အခန်း ၃၆၅

အခန်း(၃၆၅)

မနက်စောစောစီးစီးဖြစ်ပေမယ့် ဆူညံနေတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် မနက်ဆယ်နာရီလောက်မှ အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ အခန်းထဲက ထွက်လာတတ်တဲ့ ဘာဒါ က ဒီနေ့တော့ မနက်စောစောစီးစီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

"အဲဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာလား"

"ဒါပေါ့"

မာရူး က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဘာဒါ ထည့်ပေးထားတဲ့ ပန်းကန်ထဲကနေ ထမင်းတစ်ဇွန်းကို သူ ခပ်စားလိုက်တယ်။ သူ့ညီမက သူ့အတွက် မနက်စာပြင်ပေးမယ့်နေ့မျိုး ရောက်လာမယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။

"ဟိုရောက်ရင် အမေ့ဆီ စာပို့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ပြီးသွားရင်လည်း ထပ်ပို့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

"အဲဒီအတွက်က စိတ်မပူနဲ့။ စာဆယ်စောင်၊ အာ... အစောင်တစ်ရာလောက် ပို့လိုက်မယ်"

သူမက ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး တံခါးဝကနေ တစ်ယောက်ယောက်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ သူမ သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့များတယ်။ ဒီနေ့က သူမ အရမ်းမျှော်လင့်ထားတဲ့ TTO ရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲနေ့လေ။ မနေ့ညက နှင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ရတဲ့ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်လို သူမ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လဲဆိုတာကို မာရူး မှတ်မိနေတယ်။

"သွားပြီနော်"

"ရထားပေါ်မှာ သတိထားဦး။ ထူးဆန်းတဲ့လူတစ်ယောက်ယောက် အနားကပ်လာရင် အရင်ဆုံး အော်ဖို့ မှတ်ထား"

"သိပါတယ်ဆို"

"မင်းသူငယ်ချင်းရဲ့ အစ်မကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေနဲ့။ သူငယ်ချင်းနဲ့ ပိုရင်းနှီးလေ ပိုပြီးယဉ်ကျေးဖို့ လိုလေပဲ"

"သိပါတယ်"

"စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အရမ်းမခုန်နဲ့ဦး။ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်ပြီး မေ့လဲသွားတဲ့လူတွေအကြောင်း သတင်းတွေထဲမှာ ငါတွေ့ဖူးတယ်။ ရေယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့၊ ပြီးတော့ ပုံမှန်သောက်"

"ငါ့ကိုယ်ငါ ဂရုစိုက်တတ်ပါတယ်"

"ပြီးတော့ အရမ်းနောက်မကျ..."

ဒိုင်း - ဘာဒါ က တံခါးကိုဆွဲပိတ်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတော့ သူမကိုယ်သူမ တကယ် ထိန်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလေ။ သူ စုပ်သပ်လိုက်ချိန်မှာပဲ အမေဖြစ်သူက သမ်းဝေရင်း အိပ်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာတယ်။

"အမေ ထပ်အိပ်သင့်တယ်။ အခုမှ ကိုးနာရီပဲ ရှိသေးတာကို"

"ဆူညံနေတာပဲ အိပ်လို့မရတော့ဘူး။ ဘာဒါ ကော"

"ခုလေးတင် ထွက်သွားတယ်"

"ဟယ်၊ သူကတော့ တော်တော်လေးကို ဟုတ်နေပြီ။ ဖျော်ဖြေပွဲက ခြောက်နာရီမှ စမှာကို အခုကတည်းက ထွက်သွားရတယ်လို့"

"သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လျှောက်လည်မလို့တဲ့"

အမေက သူ့ကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လာတယ်။ မာရူး က ဟင်းချိုဆီကို အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။

"ဒီ ကင်မ်ချီဂျီဂဲ က ကောင်းသားပဲ"

"မင်းညီမကို မင်းကူညီချင်တာ ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရှာထားတဲ့ပိုက်ဆံတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးနဲ့ ကြားလား"

"အလကားရလာတာလို့ ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ"

"လက်ဆောင်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အမေ စုံစမ်းပြီးသွားပြီ။ ဘာတဲ့... ဝမ်တစ်သန်း"

