အခန်း ၃၅၈

အခန်း(၃၅၈)

"ပီကွော့ဒ် ဖြစ်ရတာထက်စာရင် အပျော်စီးသင်္ဘော ဖြစ်ရတာကို ပိုသဘောကျမိတယ် ထင်တယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မိုဘီဒစ် က ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်နိုင်တာထက် ပိုကြီးနေလို့လေ။ လှိုင်းပုတ်သံသဲ့သဲ့လေးပဲရှိတဲ့ ဆိပ်ကမ်းမှာ ရပ်စောင့်နေရတဲ့ အပျော်စီးသင်္ဘော ဖြစ်ရတာကို ပိုသဘောကျတယ်"

"အင်း ဝေလငါးဖြူကြီးကတော့ တကယ်ကို ကြီးမားတာပေါ့" လို့ ဂျုံဂျင် က ပြောလိုက်တယ်။

စားဖိုမှူးက သံဒယ်အိုးပေါ်ကို တောက်ပတဲ့အနီရောင်အသားတစ်တုံး တင်လိုက်တယ်။ ပင့်ကူအိမ်လို ဖြာထွက်နေတဲ့ အဆီအစင်းကြောင်းလေးတွေက တော်တော်လေး မျက်စိကျစရာကောင်းတယ်။ အဲဒါက အချိန်ပေးပြီး သေချာနှပ်ထားတဲ့ ဝါဂျူး အသားလို့ စားဖိုမှူးက ပြောတယ်။

"မင်းဘဝရဲ့ မိုဘီဒစ် နဲ့ကော တွေ့ပြီးပြီလား မာရူး"

"ကျွန်တော်က ငယ်ပါသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့တော့ ဘယ်ယှဉ်လို့ရပါ့မလဲ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောပြပါဦး။ ငါက ငါ့အကြောင်းပြောရတာကို သဘောကျသလို တခြားသူတွေပြောတာကို နားထောင်ရတာကိုလည်း သဘောကျလို့ပါ"

ဂျုံဂျင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မာရူး ကို စကားပြောဖို့ တိုက်တွန်းနေတယ်။ အသက် လေးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တည်ငြိမ်မှုကို ရှာဖွေနေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်မှုကို မက်မောနေဆဲပဲ။

"တစ်ခုခုကို ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ စာမေးပွဲအမှတ်တွေများ ဖြစ်မလားပဲ"

"ဒါပဲလား"

"ပြောစရာ သိပ်မရှိပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဒီနိုင်ငံက အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက် ကြုံတွေ့နိုင်တဲ့ အခက်အခဲဆိုတာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတာပါ"

"အင်း မင်းက အဲဒီလိုပြောလာမှတော့ ငါလည်း ဘာမှပြောစရာမရှိတော့ဘူး။ ဒီနိုင်ငံက နည်းနည်းတော့ ပျင်းစရာကောင်းတာ အမှန်ပဲ"

ဂျုံဂျင် က စားဖိုမှူးဆီကနေ သွားကြားထိုးတံတချို့ တောင်းလိုက်တယ်။ သူ ဘာလုပ်မလို့လဲဆိုတာကို မာရူး စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။ သူက သွားကြားထိုးတံဘူးအဖုံးကိုဖွင့်ပြီး စားပွဲပေါ်ကို အကုန်ပုံချလိုက်တယ်။

"ဒါက တော်တော်လေး ပျော်စရာကောင်းတယ်"

ဂျုံဂျင် က သွားကြားထိုးတံတွေနဲ့ ရဲတိုက်တစ်ခု စတင်တည်ဆောက်တော့တယ်။

"မင်းကော လုပ်ကြည့်မလား"

"ရပါတယ်"

သူ ငြင်းလိုက်ပေမယ့် ဂျုံဂျင် က သွားကြားထိုးတံတစ်ချောင်းကို အတင်း ကမ်းပေးလာတယ်။ သူက အဲဒီအတိုင်း ရပ်တန့်နေမယ့်ပုံပေါ်တာကြောင့် မာရူး မှာ သွားကြားထိုးတံကို ယူလိုက်ရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။

"ရော့ ဒီနေရာမှာ ထားလိုက်"

ဂျုံဂျင် လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့နေရာမှာ သွားကြားထိုးတံကို သူ တင်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဂျုံဂျင် က နောက်ထပ်တစ်ချောင်း ထပ်ပေးပြန်တယ်။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းထားချင်တဲ့နေရာမှာ ထားကြည့်"

