အခန်း ၂၀၉

Vol. 21 Ch. 209

အခန်း (၂၀၉) မင်းသမီးက ကိုယ်လုပ်တော်လုပ်ချင်နေသည်

"ဘယ်လို သဘောကျတာမျိုးလဲ"

ရွှယ်ယန်ရန်၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးက ရွှယ်နင်အနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ ရွှယ်နင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီချလိုက်သည်။ ရွှယ်နင့်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော မွှေးပျံ့သော ရနံ့လေးကိုသာ သူမ ခံစားမိနေပြီး ထိုရနံ့က သူမကို အလိုအလျောက် ဆွဲဆောင်နေလေသည်။

"ဒါဆို အစ်မကရော အစ်ကိုအားချဲ့အပေါ် ဘယ်လို သဘောကျတာမျိုးလဲ"

ရွှယ်နင် အံ့ဩသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ကာ သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသော ရွှယ်ယန်ရန်၏ လက်သေးသေးလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလက်လေးက ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြူဖျော့နေပြီး လက်ခုံပေါ်ရှိ အပြာရင့်ရောင် သွေးကြောလေးများကိုပင် ထင်ရှားစွာ မြင်နေရ၏။

ထိုလက်လေးက အလွန်နူးညံ့လွန်းသဖြင့် သူမသာ အနည်းငယ် ခပ်ပြင်းပြင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်လျှင် ကျိုးကြေသွားမည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

သူမ၏ အကြည့်များက အထက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ရွှယ်ယန်ရန်၏ ရိုးသားစစ်မှန်ကာ အရောင်လက်နေသော်လည်း အပြစ်ကင်းပြီး သနားစရာကောင်းသော မျက်လုံးလေးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။

သူတို့က ရွယ်တူတွေဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်ယန်ရန်က နှစ်နှစ်ခန့် ပိုငယ်သည်ဟု ထင်ရသည်။

သူမ၏ ဖြူဖျော့ပြီး နုနယ်သော မျက်နှာလေးက တကယ်ကို ရင်ကွဲချင်စရာ ကောင်းသည်။

"အစ်မ..."

လီချန်ချဲ့အပေါ်ထားရှိတဲ့ သူမရဲ့ ခံစားချက်များကို ဘယ်လိုဖော်ပြရမည်မှန်း မသိသဖြင့် ရွှယ်နင် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။

သူမ သူ့ကို ချစ်ပေမယ့် အရမ်းကြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မချစ်ရဲဘူး။အကြောင်းကတော့ သူတို့ကြားမှာ အတားအဆီးများစွာ ရှိနေတာကြောင့်ပင်။

ရွှယ်ယန်ရန်က ပြုံးကာ လက်ကိုမြှောက်ပြီး ရွှယ်နင်၏ နားထင်နားမှ ဆံနွယ်မည်းမည်းလေး တစ်စုကို ဆော့ကစားသလို လိမ်ကျစ်နေသည်။ အဆော့မက်သော ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပင် သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးလိုက်၏။

"မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကြားက သဘောကျတာမျိုးလား"

ရွှယ်နင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တစ်ခဏမျှ ခံစားချက်များက လှိုင်းပုတ်သလို ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

ရွှယ်ယန်ရန်က ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို သူမအနားသို့ တိုးကပ်ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်ရင်း သတိထားပေမယ့် အသနားခံဟန်ဖြင့် ဆက်မေးလာသည်။

"အစ်မ၊ ဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ"

ရွှယ်နင် တင်းမာသွားပြီး အတင်းပြုံးကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီ... ဒီလိုပါပဲ..."

"'ဒီလိုပါပဲ' ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

ရွှယ်ယန်ရန်က ရွှယ်နင်၏ အဖြေကို မကျေနပ်သဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်၏။

ရွှယ်နင်က သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကိုသာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စကားလွှဲလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းသမီးကရော အားချဲ့အပေါ် ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲ"

ရွှယ်ယန်ရန်၏ စိတ်သဘာဝက လောကဓံနှင့် မထိတွေ့ရသေးသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို အလွန် ဖြောင့်မတ်ပွင့်လင်းသည်။ ဒီမေးခွန်းကို ကြားတဲ့အခါ သူမ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုအားချဲ့အပေါ်ထားတဲ့ ညီမရဲ့ ခံစားချက်ကတော့ အရမ်းအရမ်းကို သဘောကျတာမျိုးပေါ့။ သူ့ကို လက်ထပ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဇနီးလုပ်ချင်တဲ့အထိ သဘောကျတာမျိုးလေ"

ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားကာ ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနေခက်စွာဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။

မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားချဲ့မှာ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ထိုဇနီးသည်က မင်းသမီးယန်ရန်၏ အရှေ့တည့်တည့်မှာ ထိုင်နေတယ်လေ။

"မင်းသမီးက အားချဲ့ကို အရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်"

ရွှယ်ယန်ရန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်မက ဘာလို့ သဝန်မတိုတာလဲ"

ရွှယ်နင် အံ့ဩမှင်သက်သွားတယ်။ သဝန်တိုဖို့ဆိုတာ သဝန်တိုခွင့် ရှိဖို့ လိုတယ် မဟုတ်ဘူးလား။

