အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃) - လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ - လူသားမျိုးနွယ်၏ ဘုံရန်သူ

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတစ်ဝိုက်ရှိ စခန်းအားလုံး မဖြစ်မနေ ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြဿနာဖြစ်ပြီး မည်သည့်စခန်းကမျှ ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။

ထိုပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက လူတိုင်းသည် သေခြင်းကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရမည်မှာ သံသယရှိစရာ မလိုပေ။

ဟုန်ကန်းနှင့် ကျန်ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက်တို့သည် မိမိတို့ ထွက်ခွာသွားကြလျှင်ပင် လော်မင်က ထိုကိစ္စကို လက်လျှော့ထားမည် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် အစောပိုင်းက ထွက်ခွာမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြစဉ်ကလည်း ထိုပြဿနာကို ရိုဂယ်စခန်းတစ်ခုတည်းက ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မည်ဟူသော အတွေးမျိုး မရှိခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထင်ရှားသည်မှာ လော်မင်သည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။

ရှီချင်း ထွက်ခွာလိုခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

တာရှီစခန်းတွင် လူသေဆုံးမှု အလွန်များပြားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သာ မပြန်လျှင် စခန်းထဲရှိ လူရာချီသည် အစာငတ်၍ဖြစ်စေ၊ အအေးဒဏ်ကြောင့်ဖြစ်စေ သေဆုံးသွားကြရလိမ့်ပေမည်။

သို့သော် ကျန်စခန်း ၄ ခုအတွက်မူ ဆုံးရှုံးမှုများမှာ လက်ခံနိုင်သေးသည့် အတိုင်းအတာအတွင်းတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။

လော်မင်သည် သူတို့ကို အတင်းအကျပ် နေခိုင်းမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် အာဏာဖြင့် ဖိနှိပ်တတ်သောသူလည်း မဟုတ်သဖြင့် အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးမည့်နည်းကို မရွေးချယ်ဘဲ ယခုလို ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ထွက်သွားချင်ရင် ထွက်သွားနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကိစ္စကိုတော့ ရိုဂယ်စခန်းက ဆက်ပြီး ဖြေရှင်းဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး...”

“ယန်နင်နဲ့ လီဟူတို့ ထွက်သွားချင်ရင်လည်း ထွက်သွားနိုင်တယ်... သူ လော်မင်ကလည်း တားမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အဲဒီအချိန်ကျရင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာက အကြီးအကျယ် သောင်းကျန်းလာရင် လူတိုင်း အတူတူ ဒုက္ခရောက်ကြရလိမ့်မယ်...”

ဟုန်ကန်းနှင့် ကျန်ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက်တို့သည် လော်မင်၏ စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ကြသဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

စခန်းသားများကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ဘဝသစ်ရှာမည်ဟူသော လော်မင်၏ နောက်ဆုံးစကားမှာ ဒေါသအရှိန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည့် စကားသာဖြစ်ပြီး ထိုအရာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။

တစ်ညအတွင်း မည်မျှဝေးဝေး သွားနိုင်မည်နည်းကို မဆိုထားနှင့်၊ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောမှ ထွက်သွားသည်နှင့်၊ သူတို့သည် မရင်းနှီးသော ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားကြပေမည်။

ထိုမရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရေခဲသားရဲများ၊ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများ သို့မဟုတ် အလွန်ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်တို့အနက် တစ်ခုခုနှင့်သာ တွေ့ကြုံရလျှင် သူတို့အားလုံး၏ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်သာ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ယနေ့အချိန်အထိ စောင့်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ခင်ဗျားကို လေးစားပါတယ်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ဆက်လက်ဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အရင် ၄ ကြိမ်လို လူကို မြှားစာလုပ်ပြီး ညီအစ်ကိုတွေကို အချည်းနှီး အသေခံခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