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူက သွားကြားထိုးတံကို ထူးဆန်းတဲ့ထောင့်တစ်ခုမှာ တင်လိုက်တယ်။ လေးထောင့်ပုံစံစီထားတဲ့ အခြားသွားကြားထိုးတံတွေပေါ်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် တင်လိုက်တာပဲ။

"စောစောစီးစီး အဆုံးသတ်ချင်နေတဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းကို အဲဒီလို လုပ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး"

ဂျုံဂျင် က သွားကြားထိုးတံ နှစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး မာရူး တင်ထားတဲ့နေရာနဲ့ အပြိုင်ဖြစ်အောင် တင်လိုက်တယ်။ အဲဒါနဲ့တင် ရဲတိုက်က ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်။ ဒါက စစ်တုရင်ကစားနေသလိုပဲ။ တစ်ဖက်က အရှုံးပေးပြီး ရပ်ပစ်ချင်ပေမယ့် အခြားတစ်ဖက်ကတော့ တော်တော်လေးကို သဘောကျနေပြီး ဆက်သွားချင်နေတယ်။

"တစ်ခါတည်း နှစ်ချောင်း တင်လို့ရတာလား"

"တစ်ကြိမ်ကို တစ်ချောင်းပဲ တင်ရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ"

မာရူး အဲဒီစကားကို ပြန်မချေပနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့လေသံက ပေါ့ပါးနေပေမယ့် စကားလုံးတွေမှာတော့ ဟာကွက်မရှိဘူး။ သူက တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ မာရူး ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သံဒယ်အိုးဆီကနေ စူးရှတဲ့ သတ္တုပွတ်တိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါက သတ္တုနှစ်ခု အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သွားတဲ့အသံပဲ။ စားဖိုမှူးက ဓားနှစ်လက်နဲ့ အသားတွေကို ညီညီညာညာ လှီးဖြတ်နေတယ်။ ဂျုံဂျင် က ဓားနှစ်လက်နဲ့ ဖျော်ဖြေမှုကို ကြည့်ဖို့ သွားကြားထိုးတံတွေဆီကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်လုံးခွာလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မာရူး က ရဲတိုက်ကို လက်ညှိုးနဲ့ ထိုးချလိုက်တယ်။ အထပ် ၁၀ ထပ်လောက်ရှိတဲ့ သွားကြားထိုးတံတွေ ပြိုကျသွားတော့တယ်။

ပြိုကျသွားတဲ့ ရဲတိုက်ကို ခဏလောက်ကြည့်ပြီးနောက် ဂျုံဂျင် က စားပွဲကို လက်ဝါးနဲ့ပုတ်ပြီး အသံကျယ်ကြီးနဲ့ ရယ်မောလိုက်တယ်။ အဲဒီအသံကိုကြားတော့ ကျန်တဲ့သုံးယောက်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အမူအကျင့်တွေကို သူတို့ ရိုးအီနေလောက်ပြီလေ။

"ပြိုမကျစေရဘူးဆိုတာ စည်းကမ်းတွေထဲမှာ မပါဘူးလို့ ငါ သေချာပေါက် ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းက နည်းနည်းများမနေဘူးလား။ ငါ အများကြီး ကြိုးစားပမ်းစား တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရဲတိုက်ကို မင်းက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ထိုးချလိုက်တာကိုး"

ဂျုံဂျင် က သွားကြားထိုးတံတွေကို စုသိမ်းပြီး ဘူးထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။

"ဘဝဆိုတာ ဒီရဲတိုက်လိုပဲ။ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ထားပါစေ၊ ပြင်ပက အင်အားပြင်းပြင်းနဲ့ တွန်းတိုက်လာရင်တော့ ပြိုကျသွားမှာပဲ။ တရားမမျှတဘူးလို့ မထင်ဘူးလား"

"ကျွန်တော်က ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ရှင်သန်နေရုံပေါ့"

"မင်းရဲ့ ရဲတိုက်သာ အဲဒီလို ပြိုကျသွားမယ်ဆိုရင် ဘာဆက်လုပ်မယ်လို့ ထင်လဲ။ အကျိုးအပဲ့တွေကို စုသိမ်းပြီး အသစ်ကနေ ပြန်စမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် လက်လျှော့လိုက်မှာလား"

ဒီတစ်ခါတော့ ဂျုံဂျင် က သွားကြားထိုးတံဘူးကို သူ့ဆီ ကမ်းပေးလာတယ်။ မာရူး က သွားကြားထိုးတံတွေကို ကြည့်ပြီးမှ စကားပြောလိုက်တယ်။

