အခန်း ၃၆၈

အခန်း(၃၆၈)

ဂျီယွန်းက အစကတည်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ငိုချလိုက်တယ်။ မာရူးက ဒေးမြောင်ရဲ့ ခါးကို လက်နဲ့ ထိုးလိုက်တယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူ့ရည်းစားက ကူညီပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ သူက မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေတဲ့ ဒေးမြောင်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဂျီယွန်းဘေးမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ အာရမ်က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး ဂျီယွန်းကို သူ့ဘက် တွန်းပို့လိုက်တယ်။ အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ပူးကပ်သွားကြပြီ။ နှာရှုံ့နေတဲ့ ဂျီယွန်းတောင် သူမရောက်နေတဲ့ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ကိုပဲ ငုံ့ကြည့်နေတယ်။ မာရူးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခဏလောက်ကြည့်နေပြီးမှ လေကောင်းလေသန့် ရှူချင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အပြင်ထွက်လာခဲ့တယ်။

"ငါတို့ သွားစရာနေရာလည်း မရှိပါဘူး"

သူတို့က ငွေတံဆိပ်ဆုရတာကို အောင်ပွဲခံဖို့ စုဝေးခဲ့ကြပေမယ့် အဓိကကတော့ ရှေ့ဆက်မတက်နိုင်ခဲ့တဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုကို နှစ်သိမ့်ဖို့ပါပဲ။ ဆူအီနဲ့ လမ်းခွဲပြီးတဲ့နောက် ဒေးမြောင်ဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ သူတို့တွေ စုံနေကြပြီလို့ ကြားတာနဲ့ ဆူဝမ်ကို ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းဆက်တုန်းက သူတို့ ကာရာအိုကေခန်းမှာ ရှိနေပေမယ့် အခုတော့ အကင်ဘူဖေးဆိုင်ကို ပြောင်းသွားကြပြီလေ။ ညစာစားချိန်ဖြစ်နေလို့ မဆိုးလှပေမယ့် အမြဲတမ်း ကာရာအိုကေခန်း မဟုတ်ရင် အသားဘူဖေးဆိုင်ပဲ ဖြစ်နေတယ်။ အဆောက်အအုံသစ်တွေ အများကြီးရှိပေမယ့် ကျောင်းသားတွေအနေနဲ့ သွားလို့ရတဲ့ နေရာတွေကတော့ နည်းသထက်နည်းလာတယ်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အာရမ်ကို တွေ့လိုက်တယ်။

"လေကောင်းလေသန့် ထွက်ရှူနေတာ။ နင်ကရော ဒီအပြင်ဘက်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"သူတို့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလို့ရအောင် ငါ ထွက်လာခဲ့တာ"

"အဲဒီနှစ်ယောက် အဆင်ပြေရဲ့လား"

"မသိဘူးလေ။ ငါ ထွက်လာတဲ့အထိ ဂျီယွန်းက ကြမ်းပြင်ကိုပဲ ငုံ့ကြည့်နေတာ။ အခုလောက်ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေနေလောက်ပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က သူတို့ကို နေရာဖယ်ပေးခဲ့တာပဲလေ။ ဒါနဲ့ ဟိုနှစ်ယောက်က ဘာလို့ ပေါ်မလာသေးတာလဲ"

အာရမ်က လှည့်ပြီး လှေကားဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူးက ရယ်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး ဆင်းလာတဲ့ ဒိုဝူးနဲ့ ဘန်ဂျူးကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူတို့က တော်တော်လေး ပျော်နေပုံရတယ်။ အခုတော့ ဒေးမြောင်နဲ့ ဂျီယွန်းကလွဲပြီး ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန် ထွက်လာခဲ့ကြပြီ။

မာရူးက အာရမ်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ငါမလာခင် သူ အများကြီး ငိုထားသေးလား"

"ဂျီယွန်းကို ပြောတာလား"

"အင်း"

"ဟင့်အင်း။ သူက စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး ခုနလေးတင်မှ စငိုတာ။ သူက ငိုတတ်တဲ့သူဆိုတော့ အများကြီး ငိုမယ်ထင်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် သိလား။ သူ ငိုနေတာကို ကြည့်ပြီး ငါပါ လိုက်ငိုချင်လာတယ်။ ငါသာ နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားရင် စီနီယာဒေးမြောင်ကို တွန်းဖယ်၊ သူ့ကို ဖက်ပြီး ငိုမိလောက်တယ်"

