အခန်း ၂၄၅

အခန်း (၂၄၅) - ဘယ်သူ့ရဲ့ သက်ရှည်သော့ခလောက်လဲ

အားချဲ့ သူမဆီ လာမလည်တာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ပြောချင်နေတယ်။ သူမရဲ့မိခင်က ရွှယ်နင်ကို ဆေးခတ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ဖိအားပေးနေပေမယ့် ရွှယ်နင်နှင့် ရန်သူမဖြစ်ချင်သဖြင့် သူမ ငြင်းဆန်ကာ အစာငတ်ခံနေခဲ့တာ။ ငတ်၍ သေသွားနိုင်လျှင် ရွှယ်နင်ကို ဆေးခတ်စရာ လိုတော့မည်မဟုတ်ဟုပင် သူမ တွေးမိ၏။

"ဒါပေမဲ့တွေ ဘာတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့။"

ရွှယ်နင်က ရွှယ်ယန်ရန်၏ ပိန်လှီသောလက်ကလေးကို ညင်သာစွာပုတ်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းသမီးရဲ့အားချဲ့က ကျွန်မကို လာတွေ့ခိုင်းတာ။ မလာခင်က မင်းသမီးကြိုက်တတ်တဲ့ သစ်အယ်သီးကိတ်မုန့်တွေ သီးသန့်ယူလာပေးတယ်။ မြည်းကြည့်မလား။"

ရွှယ်ယန်ရန်က ချော့ရလွယ်သူပီပီ အစားအသောက်မြင်သည်နှင့် စိတ်ကြည်လင်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့!"

ခြောက်သွေ့တဲ့အစာကို အလျင်စလိုစားလျှင် ဗိုက်နာမည်စိုးသဖြင့် ရွှယ်နင်က ကြက်သားဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် အရင်လာပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

ရွှယ်ယန်ရန် ဗိုက်ထဲအခြေကျအောင် ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးမှသာ သစ်အယ်သီးကိတ်ကို ကျွေးတော့သည်။

ရွှယ်ယန်ရန် စိတ်အခြေအနေ ပိုကောင်းလာကာ မုန့်ကို ဝါးရင်း မေးလိုက်သည်။

"အစ်မရွှယ်နင်... အားချဲ့က အစ်မကို လာတွေ့ခိုင်းတယ်ဆိုတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားဟင်"

မင်းသမီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် ရွှယ်နင် ချက်ချင်းမပြောဘဲ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ရွှယ်ယန်ရန်က သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်ဝန်းများကို ပုတ်ခတ်ရင်း ထပ်မေးသည်။

"တစ်ခုခုရှိလို့မလား"

ဖုံးကွယ်ထား၍ မရမှန်းသိသဖြင့် ရွှယ်နင် ပြုံးလိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီး... တကယ်တော့ အကူအညီတောင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ။"

"ဘာကိစ္စလဲဟင်။ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပါ။"

"ဒါက..."

ရွှယ်နင်က ရွှယ်ယန်ရန်၏ သေးငယ်နုနယ်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့လိုက်သည်။

"မနေ့က အားချဲ့ရဲ့ ရွှေကျောက်စိမ်း သက်ရှည်သော့ခလောက် အမှတ်မထင် ပျောက်သွားလို့ပါ။ ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့တာနဲ့ မင်းသမီးရဲ့ စံအိမ်မှာ အဲဒီသော့ခလောက်ရဲ့ ပုံစံဒီဇိုင်း ရှိသေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်မှာ အပ်ပြီးလုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ လာမေးတာပါ။ သူနဲ့ပုံစံတူတစ်ခု ထပ်လုပ်ပေးမလို့"

ရွှယ်ယန်ရန် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

"သက်ရှည်သော့ခလောက် ဟုတ်လား"

ရွှယ်နင်လည်း အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့၍သာ မေးရခြင်း ဖြစ်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်။"

"ဘယ်သော့ခလောက်လဲဟင်"

ရွှယ်ယန်ရန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် -

"အားချဲ့ရဲ့ ခါးမှာ ဆွဲထားတဲ့ ဟာလား"

ရွှယ်နင် အံ့ဩသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းသွားသည်။

"အဲဒီ သက်ရှည်သော့ခလောက်က မင်းသမီးပိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူးလေ။"

ရွှယ်ယန်ရန် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွား၏။

"ကျွန်မ အားချဲ့နဲ့ စတွေ့ကတည်းက သူ့မှာ အဲဒီသော့ခလောက် ရှိပြီးသား။ သာမန်သော့ခလောက်တွေနဲ့ မတူတာ သတိထားမိလို့ တစ်ခါတောင်းဖူးပေမဲ့ သူ မပေးဘူး"