"လက်လျှော့လိုက်ဖို့က နှမြောစရာကောင်းလွန်းပြီး အသစ်ကနေ ပြန်စဖို့ကလည်း ခက်ခဲလွန်းတော့ ဒါတွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်" လို့ ပြောရင်း မာရူး က သွားကြားထိုးတံတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

"ကုန်ကြမ်းတန်ဖိုးကို ပြန်ရရင် အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်းရေးအတွက် အဆင်ပြေသွားမှာပဲ မဟုတ်လား"

"ဆိုတော့ မင်းက ဝမ်းရေးအတွက်ပဲ အာရုံစိုက်နေတာပေါ့၊ မာရူး"

"လူတိုင်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တော့ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းက နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် မင်းအရွယ်လူတွေက သူတို့ တာဝန်ယူရမယ့်အရာတွေကို မတွေးဘဲ သူတို့ ဖြည့်ဆည်းရမယ့် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကိုပဲ မျှော်လင့်တတ်ကြတာလေ"

"ကမ္ဘာကြီးက ကြမ်းတမ်းပါတယ်။ အခုခေတ် ကျောင်းသားတွေက ကျွန်တော့်အရွယ်ကတည်းက ဝမ်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေကြရပြီလေ"

"ကြားရတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ"

စားဖိုမှူးက ကြွေပန်းကန်ပြားပေါ်မှာ အသားတစ်တုံးကို တင်ပြီး လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို ပေးတယ်။ သူတို့ကို အရသာခံနိုင်ဖို့ ပန်းကန်ထဲမှာ ဆားတချို့လည်း ထည့်ပေးထားပြီး အရောင်မတူတဲ့ ဆားအမျိုးမျိုး ရှိနေတယ်။ မာရူး က သူ့အသားကို အပြာရောင်ဆားနဲ့ အရသာသွင်းလိုက်တယ်။ အသားကို ဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် ဆားက ငန်နေတုန်းပဲ။ အစားအသောက် ဝါသနာပါတဲ့သူတွေဆိုရင်တော့ အရသာကို ခွဲခြားနိုင်လောက်တယ်။

သူ့ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့ လက်သုတ်ပုဝါကို လှမ်းယူလိုက်ချိန်မှာပဲ ဂျုံဂျင် က အသားကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဖိချနေတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက ပရိုမီသီးယပ်စ် ဆီကနေ မီးကို ပထမဆုံးရရှိခဲ့တဲ့သူလိုမျိုး သိချင်စိတ်တွေအပြည့်နဲ့ အသားကို ကြည့်နေတယ်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူ့ရဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း လုပ်ရပ်တွေကို မြင်တော့ မာရူး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

"ငါ အသားရဲ့ အထိအတွေ့ကို ခံစားကြည့်နေတာ"

"ဗျာ"

"ငါက ငါ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုအားလုံးကို တန်ဖိုးထားတယ်။ ဒီအသားကို ကြည့်လိုက်။ ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့ကို သိဖို့ မလုံလောက်ဘူးလေ။ မင်း ခန့်မှန်းလို့ရပေမယ့် မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေ မှန်မမှန်ဆိုတာကိုတော့ တကယ်တမ်း မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ ကိုင်ကြည့်ရတာ"

"ဒါပေမယ့် ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရင်တော့ သိနိုင်မှာပဲလေ"

"လက်ထိပ်နဲ့ ပါးစပ်ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက တူတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒါ့အပြင် ပါးစပ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တံတွေးတွေ ရှိနေတော့ သေးငယ်တဲ့ အထိအတွေ့တွေကို ပျောက်ကွယ်သွားစေတယ်။ သေချာချင်ရင်တော့ ဒီလိုမျိုး ငါ့လက်ထိပ်လေးတွေနဲ့ ကိုင်ကြည့်တာ ပိုကောင်းတယ်"

အား ပူလိုက်တာ - အသားကို ကိုင်နေတဲ့ ဂျုံဂျင် က သူ့နားရွက်ဖျားတွေကို မြန်မြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အပူလောင်သွားပေမယ့်လည်း သူ့လက်ချောင်းတွေက အသားဆီကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းသွားပြန်တယ်။ လေးထောင့်ပုံစံ အသားတုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကိုင်တွယ်ပြီးမှသာ ဂျုံဂျင် က အသားကို လက်နဲ့ ကောက်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံးလူတစ်ယောက်လိုပဲ။ အသားကို ဝါးနေရင်း သူက အကြိမ်ကြိမ် အာမေဍိတ်သံတွေ ထုတ်နေတယ်။ အသားကို တစ်ခါတည်းဝါးပြီး မျိုချလိုက်မိတဲ့အတွက် မာရူး ခဏလောက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"မင်းလည်း စမ်းကြည့်သင့်တယ်"