အာရမ်က တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။

"သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရတာ ငါကြည့်ဖူးသမျှ ဟာသကားတွေထက် ပိုရယ်ရတယ်" လို့ ဒိုဝူးက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဘန်ဂျူးကလည်း သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"ဟေ့၊ ဟိုဘက် သွားရအောင်"

ဒိုဝူးက ဘန်ဂျူးရဲ့ လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး အနီးနားက ဂိမ်းဆိုင်ဘက်ကို ထွက်သွားတယ်။

"ငါတို့ တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ပေမယ့်လည်း ကျရှုံးခဲ့တုန်းပဲ။ ပြုတ်ရမယ့်အတူတူ နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ ဖြစ်ချင်တယ်။ ဘာလို့များ ငါတို့ကို တတိယနေရာမှာထားပြီး ခံစားရခက်အောင် လုပ်ရတာလဲ မသိဘူး" လို့ အာရမ်က ပြောတယ်။

"အနည်းဆုံးတော့ ငွေတံဆိပ် ရခဲ့တာပဲလေ။ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းမှတ်တမ်းမှာ အချက်တစ်ချက် တိုးသွားတာပေါ့။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် အင်တာဗျူးကျရင်လည်း စကားနည်းနည်း ပိုပြောလို့ရတာမို့ လုံးဝရှုံးသွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"အဲဒီလိုတွေးရင်တော့ ဟုတ်ကောင်းဟုတ်နိုင်ပေမယ့် စိတ်ပျက်စရာကောင်းတုန်းပဲ။ ငါတို့သာ ရွှေတံဆိပ်ရရင် ဆိုးလ်မှာ ဖျော်ဖြေရမှာလေ။ ဆိုးလ်ကိုသာသွားရရင် အမေ့ကို ဗီဒီယိုကင်မရာ ယူလာဖို့ ပြောမလို့ စဉ်းစားထားတာ"

အာရမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ စုပ်သပ်လိုက်တယ်။

"နောက်နှစ်ကျ ကြိုးစားပေါ့"

"စီနီယာလည်း နောက်နှစ်ကျရင် ကြိုးစားရမှာနော်"

"ငါလား"

"ဟုတ်တယ်"

"ငါက နောက်နှစ်ဆို တတိယနှစ် ရောက်ပြီလေ။ ကလပ်မှာ နာမည်စာရင်းသွင်းထားရင်တောင် ပါဝင်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။ အခု တတိယနှစ်တွေလိုပဲပေါ့"

"အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ စီနီယာနဲ့ စီနီယာဒေးမြောင်က အဆုံးထိ နေရမှာပေါ့။ တတိယနှစ်ရောက်လည်း လာရမှာပဲ။ တက္ကသိုလ်က ပိုအရေးကြီးတာလား၊ ပြဇာတ်ကလပ်က ပိုအရေးကြီးတာလား"

"အဲဒါ မေးစရာလိုသေးလို့လား"

"ဘာက ပိုအရေးကြီးလို့လဲ။ ငါ့အတွက်တော့ ပြဇာတ်ကလပ်ပဲ"

အာရမ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်တယ်။ သူမက နောက်ပြောင်ပြီး ပြောလိုက်တာ သိသာပါတယ်။ သူမ စိတ်ဓာတ်ကျမနေတာကို တွေ့ရလို့ မာရူး တော်တော်လေး စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။

"ကောင်းပြီလေ၊ နင် ပြဇာတ်ကလပ်မှာပဲ အရိုးထုတ်လိုက်တော့။ ငါကတော့ တက္ကသိုလ်သွားမယ်"

"ဟယ်၊ လွန်လွန်းတာပဲ။ ငါ ပြဇာတ်ကလပ်ကို မလာဘဲ အားကစားကလပ်ကို သွားသင့်တာ"

"အို"

အာရမ်က လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ဂိမ်းဆိုင်ရှေ့က လက်ဝှေ့ထိုးစက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ ဒိုဝူးက စက်ထဲကို ပိုက်ဆံထည့်နေပြီး ဘန်ဂျူးကတော့ ထိုးဖို့ ပြင်နေတယ်။

