အခန်း ၂၂၅

အခန်း (၂၂၅) သူ သူမကို အဖော်ပြုပြီး လိုက်မလာခဲ့ဘူး

ရွှယ်နင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အားချဲ့က ဒီနေ့ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေရှိလို့ အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ရပါတယ်... ချန်လဲ့နဲ့ ကျွန်မကပဲ အဘွားအနားမှာ နေပြီး ဦးလေးတွေ၊ အဒေါ်တွေနဲ့ စကားပြောပေးပါ့မယ်"

လီချန်ချဲ့ မလာကြောင်း ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သခင်မတုန်းနှင့် လျိုရှီတို့က ဟန်ဆောင်ရန်ပင် စိတ်မကူးကြတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွှတ်ကာ မျက်လုံးများကို စောင်းကြည့်လျက် သူတို့၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ဗြောင်ကျကျ ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

သခင်မကြီးရှဲ့၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း ရွှယ်နင်၏ ရှေ့တွင်မူ ထုတ်မပြပေ။ သူမက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှယ်နင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရွှယ်နင်က မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားရန် အစေခံများကို လှည့်၍ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

သခင်မကျန်းသည် ရွှယ်နင်၏ စနစ်တကျနှင့် စေ့စပ်သေချာသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ အလွန် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေမိသည်။ သူမ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတဲ့ ကလေးမလေးက နောက်ဆုံးတော့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ။ အခု ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများဆီ လာရောက်လည်ပတ်ရာတွင် လူကြီးတစ်ယောက်လို တကယ်ပဲ ပြုမူနေထိုင်တတ်နေပြီ။

ဝမ်ရှို့ခန်းမသို့ လျှောက်လှမ်းလာစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရွှယ်နင်သည် စုကျန်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ကျောပြင်က နောက်ဆုံးတော့ အနည်းငယ် လျော့ကျကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

မင်းသမီးရှို့နင်းမှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ စိတ်မပါသလို အမူအရာ ရှိနေ၏။ ထိုညက မိုးရေထဲ၌ စိုရွှဲခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ယခုတိုင် နေမကောင်းဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုညအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ အရေထူလှချည်ရဲ့ ဆိုသည့် ရွှယ်နင်ပင်လျှင် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။

ဝမ်ရှို့ခန်းမသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သခင်မကြီးရှဲ့၏ ဘေးတွင် နေရာယူထိုင်လိုက်သည်။

အခန်းထဲရှိ အမျိုးသမီးအားလုံးက သူမ၏အောက်တွင် ထိုင်နေကြရပြီး မင်းသမီးရှို့နင်းပင်လျှင် အောက်ခြေနေရာသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသည်။

သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝမှာ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး ရှိခဲ့ဖူးပါသလား။

မြေခွေးမတစ်ကောင်လို နယ်စားမင်းအိမ်တော်သို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ပြီး စုကျန်း၏ ဇနီးဖြစ်လာခဲ့စဉ်က သူမက ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ အစေခံတစ်ယောက်လိုမျိုး ဆက်ဆံခံခဲ့ရတယ်။ ဒီလိုမိသားစုဆုံပွဲများမှာ သူမက အမြဲတမ်း ဘေးမှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အခြားသူများကို လုပ်ကျွေးပြုစုခဲ့ရတယ်။

မင်းသမီးရှို့နင်း နယ်စားမင်းအိမ်တော်သို့ ဝင်လာသောအခါတွင်မူ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကြီးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရပြီး ရွှယ်နင်က သူမကို အစွမ်းကုန် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့ရတယ်။