"မစ္စစ်လီ၊ စိတ်အေးအေးထားပါဗျာ။ ဒါက အထူးအခွင့်အရေးလေ"

"ဒါဆို ငါ့ကိုတောင် မတိုင်ပင်ဘဲ အဲဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို မင်းသုံးလိုက်တာပေါ့"

"ကျွန်တော် ထပ်ပြောရဦးမယ်၊ တကယ်ပဲ လက်ဆောင်ရလာတာပါ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ အမေ မယုံဘူးဆိုရင် ဥက္ကဋ္ဌဆီ အခုပဲ ဖုန်းဆက်ပြီး အမေ့ဆီ ပေးလိုက်ရမလား"

"...စကားပြောရင်တော့ အရှုံးကိုမပေးဘူးပေါ့"

"အမေ့ကို တူလို့နေမှာပေါ့။ ပြီးသွားတဲ့ကိစ္စကို ထပ်မပြောဘဲ မနက်စာ စားလိုက်ပါတော့။ ဒီနေ့ အမေ နားရက်မို့လို့ ရတုန်းရခိုက် အနားယူသင့်တယ်"

သူ့ကို ထပ်ပြီး မဆူနိုင်အောင် အမေ့အတွက် ထမင်းနဲ့ ဟင်းချိုတစ်ပွဲကို မာရူး ပြင်ပေးလိုက်တယ်။ သူမက ထမင်းစားနေချိန်မှာ မကောင်းတဲ့အကြောင်းအရာတွေ ပြောရတာကို မုန်းတဲ့သူဆိုတော့ သူမကို စိတ်အေးသွားစေဖို့ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါတယ်။ သူထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ အမေက သက်ပြင်းချပြီး ထမင်းစားဖို့ စလိုက်တယ်။

"ဒီရက်ပိုင်း အရာရာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဘာတွေလဲ"

"မင်း တစ်ခုခု လေ့ကျင့်တော့မယ်ဆိုတာလေ။ အက်ရှင်လား"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့သားလို့ ထင်နေလဲ"

"မင်းခန္ဓာကိုယ်ကကော။ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာတွေ ဘာတွေ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာလား"

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အမေလည်း ကျွန်တော့်အကြောင်း သိသားပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ကြံ့ခိုင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိတယ်လေ"

"ဟုတ်ပါတယ်။ မင်း ကြီးပြင်းလာတဲ့အချိန်ထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနာတာမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားဦး။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလို့ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတဲ့ လူတွေရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်"

"အမေ အရမ်း စိတ်ပူနေတာပါ။ အဲဒီလို စိုးရိမ်တတ်တဲ့ စိတ်နဲ့ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုများ မွေးခဲ့ပါလိမ့်လို့ ကျွန်တော် တွေးနေမိတယ်"

"ငါ လိုချင်လို့ပေါ့"

အမေက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်တယ်။

"အမေကော။ အလုပ်တွေ ဘယ်လိုနေလဲ"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ အလုပ်သမားသမဂ္ဂတွေနဲ့ ဘာတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေပေမယ့် အဲဒါက ငါတို့လို ငွေရှင်းကောင်တာက လူတွေ တွေးရမယ့်ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ"

"သူတို့က အမေ့ဆီလာပြီး ပါဝင်ခိုင်းရင်လည်း ပါဝင်လိုက်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒုက္ခရောက်အောင် မလုပ်နဲ့"

"ငါ့အတွက် စိတ်မပူဘဲ မင်းကိုယ်မင်းသာ စိတ်ပူစမ်းပါ။ မင်းအမေက ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိပါတယ်"

"ဟုတ်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မစ္စစ်လီ ကို ဘယ်သူကများ ဆန့်ကျင်ရဲမှာလဲ"

မတ်တတ်မရပ်ခင်မှာ မာရူး က မနက်စာကို အပြီးစားလိုက်တယ်။

"ကော်ဖီ သောက်တော့မလို့မလား"

ရေနွေးအိုးထဲကို ရေထည့်ရင်း သူ မေးလိုက်တယ်။

"မင်း ကော်ဖီသောက်ခဲ့လို့လား"

