အခန်း ၃၆၃

အခန်း(၃၆၃)

"ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လက်သီးလွှဲနေရုံနဲ့တော့ အက်ရှင်အခန်း ဖြစ်မလာဘူး။ အနေအထားကို ဘယ်လိုပုံဖော်ရမလဲဆိုတာ သိဖို့လိုတယ်။ ငါပြောပြတာတွေကိုပဲ ခေါင်းထဲထည့်ထားမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စီနီယာတွေကိုကြည့်ပြီး ပိုလေ့လာမယ်ဆိုရင်တော့ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်။ ငါအခုသင်ပေးနေတာတွေက အခြေခံတွေဆိုတာကိုပဲ မှတ်ထားကြပါ"

အတန်းသိမ်းတဲ့အချိန်မှာ ချွန်းဟို က အဲဒီစကားတွေကို ပြောခဲ့တယ်။ သူတို့က မွေ့ရာတွေကို မူလနေရာမှာ ပြန်ထားပြီး ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြတယ်။ သန့်ရှင်းရေးလည်း နည်းနည်းလုပ်ခဲ့ကြတယ်။

"ပင်ပန်းသွားပါပြီ"

သူ့ကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ကျေးဇူးတင်နှုတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့ အဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

"ငါတော့ သေတော့မှာပဲ"

အတန်းတူတူတက်ခဲ့တဲ့ ကန်ဆူယောင်း နဲ့ ချွဲဂျွန်ဂီ တို့က သူတို့ရဲ့ ပခုံးတွေကို နှိပ်နယ်ရင်း ပြောလိုက်ကြတယ်။ မာရူး ကလည်း သူ့လက်မောင်းတွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။ အတန်းရဲ့ ပြင်းထန်မှုက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတယ်။ သီအိုရီသင်ယူရတဲ့အချိန်က နေ့စဉ်လျော့နည်းလာပြီး ကိုယ်ကာယလှုပ်ရှားမှုတွေကို ပိုလုပ်လာရတယ်။

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဘယ်နှခါလောက် လဲကျခဲ့လဲ"

"မသိတော့ဘူး။ အခါတစ်ရာကျော်တာကတော့ သေချာတယ်"

"မာရူး၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ခုနက မင်းလဲကျသွားတုန်းက အသံတော်တော်ကျယ်သွားတယ်"

မာရူး က ကိုယ်ကိုလိမ်ပြီး အကြောလျှော့ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"အသံတော့ ကျယ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မနာပါဘူး"

"မင်း အရိုးကျိုးသွားပြီလားလို့တောင် ထင်လိုက်တာ။ ငါဆိုလိုတာက အသံက တော်တော်ကျယ်ပြီး အင့်ခနဲပဲ"

မာရူး ကို ပခုံးကနေ ကိုင်ပေါက်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးအခန်းမှာ အမှားအယွင်းတစ်ခုကြောင့် သူက ပခုံးနဲ့ ကျသွားခဲ့တာဖြစ်တယ်။ သေချာကျမယ်ဆိုရင် ထိတွေ့တဲ့ ဧရိယာက ကျယ်ပြီး ဒဏ်ရာကို နေရာအနှံ့ပျံ့သွားစေတဲ့အတွက် ဖုန်းခနဲ မြည်မယ့်အစား ဖြောင်းခနဲ မြည်ရမှာဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက ပခုံးနဲ့ ကျသွားတဲ့အတွက် အင့်ခနဲ အသံထွက်သွားခဲ့တာပါ။ ကံကောင်းလို့ မွေ့ရာက ထူနေလို့ သူ ဒဏ်ရာမရခဲ့ဘူး။

"နည်းပြတွေတောင် အမှားလုပ်တတ်တာပဲကိုး"

"အဲဒါကြောင့် ဒါရိုက်တာက သူ့ကို ခေါ်သွားတာမလား။ သူ အဆူခံရလောက်တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ မာရူး ကို ဘယ်လောက်တောင် အနေခက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေလဲဆိုတာ မင်းတို့ မြင်လိုက်လား။ သူက အမြဲတမ်း သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ဆာနေတာဆိုတော့ အခုတော့ ဝဋ်လည်သွားတာပဲ"

"အေးဟုတ်တယ်"

ဆူယောင်း နဲ့ ဂျွန်ဂီ က နှုတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် ထွက်သွားကြတယ်။ မာရူး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်မှာ ဘန်ဂျူး ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။