အနည်းငယ်မျှ လစ်ဟင်းသွားသည်နှင့် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းမှုများကို ခံခဲ့ရ၏။ မင်းသမီးက သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ခင်ပွန်းနှင့် အဆောင်တွင်း၌ တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံနေသည့်တိုင် သူမအနေဖြင့် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ မှတ်မိသရွေ့ မင်းသမီးရှို့နင်းက မင်ယွဲ့ဆောင်၏ ဘေးဘက်ခြံဝင်းငယ်လေးတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က မင်းသမီးသည် စုကျန်းအတွက် အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က ပို၍ပင် အားနည်းလာခဲ့ရာ စုကျန်းက သူမကို အိမ်တော်တွင် အနားယူပြီး ကျန်းမာရေးပြန်လည်ပြုစုရန် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မင်းသမီးက အနည်းငယ်မျှ ခေါင်းကိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖျားနာခြင်း ဖြစ်ရုံမျှဖြင့် သူမ၏ အစေခံများက စုကျန်းကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်ရန် မင်ယွဲ့ဆောင်သို့ ရောက်လာတတ်ကြသည်။

သူမ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ သူမရဲ့ခင်ပွန်းက အခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့အဆောင်ကို သွားရောက်ပြီး နှစ်သိမ့်ဂရုစိုက်ပေးနေတာကို မတတ်သာဘဲ ဒီအတိုင်း ငေးကြည့်နေခဲ့ရုံပဲ ရှိတယ်။

မင်းသမီးရှို့နင်းက သူမကို ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းချေပြီး ရေတွက်မကုန်နိုင်အောင် အကြိမ်ကြိမ် စော်ကားခဲ့တယ်။

သူမကို "အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမပျက်" ၊ "သူတစ်ပါးရဲ့ ချစ်သူကို မြူဆွယ်ဖျားယောင်းတဲ့ မြေခွေးမ" ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ခင်ပွန်းကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိဟု လှောင်ပြောင်ကာ ဘယ်သူမှ မနှစ်သက်သည့် အသုံးမကျသော သတ္တဝါအဖြစ် ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခဲ့သည်။

သူမမှာလည်း ဒေါသ သို့မဟုတ် မခံချင်စိတ်များ ရှိခဲ့ဖူးပြီး ပြန်လည်တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ သို့သော် အကြိမ်တိုင်းမှာ စုကျန်းက မင်းသမီးကို အေးစက်စွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့၏။

ထိုသို့ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ သူက မင်းသမီးရှို့နင်းကို ကာကွယ်ပေးရင်း ရွှယ်နင်၏ သိက္ခာကို နင်းချေခဲ့ပြီး သူမအပေါ်ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူကိုယ်တိုင် သူတို့ရဲ့ ရင်သွေးကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး သူမကို ယုံကျိုးရှိ အိမ်တော်ဟောင်းဆီသို့ နယ်နှင်ဒဏ် ပေးခဲ့သည်အထိပင်။

ရွှယ်နင် သူမ၏အတွေးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် ဆူပွက်နေသော နာကြည်းမုန်းတီးမှုများကို ဖိနှိပ်ထားရင်း သူမ၏အကြည့်များကို အနည်းငယ် လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

သူမက ရေနွေးကြမ်းတစ်ငုံကို တည်ငြိမ်စွာ သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူမပါလာသော လက်ဆောင်များကို အိမ်ထောင်စုတစ်ခုစီတိုင်းအတွက် ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

ယနေ့တွင် ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းမှ အကိုင်းအခက်မိသားစုဝင်များစွာနှင့် ယခင်က ရွှယ်နင်ကို သိပ်အရေးမလုပ်ခဲ့သော သခင်မအချို့ပါ ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

ယခုမူ ရွှယ်နင်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့က သူမ၏လက်ကို မကိုင်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ ကိုယ့်သမီးအရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံနေကြတော့သည်။

သခင်မကြီးရှဲ့က သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရင်းနှီးပွင့်လင်းသော စကားများစွာကို ပြောဆိုကာ လီချန်ချဲ့၏ သတင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းနေခဲ့သည်။

ရွှယ်နင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သဖြင့် သခင်မကြီးမှာ ဆက်ပြောစရာ စကားမရှိဖြစ်သွားရ၏။

ထို့အပြင် လီမိသားစုမှ ဤသခင်မလေး ရှိနေသဖြင့် သခင်မကြီးရှဲ့မှာ သူမ၏အဆင့်အတန်းကို သေချာမခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ ရွှယ်နင်၏ရှေ့တွင် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြုမူရဲပေ။