"ကိစ္စလေးတွေရှိလို့ သောက်ဖြစ်သွားတာပါ"

"အရမ်းမသောက်နဲ့။ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူး"

"အမေ သောက်တာ ရပ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်လည်း ရပ်လိုက်မယ်"

"အမေက အသက်ကြီးပြီမို့လို့ အဆင်ပြေတယ်"

"အဲဒါ ဘယ်လို အတွေးအခေါ်မျိုးကြီးလဲ"

ကော်ဖီတစ်ခွက်ကိုင်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို မာရူး သွားလိုက်တယ်။ တီဗီဖွင့်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ သူ ထိုင်လိုက်တယ်။ တီဗီထဲမှာ အရိုးအတွက်ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေအကြောင်း ပြောနေတယ်။ မုန်လာဥနီနဲ့ ကိုက်လန်။ ဖျော်စက်တစ်လုံးလောက် ဝယ်သင့်လားလို့ သူ တွေးနေမိတယ်။ အမေက ကန့်ကွက်မှာ သေချာနေတော့ ခိုးဝယ်ဖို့ သူ တွေးလိုက်တယ်။

သတင်းလိုင်းကို ပြောင်းတော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ဖုန်းမြည်သံကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ အခန်းထဲမဝင်ခင် ကော်ဖီခွက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ခဲ့တယ်။ ကုတင်ပေါ်က ဖုန်းကို သူ ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

"ဟယ်လို"

“ငါပါ”

"အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဥက္ကဋ္ဌ"

“ကုမ္ပဏီကို မင်း လာခဲ့ဖို့ လိုတယ်”

"ကုမ္ပဏီကိုလား။ ဘယ်အချိန်ရောက်ရမလဲ"

“အခုချက်ချင်း”

"...ဟုတ်ကဲ့။ ရေချိုးပြီး ချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ဖုန်းချပြီးတာနဲ့ မာရူး က ရေချိုးခန်းထဲ ချက်ချင်းဝင်သွားတယ်။ မျက်နှာသစ်၊ ခေါင်းလျှော်ပြီးမှ အပြင်ကို ထွက်လာတယ်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"အာ၊ ဆိုးလ် ကို"

အဝတ်မလဲခင် ခေါင်းကို သုတ်လိုက်တယ်။ ဘယ်ဘက်ရင်အုံမှာ Happyလို့ ရေးထားတဲ့ မီးခိုးရောင် တီရှပ်တစ်ထည်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို သူ ဝတ်လိုက်တယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ဖတ်ဖို့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာတော့ သူ့အမေက ဝမ် တစ်သောင်းတန်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ပိုက်ဆံရှိပါတယ်"

"ယူသွားပါ။ ဘာဖြစ်မယ်မှန်း မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူး"

သူ့ဘဏ်အကောင့်ထဲမှာ ဝမ် သန်း ၃၀၀ ရှိနေတာကို သူမ သိသွားရင် ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သွားမလဲလို့ သူ တွေးနေမိတယ်။ အိမ်ကမထွက်ခင် မာရူး က ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်တယ်။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ကို ရောက်တော့ ကားတစ်စီး အချိန်ကိုက်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီလို သာမန်ကိစ္စလေးတွေက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေတယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရောက်တော့ ကိစ္စတချို့ကို သူ တွေးနေမိတယ်။ ဂျွန်မင်း က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကုမ္ပဏီကို လာခိုင်းရတာလဲ။

‘မေးရမယ့် အနေအထားမျိုးမှာ ငါ ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ’

အောက်ခြေအဆင့်ကလူတွေက ခိုင်းတာကို လုပ်ရမှာပဲလေ။ မနက်စောစောစီးစီး ဖုန်းဆက်ပုံထောက်ရင် တော်တော်လေး အရေးကြီးပုံရတယ်။