"မင်းဖုန်း ပြန်တွေ့ပြီလား" လို့ အပြင်ထွက်လာတဲ့ ဘန်ဂျူး ကို သူ မေးလိုက်တယ်။

ဘန်ဂျူး က သူ့ဖုန်းကို ပြရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။

"ဝိုင်ယာကြိုးနဲ့ လေ့ကျင့်တဲ့ နေရာနားမှာရှိနေတာ။ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး မေ့ကျန်ခဲ့တာထင်တယ်"

"ပစ္စည်းတွေကို နေရာတကာမှာ ပစ်မထားနဲ့လေ။ အကုန်လုံးက ပိုက်ဆံတွေချည်းပဲဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား"

"အိုကေပါ"

ဘန်ဂျူး က အိတ်ကိုကိုင်ပြီး သူ့ဘေးနားကနေ လျှောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက နည်းနည်း ကပ်လွန်းနေတယ်။ ဘန်ဂျူး က တစ်ခုခု ပြောချင်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတဲ့အတွက် မာရူး က သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ဖုန်းရှာနေတုန်း တစ်ခုခု ကြားခဲ့တယ်"

"ဘာကြားခဲ့တာလဲ"

"ကျွန်တော်တို့ ရိုက်မယ့် ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ပါမယ့် သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ နာမည်တွေကို ကြားခဲ့တာ"

"တကယ်လား။ ဘယ်သူတွေလဲ"

"ကျွန်တော်က တစ်ဝက်လောက်ရောက်မှ စကြားတာဆိုတော့ တခြားသူတွေအကြောင်းတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ နာမည်တစ်ခုကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရတယ်။ BLUE က ကွန်းဒါယွန်း တဲ့"

ဘန်ဂျူး က လက်သီးဆုပ်ပြီး အောင်ပွဲခံတဲ့အနေနဲ့ အော်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် သေသေချာချာကို ကြားလိုက်တာ။ အိုင်ဒေါလ် ကွန်းဒါယွန်း လေ။ေကျွန်တော်က သူ့ပရိသတ်"

"မင်းက အိုင်ဒေါလ်တွေကို သဘောကျတာလား"

"သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုပါ။ သူက အားကစား တော်တော်ကောင်းတယ်။ အရင်က တီဗီမှာ သူ့ကို မြင်ဖူးတယ်။ သူက သင်ယူတဲ့နေရာမှာ တော်တော်တော်တာ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူ့ပရိသတ် ဖြစ်သွားတာ"

"သူက အားကစားကောင်းလို့ မင်းက သူ့ပရိသတ် ဖြစ်သွားတာလား"

"သူက ချောလည်း ချောတယ်လေ။ သူ့ရဲ့ မိတ်ကပ်မပါတဲ့ ဓာတ်ပုံကို မြင်ဖူးတယ်၊ တော်တော်လေး လှတာ။ စီနီယာလည်း သူ့ကို သိတယ်မလား"

"ဟင့်အင်း၊ ငါမသိဘူး"

"အင်း၊ စီနီယာက တီဗီ သိပ်ကြည့်တာမဟုတ်တော့ မသိတာလည်း ယုတ္တိရှိပါတယ်လေ"

ဘန်ဂျူး က သဘောတကျ ပြုံးလိုက်တယ်။

BLUE တဲ့လား။ မာရူး က ချယ်ရင် ကို ခဏလောက် သတိရသွားတယ်။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အရင်တစ်ခေါက်က သူမနဲ့ အတူတူ အပြင်ထွက်ခဲ့တယ်လို့ ချယ်ရင် ပြောဖူးတာပဲ။ သူတို့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးသွားကြတဲ့ပုံပါပဲ။

'အိုင်ဒေါလ်တစ်ယောက်ပါတဲ့ ရုပ်ရှင်တဲ့လား။ ဒါရိုက်တာ ဂျုံဂျင် ကပဲ သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်'

ဂျုံဂျင် က ဇာတ်ရံတွေကိုတောင် ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ။ ဇာတ်ပို့ ဇာတ်ဆောင်အဆင့်ရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ သူ မတွေ့ဘဲနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ပါရမီရှင်လို့ သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ သူက သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ။ သူမက ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ပုလဲတစ်လုံးများ ဖြစ်နေမလားပဲ။

"ရုပ်ရှင်ကို ဘယ်တော့လောက် စရိုက်မယ်လို့ စီနီယာထင်လဲ"

"သြဂုတ်လကုန်လောက်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဆိုတော့ ငါတို့ သိပ်အကြာကြီး စောင့်စရာမလိုပါဘူး"

