အခန်း ၂၁၈

အခန်း (၂၁၈) - ပြဿနာဖန်တီးခြင်း

လီချန်လဲ့က ကျေနပ်ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယောင်းမပေးတာက သမီးအတွက်ပဲလေ။ ဘာလို့ လက်မခံရမှာလဲ။ သမီးက ငြင်းလိုက်ရင် ယောင်းမကို ရိုသေမှုမရှိရာ ကျသွားမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီလိုလှပတဲ့ ယောင်းမဆီကရတဲ့ လက်ဆောင်က သူ(မ)လိုပဲ သိပ်လှလို့ တခြားဟာတွေနဲ့ မတူဘူး။"

လီချန်လဲ့က သူမကို တကယ်သဘောကျနေကြောင်း မြင်တဲ့အခါ ရွှယ်နင် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

လီချန်လဲ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝူကျင်းယီမှာမူ နူးညံ့ပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိသည့် သဘာဝရှိကာ၊ အကြည့်ကိုအောက်ချလျက် ကျိုးနွံငြိမ်သက်နေပုံက နုနယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သူမက သာမန်မိသားစုမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နူးညံ့သောအသွင်အပြင်မျိုးရှိသော်လည်း၊ အသားအရေက ဖြူဖွေးကြည်လင်နေပြီး ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းများကို အပြည့်အဝ နားလည်ထားသည်။ သူမ အရိုအသေပေးသည့်အခါ ရိုကျိုးလွန်းခြင်း၊ မောက်မာလွန်းခြင်းမရှိဘဲ ကျက်သရေရှိပြီး ထိန်းသိမ်းတတ်၏။ ထင်ရှားသော မိသားစုကြီးများမှ မိန်းကလေးများထက်ပင် ပို၍ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပုံပေါ်သည်။

ရွှယ်နင်က သူမကိုလည်း ရှန်းနိုင်ဂယ်မှ ဝယ်ထားသည့် လက်ကောက်တစ်ကွင်း ပေးလိုက်သည်။

ဝူကျင်းယီက ပြုံးယောင်ယောင်လေးလုပ်ကာ လက်ကောက်ကို အလွန်အကျွံ စိတ်လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ရိုကျိုးမှုမျိုး မပြဘဲ လက်ခံယူလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အစေခံထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး အဆင့်အတန်းမရှိသူများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော သိမ်ငယ်မှုမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

ဝူရှီက အားနာသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ဒီကလေးမလေးက ကျွန်မမိဘအိမ်ကပါ။ အခု အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ သင့်တော်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်များ ရှိမလားဆိုပြီး မြို့တော်ကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ မလာခင်က အားချဲ့ဆီပို့တဲ့ စာထဲမှာ ထည့်ရေးခဲ့ပြီး သူကလည်း သဘောတူခဲ့လို့ မြို့တော်ကို ခေါ်လာရဲခဲ့တာပါ။ သူ(မ)အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စအတွက် သခင်မလေး ပင်ပန်းပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်။"

ဒီတစ်ခေါက် လီချန်လဲ့ကို မြို့တော်သို့ ခေါ်လာခြင်းမှာလည်း သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စအတွက်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ဝူရှီ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ရွှယ်နင် နားလည်လိုက်သည်။

သာ့ယုံတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်ကို တုန်းကျင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက်ပိုင်း၊ နှစ်များတစ်လျှောက် ဟယ်ကျန့်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ဟယ်ကျန့်တွင် စုဝေးနေထိုင်ခဲ့ကြသော ရှေးဟောင်းအထက်တန်းလွှာမိသားစုများစွာသည်လည်း တုန်းကျင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြသည်။ လီမိသားစုလည်း သူတို့၏ နေရာလေးထဲတွင်သာ ဆက်လက်ပုန်းအောင်းနေ၍ မရနိုင်တော့ဘဲ၊ မျိုးဆက်သစ်များသည် အပြင်ထွက်ကြရန် လိုအပ်လာသည်။