သူ ဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ရထားစီးလိုက်တယ်။ ပါလာတဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်နေတုန်း အချိန်တွေ ကုန်သွားပြီး ဂန်နမ် ဘူတာရုံ ကို သူ ရောက်သွားတယ်။ အချိန်က ၁၀ နာရီ ၂၃ မိနစ်။ ရထားပေါ်ကဆင်းပြီး အမှတ် ၁၂ ထွက်ပေါက်ကနေ သူ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တေးဆစ် ဆီကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ ဒေသတွင်းပြိုင်ပွဲမှာ သူတို့ ငွေတံဆိပ်ဆု ရခဲ့တယ်တဲ့။

"ဒါဆို ငါတို့ ရှုံးသွားတာပေါ့"

သူတို့ကျောင်းက အရည်အချင်းစစ်ပွဲ မှာ အကောင်းဆုံး အောင်မြင်ခဲ့လို့ သူ သိပ်တော့ စိတ်မပူခဲ့ပေမယ့် ဒေသတွင်းဗိုလ်လုပွဲကို သူတို့ ရောက်ပုံမရဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ နှမြောတာမျိုးတော့ မရှိဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒါဟာ သက်သာရာရသွားတယ်လို့ သူ ထင်မိတယ်။

စင်မြင့်ထက်ကို သူ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျသွားပြီ။ ဒေးမြောင် ကို နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာပြိုင်ပွဲဆီ ခေါ်သွားချင်တယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ ပြဇာတ်ကို သူ အာရုံစိုက်ခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင် သရုပ်ဆောင်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတည်းသာရှိခဲ့တဲ့ မနှစ်ကနဲ့မတူဘဲ ဒီနှစ်မှာ သူ့အတွက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ လုပ်စရာတွေ ရှိနေတယ်။ အခွင့်အရေးဆုံးရှုံးမှုတွေကို ထည့်တွက်ကြည့်ရင် ဒီမှာ ကျရှုံးသွားတာက တကယ်တော့ ကောင်းပါတယ်။

ဒီသတင်းကြောင့် စိတ်ပျက်သွားမယ့် ဒေးမြောင် နဲ့ တခြားသူတွေအတွက် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒါက အထက်တန်းကျောင်းအဆင့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။

‘မနှစ်ကဆို အရမ်းစိတ်ပျက်လွန်းလို့ ငါ ခိုးတောင်ငိုခဲ့ရသေးတာ’

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ သူ တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ သေချာတယ်။

ဒေးမြောင် ဆီ ဘာစာပို့ရမလဲ တွေးနေတုန်း တေးဆစ် ဆီက နောက်ထပ် စာတစ်စောင် ထပ်ဝင်လာတယ်။ အဲဒါက အထူးဆုနဲ့ ရွှေတံဆိပ်ဆု ရသွားတဲ့ ကျောင်းနာမည်တွေပဲ။

"မြောင်ဟွာ အထက်တန်းကျောင်း မဟုတ်ဘူးပဲ"

မြောင်ဟွာ အထက်တန်းကျောင်း က အထူးဆုကို သဘာဝကျကျ ရသွားမယ်လို့ သူ ထင်ထားပေမယ့် အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းက အထူးဆုကို ရသွားတယ်။ မြောင်ဟွာ အထက်တန်းကျောင်း က ရွှေတံဆိပ်ဆု ရခဲ့တယ်။ ပိုကောင်းတဲ့ အသစ်အဆန်းတွေက ရှိလာမှာသေချာတဲ့အတွက် အဲဒီအကြောင်းကို သူ သိပ်မတွေးတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဟွာဆူ အထက်တန်းကျောင်း တဲ့လား။ ဂျောင်ဂီ မြောက်ပိုင်းဒေသက ကျောင်းတစ်ကျောင်းဖြစ်ပုံရတယ်။

ဒေးမြောင် ဆီ စာပို့နေတုန်းမှာပဲ ဒေးမြောင် က သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်လာတယ်။

"စာရလိုက်လား"

“အေး။ ငါတို့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်”

"မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားလား"

“အင်း။ ငါတို့ လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ခဲ့တာမို့လို့ သိပ်တော့ စိတ်မပျက်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒေါသတော့ ထွက်မိတယ်”

"ဒေါသထွက်တယ်... မင်းကလား"