အရင်ဆုံး ပြောထွက်လာသူမှာ ပွင့်လင်းရိုးသားသော ဟုန်ကန်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက်သည်လည်း ဟုန်ကန်း၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူကြောင်း ပြသလိုက်ပြီး မိမိတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

တကယ်တော့ ထိုခေါင်းဆောင် ၃ ယောက်ကို မဆိုထားနှင့်၊ လော်မင်ကိုယ်တိုင်ပင် ဟုန်ကန်း၏ စကားကို သဘောတူလေသည်။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ထိုအစား စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် အမူအရာဖြင့် အပေါ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လော်မင်သည် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ဆိုသည့် ကိစ္စတွင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်သည် မိမိလက်ထဲတွင် မရှိဘဲ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာထံမှ အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ ရရှိနေကြသည်ဖြစ်စေ၊ မရရှိသည်ဖြစ်စေ လက်ရှိတွင် သူတို့ကို အမှန်တကယ် ကူညီပေးနေကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်၌ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် အင်အားရှိသူမှာ ထိုနှစ်ယောက်သာ ရှိသည်ဆိုသည်မှာ ငြင်း၍မရသော အမှန်တရားပင်။

လော်မင်လည်း ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲ အမူအရာဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်ကို လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရိုသေလေးစားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“အရှင်တို့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကူညီမှုအတွက် လော်မင် အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းလည်း အရှင်တို့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့တဲ့ ကူညီမှုကို အလားတူ ကျေးဇူးတင်နေကြမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အရင် ၄ ကြိမ်မှာ လူသေဆုံးမှုက အရမ်းများလွန်းခဲ့တာကို အရှင်တို့လည်း ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ပြီးပါပြီ... ဟုန်ကန်းတို့က စခန်းငယ်တွေက လာကြတာမို့ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် အင်အားကလည်း အကန့်အသတ်ရှိတယ်...”

“နောက်ထပ် လူအင်အား ဆုံးရှုံးသွားရင် သူတို့ရဲ့ စခန်းတွေ တကယ်ကို အသက်မရှင်နိုင်တော့ပါဘူး... သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို မျှားထုတ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို အရှင်တို့ စဉ်းစားပေးနိုင်မလား..."

လော်မင် စကားဆုံးသည်နှင့် ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော ထိုနှစ်ယောက်၏ အဖြေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ကျန်ခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်သည်လည်း ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ စကားပြောမည့်အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်မျှော်နေကြပြီး လူကို မြှားစာအဖြစ် အသုံးပြုစရာ မလိုတော့မည့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ထိုနှစ်ယောက် တွေးထုတ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်း သတိမထားမိခဲ့သည်မှာ စကားစပြောကတည်းက လီဟူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် အလွန်အမင်း စိတ်မရှည်တော့သည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့ခြင်းပင်။

ယန်နင်သည်ပင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လီဟူက စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ပုံစံအတိုင်း လူတိုင်းကို ဒေါသပုံချရန် ထရပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ စကားမစရသေးခင် ယန်နင်က ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တားဆီးကာ လူတိုင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်လေသည်။

“လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို လူနဲ့ မြှားထုတ်တာက ရက်စက်လွန်းတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်ကြလား... အရင် ၄ ကြိမ်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့အတွက် လူအများကြီး သေဆုံးရတာ မတန်ဘူးလို့ တွေးနေကြတာမလား..."

လော်မင်က မဖြေသလို ခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်ကလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

သို့သော် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကလည်း အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယန်နင်သည် ထိုအချက်ကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သဖြင့် လူ ၅ ယောက်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်သံတိုးတိုးတစ်ချက် ထွက်လာကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အားမလိုအားမရ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောက သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာက အစပြုအဆင့်ကနေ အလယ်အလတ်အဆင့်အထိ တိုးတက်သွားရင် ဘာအဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာရော မင်းတို့ သိကြလား..."

ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်စဉ် ယန်နင်၏ အသံထဲတွင် သိသာထင်ရှားသော ဒေါသသံ ပါဝင်နေသည်။ သူသည် လူတိုင်း ဖြေမည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အလယ်အလတ်အဆင့် ထူးဆန်းတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ကောင်ဆိုတာ သူ့ရဲ့ သဘာဝကိုက အအေးဒဏ်ခံနိုင်ရည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတောင် မသိလိုက်ဘဲ အလွယ်တကူ အသတ်ခံရနိုင်တယ်... မြေတူးသမားအဆင့် လူသားတွေအတွက်တော့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လောက်တောင် အဆင့်မရှိဘူး... လက်တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရုံနဲ့ သတ်ပစ်နိုင်တယ်...”

“ဒါကြောင့် အဲဒါသာ အဆင့်တက်သွားရင် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောမှာရှိတဲ့ မင်းတို့ လူနည်းနည်းလေးတင် မဟုတ်ဘူး... ပတ်ဝန်းကျင်က စခန်းကြီးတွေ၊ ဧရာမစခန်းကြီးတွေ အားလုံးကပါ သူ့ရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... နောက်ပြီး ကံဆိုးပြီး အဆင့်မြင့်အဆင့်အထိ တိုးတက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ ပေရှိုးမြို့တောင် အဲဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးရလိမ့်မယ်...”

“မင်းတို့က ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာနေပြီး မင်းတို့ရဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အသက်လေး နည်းနည်းကို ကယ်ဖို့ပဲ လုပ်နေတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

ယန်နင်၏ ပထမဆုံး ပေါက်ကွဲသံနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အသံနေအသံထားက လော်မင်တို့ကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ စကားမှာ မပြီးသေးပေ။

“သတ်ဖြတ်မှုကနေ အဆင့်တက်လာတဲ့ ဒီလှည့်ဖြားမိစ္ဆာဆိုတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အသက်ပုံစံတွေက လူသားတွေရဲ့ မွေးရာပါ ရန်သူတွေပဲ... သူတို့ အင်အားတိုးလာတာကြောင့် စခန်းတွေပိုများများ ထိခိုက်လာမှာကိုသာ မစိုးရိမ်ရင် မင်းတို့ စခန်းက လူ ၂၀၀၀၊ ၃၀၀၀ လောက်ရဲ့ အသက်ကို ငါတို့က ဂရုစိုက်နေမယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

“ဒီလှည့်ဖြားမိစ္ဆာတွေမှာ လူသားစိတ် လုံးဝမရှိဘူး... သတ်ဖြတ်ပြီး အဆင့်တက်ဖို့က သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုဗီဇပဲ... အင်အားတိုးလာတာနဲ့ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး.... အားနည်းနေတုန်းမှာ မရှင်းပစ်ရင် နောင်ကျရင် အဆုံးမရှိတဲ့ ဘေးဒုက္ခပဲ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်... ငါသုံးတဲ့ နည်းလမ်းက ခင်ဗျားတို့ကို တမင်သက်သက် ဒုက္ခပေးနေတာလို့ ထင်နေတာလား...”

“တကယ်တော့ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာတွေက သွေးဆာတဲ့ သတ္တဝါတွေ... လူကို မြှားစာအဖြစ် အသုံးမပြုဘဲ သူတို့ကို ဆွဲထုတ်နိုင်တဲ့ တခြားနည်းလမ်း လုံးဝမရှိဘူး။ ဒါက ရေခဲချောက်နက်မှာရှိတဲ့ လူသားအားလုံး လက်ခံထားတဲ့ အမှန်တရားပဲ...”

“လူ ၂၉ ယောက်ဆိုတာ မင်းတို့အတွက် များတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ အဲဒီ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို အချိန်မီ မရှင်းနိုင်ရင် အဲဒီ ၂၉ ယောက်က ၂၉၀၀ ယောက်၊ ၂၉၀၀၀ ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်တောင် ပိုများလာနိုင်တယ်....”