သခင်မကြီးရှဲ့နှင့် အချိန်အနည်းငယ် စကားပြောပြီးနောက် ရွှယ်နင်က သူမ နေမကောင်း၍ ချိုးရွှေခြံဝင်းတွင် အနားယူလိုကြောင်း အကြောင်းပြကာ ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

သဘာဝကျစွာပင် ယခုအချိန်၌ သခင်မကြီးရှဲ့သည် ရွှယ်နင်၏ ဆန္ဒတိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အလွန်ဆန္ဒရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် ရွှယ်နင်ကို သခင်မကျန်းက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ သူမ၏ မွေးစားမိခင်နှင့် သီးသန့်အချိန်လေးများ လိုချင်တာ သင့်တော်သည်။

သခင်မကြီးရှဲ့က သခင်မကျန်းနှင့် မသိမသာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ရွှယ်နင်ကို ဝမ်ရှို့ခန်းမထဲမှ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ရွှယ်နင် ထွက်သွားသည်နှင့် လျိုရှီက သရော်လိုက်၏။

"သခင်မကြီး၊ ကျွန်မ ပြောသားပဲ မဟုတ်လား။ သခင်လေးလီက သူ(မ)ကို နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးလို့။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီနေ့ အိမ်ပြန်လည်တဲ့ခရီးကို ဘာလို့ လိုက်မလာရမှာလဲ"

"သခင်လေးလီက သူ့ဇနီးကို အလိုလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက အမှားတွေပဲ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား"

"သခင်လေးလီကသာ ရွှယ်နင်ကို တကယ်ဂရုစိုက်ရင် ဒီနေ့ သူ(မ)နဲ့အတူ ဘာလို့ လိုက်မလာရမှာလဲ"

စုကျန်းသည် ဝမ်ရှို့ခန်းမအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရ၏။

သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး ရင်ထဲမှ လေးလံနေသော အဖုအထုံးကြီးက ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် အဓိပ္ပါယ်ပါသော အရောင်အဝါတစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

လီချန်ချဲ့ သူမနဲ့အတူ ပြန်လိုက်မလာဘူးလား။

...

သခင်မကျန်းနှင့် လက်ချင်းချိတ်ကာ ချိုးရွှေခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းလာရင်း ရွှယ်နင်မှာ သူမ၏အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။

ရင်းနှီးနေတဲ့ ခြံဝင်းလေးထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ရင်းနှီးနေသော အခန်းလေးထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူမက သခင်မကျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးဝင်ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

"အမေ... သမီးတို့ မတွေ့ရတာ အရမ်းကြာနေပြီနော်"

သူမ၏ လေသံက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦးဘဝသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေသည်။

"အခုမှပဲ ကလေးလေးနဲ့ ပိုတူသွားတော့တယ်"

သခင်မကျန်းက ရွှယ်နင်၏ ကျောလေးကို ပုတ်ပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ခုနကဆို နင်နင်က လူကြီးတစ်ယောက်လိုပဲ။ တည်ငြိမ်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိလိုက်တာ... အမေ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ထူးချွန်နေသေးတယ်"

သူမက လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ရုံသာမက တစ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ဖူးပြီးသူ ဖြစ်ကြောင်း ရွှယ်နင် ပြောချင်ခဲ့တယ်။

သူမက အရာများစွာကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်၍ အမေ့ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး အရှက်မကွဲစေရတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီစကားများကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖွင့်ပြော၍ မရနိုင်ပေ။

သူမ၏ မေးစေ့လေးကို သခင်မကျန်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ထားရင်း သံယောဇဉ်ကြီးမားစွာဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်ကာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ့ရှေ့မှာဆိုရင် နင်နင်က အမြဲတမ်း ကလေးလေးပဲလေ"

"ငါကော! ငါကော!"