"မြန်မြန် စရိုက်နိုင်ရင် ကောင်းမယ်"

"ဘာလို့လဲ။ ဟို ဒါယွန်း ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို တွေ့ချင်လို့လား"

"အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ စပ်စုချင်လို့ပါ။ ပြဇာတ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အခုလည်း လုပ်နေတာဆိုတော့ အဲဒီအပိုင်းမှာတော့ လိုအပ်တယ်လို့ မခံစားရဘူး"

"ငါ အရင်က ကြုံဖူးသလိုမျိုးဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ တော်တော်ကြီးကို ခက်ခဲမှာ"

"တော်တော်ကြီးကို ခက်ခဲမှာလား"

"စဉ်းစားကြည့်လေ။ အနည်းဆုံး လူဆယ်ယောက်လောက်က မင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ။ အဲဒီအပြင် မင်းထက် အများကြီး ပိုနာမည်ကြီးပြီး သရုပ်ဆောင် ပိုကောင်းတဲ့သူတွေလည်း စောင့်နေကြတယ်။ မင်း အမှားတစ်ခု လုပ်လိုက်တိုင်း မင်းဆီကို စူးစူးရဲရဲ အကြည့်တွေ ရောက်လာမှာဖြစ်ပြီး ဆဲဆိုခံရဖို့ကလည်း ရာခိုင်နှုန်း တော်တော်များတယ်။ အဲဒီလိုမျိုး ခဏခဏ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် မင်း မျက်နှာတည့်တည့်ကို ဇာတ်ညွှန်းစာအုပ် လွင့်လာတာမျိုးတောင် ကြုံရနိုင်တယ်။ သေချာတာကတော့ အဲဒါက ကြမ်းတမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ"

သူ့စကားကို ကြားတော့ ဘန်ဂျူး က ပိုပြီး မျှော်လင့်နေတဲ့ပုံ ပေါက်သွားတယ်။ မာရူး က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဘန်ဂျူး ရဲ့ စိတ်ဓာတ်မကျတဲ့ပုံစံကို သူ သဘောကျမိတယ်။

"စီနီယာ၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ ပေါင်မုန့်ကင်လေး ဘာလေး စားသွားရအောင်လေ။ ကျွန်တော် ကျွေးမယ်"

"ဟေ့ကောင်၊ မင်းက အမြဲတမ်း ငါ့ဆီကနေ အကျွေးခံဖို့ နည်းလမ်းရှာနေတာမလား"

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ်ဝယ်ကျွေးမှာပါ။ ကျွန်တော့်အစ်မဆီက မုန့်ဖိုး နည်းနည်းရထားလို့"

"ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းကျွေးတာကို စားရမှာပေါ့"

"ဒါပေါ့။ အစာတွေ ထပ်ထည့်ခိုင်းလို့လည်း ရတယ်။ အစ်မက မုန့်ဖိုးတွေ အများကြီး ပေးထားတာ"

ဘန်ဂျူး က 'သွားကြစို့' လို့ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ မာရူး က ပြုံးရင်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တယ်။

* * * * * * * * *

"ခင်ဗျားကို မကြာခဏ တွေ့နေရပါလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ခင်ဗျားကိုတွေ့တုန်းက အတူတူ သောက်ချင်ပေမယ့် ချိန်းဆိုထားတာတွေ အများကြီးရှိနေလို့ မသောက်ဖြစ်လိုက်ဘူး"

"ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အတူတူသောက်ရလောက်တဲ့အထိ ရင်းနှီးနေတာမှ မဟုတ်တာ"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ"

ဂျွန်မင်း က သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဂျုံဂျင် ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ မတူညီတဲ့ အပြုံးမျိုးစုံနဲ့ အပြုံးခံလိုက်ရတဲ့အတွက် ဂျွန်မင်း ကလည်း အပြုံးနဲ့ပဲ ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။

"ခင်ဗျား ဒီကို ထပ်ရောက်လာတာဆိုတော့ အရင်တစ်ခေါက်က ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက မလုံလောက်သေးလို့ ထင်တယ်"

"အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့က အတိတ်အကြောင်းကိုပဲ ပြောခဲ့ကြတာလေ။ အလုပ်အကြောင်း မပါခဲ့ဘူး"

"အလုပ်အကြောင်း တဲ့လား။ အို၊ ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် တိုက်ရမလား"

"ရပါတယ်။ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ ကျွန်တော်က အလုပ်များတဲ့သူပါ"