“ဟေ့ကောင်။ ငါလည်း ဒေါသထွက်တတ်ပါတယ်ကွ။ အဲဒါထက် တခြားသူတွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ ဆိုးလ် အနုပညာခန်းမ ကို သွားဖို့ သူတို့ မျှော်လင့်ထားကြမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

"သူတို့အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့ကြပြီပဲ၊ နောက်နှစ်မှ ကံကို ထပ်စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့လို့ ငါတို့ ပြောသင့်တယ်ထင်တယ်။ ဒါနဲ့ မင်းကို ရိုးရိုးသားသား ပြောလို့ရမလား"

“ဘာအကြောင်းလဲ”

"ငါ့အတွက်ကတော့ ငါတို့ မအောင်မြင်ခဲ့တာကို တကယ်ကို နည်းနည်းလေးမှ စိတ်မပျက်မိဘူး။ ဒေါသလည်း မထွက်ဘူး။ တကယ်တော့ ငါ့အတွက် အချိန်ပိုရသွားလို့ ကံကောင်းတယ်လို့တောင် ထင်နေတာ။ ငါ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်လေ"

သူ့စကားတွေက မလိုအပ်တာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဒေးမြောင် ကို သူ လိမ်မပြောချင်ဘူး။ ခဏကြာတော့ ဒေးမြောင် ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

“မင်း အဲဒီလို ခံစားရမယ်လို့ ငါ ထင်သားပဲ”

"တကယ်လား"

“ဒေသတွင်းပြိုင်ပွဲအပြီးက မင်းရဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်တော့ ငါ အဲဒီလို တွေးမိတာ”

"ငါ နည်းနည်းများ ဘဝင်မြင့်နေသလားလို့"

“ဒီနေ့မှ ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း မဟုတ်တာ”

"ဝိုး၊ ပတ်ဒေးမြောင်။ မင်းက အဲဒီလိုလား"

“ငါ နောက်နေတာပါ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါလည်း အဲဒီလောက်ကြီး စိတ်မပျက်ပါဘူး။ ငါတို့ မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒေါသထွက်တာတော့ အမှန်ပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ လုံးဝအသစ်ဖြစ်နေတဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းက ငါတို့ကို တွန်းထုတ်သွားတာပဲလေ။ ဒါပေမယ့် မင်းပြောသလိုပဲ ငါ့မှာလည်း လုပ်စရာတွေ ရှိနေတော့ တခြားဟာတွေက ငါ့မျက်စိထဲ မဝင်တော့ဘူး”

"ဂျီယွန်း နဲ့ ရိုမန်တစ်ကိစ္စတွေကို ပြောတာလား"

“မဟုတ်ပါဘူး”

"ငါ နောက်နေတာပါ။ အရမ်းကြီး အတည်မယူပါနဲ့"

“...ကျစ်၊ ငါ ဒါကို မစခဲ့သင့်ဘူး။ ဒါနဲ့ မင်း အခု ဘာလုပ်နေလဲ။ ပြိုင်ပွဲကလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ တခြားသူတွေနဲ့ တွေ့ပြီး တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ငါ တွေးနေတာ”

"ငါ အခု ဆိုးလ် ကို ရောက်နေတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌ က ငါ့ကို ခေါ်လို့"

“တကယ်လား။ ဒီနေ့တော့ အဆင်မပြေလောက်ဘူး ထင်တယ်”

"ငါ အားတဲ့အချိန်ကျရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။ အော်၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်း မေးမလို့ဆိုတဲ့ကိစ္စ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ဒဿနိကဗေဒ အကြောင်းလေ"

“လောလောဆယ်တော့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ငါ့ကို ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ။ အဲဒီဌာနကို ရွေးမယ်ဆိုရင်တောင် ကျောင်းစရိတ် ထောက်ပံ့ပေးမယ်လို့ သူ ပြောတယ်”

"ကောင်းတာပေါ့။ အင်း၊ မင်း မိဘတွေကကော ဘယ်လိုနေလဲ"

“...အင်း၊ သူတို့ကို ထပ်ပြီး နားချကြည့်ရဦးမယ် ထင်တယ်”

"အကူအညီလိုရင် ပြော။ မင်းနဲ့အတူ ငါပါ လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ပေးမယ်"

