ရတာ အရှက်ရစရာပါပဲ။"
"သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘုရင်အဆင့် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."
ချင်ဝူဆန့် နှင့် လွမ်းရွှမ်ချီတို့မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြပြီး အတွေးများမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ချင်ဖိုကျား ပြောသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း အင်အားအဆင့် သို့ပင် မနည်းရောက်ခဲ့ရသည်။ ဟင်းလင်းပြင်အဆင့်ကို မပြောနှင့်၊ ယခုမူ တစ်ဖက်လူမှာ ရောက်ရောက်ချင်း ဘုရင်အဆင့် ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။
"ဘုရင်အဆင့်တဲ့လား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘုရင်အဆင့် ဖြစ်ရတာလဲ..."
လီဝင်ချင်းမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကြီးတွင် တောင် (၃၆) ခု ရှိသော်လည်း ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူမှာ (၄၀) ကျော်သာ ရှိသည်။ ထို (၄၀) ကျော်သော ပုဂ္ဂိုလ်များကြောင့်သာ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ သိုင်းကျောင်းတော်ကြီး လေးခု၏ နေရာကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကသားအားလုံးမှာလည်း သူတို့ကို ရိုသေကြရသည်။ ဤအဆင့်ဆိုသည်မှာ စစ်မြေပြင်တွင် လူတစ်သောင်းကို အနိုင်ယူနိုင်သည့် အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဟောက်ယမ်ဘုရင် အားနာစရာပါ၊ လီအစ်ကို ခုနက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြပြီးပြီ ထင်တယ်။ ဟောက်ယမ်ဘုရင် ဘယ်လို သဘောရသလဲ။"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
"ထိုင်ပါဦး၊ ဒီကိစ္စကို အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"
ဟောက်ယမ်ဘုရင်က ထိုင်ရန် အချက်ပြသည်။ လူတိုင်း ထိုင်လိုက်ကြပြီး လက်ဖက်ရည်များ ဆက်သကြသည်။ ဖန့်ချန်၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် လူငယ်သိုင်းသမားမှာလည်း ဟောက်ယမ်ဘုရင်၏ နောက်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို အခွင့်ရတိုင်း ခိုးကြည့်နေသည်။
"လီဝင်ချင်း ပြောတာအရ ဖန့်ညီအစ်ကိုက စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံး တစ်လုံးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အယောက်တစ်ရာစာ ခွဲတမ်း လိုချင်တယ်၊ အဲ့ဒီလူတစ်ရာထဲမှာ ဖန့်ညီအစ်ကိုလည်း ပါမယ်၊ အားလုံးက ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို ဝင်ခွင့်ရမယ်၊ ဟုတ်လား။"
ဟောက်ယမ်ဘုရင်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
"မှန်ပါတယ်။"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းအသာညိတ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဖန့်ညီအစ်ကိုရဲ့ နောက်ကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး။ ဒီလောကမှာ စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးကို အဲ့ဒီလောက် အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်တာဆိုရင် ချင်ထျန်း ဓားပြ များ ဖြစ်နေမလားလို့ စိတ်ပူမိတယ်လေ။"
ဟောက်ယမ်ဘုရင်၏ စကားကြောင့် လေထုမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ ချင်ထျန်း ဓားပြ ဆိုသည့် စကားကြောင့် လီဝင်ချင်းမှာလည်း တင်းမာသွားသည်။ ဟောက်ယမ်ဘုရင့်နောက်မှ လူငယ်မှာလည်း ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
"နှစ်လုံးပေးမယ်၊ ဒီထက်တော့ ပိုပေးလို့ မရတော့ဘူး။"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။