"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆိုလည်း လိုရင်းကိုပဲ သွားကြတာပေါ့။ အလုပ်များတဲ့သူကို ဒီမှာ ဆက်ပြီးဆွဲထားတာက ရိုင်းရာကျလိမ့်မယ်"

ဂျွန်မင်း က ရှေ့ကို နည်းနည်း ကိုင်းလိုက်တယ်။ ဒီလူ ပတ်ဂျုံဂျင် က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။

"ကျွန်တော် လိုရင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါတော့မယ်။ မစ္စယန်မီဆို ကို ခဏလောက် ငှားချင်ပါတယ်"

"မီဆို ကို လို့ ခင်ဗျားပြောလိုက်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မကြာခင် ရုပ်ရှင်တစ်ခု ရိုက်တော့မှာ။ ဒါပေမဲ့ ရိုက်ကွင်းမှာ သရုပ်ဆောင်ပိုင်းကို ကြီးကြပ်ပေးဖို့ သင့်တော်တဲ့သူကို မတွေ့သေးဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ သိတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက အလုပ်တွေများနေကြတယ်။ အဲဒါနဲ့ တခြားသူတွေကို လိုက်ရှာကြည့်တော့ သူမက ကျွန်တော့်မျက်စိထဲ ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ သိတဲ့သူတွေကလည်း သူမကို အကြံပြုကြတယ်"

"သဘောပေါက်ပြီ"

"အဲဒီအပြင် ခင်ဗျားက သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ တုံ့ဆိုင်းနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူးလို့ မြင်လိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ချက်ချင်း ဒီကို လာခဲ့တာ"

"ကျွန်တော်က သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက ပျံ့နှံ့နေပြီ ထင်တယ်"

"ကောလာဟလအဆင့်ထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဇာတ်လမ်းတချို့ကို ကြားခဲ့ရုံပါ။ ကိုရီးယားကို ပြန်ရောက်ကတည်းက အရာရာကို ကျွန်တော် ကြားနေရတယ်။ တခြားသူတွေအကြောင်းကိုတော့ သေချာမသိပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်စိကို ကျွန်တော် ယုံတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်။ လူကဲခတ်တဲ့နေရာမှာတော့ ကျွန်တော် တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မီဆို က လောလောဆယ် တခြားကိစ္စတစ်ခုနဲ့ အလုပ်များနေတယ်"

"သူမက ဘာတွေများ အလုပ်များနေတာလဲ"

ဂျွန်မင်း က ရှေ့ကိုကိုင်းထားတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျောမှီကို မှီချလိုက်တယ်။ ဂျုံဂျင် လာရောက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အခုတော့ သူ နားလည်သွားပြီ။ သူက ဒီနေရာမှာ ပိုကောင်းတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။

"သူမက သင်တန်းကျောင်းတစ်ခုမှာ နည်းပြ လုပ်နေတယ်"

"သင်တန်းကျောင်းနည်းပြ တဲ့လား"

ဂျုံဂျင် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

"ဥက္ကဋ္ဌကြီး"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ပြောပါ"

"ယန်မီဆို ကို သွားတွေ့လို့ ရမလား"

"အင်း၊ အဲဒါအတွက်တော့ ကျွန်တော့်ခွင့်ပြုချက် မလိုပါဘူး။ လောလောဆယ် သူမက FILM မှာ ရှိနေတယ်"

"FILM လား။ ဂန်နမ် မှာရှိတဲ့ တစ်ခုကို ပြောတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"အဲဒီက နည်းပြတစ်ယောက်ပေါ့။ ခင်ဗျားရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိနေပုံပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဂွန်ဆူ ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတယ်"

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲက တစ်ခုပါ။ သူက အရေးကြီးတဲ့ ကောင်လေးပါ"

"အို... အရင်ကတည်းက ကျွန်တော် လိုချင်ခဲ့တာတွေ အကုန်လုံးက ခင်ဗျားလက်ထဲကိုပဲ ရောက်သွားပုံရတယ်။ ဟားဟား၊ ဟုတ်တာပေါ့။ ဟဲဂျူ တုန်းကလည်း အဲဒီလိုပါပဲ"

ဂျုံဂျင် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်က အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာတယ်။ ဂျွန်မင်း ကလည်း သူ့ရဲ့ အလုပ်သဘောဆန်တဲ့ အပြုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။

"ခင်ဗျားဆီကနေ အဲဒီနာမည်ကို ကျွန်တော် ခဏခဏ ကြားနေရတယ် ဒါရိုက်တာ ပတ်။ ကျွန်တော် အဲဒီအပေါ်မှာ သိပ်ပြီးတော့ သဘောမကျဘူး"