"ဘာကို စမ်းကြည့်ရမှာလဲ"

"အထိအတွေ့ကို ခံစားကြည့်တာလေ"

မာရူး အသားကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကင်ထားတဲ့အသားဆိုတာ ကိုင်တွယ်ရမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အိမ်ရှင်မတွေသာဆိုရင်တော့ အစားအသောက်နဲ့ ကစားနေတဲ့သူတွေကို ဆူပူကြမှာပဲ။ အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာဆိုရင်တော့ မာရူး ငြင်းဆန်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ခက်ရင်းနဲ့ ဓားကိုသုံးပြီး စားလိုက်မှာပဲ။

ဒါပေမယ့် အခု သူ့ဘေးမှာရှိနေတာက ဂျုံဂျင် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအကျင့်တွေက ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ငြင်းဆန်ချင်စိတ်ကို မဖြစ်ပေါ်စေဘူး။ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မစမ်းကြည့်ရင် သူပဲ နစ်နာသွားမလို ခံစားနေရတယ်။

"လူတွေက သူတို့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေကို ချဲ့ထွင်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ အခြားသူတွေ လုပ်ပြီးသားကို လိုက်လုပ်တာက ဟုတ်တယ်၊ တော်တော်လေး လွယ်ကူပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူးလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှေ့ဆောင်သူ အများအပြားက ရှိနေတဲ့ အန္တရာယ်တွေအားလုံးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေကို ပြောပြခဲ့ပြီးပြီကိုး။ ကြည့်လိုက်၊ ဒါက အန္တရာယ်မရှိတော့ဘူးလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောခဲ့မှာပဲ"

စကားပြောနေရင်း ဂျုံဂျင် က သူ့လက်ထဲက ဆားတချို့ကို ပွတ်ကြည့်ပြီး အရသာမခံခင် အနံ့ခံကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

"နောက်လိုက်တွေက အဲဒါနဲ့တင် ကျေနပ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အန္တရာယ်ကင်းတယ်ဆိုတာ သက်သေပြပြီးသားလေ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုလူတွေက ရိုးရာအစဉ်အလာတွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အာမခံရဲတယ်။ ဒါ့အပြင် အစဉ်အလာတွေကို ယုံကြည်တဲ့သူတွေက အဲဒီအစဉ်အလာတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေကို ရှုတ်ချလာကြတယ်။ မလိုအပ်တာတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုပြီး ဝေဖန်ကြတယ်။ သူတို့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးပေမယ့် ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ကြတာလဲ"

ဂျုံဂျင် က သူ့ဆီကနေ အဖြေတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေပုံရတယ်။ မာရူး က ချက်ပြုတ်နေတဲ့ အသားကို ကြည့်ရင်း စကားပြောလိုက်တယ်။

"သူတို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလို့ နေမှာပေါ့"

"ဘာလို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတာလဲ"

"ကျွန်တော်နဲ့ မတူတာ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူတာက သူတို့အတွက် သူစိမ်းဆန်နေလို့လေ။ သူစိမ်းဆန်တဲ့အရာတွေက ဖယ်ကြဉ်ခံရဖို့ လွယ်ကူတယ်။ ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ၊ အစဉ်အလာဆိုတာ အချိန်နဲ့အမျှ သက်သေပြခဲ့ပြီးသား သဘောတူညီချက်တွေပဲလေ။ အဲဒီသဘောတူညီချက်ကနေ သွေဖည်သွားတဲ့ သူတွေကို ဖယ်ကြဉ်တာက လူတွေအတွက် သဘာဝကျကောင်း ကျနေမှာပေါ့"

"အရမ်းကောင်းတဲ့ အဖြေပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါတွေးနေတဲ့ ပြဿနာရဲ့ အဓိကအချက်က အဲဒီထက် တစ်ဆင့်ပိုတယ်"

"တစ်ဆင့်ပိုတယ်ဆိုတာက"