ဟောက်ယမ်ဘုရင်မှာ စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"သဘောတူတယ်။ ခင်ဗျားက ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမှုနဲ့ပဲ ဝင်ပါ။ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်ဆီ ပေးလိုက်မယ်၊ နောက်တစ်လုံးကိုတော့ ကျွန်တော် သုံးမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ကြောင်းအတွက် ကျွန်တော် အာမခံပေးမယ်။ ဒါ့အပြင် ကျောင်းတော်မှာ မရှိသေးတဲ့ တောင်တစ်လုံးကို ခင်ဗျားကို ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တောင် (၃၆) ခုထဲမှာ မပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ရာထူးကလည်း တောင်ပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘဲ အကြီးကဲတစ်ယောက်လောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"
"သဘောတူတယ်။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ဟောက်ယမ်ဘုရင်ကို ပေးလိုက်သည်။ ဟောက်ယမ်ဘုရင်မှာ ဆေးလုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ ပိုမို ရင်းနှီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ဖန့်ညီအစ်ကို၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ တောင်တစ်လုံး ရွေးဖို့ လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ တောင် (၃၆) ခုလို့ ပြောပေမဲ့ တကယ်တမ်းက တောင်တန်းတွေ အများကြီးပါပဲ၊ တောင်ပေါင်း (၁၀၀) ကျော် ရှိတယ်။ ဖန့်ညီအစ်ကိုလို သိုင်းပညာကို မြတ်နိုးတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ။ နောင်အခါ ဖန့်ညီအစ်ကိုနဲ့ သူတို့ ခင်မင်သွားရင် အပြန်အလှန် ပညာဖလှယ်နိုင်တာပေါ့။"
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ဖန့်ချန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သိုင်းကျောင်းတော်အတွင်း သင့်တော်မည့် တောင်တစ်လုံးကို ရှာဖွေပေးသည်။ ဖန့်ချန်က တောင် (၃၆) ခုနှင့် အဝေးဆုံး တောင်တစ်လုံးကို ရွေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အဆောက်အအုံများ ရှိသော်လည်း လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ရုံဖြင့် နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဟောက်ယမ်ဘုရင်မှာ ဖန့်ချန်နှင့် ခဏတာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုပြီးနောက် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်နှင့် အခြားတောင်ပိုင်ရှင်များကို မိတ်ဆက်ပေးမည်ဟု မှာကြားကာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းက ဟောက်ယမ်ဘုရင်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။
"ကောင်လေး၊ သူ ဒီလောက်တောင် လွယ်လွယ်နဲ့ သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"
"မသိဘူးလေ၊ စမ်းကြည့်လိုက်တာ။ စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးက သူတို့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပုံရတယ်။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောသည်။
မုန့်ထျန်းရှုက ပြုံး၍ -
"ဒွမ်အကြီးကဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးနဲ့ ခင်ဗျားကို တစ်ခုခု ခိုင်းရင်ရော..."
"သဘောပေါက်ပြီ။"
ဒွမ်ချင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးကြောင့်သာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ ဒုက္ခမခံရဘဲ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်သွားပြီ။"
အကြီးကဲငါးဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
ဖန့်ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် -
"ဒုက္ခမခံရရင်တော့ မရဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ ဒီနေရာမှာ အမှားမှန် ထွင်းဖောက် မျက်လုံး ရဲ့ အငွေ့သက်ကို ခံစားနိုင်ရဲ့လား။"
ဟု မေးသည်။
"အဲ..."