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ သူမအကြောင်းကို ဆက်မပြောချင်တော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ကြည့်မိရင် သူမကို သတိရရနေတယ်။ အို... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ‘Spring Calendar’ ရိုက်ခဲ့တဲ့သူတွေနဲ့ ကျွန်တော် သောက်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ မစ္စဂျူဟယွန်း လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။ အရင်တစ်ခေါက် ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တုန်းကထက်စာရင် သူမ တော်တော်လေး ရင့်ကျက်လာတယ်"

"ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ အာ... ဟန်မာရူး လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာဗျာ။ မာရူး ကလည်း ခင်ဗျား လက်အောက်မှာပဲ မလား"

"ခင်ဗျားပြောတာ မှန်လောက်ပါတယ်"

"ထပ်ပြီးတော့လေ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း ခင်ဗျားနဲ့ ဆက်စပ်နေရတာလဲ။ တော်တော်လေး ရယ်ရတယ်။ လူကောင်းတွေ အကုန်လုံး ခင်ဗျားရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်သွားရလောက်အောင် ခင်ဗျားရဲ့ စရိုက်က ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းနေလို့လဲ"

"ကျွန်တော်က အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတွေကိုပဲ အထောက်အပံ့ နည်းနည်းပေးရုံပါ။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် လူတွေက ဒီလိုပဲ ကျွန်တော့်လက်အောက်ကို စုရုံးရောက်ရှိလာကြတာပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ အကျင့်စရိုက်ကောင်းတွေ ရှိနေလို့ မဟုတ်ပါဘူး"

"တော်တော် နှိမ့်ချတတ်တာပဲ"

ဂျုံဂျင် က သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဖီဒိုရာဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် မစ္စမီဆို ကို သွားတွေ့လိုက်ပါဦးမယ်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူမမှာ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးနိုင်လောက်တဲ့အထိ အားလပ်ချိန် ရှိနေနိုင်တယ်လေ"

"မီဆို က အိုကေတယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျား သဘောကျသလို ခိုင်းလို့ရပါတယ်။ သူမက အဲဒီဘက်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်"

"ကျေးဇူးပါပဲ"

ဂျုံဂျင် လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ဂျွန်မင်း က သူ့ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ သူ့စားပွဲခုံကိုပဲ ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ စစ်ဆေးရမယ့် စာရွက်စာတမ်း အပုံလိုက်ကြီးကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

"ဥက္ကဋ္ဌကြီး"

ဂျွန်မင်း ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။ ဂျုံဂျင် တံခါးပေါက်ရှေ့မှာ ရပ်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်က ကျွန်တော် နောင်တရစရာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်။ နှိမ့်ချတာတွေနဲ့ ငြင်းပယ်တာတွေက အဆိပ်သင့်စေနိုင်တယ်ဆိုတာကို အဲဒီအချိန်ကျမှ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ရတာ။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော်သာ ဟဲဂျူ ကို ဆွဲထားခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ ခင်ဗျားနဲ့ သူမကြားမှာသာ ကျွန်တော် ဝင်စွက်ဖက်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ အခုထိ ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို တွေးနေမိတုန်းပဲ"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဆဲချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဆဲလိုက်ပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရိုက်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကနေ တောင်းပန်စကားကိုတော့ ခင်ဗျား ကြားရမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကို ပြန်သွားရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် ဟဲဂျူ ကို ဆွဲကိုင်ထားဦးမှာပဲ။ သူမကို တောင်ကိုရီးယားမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ကျွန်တော် ကူညီပေးမှာပဲ"

"အဲဒီရလဒ်ကြောင့် ဟဲဂျူ သာ ထပ်သေသွားခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဂျုံဂျင် လှည့်ကြည့်လာတယ်။ သူ့မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒါက ပြုံးနေတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပုပ်ပွလာတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူတွေသာ ဖော်ပြနိုင်တဲ့ နာကျင်မှုမျက်လုံးတွေ ဖြစ်နေတယ်။

ဂျွန်မင်း ကလည်း အကြည့်ချင်း ပြန်ဆုံလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဂျုံဂျင် နာကျင်လွန်းလို့ လူးလှိမ့်နေတဲ့အချိန်မှာ သူက ဂျုံဂျင် ရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။ နာကျင်မှုဆိုတာ ဂျုံဂျင် တစ်ယောက်တည်းအတွက် သီးသန့်ဖြစ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခဏလောက် အပြန်အလှန် ကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ ဂျုံဂျင် က သူ့ရဲ့ ဖီဒိုရာဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြုံးပြလိုက်တယ်။

"ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရပါတယ်"

"နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ဝီစကီတစ်ပုလင်း ယူလာခဲ့မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ထပ်ပြောကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ"

ဂျုံဂျင် က ထွက်မသွားခင် ခေါင်းကို ညင်ညင်သာသာလေး ညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဂျွန်မင်း ကတော့ ကုလားထိုင်ကို နောက်ပြန်မမှီခင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ သူ အရမ်း ပင်ပန်းနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

* * * * * * * * *

"ခံစားချက်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဆွဲထုတ်ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ကိုယ့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာရတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ သေချာတာပေါ့၊ မင်းတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ဆွဲထုတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမျိုး ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့ ခံစားချက်တွေက စာနာနားလည်နိုင်စွမ်း နည်းပါးတယ်။ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောတဲ့ အခန်းမှာတောင် ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ခံစားချက်ကို ဆွဲထုတ်ရတာပဲ"

မီဆို စကားပြောလို့ အဆုံးသတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ အခန်းထောင့်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူကို သူမ ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီလူက အတန်းတစ်ဝက်လောက်ကျမှ ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် သူမက အတန်းကို ခဏရပ်မလို့ လုပ်ခဲ့သေးပေမယ့်၊ အဲဒီလူက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်သင်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူမက သူ ဘယ်သူလဲလို့ မေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ မစ္စတာ လီဂျွန်မင်း ရဲ့ အကြံပြုချက်ကြောင့် ဒီကို လာခဲ့တာလို့ပဲ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ သူမက တစ်ယောက်ယောက် ကြည့်နေရုံနဲ့ အလွယ်တကူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်တဲ့အတွက် သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး အတန်းကိုပဲ ဆက်သင်နေခဲ့တယ်။

"ခဏလောက် နားကြတာပေါ့" လို့ သင်တန်းသား သုံးယောက်ကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမက အဲဒီလူဆီကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်။

"မစ္စ ယန်မီဆို ဆိုတာ ခင်ဗျားလား"

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မက ယန်မီဆို ပါ"

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီကို လာခဲ့မိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ပတ်ဂျုံဂျင် ပါ၊ ပြီးတော့ အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော် ရုပ်ရှင်တစ်ခု ရိုက်နေတယ်" ဂျုံဂျင် က လက်ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မီဆို က သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။ သူက ညင်ညင်သာသာလေးပဲ လှုပ်ရမ်းနှုတ်ဆက်မယ်လို့ သူမ ထင်ထားခဲ့ပေမယ့်၊ ဂျုံဂျင် က နောက်ပြောင်နေတဲ့အလား လက်ကို အထက်အောက် အားပါးတရ လှုပ်ရမ်းလိုက်တယ်။ မီဆို ကလည်း အထိတ်တလန့်မဖြစ်သွားဘဲ သူမရဲ့လက်ကို ပိုပြီးတော့တောင် အားပါးတရ လှုပ်ရမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ဂျုံဂျင် အရှုံးပေးလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို အရင် ပြန်ရုပ်သွားခဲ့တယ်။

"ခင်ဗျားက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သဘောကျသွားပြီ"

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

"ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်ပါ။ ခုနလေးတင် ခင်ဗျားကို ပြောလိုက်ပြီ ထင်တယ်"

"ရှင်က တကယ်ပဲ ဒါရိုက်တာလား။ ကျွန်မက လိမ်ညာတာတွေကို တကယ် မနှစ်သက်ဘူး။ ကျွန်မက လိမ်ခံရလေ့ရှိတဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်တော်လည်း လိမ်ညာတာတွေကို မကြိုက်ပါဘူး"

ဂျုံဂျင် က သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ဆီကို ခေါ်လိုက်ကာ ခဏလောက် စကားပြောလိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့ မီဆို ရဲ့ ဖုန်းထဲကို စာတစ်စောင် ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“သူက Spring Calendar ကို ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဒါရိုက်တာ ပတ်ဂျုံဂျင် ပါ။ အချိန်ရရင် သူနဲ့ စကားပြောကြည့်လိုက်”

အဲဒါက ဂျွန်မင်း ဆီကနေ ဖြစ်တယ်။

* * * * * * * * *