ထိုစကားကြောင့် ရွှယ်နင် လုံးဝဆွံ့အသွားရသည်။

"ဒါဆို... အဲဒါ ဘယ်သူ့သော့ခလောက်လဲ"

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။"

ရွှယ်ယန်ရန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"သူ့ကို မေးဖူးပေမဲ့ သူ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသော့ခလောက်က ကျွန်မဟာ လုံးဝမဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်"

ရွှယ်နင် အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဒါပေမဲ့... အဲဒီသော့ခလောက်က သူချစ်ရတဲ့သူ ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်လေ။"

ရွှယ်ယန်ရန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ကလေးဖြင့် ထောက်ထားသည်။

"ဒါဆို အားချဲ့ တကယ်ချစ်တဲ့သူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ"

"အေးလေ။"

ရွှယ်နင် တစ်ချက်တွေဝေသွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"သူချစ်တဲ့သူက မင်းသမီးမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ"

ရွှယ်ယန်ရန်က ခေါင်းခါပြသည်။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး... မနှစ်က နှစ်သစ်ကူးနေ့ညက သူ့ကို အဲဒီလိုဆေးမျိုး ခတ်ဖူးသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မနဲ့ မပတ်သက်ဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့တာ။ သူ ကျွန်မကို မကြိုက်တာ လုံးဝသေချာတယ်။ သူချစ်တဲ့သူအကြောင်းလည်း စုံစမ်းကြည့်ဖူးပေမဲ့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။"

ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသော အမှန်တရားကြောင့် ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားကာ ခေါင်းထဲ မူးနောက်သွားရသည်။

"အဲဒီညက... မင်းသမီးတို့နှစ်ယောက်... ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ကြဘူးလား"

ရွှယ်ယန်ရန်က အပြစ်ကင်းပြီး ရိုးသားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပြုံးလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး"

ရွှယ်နင် နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အသေအချာ ကြားခဲ့ပါတယ်..."

ရွှယ်ယန်ရန် ခေါင်းလေးစောင်းကာ-

"ဘာကြားခဲ့လို့လဲဟင် အစ်မရွှယ်နင်"

ရွှယ်နင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ထားပါတော့၊ အဲဒီအကြောင်း မပြောကြစို့နဲ့။ သူချစ်ရတဲ့သူအကြောင်းပဲ ပြန်ပြောရအောင်။ သူဘယ်သူ့ကို ချစ်လဲဆိုတာ မသိရင် သော့ခလောက်ကို ဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးရမလဲ"

"ကျွန်မလည်း တကယ်မသိဘူး..."

ရွှယ်ယန်ရန် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာပုတ်ရင်း-

"အစ်ကိုအားချဲ့မှာ တခြားသူငယ်ချင်းတွေ ရှိသေးလား။ တခြားသူတွေဆို သိနိုင်မလားပဲ။ သူက ကျွန်မကို ဘာမှမပြောပြဘူး။ ညီမအရင်းလို သဘောထားတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်မနဲ့ လုံးဝမရင်းနှီးဘူး"

မိန်းကလေးငယ်က အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် တိုးတိုးရေရွတ်နေရှာသည်။

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရွှယ်နင် စိတ်ကြည်လင်သွားကာ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း အပြုံးရိပ်များ ပြည့်နှက်သွား၏။

မင်းသမီးယန်ရန်က အားချဲ့၏ ကွယ်လွန်သွားသော ဇနီးဟောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ အမြဲထင်ထားခဲ့ပြီး မင်းသမီး အသက်မရှည်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တာ။

ယခုတော့ သူမက အားချဲ့ စောစောစီးစီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော စိတ်ကူးယဉ်အချစ်ဦး မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် ရွှယ်နင် အလိုအလျောက် ရင်ထဲပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

"ရပါတယ်၊ အစ်ကိုလုက အားချဲ့နဲ့ တော်တော်ရင်းနှီးတာကို ကျွန်မ သတိရသွားပြီ။ ခဏနေရင် လုအိမ်တော်ကို သွားမေးကြည့်ဦးမယ်။"

ရွှယ်ယန်ရန် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရွှယ်နင်၏ အင်္ကျီလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"နေဦး..."