“ကောင်းပြီ။ မင်းကိစ္စပြီးရင် ငါ့ဆီ စာပို့လိုက်”

"အိုကေ"

ဖုန်းချပြီးတဲ့နောက် မာရူး က မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ JA အဆောက်အအုံ ရှိနေတယ်။ အလိုအလျောက်တံခါးကို ဖြတ်ပြီး ဓာတ်လှေကားဆီ သူ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။ ညာဘက်က ဝန်ထမ်းသီးသန့် ဓာတ်လှေကားခလုတ်ကို နှိပ်ပြီး သူ စောင့်နေလိုက်တယ်။

"အင်း၊ ညီလေးက ဒါ့အစား ဟိုဘက်ကဟာကို စီးဖို့ လိုတယ်။ ဒီတစ်ခုက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှိတဲ့ အထပ်တွေကို မသွားဘူး"

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ အကြံပေးတယ်။ သူမလည်ပင်းမှာ မှတ်ပုံတင်ကတ်တစ်ခု ဆွဲထားတယ်။

"ကျွန်တော် ၇ ထပ်မှာ ကိစ္စရှိလို့ပါ"

"အော်၊ ၇ ထပ်လား။ အိုကေ"

နားလည်သွားတဲ့ပုံနဲ့ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

၇ ထပ်မှာ ဆင်းပြီးတဲ့နောက် ဧည့်ကြိုကောင်တာမှာ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကို မာရူး က နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ စာချုပ်ချုပ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် လာဖူးတဲ့အတွက် သူမ မျက်နှာကို သူ မှတ်မိနေပြီ။

"ဥက္ကဋ္ဌ လာခိုင်းလို့ ကျွန်တော် ရောက်လာတာပါ။ အခု သူ ဘယ်မှာလဲ"

"ဥက္ကဋ္ဌ လား။ သူ စားသောက်ဆိုင်မှာ ရှိလောက်တယ်"

"၁၆ ထပ် က ဟာလား"

"ဟုတ်တယ်"

"ကျေးဇူးပါပဲ"

စားသောက်ဆိုင်မှာလား။ သူ တစ်ယောက်တည်း စားနေတာလား။ ဓာတ်လှေကားကို ပြန်စီးပြီး ဒီတစ်ခေါက်တော့ ၁၆ ထပ်ကို သူ သွားလိုက်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ဒီကို လာတုန်းက သူ ပထမဆုံး စာချုပ်ချုပ်ခဲ့ရတာ။ အဝင်ပေါက်ရှေ့မှာ စားသောက်ဆိုင်က ပြင်ဆင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ တံခါးတွေလည်း ပိတ်ထားတယ်။ အခုတော့ ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အထဲကနေ လက်လှမ်းပြနေတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဂျွန်မင်း ပဲ။ သူ့ဘေးမှာ အဘိုး ရှိနေတယ်။ သူက ကြင်နာတတ်တဲ့ အပြုံးနဲ့ လက်လှမ်းပြနေတာ။

သူ မှန်တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အထဲဝင်သွားတယ်။ နောက်ခံမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိစေတဲ့ ဂီတသံ လွင့်ပျံနေတယ်။ အဝင်ပေါက်ကို ကျော်ပြီး စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို သူ ကြည့်လိုက်တယ်။ မနက်စောစောကတည်းက ဧရာမ စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သူတို့ချည်းပဲ ယူထားကြတာကိုး။

‘အာ... ဟုတ်သားပဲ။ ဥက္ကဋ္ဌ က ဒီနေရာကို ပိုင်တာပဲ’

ဂျွန်မင်း ရဲ့ ငွေကြေးအင်အားကို သူ ထပ်ပြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပိုက်ဆံပိုများတာက တကယ်ပဲ ပိုကောင်းတာကိုး။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"

အဘိုးက သူ့လက်ကို ကမ်းပေးတယ်။ မာရူး က အဲဒီလက်ကို လက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

"ဆေးရုံက ဆင်းလာပြီလား"

"အေး ဆင်းလာပြီ။ ကြီးကြီးမားမားလည်း မဟုတ်တော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အဲဒီမှာ နေရတာ ငါ့အတွက် အတော်လေး ခက်ခဲတယ်လေ"