သူမ သင့်တော်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူက အရမ်းကို ထူးချွန်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောတာပဲ။ သူ့ကို သဘောကျတဲ့သူက မင်းသမီးတစ်ယောက်တည်းတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ ကျွန်မသာ တကယ် သဝန်တိုနေရမယ်ဆိုရင် နေ့တိုင်း ရှာလကာရည်အိုးထဲ စိမ်ခံနေရသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့"

ရွှယ်ယန်ရန်က ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး ဒါက အတော်လေး ယုတ္တိရှိတာပဲဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ။ ညီမကတော့ အစ်မလောက် သဘောထားမကြီးနိုင်ဘူး။ အရင်တုန်းက ဟယ်ကျန့်က လီမိသားစုအိမ်တော်ဟောင်းကို သွားလည်တဲ့အချိန်ဆို အစ်ကိုအားချဲ့ကို တခြားမိန်းကလေးတွေ သဘောကျနေတာမြင်ရင် ညီမ အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး နေရခက်ခဲ့တာ။ အခုတော့ မဖြစ်တော့ဘူး။"

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပတဲ့နေ့က သူမဟာ လမ်းမကြီးဘေးက အရက်ဆိုင်လေးထဲမှာရပ်ပြီး အစ်ကိုအားချဲ့နဲ့ ရွှယ်နင်တို့ လက်ထပ်တာကို ကြည့်နေခဲ့လို့ပင်။

တစ်ခဏလောက်တော့ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ သေချင်လောက်အောင် နာကျင်ခဲ့ရပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါနဲ့ အောက်ကို ခုန်ချလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုအားချဲ့ လက်ထပ်မယ့်သူက သူမ ပြန်ပေးဆွဲခံရတုန်းက သူမအပေါ် အလွန်ကြင်နာခဲ့တဲ့ အစ်မရွှယ်နင်ဆိုတာ သတိရလိုက်တဲ့အခါ သူမ၏ သဝန်တိုမှုတွေက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ရွှယ်နင်ရဲ့ မင်္ဂလာဝေါယာဉ် လမ်းမပေါ်မှ ဖြတ်သွားတာကိုရော၊ တောက်ပသော မင်္ဂလာဝတ်ရုံနီကြီး ဝတ်ဆင်ထားသည့် အစ်ကိုအားချဲ့ မြင်းပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ စီးနင်းလိုက်ပါသွားတာကိုပါ သူမ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ချဉ်စူးစူးနှင့် ခါးသက်သက် ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့အတွက် တကယ်ကို ဆုတောင်းပေးခဲ့ပါတယ်။

နောက်ထပ် လဝက်ခန့်အထိတော့ သူမက သနားစရာကောင်းအောင် နေ့ရက်တိုင်း အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေခဲ့ပြီး တက်ကြွမှုရော ခွန်အားတွေပါ ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။

အန်းရုံပွဲတော်ရောက်မှသာ အစ်ကိုအားချဲ့ကို ပြန်မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

ရေပြင်လို ငြိမ်သက်နေခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ နှလုံးသားလေးက နောက်တစ်ကြိမ် လှိုင်းထန်လာခဲ့ပြန်သည်။

သူမ သူ့ကို အရမ်းသဘောကျတယ်၊ ချစ်တယ်၊ လက်ထပ်ချင်တယ်။

သူ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ရွှင်နေတာကို အဝေးကနေ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေချင်တော့ဘူး။

"ဒါပေမဲ့..."

ရွှယ်ယန်ရန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွဲကျသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... ယန်ရန့်ကို ကူညီပေးလို့ရမလား"

ရွှယ်နင်က သူမ၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကို လျှော့ချရန် ရွှယ်ယန်ရန်အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်နေသဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ပြောလေ... လုပ်ပေးနိုင်သမျှတော့ ကူညီပေးမှာပေါ့"

ရွှယ်ယန်ရန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွား၏။

"အစ်မ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါတယ်"

ရွှယ်နင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာများလဲ"

ရွှယ်ယန်ရန်မှာ စကားပြောရခက်နေပြီး အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေကာ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလာလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မက အခု အစ်ကိုအားချဲ့ရဲ့ တရားဝင်ဇနီးဆိုတော့... အစ်ကိုအားချဲ့အတွက် ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ယောက်လောက် ယူပေးလို့ရမလားဟင်"

ရွှယ်နင်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သူမရှေ့ရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ရင်း-

"မင်းသမီး ဆိုလိုချင်တာက..."

ရွှယ်ယန်ရန်က ၎င်းက မသင့်တော်မှန်း သိပေမယ့် သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ညီမ အစ်ကိုအားချဲ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် လုပ်ချင်လို့ပါ။ အစ်မ... ညီမရဲ့ ဒီဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

ရွှယ်နင် ဆွံ့အသွားပြီး ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

မင်းသမီးဆိုတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ရွှယ်ယန်ရန်က ဘယ်လိုလုပ် သူများရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။

အားချဲ့နဲ့ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ကြာရှည်ခံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရွှယ်ယန်ရန်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပဲ ပန်းခြံအပြင်ဘက်မှ စူးရှသော အမျိုးသမီးအသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ!"