လူတိုင်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့မှာ တကယ်ကို မခံစားနိုင်ကြပေ။
"သာမန် စွမ်းအားတွေ မရှိတော့ရင် ဒီမျက်လုံးရဲ့ အငွေ့သက် ခံစားဖို့တောင် ခက်ခဲတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ချင်ဖိုကျား တို့က ဒီမှာ အသေအချာ လေ့ကျင့်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အရည်အချင်းက မကောင်းဘူး၊ စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံးကလည်း ကျွန်တော်တို့အတွက် သိပ်မသုံးဝင်ဘူး။ ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပေမဲ့ ဒီမျက်လုံးကို နားလည်သဘောပေါက်တဲ့သူ အရမ်းနည်းတာ။"
ဖန့်ချန်က ဆက်ပြောသည်။
"ခင်ဗျားတို့သာ ဒီမျက်လုံးကို နားလည်သဘောပေါက်ချင်ရင်တော့ အင်အားအဆင့်ကနေ ဟင်းလင်းပြင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းအောင် ကြိုးစားမှပဲ ဒီမျက်လုံးရဲ့ အငွေ့သက် အနည်းငယ် ခံစားနိုင်မှာ။"
"ကျွန်တော်တို့ အခု ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်နေပြီ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သိုင်းကျောင်းတော်က သိုင်းပညာစာအုပ်တွေ သွားယူပြီး လေ့ကျင့်ကြမယ်။"
"နံပါတ်ကိုး အခု မင်း ဒီမျက်လုံးကို ခံစားနိုင်လား။"
ရှဲ့အာမန်က ရုတ်တရက် မေးသည်။
"ခံစားနိုင်ပါတယ်။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။
ချင်ဝူဆန့် ၊ လွမ်းရွှမ်ချီတို့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မကောင်းတော့ပေ။ ဤတစ်ကြိမ်မှာလည်း တစ်ဖက်လူက သူတို့ထက် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့ရောက်နေပြန်ပြီ။
လူများကို နေရာချထားပေးပြီးနောက် ဖန့်ချန်မှာ တစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်သော အခန်းတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ထိုမျက်လုံး၏ နိမိတ်ကို စတင် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားသည်။
"ဒီ အငွေ့သက်က နည်းနည်းပါးပါးလေးပဲ၊ တက်ကြွမှုလည်း မရှိဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ ဆိုင်မလား။"
"စွမ်းအားကို ပိုတက်အောင် လုပ်မှပဲ ပိုမြန်မြန် နားလည်နိုင်မလား။"
ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲရှိ အကြံအစည်များကို ဖယ်ထုတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လီဝင်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။
"ဖန့် အကြီးကဲ၊ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်၊ ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်နဲ့ တခြားတောင်ပိုင်ရှင်တွေကို သွားတွေ့ဖို့လေ။"
လီဝင်ချင်းက အလွန်ပင် ရိုသေစွာဖြင့် ပြောသည်။
အခန်း (၂၉၄၀) - လူ့ဘဝမှာ ဘယ်နေရာမှာမဆို ဆုံတွေ့နိုင်တယ်
"ချင်ဝူကျိုး၊ မင်း စကားကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် ပြောနေတာ၊ တကယ်တမ်း မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။"
ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်၊ အဓိကတောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်သည်။
အသက်အရွယ် အသင့်အတင့်ရှိသော သိုင်းသမားတစ်ဦးမှာ တံမြက်စည်းကို ကိုင်ထားပြီး လှေကားထစ်များကို တိုက်ချွတ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာပိုင်ရှင် ချင်ဝူကျိုး ရပ်နေသည်။
သိုသိုသိပ်သိပ် ရှိလှသည့် ထိုသိုင်းသမားမှာ စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး -
"မင်းက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာလို့ တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားပြီးသားမဟုတ်လား၊ အခု ဘာလို့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို ပြန်ပြေးလာရတာလဲ။"
"လီမိသားစု အိမ်ခြံထဲမှာပဲ နေနေလိုက်လေ၊ အချိန်တန်တဲ့အခါ ငါတို့ အတူတူ ထွက်သွားကြမှာပေါ့။"
ချင်ဝူကျိုးက သွားများကို တင်းတင်းစေ့ကာ -
"ကိစ္စကြီးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ" ဟု ဆိုသည်။