"အဲဒါ သွားကြည့်ရအောင်"

မာရူးလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး သူတို့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ဘန်ဂျူးက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး အားကုန်သုံးကာ ထိုးချလိုက်တယ်။ သားရေပေါက်ထွက်သွားသလို အသံကြားရပြီးနောက် အမှတ်တွေ တက်လာတယ်။

"ဝါး၊ အန်ဘန်ဂျူး၊ မင်း တော်တော် သန်တာပဲ" လို့ ဒိုဝူးက အမှတ်ကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး။ စီနီယာမာရူးလည်း လုပ်ကြည့်လေ။ စီနီယာဒိုဝူးလည်း လုပ်ကြည့်"

"ငါကတော့ နေပါစေ။ အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေတဲ့ မင်းတို့ ကောင်လေးတွေပဲ လုပ်ကြပါ"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ နေရာမှာတင် ခုန်ပေါက်နေတဲ့ ဒိုဝူးက အပေါ်ကို ခုန်ပြီး သဲအိတ်ကို ကန်ချလိုက်တယ်။ 'မကန်ရ' ဆိုတဲ့ သတိပေးစာက သူ့မျက်လုံးထဲ ရောက်ပုံမပေါ်ဘူး။

"ဟေ့၊ မဖျက်ဆီးနဲ့လေ"

မာရူးက ဂိမ်းဆိုင်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာတဲ့ အဘိုးအိုကို အနေခက်စွာ ပြုံးပြပြီး တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ သူက ဂိမ်းဆိုင်အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ကြွက်ရိုက်စက်ကို ခဏလောက် ကစားပြီးနောက် သူ့နာရီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆယ်မိနစ်လောက် ရှိသွားပြီဆိုတော့ ပြန်ဝင်သွားရင်တောင် အဆင်ပြေလောက်ပါပြီ။

"ဒါဆို ငါ အရင် ပြန်သွားနှင့်မယ်"

အာရမ်က အဆောက်အအုံထဲ ဝင်သွားတယ်။ ဒိုဝူးနဲ့ ဘန်ဂျူးကတော့ တိုက်ခိုက်ရေးဂိမ်းထဲ နစ်မြောနေကြတယ်။ အဲဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ကို တည့်ကြတာပဲ။

'အကုန်လုံး အဆင်ပြေနေတဲ့ပုံပဲ။'

ပြဇာတ်ကလပ်က ဒီနှစ်ကို ပြဿနာများစွာနဲ့ စတင်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ရှေ့ဆက်မတက်နိုင်လို့ ရလာတဲ့ တုန်လှုပ်မှုက တော်တော်လေး သေးငယ်ပုံရတယ်။ သူတို့ အရမ်းကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့ကြပေမယ့် မနှစ်ကနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်သေးဘူးလေ။ မနှစ်ကဆိုရင် ည ၁၀ နာရီ၊ ၁၁ နာရီအထိ ကျောင်းမှာနေပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတာကိုး။

"ဘန်ဂျူး၊ မင်း အဲဒီခလုတ်ကို နှိပ်ရင်တော့ သေပြီသာမှတ်"

"စီနီယာ။ ဂိမ်းထဲမှာ အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူးလေ"

ရန်ဖြစ်နေတဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး မာရူး တဟားဟားရယ်နေတုန်းမှာပဲ အာရမ် ပြန်ဆင်းလာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မေးလိုက်တော့ အာရမ်က အနေခက်စွာ ပြုံးပြတယ်။

"ငါ အချိန်အခါမဟုတ် သွားတက်မိတာ"

"ဘာလို့လဲ"

"ငါ တက်သွားတော့ အငွေ့အသက်တွေက အရမ်းကို ပန်းရောင်သန်းနေလို့ သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲတော့ဘူးလေ"

"အာဟာ၊ အဲဒီလိုကိုး"

"စီနီယာ"

မာရူးက ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်ပြီး လှေကားပေါ် တက်သွားတယ်။ ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်စရာ သုံးမျိုးရှိတယ်။ တစ်ခုက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ စားရတာ၊ နောက်တစ်ခုက မြစ်ကမ်းဘေးမှာ မီးပုံပွဲ ကြည့်ရတာ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ ကြည်နူးနေတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဝင်နှောင့်ယှက်ရတာပဲ။