"မနက်ဖြန် အဘိုးဆီ ထပ်လာမလို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားထားတာ"

"အဲဒါကြောင့် ငါ ဆင်းလာတာပေါ့။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ အားလုံးကို ပြောနေပေမယ့် လူတိုင်းက ဒါကို အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေကြတာ"

မွန်ဂျောင် ရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဂျွန်မင်း ကို မာရူး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ဂျွန်မင်း က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့ကို ထိုင်ဖို့ ပြောတယ်။

"မနက်စာ စားခဲ့ပြီးပြီလား" လို့ ဂျွန်မင်း က မေးတယ်။

"အရမ်းကို စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ မနက်စာ စားခဲ့ပါတယ်"

"စားခဲ့ရင်တောင် မင်း ထပ်စားရဦးမယ်။ ဆရာ ယွန်း က မင်းကို စားခိုင်းလိမ့်မယ်" ဂျွန်မင်း က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မွန်ဂျောင် ကို မာရူး ကြည့်လိုက်တယ်။ အဘိုးက သဘာဝကျသလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်နေတယ်။

"စားပြီးမှပဲ ပြောကြတာပေါ့။ ဆရာ၊ အဲဒါ အဆင်ပြေတယ်မလား"

"အေး၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"

မကြာခင်မှာပဲ စားပွဲဆီ အစားအသောက်တွေ ရောက်လာတယ်။ ဟင်းလျာအများစုက ဆော့စ် ဘာမှမပါတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အစိမ်းတွေချည်းပဲ။ ဂျွန်မင်း က အဘိုးကို ငဲ့ညှာတဲ့အနေနဲ့ ဒါတွေကို မှာခဲ့တာဖြစ်မယ်။

"ဒါက မြက်တွေ အရမ်းများနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အဘိုး ဒီလိုမျိုး စားဖို့ လိုတယ်လေ"

"ကျစ်၊ မာရူး။ လူတွေက အသက်ကြီးလာတာနဲ့ မင်းအတွက် အရမ်းကို စိုးရိမ်လာကြတော့တာပဲ။ မာရူး၊ ဒီအဘိုးအိုကို မင်းပေးထားတဲ့ ကတိကို မှတ်မိသေးတယ်မလား"

"ဝက်သုံးထပ်သားနဲ့ ဆိုဂျူ ကို ပြောတာလား"

"အေး၊ အဲဒါပဲ"

"အဘိုး နည်းနည်း သက်သာလာတာနဲ့ ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုဆီ ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးမယ်"

"အို... မင်းနဲ့ ဂျွန်မင်း နဲ့က အတူတူပဲကိုး" မွန်ဂျောင် က ကျေနပ်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

‘သူ့မျက်နှာကြည့်ရတာ ဘာပြဿနာမှ ရှိပုံမရဘူး။ ကံကောင်းတာပဲ’

သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေချိန်မှာ သူ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တဲ့သူလေ။ မာရူး ကလည်း အဘိုးကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အားကိုးခဲ့တာဆိုတော့ အဘိုး လဲကျသွားတယ်လို့ ကြားရချိန်မှာ သူ အရမ်း စိတ်ပူခဲ့တာ။ အခု ကျန်းကျန်းမာမာ ပြန်ဖြစ်နေတာကို မြင်ရတော့ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။

အစားအသောက်တွေ စားလို့ပြီးခါနီးမှာ သူတို့ကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်း လာချပေးတယ်။ သုံးယောက်သား စကားပြောရပ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်ကြတယ်။

လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ရင်း ဂျွန်မင်း ကို မာရူး ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ကို ဘာလို့ ဒီခေါ်ရတာလဲဆိုတာကို သူ စပြီး သိချင်လာပြီ။ ထမင်းစားဖို့အတွက် သူ့ကို ဒီခေါ်တာတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဘိုးကပဲ သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာလားလို့ သူ တွေးနေမိတယ်။

အဲဒီအကြောင်း သူ တွေးနေချိန်မှာပဲ ဂျွန်မင်း က စကားစပြောတယ်။

* * * * * * * * *