စုမန်က ရွှယ်နင်ကို သခင်မကျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"နင်နင့်ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို မရှူရတာ အတော်ကြာနေပြီ။ နင့်ကို အရမ်းလွမ်းလွန်းလို့ ထမင်းတောင် ကောင်းကောင်းမစားနိုင် အိပ်တောင်မပျော်ဘူး"

ရွှယ်နင်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် မင်းသမီးအိမ်တော်မှာ နင့်ကို တွေ့ရလုနီးပါးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းချင်တော့ နင်က စောစောပြန်သွားတယ်လေ"

"နောက်ပိုင်း မင်းသမီးယန်ရန်ဆီကနေ အဲဒီအကြောင်း ကြားရတယ်။ ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်ဆီ ငါပို့လိုက်တဲ့ ဖိတ်စာတွေ အကြောင်းမပြန်ခဲ့တာကတော့ နှမြောစရာပဲ။ ဝူးဝူးဝူး... နင်နင်၊ ငါ နင့်ကို ဘယ်လောက်တောင် လွမ်းနေခဲ့ရလဲဆိုတာ နင် သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ အရမ်းလွမ်းလွန်းလို့ သေတော့မလားတောင် ထင်ခဲ့ရတာ"

ရွှယ်နင်၏ ရင်ထဲ စို့နင့်သွားသည်။

"မန်မန်... ပေါက်ကရတွေ မပြောပါနဲ့"

စုမန်က သူမ၏မျက်နှာကို တိုးကပ်လာပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပေါက်ကရပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်ပါဦး၊ ငါ ပိန်သွားတယ် မဟုတ်လား"

ရွှယ်နင်၏ မျက်လုံးများ ကွေးညွှတ်သွားပြီး စုမန်၏ ပါးပြင်ကို ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

"နည်းနည်းမှ မပိန်ပါဘူး။ ဒီမှာ အသားတွေ အများကြီး ရှိနေတုန်းပဲ။ အမေက နင့်ကို ကောင်းကောင်းကျွေးထားတာ သိသာပါတယ်။"

စုမန် ချက်ချင်း ပြာယာခတ်သွားသည်။

"ငါ ဝနေတာလား။ သွားပါပြီ! အခုလိုဆို ငါ ဘယ်လိုလုပ် လက်ထပ်လို့ ရတော့မှာလဲ"

အသက်အရွယ် အတူတူလောက် ဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်နင်က စုမန်ထက် များစွာ ပို၍ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်သည်။

သခင်မကျန်းသည် ညီအစ်မနှစ်ယောက် စနောက်နေတာကို ပြုံး၍ ကြည့်နေရင်း လီချန်လဲ့ကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။

လီချန်လဲ့ မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်လိုက်၏။

သူမ၏ တောက်ပပြီး နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက ရွှယ်နင်နှင့် သခင်မကျန်းတို့ကြားတွင် ကူးချည်သန်းချည် ဖြစ်နေသည်။

"ရေနွေးကြမ်းနဲ့ သရေစာ နည်းနည်း ပြင်ဆင်လိုက်ပါ"

သခင်မကျန်းက ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။

"ချန်လဲ့လေး၊ သမီး ဘာစားချင်လဲဆိုတာ အဒေါ့်ကို အားမနာဘဲ ပြောနော်"

လီချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများက ရွှယ်နင်၏ ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်ဟန်လေးပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။

"ကျွန်မ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားပါတယ်။ ယောင်းမ စားချင်တာ မှန်သမျှ ကျွန်မ စားမှာပါ။ ယောင်းမ စားတဲ့အတိုင်းပဲ လိုက်စားပါ့မယ်"

သခင်မကျန်းက အထိန်းတော်စုန့်ကို ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ် ပေးလိုက်ရာ အထိန်းတော်စုန့်က အစေခံအချို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်သွားကြသည်။

"သမီးရဲ့ ယောင်းမက လောဘကြီးတဲ့ကြောင်လေးလေ၊ သူ(မ)က အရသာရှိတာ မှန်သမျှ အကုန်ကြိုက်တာ"

"ဒါဆို ယောင်းမ အရသာရှိတယ်လို့ ထင်တဲ့အရာတွေက ထူးထူးခြားခြားကို အရသာရှိတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လောဘကြီးတဲ့ ကြောင်လေးတွေက အစားအသောက် အတော်ဆုံးပဲလေ"

ထိုစကားကို ကြားတဲ့အခါ သခင်မကျန်းရော စုမန်ပါ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။