"သူတို့လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပဲ လုပ်သင့်တာပေါ့။ ငါတို့ အသားတောင် စမကင်ရသေးဘူး"

သူက အာရမ်ကို နောက်ကလိုက်ခဲ့ဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။ အာရမ်က လက်မထောင်ပြပြီး သူ့နောက်ကနေ လိုက်လာတယ်။ သူတို့က ဒုတိယထပ်က ဘူဖေးဆိုင်ကို သွားကြတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲမသိပေမယ့် ဒိုဝူးနဲ့ ဘန်ဂျူးကလည်း ဂိမ်းကစားလို့ ပြီးသွားပြီး သူတို့နောက်မှာ ကပ်လျက် ပါလာကြတယ်။

ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပူးကပ်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို သူ တွေ့လိုက်တယ်။ သူတို့က တစ်ယောက်မျက်လုံးကို တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို ပြောဆိုနေကြတယ်။ အာရမ် ပြောသလိုပဲ အငွေ့အသက်တွေက ပန်းရောင်သန်းနေတာပေါ့။

"ဖုန်းတွေ ထုတ်ကြ၊ သွားရအောင်" လို့ မာရူးက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

"ဂရုစိုက်ပြန်ကြနော်။ အကုန်လုံး သေချာလုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အားလပ်ရက်တွေ ပြီးမှပဲ တွေ့ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်ကို လျှောက်သွားတဲ့ လူလေးယောက်ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ့ဘေးနားက ဒေးမြောင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်း ဒေါသထွက်နေတုန်းလား"

"ပုံ ဖျက်လိုက်ပြီလား"

"ငါ ဖျက်လိုက်ပြီလို့ မင်းကို ခဏခဏ ပြောပြီးပြီလေ"

"မင်းကို မုန်းတယ်"

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ခိုးရာလိုက်ပြေးမလို့လား။ ဘာတွေများ အဲဒီလောက် အံ့သြနေစရာ ရှိလို့လဲ။ မင်း လန့်သွားတာကို မြင်တော့ ငါက ပိုပြီးတောင် မှတ်တမ်းတင်ချင်သွားသေးတယ်။ မင်းရဲ့ မျက်နှာထားက တကယ်ကို အသက်ပဲ"

"ဟား" ဒေးမြောင်က သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

ဒီလို လူငယ်လေးက သက်ပြင်းချနေတာကြောင့် မာရူးက သူ့ကျောကို ပုတ်လိုက်တယ်။ ဒေးမြောင်က အသက်ရှူမှားသွားပြီး ကိုယ်ကို လိမ်လိုက်တယ်။

"ဒါပေမယ့်လည်း အားလုံး စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေတာ မြင်ရတော့ ကောင်းပါတယ်။ ငါတို့ မနှစ်ကလိုများ သေတော့မလို ရုပ်တွေ ပေါက်နေမလားလို့ စိုးရိမ်နေတာ" လို့ မာရူးက မနှစ်ကအကြောင်းကို ပြန်တွေးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တောင် သေချာ မပြောနိုင်ကြဘဲ အနေခက်စွာ ပြုံးပြရုံလောက်ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြောင်း ပြန်တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် သူ့ကို ခါးသက်သက် ပြုံးမိစေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်ရဲ့ အငွေ့အသက်ကတော့ အကုန်လုံးက သူတို့စိတ်ထဲရှိတာကို ဖွင့်ပြောကြတဲ့အတွက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။

"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်" လို့ ဒေးမြောင်ကလည်း ပြုံးရင်း ပြောတယ်။

သူလည်း မနှစ်က အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်တွေးနေပုံရတယ်။

"ဆောင်းတွင်းကျရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ" မာရူးက မေးလိုက်တယ်။

ဒေးမြောင်က ချက်ချင်း မဖြေဘူး။ သူက အတင်းအကျပ် အဖြေတောင်းဖို့ ရည်ရွယ်မထားတဲ့အတွက် တိတ်တဆိတ်ပဲ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ အချိန်က ည ၈ နာရီ။ အဝါရောင် လမ်းမီးတိုင်တွေအောက်မှာ သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေက ရှည်ထွက်နေတယ်။ မာရူးက ဒေးမြောင်ကို လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ပိုဂျန်းမာချာ တစ်ခုထဲ တွန်းပို့လိုက်တယ်။