"သူတို့ ဘာလို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတာလဲ။ ဘာလို့ တခြားသူတွေကို ဖယ်ကြဉ်ကြတာလဲ။ ငါကတော့ ကောက်ချက်တစ်ခု ရခဲ့တယ်။ ငါနဲ့မတူတဲ့ မင်းကို ငါ့ထက် သာသွားမှာကို မလိုလားဘူးလေ။ လူတွေအကုန်လုံးက ဉာဏ်ကောင်းကြတယ်။ သူတို့က အမြဲတမ်း ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေဆီကို ရုန်းကန်နေကြတာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့က အစဉ်အလာတွေကနေ ဖောက်ထွက်တဲ့သူတွေကို ကြည့်မရကြတာ။ အန္တရာယ်များတဲ့ လမ်းကို လျှောက်တဲ့သူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမိနိုင်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ အမြင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားနိုင်တဲ့ အလားအလာရှိတယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိနေကြတယ်လေ"

ဂျုံဂျင် က သွားကြားထိုးတံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြီး အသားကို ထိုးလိုက်တယ်။ သွားကြားထိုးတံက မတ်မတ်ကြီးဖြစ်နေပြီး မျက်နှာကြက်ကို ညွှန်ပြနေတယ်။

"လူတွေက တခြားသူတွေ သူတို့အထက်မှာ ရှိနေတာကို ပင်ကိုယ်ဗီဇအရ မကြိုက်ကြဘူး။ ဒါပေမယ့် လောကကြီးက လူတွေကို အထက်နဲ့ အောက်ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ခွဲခြားထားမှာပဲလေ。 ဒါကြောင့်မို့လို့ လူတွေက ရုပ်တုတွေ ဖန်တီးကြတာပေါ့။ ငါနဲ့တူတဲ့သူတစ်ယောက်က ငါ့အထက်မှာ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကို မင်းက ဝန်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေတွေအတွက် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားလာရလိမ့်မယ်။ အာ၊ အဲဒီလူက ငါနဲ့မတူဘဲ မွေးဖွားလာတာပဲလေ - အဲဒီလိုမျိုးပေါ့"

ဂျုံဂျင် က သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မာရူး ကတော့ ပခုံးတွန့်ပြရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။

"ပါရမီရှင် ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားဖူးလား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကြားဖူးပါတယ်"

"အဲဒီစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ မင်း ဘာခံစားရလဲ။ ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းလဲ"

"အံ့သြစရာကောင်းတယ်၊ မယုံနိုင်စရာပဲ။ အင်း၊ အဲဒီလိုမျိုးတွေပေါ့"

ဂျုံဂျင် က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ သူက သွားကြားထိုးတံ စိုက်ထားတဲ့ အသားကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သွားကြားထိုးတံကို ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ခက်ရင်းနဲ့ ဓားကိုသုံးပြီး အသားကို ပုံမှန်အတိုင်း စားလိုက်တယ်။

"ရုပ်တုတွေရဲ့ ပုံမှန် ဖော်ပြချက်က 'ပါရမီရှင်တွေ' ပဲလေ။ ပါရမီရှင်တွေက အစဉ်အလာတွေကို အမြဲတမ်း ချိုးဖောက်ကြတယ်။ သူတို့က တခြားသူတွေ မလျှောက်ဖူးတဲ့ လမ်းကို လျှောက်ကြတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျပြောရရင် သူတို့က တခြားသူတွေ သွားဖို့ မတွေးထားတဲ့ လမ်းကို လျှောက်ကြတာ။ ဒါက လူတွေက သူတို့ရဲ့ လေးစားအားကျမှုနဲ့ သုံးနှုန်းကြတဲ့ စကားလုံးတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် အဲဒီစကားလုံးကို ငါ ကြားရတိုင်း လူသားတွေရဲ့ သေးသိမ်မှုကို ငါ တွေးမိတယ်။ ပါရမီရှင် ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အမြဲတမ်း ချန်လှပ်ထားတတ်တယ်လေ"

မာရူး ဂျုံဂျင် ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင်ပဲ အဲဒီလက်ချောင်းတွေက တော်တော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး ကင်နေတဲ့ အသားဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြနေတယ်။

"အထိအတွေ့က တော်တော်လေး ကွာခြားသွားလိမ့်မယ်။ ကိုင်ကြည့်ပါဦး" သူက ပြုံးစစနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