မင်းသမီးကြီးချန် ချင်ဆုန့်ယင်က အစေခံတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ကဏန်းပန်းပင်များ အနောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမက ရွှေချည်ထိုး လည်ပင်းကြက်ခြေခတ် လက်ကားအင်္ကျီနှင့် နီလာရောင် ခေါက်ပြန့်စကတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းတွင်လည်း ဇိမ်ခံဆံထိုးများ ပန်ဆင်ထားကာ ဩဇာအရှိန်အဝါကြီးမားသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမက ကျောက်လှေကားခြေရင်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ရွှယ်ယန်ရန်ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ အကြည့်များက ရွှယ်နင်၏ ကြွေသားလို ဖြူဝင်းနေသော မျက်နှာဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ရွှယ်ယန်ရန် တုန်လှုပ်သွားပြီး အမြန်မတ်တတ်ရပ်ကာ ချင်ဆုန့်ယင်အနားသို့ ပြေးသွားပြီး ချိုသာတဲ့အပြုံး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မယ်တော်... ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲဟင်။ ဘာလို့ သမီးကို ကြိုမပြောတာလဲ။ သမီး သွားကြိုမှာပေါ့"

ချင်ဆုန့်ယင်က ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ ဂရုမစိုက်သော အေးစက်စက်အကြည့်များက ရွှယ်နင်ထံတွင် ငြိမ်သက်စွာ ကျရောက်နေသည်။

ရွှယ်နင် သူမ၏ စကတ်စကို မကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မင်းသမီးကြီးကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ထိုလေးလံသော အကြည့်များက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမ၏ ရင်ကို ကျပ်တည်းသွားစေသည်။

မင်းသမီးကြီးရဲ့ သူမအပေါ် ကြည့်တဲ့ အကြည့်များက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ သူမ အမြဲ ခံစားမိတယ်။

ဖော်ပြရခက်ပြီး အနည်းငယ် အေးစက်နေကာ ပြောပြ၍မရသော စူးစမ်းမှုများ ပါဝင်နေသည်။

သူမကို ကျော်လွန်ပြီး တခြားတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသလိုမျိုးပင်။

"ထပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီးကြီး"

ရွှယ်နင်သည် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရခြင်း နည်းပါးသည်။

သူမ၏ အရင်ဘဝက စုကျန်းကြောင့် အိမ်တော်ထဲတွင်သာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ပွဲသဘင်များတွင် သူမတွေ့ဖူးသမျှ အမြင့်မြတ်ဆုံးသူမှာ မင်းသမီးတစ်ပါးသာ ဖြစ်သည်။

အခုလို ဩဇာအာဏာကြီးမားတဲ့ မင်းသမီးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမ ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိ၏။

သူမက ခက်ခက်ခဲခဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှေ့တွင်ရပ်နေသော မျက်နှာထားတင်းမာသည့် အမျိုးသမီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လွှာပင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါက်က ချောမောပြီး ခန့်ညားကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မှူးမတ်ကတော်များထက် ပို၍ တင်းမာခက်ထန်သည်။

သူမနှင့် မင်းသမီးယန်ရန်တို့ အပန်းဖြေစံအိမ်တွင် အတူတူ ပြန်ပေးဆွဲခံရစဉ်က အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိပြီး မင်းသမီးကြီးက သူမအပေါ် ရန်ငြိုးများ ထားနေမလားဟု တွေးပူမိသည်။

ချင်ဆုန့်ယင်၏ အသံက အနည်းငယ် ဩရှနေသည်။ သူမက မျက်နှာကို လွှဲကာ ရွှယ်ယန်ရန်၏ လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

"ငါ့သမီးက မင်းသမီးတစ်ပါးလေ၊ သူများရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ရွှယ်ယန်ရန်က စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် ပါးပြင်များ နီမြန်းသွားသည်။

"သမီး အစ်ကိုအားချဲ့ကို သဘောကျတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုအားချဲ့က အိမ်ထောင်ကျနေပြီလေ။ ယောက်ျားတွေက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မယားငယ်၊ ကိုယ်လုပ်တော် အများကြီး ယူကြတာပဲဟာကို ဘာလို့ သမီးက သူ့ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော် မလုပ်ရမှာလဲ"

ချင်ဆုန့်ယင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"သမီးက မင်းသမီးလေ၊ တရားဝင်ဇနီးပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့"

ရွှယ်ယန်ရန်က အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်မရွှယ်နင်က အစ်ကိုအားချဲ့ရဲ့ တရားဝင်ဇနီး ဖြစ်နေပြီလေ၊ ဒါကြောင့် သမီးက ကိုယ်လုပ်တော်ပဲ ဖြစ်နိုင်တော့မှာပေါ့"

ချင်ဆုန့်ယင် - "..."

ရွှယ်နင် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူမတောင် မင်းသမီးကြီးရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ရိပ်စားမိသော်လည်း ကလေးဆန်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ရွှယ်ယန်ရန်ကတော့ မင်းသမီးကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ သတိမထားမိချေ။