"ဒီမှာ တစ်ခုခု စားရအောင်။ အန်တီ၊ ကျွန်တော်တို့ကို တော့ပိုကီ တစ်ပွဲနဲ့ ဆွန်ဒယ် တစ်ပွဲလောက် ပေးပါ"

သူက ငါးဖယ်ပြား ဟင်းရည် နည်းနည်းကို ခွက်ထဲခပ်ထည့်ပြီး ဒေးမြောင်ကို ပေးလိုက်တယ်။ ဒေးမြောင်က ပြုံးပြီး လှမ်းယူတယ်။

"ခုနက မင်း ဘိုးလင်းပစ်တာ တော်တော်ကောင်းတာပဲ"

ဘူဖေးစားပြီး ဘယ်သွားရမလဲ စဉ်းစားကြတော့ အာရမ်က ဘိုးလင်းကစားဖို့ အကြံပြုတာနဲ့ ဘိုးလင်းကလပ်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။ အားလုံးက အသစ်တွေဖြစ်နေလို့ အမှတ်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ သုံးယောက်တစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး ဘောလုံးလှိမ့်ခဲ့ကြတယ်။ အာရမ်နဲ့ ဒေးမြောင်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့အတွက် အကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းကတော့ ဒေးမြောင် စထရိုက်ရသွားပြီး ဂျီယွန်းနဲ့ လက်ဝါးချင်း ရိုက်လိုက်တဲ့ အချိန်ပါပဲ။

"ငါ ကံကောင်းသွားတာပါ" လို့ ဒေးမြောင်က ဆွန်ဒယ်ကို စားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့က ဂျီယွန်းအကြောင်း ခဏလောက် ပြောဖြစ်ကြတယ်။ 'အားနာ' လို့ ခုနကတည်းက သူမအကြောင်း မပြောခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သွယ်ဝိုက်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတယ်။ သူတို့က လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးမို့ ကြည့်ရတာလည်း ကြည်နူးစရာကောင်းပါတယ်။

မာရူး ငါးဖယ်ပြား တစ်ဖတ် စားလိုက်ချိန်မှာပဲ ဒေးမြောင်က သွားကြားထိုးတံကို ချထားလိုက်ပြီး ပြောတယ်။

"မာရူး။ မင်း အားလပ်ရက်တွေပြီးရင် ပြဇာတ်ကလပ်မှာ မပါဝင်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ မဟုတ်လား"

အဲဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် မာရူးက ပါးစပ်ကို ဟပြီး ငါးဖယ်ပြား အတုံးကြီးတစ်တုံးကို ကိုက်စားလိုက်တယ်။ ဒေးမြောင်က တကယ်ကို ဉာဏ်ပြေးတာပဲ။ သူက ဘာမှမပြောဘဲ ဆက်စားနေတော့ ဒေးမြောင်လည်း လိုက်စားတယ်။

ဒေးမြောင် ငါးဖယ်ပြား ငါးဖတ်လောက် စားပြီးတဲ့အထိ မာရူး ဘာမှမပြောဘူး။ ဒေးမြောင်က နှာခေါင်းကနေ သက်ပြင်းရှည်ကြီးချပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်း တကယ် မလာတော့ဘူးလား"

"ငါ ကလပ်ကိုတော့ လာမှာပါ။ ဒါပေမယ့် သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပါဝင်ဖို့ကတော့ ခက်မယ်ထင်တယ်"

ဒေသတွင်း အရည်အချင်းစစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတုန်းကလည်း ဒါကို သူ ခံစားခဲ့ရပေမယ့် သူ့မှာ အချိန်သိပ်မရှိတာတော့ သေချာတယ်။ ဒီနေ့ မထွက်လာခင် ဂျွန်မင်းက သူ့ကို တစ်ခုခုပြောခဲ့တယ်။ သူ သေသေချာချာနဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျကျ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့။ တခြားလေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ ကြော်ငြာအလုပ်တွေမှာ ဇာတ်ရံနဲ့ ဖြတ်လျှောက်အဖြစ် ပါဝင်နေရတာနဲ့တင် အချိန်မလောက်ပါဘူးဆိုနေမှ ဂျွန်မင်းက အပိုသင်ခန်းစာတွေပါ ထပ်သင်ဖို့ ပြောနေတာလေ။