ရွှယ်နင် လှည့်ကြည့်ကာ-

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းသမီး"

ရွှယ်ယန်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။

"အစ်ကိုအားချဲ့က အစ်မကို လက်ထပ်ထားပေမဲ့ မချစ်ဘူးဆိုတော့... လူတွေပြောနေကြတဲ့ အစ်မတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ပေါင်းဖက်ခြင်းမရှိဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲလားဟင်"

ရွှယ်နင်က မဖုံးကွယ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်။"

ရွှယ်ယန်ရန်က ရွှယ်နင်ကို မျက်လုံးဝိုင်းလေးဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း အစ်မရွှယ်နင်က အရမ်းသနားစရာကောင်းတယ်လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရွှယ်နင်က ရွှယ်ယန်ရန်၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အားချဲနဲ့ ကျွန်မ ပေါင်းဖက်သည်ဖြစ်စေ၊ မပေါင်းဖက်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်းသမီးယန်ရန် အသက်ရှည်ကျန်းမာဖို့ကပဲ ပိုအရေးကြီးပါတယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ရွှယ်ယန်ရန် ရုတ်တရက် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်မရွှယ်နင်..."

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား မင်းသမီး"

"ဒါက..."

ရွှယ်ယန်ရန်သည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သောကရောက်ကာ ပူပန်နေခဲ့သဖြင့် ဆံပင်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျွတ်ပြီး ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေခဲ့သည်။ ဒီနေ့ ရွှယ်နင် လာတွေ့သည်ဟု ကြားမှသာ စိုးရိမ်မှုများ အတန်ငယ် လျော့ပါးသွားခြင်း ဖြစ်၏။

သူမက အပြင်ထွက်ခဲပြီး သူငယ်ချင်းနည်းပါးသလို သတ္တိလည်း သိပ်မရှိရှာပေ။ မိခင် ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဆိုးပါစေ၊ သူမ၏ အသိစိတ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရွှယ်နင်ကို သတ်ရန် သူမ မစွမ်းသာဟု တွေးမိသည်။

"အစ်မ... ဒါ အစ်မအတွက်"

လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အဖြူရောင် ကြွေပုလင်းငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ရွှယ်နင် ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘာလဲဟင်"

"မယ်တော် ပေးထားတာ။ အစ်မကို ဒီဆေးခတ်ဖို့ ပြောတယ်"

ရွှယ်နင် မှင်သက်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိရင်း မင်းသမီးယန်ရန် စနောက်နေတာလားဟု ခဏ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် မိန်းကလေးငယ်၏ ရဲရဲနီနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် စိတ်ရင်းမှန်သော အမူအရာကြောင့် လိမ်ညာနေခြင်းမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရ၏။

"မင်းသမီးကြီးက ဘာလို့ ကျွန်မကို သတ်ချင်ရတာလဲ"

"မယ်‌တော်က အစ်မကို သတ်လိုက်ရင် အစ်ကိုအားချဲ့နဲ့ လက်ထပ်ရမယ်လို့ ပြောတယ်..."

ရွှယ်ယန်ရန် အပြစ်ရှိသလို ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုအားချဲက ကျွန်မကို လုံးဝမချစ်မှန်း သိပါတယ်။အစ်မကို သတ်လိုက်ရင်တောင် သူ ကျွန်မကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့... ကျွန်မ အစ်မကို တကယ်သဘောကျတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မသတ်ချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအဆိပ်ကို အစ်မကို ပေးတာ။ ကျွန်မကို ကူညီပါဦး..."

"ဘာကူညီရမလဲ"

ရွှယ်ယန်ရန်က ပါးဖောင်းလေးလုပ်ကာ ခိုင်မာသော အကြည့်ဖြင့် တစ်လုံးချင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ—ကို—လွှင့်—ပစ်—ဖို့—ကူ—ညီ—ပေး—ပါ!"

ရွှယ်နင် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။

ရွှယ်ယန်ရန်က စိတ်တိုရှက်ရွံ့သွား၏။

"အစ်မက ဘာရယ်တာလဲ"

ရွှယ်နင်၏ အပြုံးက မပျယ်သေးဘဲ -

"မင်းသမီးက သိပ်ရိုးသားလွန်းလို့ ရယ်တာပါ"

ရွှယ်ယန်ရန်က သူမ၏ ဖြူဖျော့သော နှုတ်ခမ်းအောက်ခြေကို ကိုက်ထားသည်။

"အခုလို ပြောလိုက်ရတော့ စိတ်ထဲ တော်တော်ပေါ့သွားပြီ။ သစ်အယ်သီးကိတ်တွေတောင် အများကြီး ထပ်စားနိုင်တော့မယ်ထင်တယ်"

ရွှယ်နင် စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းသမီး ဖျားနာရတာက ကျွန်မကြောင့်ပေါ့။"

ရွှယ်ယန်ရန် ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားကာ အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလာသည်။

"အဲဒါက... ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး နေကောင်းအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားမှာပါ။ အစ်မက ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ရင် ရပါပြီ”