သိုင်းသမားမှာ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး
"ဘာကိစ္စလဲ။" ဟု မေးသည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာ၏ အစအဆုံးကို ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ လီမိသားစု အိမ်ခြံရှိ ရှီမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်များအားလုံး သေဆုံးသွားကြောင်း၊ ချင်ဖိုကျားပင် သေဆုံးသွားကြောင်းနှင့် ဖန့်ချန်က မဟာအိပ်မက် အသီး များကို အကုန်လုယူသွားကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုသိုင်းသမားမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။
"ငါတို့ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ မဟာအိပ်မက် အသီးလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ကြမလဲ။"
ဟု ချင်ဝူကျိုးက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထား။ ငါတို့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ လူတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်၊ ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့လည်း ရင်းနှီးတယ်။ ငါဆိုရင် ဟောက်ယမ်တောင်က လီဝင်ချင်း လီအစ်ကိုနဲ့ ရင်းနှီးတယ်။"
ထိုသိုင်းသမားမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်ပြီး -
"လီအစ်ကိုက ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေထဲမှာ ထိပ်တန်းပဲ၊ ဖန့် ဆိုတဲ့ကောင်က သူ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကိုသာ အကူအညီတောင်းပြီး ရှင်းခိုင်းလိုက်ရင် ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ မဟာအိပ်မက် အသီးရှိတယ်ဆိုတာကို ဘယ်လို ဖုံးကွယ်မလဲဆိုတာက ပြဿနာပဲ။"
"ဒါ့အပြင် ဒီကိစ္စမှာ ငါတို့ အဆင်မပြေခဲ့ရင်တောင် ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ မခက်ဘူး။ ယွီလွမ်၊ ကျင်းရှိ၊ လျင်ဇီ သိုင်းကျောင်းတော်တွေမှာလည်း ငါတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီမှာလည်း မဟာအိပ်မက် အသီးတွေ စုဆောင်းထားတာ ရှိသေးတော့ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ လုံလောက်တယ်"
ဟု ဆိုသည်။
"ကော်အရှင် ၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး လုပ်ရတော့မယ်၊ ဖန့်ချန်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ သူလည်း ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို ဝင်ဖို့ ကြံစည်နေပုံပဲ၊ သူသာ ဒီရောက်လာရင် ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပုန်းနေကြမလဲ။ သေချာပေါက် သူက ခင်ဗျားတို့ကို ရှင်းပစ်မှာပဲ၊ ခင်ဗျားနဲ့ သူကြားထဲမှာ... အရင်ကလည်း ရန်ငြိုးတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်မဟုတ်လား။"
ချင်ဝူကျိုးက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
ကော်ယန်လီ က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို သူ ဖျက်ဆီးခွင့် ငါပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါအခု ဟင်းလင်းပြင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။ ဒီခြေလှမ်းကိုသာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် ကော်ထျန်းယီ ဘိုးဘေးပြီးရင် အမှားမှန် ထွင်းဖောက် မျက်လုံး ကို နားလည်နိုင်မယ့် ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒုတိယမြောက် သူတော်စင် ဖြစ်လာမှာ။ ဘိုးဘေးက ဒီကို လွှတ်လိုက်တာ ငါ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားလို့ပဲ၊ သူ့ကို ငါ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးခွင့် မပေးဘူး"
ဟု ပြောသည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ။"
ချင်ဝူကျိုးက ကော်ယန်လီ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သိုင်းကျောင်းတော်မှ တပည့်အချို့ ဖြတ်သွားကြသည်။ ချင်ဝူကျိုးနှင့် ကော်ယန်လီတို့မှာလည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