"အားလပ်ရက်တွေမှာတော့ အဲဒီအချိန်ဇယားတစ်ခုလုံးကို ငါ ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းပြန်ဖွင့်ရင်တော့ ခက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်"

တစ်နေ့ကုန် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေလေ့ရှိတဲ့ အားလပ်ရက်တွေမှာတောင် သူ့ရဲ့ အချိန်ဇယားတစ်ခုလုံးကို ကြိုဆွဲထားရတယ်။ သူ အဲဒီလောက်ကို အလုပ်ရှုပ်နေတာ။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ရင်တော့ ညနေ ငါးနာရီလောက်အထိ ကျောင်းမှာ နေရမှာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အားလပ်ချိန်က ပိုနည်းသွားဦးမယ်။ ဩဂုတ်လကုန်မှာ ကျောင်းပြန်ဖွင့်မှာဖြစ်ပြီး အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒါရိုက်တာ ဂျုံဂျင်ရဲ့ ရုပ်ရှင်ကလည်း စတင်ရိုက်ကူးတော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ဇယားက အသေအချာ သတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ပေမယ့် ဒါတွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သူ အကုန်လုံးကို စီစဉ်ရမယ်လေ။ ဒါ့အပြင် သမိုင်းဝင် ဇာတ်လမ်းတွဲကိစ္စလည်း ရှိသေးတယ်။ နောက်အပတ်ကျမှ တိကျတဲ့အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို သေချာဆွေးနွေးမယ်လို့ ပြောထားပေမယ့် သူ အဲဒါကို လုပ်ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။

အလုပ်တွေက ပိုပုံလာပေမယ့် သူ့ရဲ့ အားလပ်ချိန်တွေကတော့ နည်းလာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ အလုပ်တချို့ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဦးစားပေးအစီအစဉ်ကို သေချာသတ်မှတ်ရမယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ ပြဇာတ်ကလပ်က သူ့ရဲ့ ဦးစားပေးစာရင်းရဲ့ အောက်ဆုံးမှာ ရှိနေတယ်။

"အင်း၊ မင်းအနေနဲ့ ပြဇာတ်ကလပ်ကနေ ထပ်သင်ယူစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်"

ဒေးမြောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ။ ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌဆီက ခွင့်ပြုချက်ရသွားတော့ အခု ပိုပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားပြီ"

"ဟင့်အင်း၊ ငါ မင်းကို ခွင့်ပြုချက် မပေးခဲ့ဘူး"

မာရူးက ဒေးမြောင်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း မျက်တောင် ခဏခဏ ခတ်လိုက်တယ်။

"မင်း ကလပ်ကို ဆက်လာသင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်လေ့ကျင့်မှုတွေကိုတော့ လျှော့ချလို့ရပါတယ်။ စနေနေ့တိုင်း လာပြီး လေ့ကျင့်ဖို့က သိပ်မခက်ပါဘူး၊ မဟုတ်ဘူးလား" ဒေးမြောင်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းတွေက တော်တော်လေး တင်းမာနေတယ်။

"မင်း ငါ့ကို အဲဒီလို လုပ်စေချင်တာလား"

"အင်း"

"အဲဒါ ကောင်းမယ် မထင်ဘူး"

"သေချာတာပေါ့၊ ငါ မင်းကို စကားပြောခန်း အများကြီးပါတဲ့ နေရာကနေ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား မင်းက အရေးပါမှု နည်းတဲ့ နေရာကနေ လုပ်ရမှာ"

"ဒါပေမယ့် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေတဲ့ တခြားသူတွေကြားထဲမှာ ငါက အဲဒီလို လုပ်ဖို့ဆိုတာက နည်းနည်း...."