လီမိသားစု၏ သမီးပျိုများအနေဖြင့်လည်း တုန်းကျင်းရှိ ထိပ်တန်းမိသားစုကြီးများထံသို့ သဘာဝကျကျ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်၏။

ယခု ရွှယ်နင်သည် ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ သခင်မဖြစ်ပြီး၊ ပင်မအိမ်တော်ခွဲ၏ တရားဝင်မြေးအကြီးဆုံး ရှီဇီ လီချန်ချဲ့၏ တရားဝင်ဇနီးဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေများသာ မရှိခဲ့လျှင်၊ သူမက တစ်နေ့နေ့မှာ လီမိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အိမ်တွင်းရေးရာများကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရမည့်သူပင်။

ဝူရှီက ရွှယ်နင်၏ အဆင့်အတန်းကို နားလည်ထားသဖြင့် နှိမ့်ချသော အနေအထားဖြင့် နေထိုင်သည်။

ဒုတိယအိမ်တော်ခွဲကို ဦးဆောင်သူဖြစ်ပေမယ့် သူမက လီမိသားစု၏ အစေခံဟောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေထိုင်ပြီး ရွှယ်နင်ကို "သခင်မလေး" ဟုသာ အမြဲ ခေါ်ဝေါ်လေသည်။

ရွှယ်နင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်၊ အားနာမနေပါနဲ့။ ကျွန်မကို နင်နင်လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားပြီး ညီမလေးချန်လဲ့နဲ့ အစ်မကျင်းယီတို့အတွက် သင့်တော်တဲ့ အစီအစဉ်တွေ လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

ဝူရှီတွင် ကျန်းနန်ဒေသမှ အမျိုးသမီးများ၌သာ တွေ့ရလေ့ရှိသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ကျက်သရေရှိသော အသွင်အပြင်များ ရှိသည်။

သူမက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် သခင်မလေးရဲ့ စဉ်းစားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရွှယ်နင်လည်း သူမကို အဲ့ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ခေါ်ခိုင်းဖို့မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဒုတိယအိမ်တော်ခွဲမှ မိသားစုဝင်များနှင့် ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက်၊ ရွှယ်နင်သည် သခင်မဝမ်ထံသို့ သွားရောက်သတင်းပို့ရန် အချိန်ရသွားသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူမက စာရင်းစာအုပ် စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး၊ ညနေပိုင်းတွင် ဒုတိယအိမ်တော်ခွဲအား ဧည့်ခံရန် မိသားစုစားပွဲသောက်ပွဲတစ်ခုကို အထူးစီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ ယောက္ခထီးဖြစ်သူ နယ်စားမင်းနှင့် သခင်မဝမ် နှစ်ဦးစလုံး တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လီချန်ချဲ့ တစ်ယောက်သာ ပျက်ကွက်၏။

ရွှယ်နင်က အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းသို့ လူလွှတ်၍ မေးမြန်းတဲ့အခါ ရှီဇီက ဒီနေ့ည အိမ်တော်မှာ ညစာစားမည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူ့ကိုမစောင့်ဘဲ စားနှင့်ကြရန် သတင်းစကားပါးလိုက်သည်။

သခင်မဝမ် ရှိနေရင် သူ ဘယ်လိုမှ ပေါ်လာမည်မဟုတ်ဟု ရွှယ်နင် တွေးလိုက်၏။

သူမက အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို နေရာယူရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရိုးရှင်းသော မိသားစုညစာစားပွဲလေး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမက အလွန် ပြီးပြည့်စုံစွာ စီစဉ်နိုင်ခဲ့သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများသည် သခင်တစ်ဦးချင်းစီ၏ အကြိုက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြင်ဆင်ထားသည်။

အစားစားနေစဉ်အတွင်း လေထုမှာ အတော်လေး သဟဇာတဖြစ်နေသည်။

သခင်မဝမ်နှင့် လီလင်းဖုန်းတို့ကြား အချင်းများမှုများပင် လျော့ပါးနေခဲ့၏။

ဝူရှီက "ရိုသေလေးစားပြီး ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းပုံရသော" ထိုဇနီးမောင်နှံကို ကြည့်ကာ ခံစားချက်ပါပါဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"လအနည်းငယ်ကြာသွားတော့ နယ်စားမင်းနဲ့ မရီးတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီးကောင်းမွန်လာသလိုပဲ။"