မာရူး အသားပေါ်ကို လက်မတင်ခင် စားပွဲကို လက်ချောင်းနဲ့ ခဏလောက် ခေါက်နေလိုက်တယ်။ သူက လက်ထိပ်လေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိမ့်ချပြီး အသားကို ကိုင်ကြည့်လိုက်တယ်။ အစိမ်းလိုက်အသားနဲ့ လုံးဝမတူညီတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့လက်ချောင်းတွေဆီကို တွားသွားတက်လာတယ်။ နူးညံ့မှုနဲ့ ကျုံ့ဆန့်နိုင်မှု ခံစားချက်ကို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ နည်းနည်းလေး တူးနေတဲ့အပိုင်းက တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းပေမယ့် တိုက်ရိုက်မကျက်သေးတဲ့ အပိုင်းတွေကတော့ နူးညံ့နေတယ်။

သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ရွှံ့စေးနဲ့ ကစားခဲ့တာကို သတိရသွားတယ်။

"ဒါက အခမ်းအနားတစ်ခုလိုပဲ။ မင်းက အဲဒီထူးဆန်းတဲ့လူရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရသွားပြီ" လို့ ဂျန်ဆူ က ဝင်ပြောတယ်။ မာရူး အသားကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဂျုံဂျင် ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက သွားတွေပေါ်လာတဲ့အထိ လင်းလက်စွာ ပြုံးနေတယ်။

"အခု စားကြည့်လိုက်။ ငါ့ကို ယုံပါ၊ အရသာ ကွာခြားသွားလိမ့်မယ်"

မာရူး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အသားကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တော့တယ်။

* * * * * * * * *

"နောက်စားသောက်ဆိုင်ကို သွားကြရအောင်"

ဂျုံဂျင် က ညာဘက်လက်ကိုမြှောက်ပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။ ချွန်းဟို နဲ့ ဂျန်ဆူ ကလည်း ထောက်ခံကြတယ်။ ဂျုံဂျင်နဲ့ အတူတူ လျှောက်လည်နေလို့များလားမသိဘူး၊ သူတို့က လူငယ်ဘဝကို ပြန်ရောက်သွားသလိုပဲ။

"သူက ထူးဆန်းတဲ့လူနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား" လို့ ဂျူဟယွန်း က မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်။ သူက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာ"

"သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရင် အဲဒီလိုလူတွေ ဘယ်လိုများ ရှိနေနိုင်လဲဆိုပြီး ကျွန်တော် တွေးမိတယ်"

သူမက ညင်ညင်သာသာလေး ပြုံးပြတယ်။

"ရိုက်ကူးရေးလုပ်တုန်းကကော သူ ဘယ်လိုနေလဲ"

"သူက အတူတူပဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုဆိုးတယ်လို့ ပြောရမလားပဲ။ ရိုက်ကွင်းက အဲဒီလို လေထုမျိုးကို သူပဲ ဖန်တီးနိုင်တာလေ။ ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ... ကျွန်တော်တို့က အတူတူပဲ လုပ်နေပေမယ့် လုံးဝအသစ်တစ်ခုကို လုပ်နေရသလို ခံစားရတယ်။ စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြဖို့တောင် ခက်တယ်"

"မင်းပြောချင်တဲ့ သဘောကို ငါ နားလည်ပါတယ်လေ"

"တကယ်လား"

မာရူး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

"ဒါပေမယ့်လည်း ဒါရိုက်တာက မင်းကို သဘောကျနေတဲ့ပုံပေါ်တာ ကောင်းပါတယ်"

"တကယ်လား"

သူ အလုပ်စလုပ်ပြီဆိုတာနဲ့ လူတွေကို စပြီး ခွဲခြားတော့တာပဲ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့သူတွေရယ်၊ သူ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို တသဝေမတိမ်း လိုက်နာရတဲ့သူတွေရယ်ပေါ့။ သူ့အပေါ် စာနာနားလည်မှုမရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို စစ်တုရင်အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ပါပဲ - ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေတုန်းက သူ အဲဒီစကားတွေကို တကယ်ပြောခဲ့တာ။

"သရုပ်ဆောင်တွေဆီကနေ အကြည့်ရိုင်းတွေ တော်တော်ခံလိုက်ရမယ့်ပုံပဲ"

"ပထမတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရိုက်ကူးရေး အခြေအနေတဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို မကျေမနပ် မဖြစ်ကြတော့ဘူး။ သူက အရမ်းကို ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေတာကိုး"

အရမ်းကို ပြီးပြည့်စုံလွန်းတယ်။ ဒါက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတဲ့ စကားလုံး ပေါင်းစပ်မှုပဲ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်။ မြန်မြန်လာခဲ့ကြလေ" ဂျုံဂျင် က အော်ပြောရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြတယ်။

မာရူး က ဂျူဟယွန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြကာ ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်တော့တယ်။

* * * * * * * * *