"ဟေ့၊ ဟန်မာရူး"

ဒေးမြောင်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ မာရူး တွန့်ခနဲဖြစ်သွားတယ်။ ဒေးမြောင် ဒေါသထွက်တာကို အရင်က မတွေ့ဖူးတာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အခုလို အတည်ပေါက်ကြီး ဖြစ်နေတာကိုတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပါပဲ။

"မင်း စတင်ခဲ့တဲ့အရာကို အဆုံးသတ်သင့်တယ်။ သူတို့အားလုံးက မင်းကြောင့် ကလပ်ကို လာခဲ့ကြတာ။ မင်းက ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်သွားပြီး နောက်ကွယ်က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် ဂျူနီယာတွေကို ရိုင်းစိုင်းရာကျနေလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို မင်း သိတယ်မဟုတ်လား"

ဒေးမြောင်က သူ့ကို ငါးဖယ်ပြား တစ်ဖတ် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"ပြီးတော့၊ ငါ မင်းကို လုပ်ခိုင်းနေတာက မင်း လုပ်နိုင်လို့ပဲ။ မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မင်းက တခြားသူတွေ လေ့ကျင့်နေလို့ လာပြီး လေ့ကျင့်တာပဲ မဟုတ်လား။ အားလုံးရဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးအတွက်လေ။ ဒါကြောင့် လာခဲ့ပါ။ မင်း လုပ်နိုင်တယ်။ ငါ အာမခံတယ်"

ဒေးမြောင်က နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ပြီး သူ့ကို ကြည့်နေတယ်။ မာရူးက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချပြီးနောက် ငါးဖယ်ပြား ကို ယူလိုက်တယ်။

"ငါက အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ စဉ်းစားထားတာကို၊ မင်းက မရဘူးလို့ ပြောနေတာပဲ။ တကယ့် ဆိုးယုတ်တဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပါလား"

"အင်း၊ ငါ အဲဒါကို လူတစ်ယောက်ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တာလေ"

"ကမ္ဘာပျက်တော့မှာ သေချာတယ်။ သဘောထားကြီးတဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်က ဘယ်ရောက်သွားပြီး ငါ့ရှေ့မှာ လူမိုက်တစ်ယောက်က ဘာလို့ ရောက်နေရတာလဲ။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ လုပ်ပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ လေ့ကျင့်ရေးကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် လာနိုင်မလဲဆိုတာတော့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ အခုချိန်မှာ ငါ့အတွက် လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိနေလို့"

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာပါ"

"မင်းရဲ့ အဆုံးအစမရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ"

ဒေးမြောင်က ပခုံးတွန့်ပြတယ်။

မာရူးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်တယ်။ ထိရောက်မှုရဲ့ ညီမျှခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်မှု ပုံသေနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းလိုက်ပြီလေ။ လူတွေ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ သင်ယူရတာကတော့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် စွန့်လွှတ်တတ်ဖို့ပဲ။ လူတွေက စတော့ရှယ်ယာတွေ ရှုံးလာပြီဆိုတာနဲ့ အမြန်ဆုံး ဖြတ်တောက်လိုက်သလိုမျိုးပေါ့။ အများကြီး နစ်နာပြီးတဲ့နောက်မှာ လက်လျှော့ဖို့ သင်ယူလာကြတယ်။ ရေရေရာရာမရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဆက်လုပ်နေဖို့ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တာဝန်တွေ အရမ်းများနေပြီလေ။

သူက အရေးမကြီးတဲ့အရာတွေကို အကျင့်တစ်ခုလို ဖြတ်တောက်တော့မလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒေးမြောင်က ကော်နဲ့ ပြန်ကပ်ပေးလိုက်တယ်။ ဒီလိုဆိုတော့လည်း သူ မလုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ သူ့မှာရှိတဲ့ အချိန်လေးကိုပဲ ခွဲဝေသုံးရတော့မယ်။

"ကျစ်၊ မင်း ရိုးရိုးအအလေး ဖြစ်နေတုန်းက ငါ ပိုသဘောကျတယ်"

မာရူးက ငါးဖယ်ပြားကို ပဲငံပြာရည်ထဲ နှစ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ငါးဖတ်၊ များသောအားဖြင့် တော့ပိုကီထဲမှာ ထည့်လေ့ရှိတယ်။

တစ်ခါတလေ ပိုဂျန်းမာချာလို နေရာတွေမှာ တော့ပိုကီနဲ့ ဆွန်ဒယ်ကို စားဖို့ ခက်ရင်းအစား သွားကြားထိုးတံတွေကို သုံးကြတယ်။

* * * * * * * * *