ထိုစကားများကြားပြီးနောက် သခင်မဝမ်၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။

ဝူရှီက အမြန်ပြောလိုက်၏။

"ယောင်းမ၊ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့လား။"

သခင်မဝမ်က တူကို ချထားလိုက်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"နင့်အမှား မဟုတ်ပါဘူး။ မှားနေတာက တခြားလူပါ။ ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်သူက သူနဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်မှာလဲ။ နင်က အခုမှရောက်လာတာဆိုတော့ အခြေအနေကို သေသေချာချာ သဘောမပေါက်သေးလို့ပါ။"

ရွှယ်နင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ဝူရှီကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်စီမြစ်တောင်ဘက် ဒေသများမှ လာသူဖြစ်ရာ ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာလေးမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည်။ သူမ၏ တောင်းပန်မှုက ယခုအခါ သနားစရာကောင်းသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

လီလင်းဖုန်းက သခင်မဝမ်၏ စကားထဲမှ လှောင်ပြောင်မှုကို နားလည်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကြီးမားပြင်းထန်သော ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် မိသားစုညစာစားပွဲတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် အနေခက်သွားစေ၏။

ဝူရှီက အခြေအနေကို ဖြေလျှော့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ယောင်းမ၊ ဒါက ယောင်းမအကြိုက်ဆုံး ဝါးမျှစ်ဟင်းလေ။ ဒီမှာ ထပ်စားပါဦး။ နယ်စားမင်းအပေါ် ဒေါသမထွက်ပါနဲ့။"

သခင်မဝမ်က တူကို ချလိုက်သည်။

"ငါ စားချင်စိတ်မရှိတော့ဘူး။"

နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝူရှီက ပြောလိုက်သည်။

"ယောင်းမ၊ ဒါ ကျွန်မအမှားတွေပါ... ကျွန်မ မပြောသင့်တာကို ပြောမိတာပါ။"

ဝူရှီက စေတနာနှင့်ပြောမှန်း သခင်မဝမ် သိတယ်။ သူမရဲ့ ကြောက်ရွံ့ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတာက လီလင်းဖုန်းရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုအပေါ် သခင်မဝမ်၏ မုန်းတီးမှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားစေသည်။

သူသာ ဒီလောက်ရက်စက်မှု မရှိခဲ့လျှင်၊ အိမ်တော်ရှိ လူတိုင်းက ဘာကြောင့် သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ကြောက်ရွံ့နေကြမှာလဲ။ လီမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်က သူ့အတွက် အသက်စတေးခဲ့ရပေမယ့် သူက ကျန်ရစ်သူ မုဆိုးမကို ထောက်ပံ့ကူညီရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည့်အပြင်၊ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် အေးစက်တဲ့ မျက်နှာကိုပဲ ပြသခဲ့တယ်။ သူမ ဒီလောက် ယုတ်မာအောက်တန်းကျတဲ့ ယောက်ျားမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

ဝူရှီက သူမအပေါ် အမြဲတမ်း အစဉ်အမြဲ စာနာထောက်ထားတတ်သူဖြစ်တယ်။

အရင်က သူမဘက်ကနေ စကားအနည်းငယ် ပြောပေးမိရုံဖြင့် ဝူရှီက လီလင်းဖုန်း၏ မိသားစုဥပဒေဖြင့် အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လအတော်ကြာ လဲလျောင်းခဲ့ရတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ဝူရှီက နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကနေ သူမ ထွက်ပြေးနိုင်ရန် ကူညီပေးတဲ့အခါ လီလင်းဖုန်းက မိသွားခဲ့၏။ သူမသာ မတောင်းပန်ခဲ့လျှင် ဝူရှီတစ်ယောက် ထိုအချိန်ကပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားလောက်တယ်။

ထိုအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သခင်မဝမ်၏ လီလင်းဖုန်းအပေါ် မုန်းတီးရွံရှာမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

"တော်တော့၊ ဘာမှထပ်မပြောနဲ့တော့။ တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး သူ့ဒေါသကို ထပ်မနှိုးဆွလိုက်ပါနဲ့၊ နောက်ဆုံးကျရင် မိသားစုစည်းကမ်းနဲ့ အပြစ်ပေးတာခံရဖို့ ဆွဲထုတ်ခံရလိမ့်မယ်။ ဒီအိမ်တော်မှာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေ့ရက်ဆိုတာ တစ်နေ့မှမရှိဘူး။ နင်တို့တွေ ဘယ်လိုသည်းခံနေကြလဲဆိုတာ ငါတော့ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ငါသာဆိုရင် ဒီငရဲခန်းထဲကနေ တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ ထွက်သွားမှာပဲ!"

ဝူရှီက ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

"နယ်စားမင်း၊ ကျွန်မ တကယ် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး။"

သခင်မဝမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ညီမလေးရယ်၊ သူ့ကို ဒီလောက်ရှင်းပြနေဖို့ ဘာလိုလဲ။ သူက ရူးနေတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။"

သခင်မဝမ်၏ ပေါ့ပေါ့တန်တန်နှင့် အထင်သေးသော စကားများသည် လီလင်းဖုန်း၏ ဒေါသကို ချက်ချင်းပင် မီးထိုးပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

သဟဇာတဖြစ်နေသော မိသားစုညစာစားပွဲမှာ ဝူရှီ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် တင်းမာ၍ ပဋိပက္ခဖြစ်စပြုလာသည်။

"ခွပ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ လီလင်းဖုန်းက တူကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ချလိုက်၏။

သူက ဘေးသို့လှည့်ကာ သူ့လက်ကြီးဖြင့် သခင်မဝမ်၏ မေးစေ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူမကို တစ်ကိုယ်လုံး ဝါးမျိုပစ်တော့မည့်အတိုင်း သူ၏ နက်ရှိုင်းမှောင်မိုက်သော အကြည့်များဖြင့် သူမ၏ ရဲရင့်သော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မှာကို မြင်တဲ့အခါ ရွှယ်နင်က အလျင်အမြန်ပင် အော်လိုက်သည်။

"အို...ဘုရားရေ!"

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူမထံသို့ ရောက်လာ၏။

ရွှယ်နင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊လီမိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်က အဖေ့ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တည်ရှိနေတယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ လီမိသားစုရဲ့ နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်တွေရဲ့ အနာဂတ်က အဖေ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာပါ။"

လီလင်းဖုန်း၏ လက်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရွှယ်နင်ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေးက တကယ်ပဲ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲပါလား။

သူ၏ ခြိမ်းခြောက်သော အကြည့်များကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရင်ဆိုင်ရင်း၊ ရွှယ်နင်က သခင်မဝမ်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"အမေ၊အစ်ကိုကြီး ကျန်းမာရေးမကောင်းတာကို မေ့သွားပြီလား။ အဖေ့ကိုသာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရင် အစ်ကိုကြီးပဲ စိုးရိမ်ပူပန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ထိုစကားကို ကြားတဲ့အခါ လီချန်လင်က သင့်တော်သလို ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်ကြီးဖြင့် အုပ်ကာ မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ရှိနေသည်။

သခင်မဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆူပွက်နေသော စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

ရန်ဖြစ်၊စကားများတော့မည့် လင်မယားနှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသီးသီး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ရွှယ်နင်က လီလင်းဖုန်းနှင့် သခင်မဝမ်တို့ကြားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်မှ သခင်မဝမ်၏လက်ကို ကိုင်ထားကာ ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် လီလင်းဖုန်းကို ချော့မော့လိုက်သည်။

"အဲဒါမှပေါ့။ ကျွန်မတို့အားလုံးက တစ်မိသားစုတည်းပါ၊ သဟဇာတရှိရှိ နေတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ အဖေ၊ အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ထပ် ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့။"

ဝူရှီက ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။