"ချင်ဝူကျိုး အကြီးကဲ ဘာလို့ ဒီကို ပြန်ရောက်လာတာလဲ၊ ထိုင်ယဲ့မြို့မှာ အနားယူတော့မယ်လို့ ပြောသံကြားပါရဲ့ "
ထိုတပည့်များမှာလည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ချင်ဝူကျိုးကို စပ်စုစွာ ကြည့်ကြသည်။ ကျောင်းတော်၏ စည်းကမ်းမှာ တင်းကျပ်သည်။ ချင်ဝူကျိုးမှာ ကျောင်းတော်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အင်အားအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ မျိုးဆက်မှာ ဟောက်ယမ်ဘုရင်နှင့် အဆင့်တူသော်လည်း ကျောင်းတော်တွင်မူ မျိုးဆက်အငယ်ဆုံး အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရသည်။
ချင်ဝူကျိုးက အားနာစွာဖြင့် -
"ငါ ကော်ညီလေးကို လွမ်းလို့ လာတွေ့တာပါ။" ဟု ပြောသည်။
"ချင် အကြီးကဲ၊ ကော်ညီလေးကို ကြည့်ရတာ မကြာခင် ဟင်းလင်းပြင်အဆင့်ကို ရောက်တော့မယ့်ပုံပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ တပည့်ငယ်တွေမှာတော့ အားကျရတာ အမောပဲ။"
"မပြောပါနဲ့ဗျာ၊ ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် ဆိုတာက ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမလဲ မပြောတတ်သေးဘူး။"
ကော်ယန်လီက ပြုံး၍ ပြောသည်။
အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောပြီးနောက် တပည့်တစ်ဦးက မနေ့က ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။
"အကြီးကဲတို့ ကြားပြီးပြီလား၊ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတော်မှာ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ထပ်တိုးလာတော့မယ်တဲ့။ မနေ့က ချွန်းယမ်တောင်ကို ရောက်လာတာ။"
"ဘာ" ကော်ယန်လီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ချင်ဝူကျိုးက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် -
"ဘုရင်အဆင့် ဘယ်သူက အဆင့်တက်သွားလို့လဲ။" ဟု မေးသည်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးကဲတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို တွေ့ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က ဆရာဘိုးဘေး လို့ ခေါ်ရမှာ။"
တပည့်တစ်ဦးက ပြုံး၍ -
"ပြင်ပကနေ ရောက်လာတာတဲ့၊ ဟောက်ယမ်တောင်ရဲ့ ဟောက်ယမ် ဆရာဘိုးဘေးက မိတ်ဆက်ပေးလို့ ဝင်လာတာ၊ တောင်တစ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ လူတစ်ရာစာ ခွဲတမ်းလည်း ရထားပြီး သူကြိုက်တဲ့သူကို တပည့်ခံခွင့် ရှိတယ်တဲ့။"
ဟု ဆိုသည်။
"ဒီလိုမျိုးတောင် ရှိသေးတာလား..."
ကော်ယန်လီ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။
"ဟောက်ယမ်တောင်ဘက်က သတင်းအရ သူက စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံး ပေးလိုက်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတော်က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တာတဲ့။"
"'စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံး' ဟုတ်လား"
ကော်ယန်လီသည် ချင်ဝူကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူတို့လည်း ဤပစ္စည်းကို သုံးပြီး အခွင့်အရေး ရယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ စတင်ချိန်မှာပင် ကျရှုံးခဲ့ရသည်။ ဆေးလုံးကို ထုတ်ပြခဲ့သူ သူငယ်ချင်းမှာ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဆေးလုံးကိုလည်း သိမ်းယူသွားခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် လုံလောက်သည့် စွမ်းအား မရှိဘဲနဲ့တော့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးလို့ မရမှန်း သူတို့ သိကြသည်။
"ဟိုမှာ လီဝင်ချင်း ဆရာဘိုးဘေး မဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်"
သိုင်းကျောင်းတော် တပည့်များမှာ တောင်တက်လာသူကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေစွာဖြင့် ဘေးဖယ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ချင်ဝူကျိုးမှာလည်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ ကော်ယန်လီ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။
ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ဖန့်ချန်နှင့် လီဝင်ချင်းတို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချင်ဝူကျိုးမှာ လီဝင်ချင်းနှင့် စကားပြောနေသူမှာ ဖန့်ချန်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အမူအရာမှာ တောင့်ခဲသွားပြီး တပည့်များနောက်သို့ ပုန်းကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ ကော်ယန်လီမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားသည်။ သူသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တပည့်များနောက်သို့ အသာလေး ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။
"လီ ဆရာဘိုးဘေး။"
တပည့်များမှာ လီဝင်ချင်း ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
"အင်း၊ ရပါတယ်။ ဒီသူကတော့ ဖန့် ဆရာဘိုးဘေး၊ ချွန်းယမ်တောင်ရဲ့ တောင်ပိုင်ရှင်ပဲ။ မင်းတို့ အားလုံး ရှေ့ထွက်ပြီး အရိုအသေပေးကြ။"
လီဝင်ချင်းက ပြောသည်။
ချွန်းယမ်တောင်ရဲ့ တောင်ပိုင်ရှင် ထို ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတဲ့လား။
တပည့်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ ထိုအခါ နောက်ကွယ်တွင် တောင့်ခဲနေသည့် ကော်ယန်လီနှင့် ချင်ဝူကျိုးတို့မှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဖန့်ချန်က လက်ကို အသာ ဝှေ့ယမ်းကာ -
"အရိုအသေပေးစရာ မလိုပါဘူး။"
ထို့နောက် ချင်ဝူကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကော်ယန်လီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ -
"လူ့ဘဝမှာ ဘယ်နေရာမှာမဆို ဆုံတွေ့နိုင်တယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပေါ့။"
ဟု သက်ပြင်းချ၍ ဆိုသည်။
လီဝင်ချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး -
"ဖန့် ဆရာဘိုးဘေး၊ ခင်ဗျား ကော်ယန်လီကို သိလို့လား။" ဟု မေးသည်။
"အရင်က နှစ်ခါလောက် တွေ့ဖူးတယ်။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။
လီဝင်ချင်းက ကော်ယန်လီကို ခေါ်လိုက်သည်။
"မင်း လာခဲ့စမ်း၊ ဖန့် ဆရာဘိုးဘေးနဲ့ သိနေတယ်ဆိုမှတော့ အမြန်ဆုံး လာပြီး အရိုအသေပေးလိုက်စမ်း။"
ကော်ယန်လီမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်နေပြီးမှ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ -
"ကျွန်တော်..."
"ဘာ ကျွန်တော် လဲ။"
လီဝင်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
ဂိုယန်လီက အလျင်အမြန်ပင် -
"တပည့်ငယ် ကော်ယန်လီ၊ ဖန့် ဆရာဘိုးဘေးကို အရိုအသေပြုပါတယ်။"
ဟု ပြင်ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်မှာ ကော်ယန်လီ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး -
"ဒီလောက် အားနာစရာ မလိုပါဘူး၊ မင်း အရင်က ငါ့ရဲ့ နေမင်းခုနှစ်ပါး တံဆိပ် ကို လုဖို့ ကြိုးစားတုန်းကလို ပုံစံမျိုးကို ငါ ပိုသဘောကျတယ်။"
ဟု ပြောသည်။
လီဝင်ချင်းမှာ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ကော်ယန်လီကို အနည်းငယ် အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ -
"ဖန့် ဆရာဘိုးဘေး၊ ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်တို့က စောင့်နေကြပြီ၊ ဒီကိစ္စကို အရင် ပြီးအောင် လုပ်ပြီးမှ ကော်ယန်လီနဲ့ နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ။"
ဟု ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ။"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ကော်ယန်လီကို ကြည့်ကာ -
"မင်းတို့ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့၊ ဒီနေ့ကိစ္စ ပြီးသွားရင် ချွန်းယမ်တောင်မှာ အေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့။"
ဟု ဆိုသည်။
ကော်ယန်လီနှင့် ချင်ဝူကျိုးတို့မှာ ခေါင်းတစ်ပြင်လုံး ထူပူသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် လေးလံစွာဖြင့် ဖန့်ချန်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြရတော့သည်။