“ငါတို့ ပေရှိုးမြို့ကို မဆိုထားနဲ့ဦး၊ မိုအော့တောင်က မြို့ ၉ မြို့ထဲမှာ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း လူထောင်ပေါင်းများစွာ မစတေးဖူးတဲ့ မြို့တစ်မြို့တောင် ရှိလို့လား... အလယ်အလတ်အဆင့် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဝိုင်းသတ်ဖို့ မြေတူးသမားအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၁၀၀ ကျော် ကိုယ့်အသက်ကိုယ် စတေးပြီး မြှားစာလုပ်သွားတာကို ငါကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးတယ်..."

ထိုနေရာအရောက်တွင် ယန်နင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်အမှတ်ရသွားသလို ဖြစ်ပြီး သူ့နောက်ဘက်ရှိ လီဟူကို လက်ညှိုးထိုးကာ လူတိုင်းကို ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“လီဟူရဲ့အဖေက ပေရှိုးမြို့အတွက် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ မြှားစာအဖြစ် အသက်စတေးသွားခဲ့တာပဲ..."

ယန်နင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီဟူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ယုံကြည်မှုသာ ပေါ်လွင်နေပြီး လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများအပေါ် နက်ရှိုင်းလှသော အမုန်းတရားလည်း ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

ယန်နင်သည် မိမိ အနည်းငယ် စကားများသွားသည်ဟု ထင်မိသဖြင့် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ထားလိုက်တော့... ပြောသင့်တာတွေ အားလုံး ငါပြောပြီးပြီ... မနက်ဖြန် နောက်ဆုံးအကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြမယ်...”

“သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို မဖျက်ဆီးနိုင်သေးဘူးဆိုရင်တော့ လီဟူနဲ့ ငါ အရင်ဆုံး ပေရှိုးမြို့ကို ပြန်ပြီး အကူအညီတောင်းရတော့မယ်...”

“အဲဒီအချိန်အထိတော့ မင်းတို့ ကံကောင်းဖို့ပဲ ဆုတောင်းကြတော့..."

စကားများသည် ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာသည့်အခါ လော်မင်ဖြစ်စေ၊ ကျန်ခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်ဖြစ်စေ ပြန်လည်ငြင်းဆိုနိုင်မည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မရှိတော့ပေ။

ငြင်းဆိုလိုသည့် အတွေး ရှိနေလျှင်ပင် ယန်နင်၏ စကားများကကြောင့် ထိုအတွေးကို ပြန်လည် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသည်။

ထိုလူများသည် စခန်းခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြပြီး အလွန်ထက်မြက်သူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ရင်းကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းတော့ ရှိကြပေသည်။

ယန်နင် ဒီစကားများကို ပြောနေချိန်၌ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။

စကားဝိုင်းသည် ဤအခြေအနေအထိ ရောက်လာချိန်တွင် မည်သူမျှ ယန်နင်ကို အလွယ်တကူ မငြင်းဆိုနိုင်တော့ပေ။

အများဆုံး မနက်ဖြန် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြရုံသာ ရှိသည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို အမှန်တကယ် ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် လူတိုင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

လူတိုင်းသည် အစည်းအဝေးပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လော်မင် စီစဉ်ပေးထားသော နေရာများသို့ ပြန်ကာ အနားယူကြလေသည်။

ရိုဂယ်စခန်း၏ နေထိုင်မှုအခြေအနေမှာ မဆိုးလှပေ။ လူတစ်ယောက်လျှင် အခန်းတစ်ခန်းစီ ရရှိပြီး ရှီတုန်းနှင့် ရှီချင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ အခန်းများကိုလည်း ဘေးချင်းကပ် စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ နေ့အလင်းရောင် ထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး လူတိုင်းသည် တစ်ညလုံး ပင်ပန်းထားကြသဖြင့် အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။

နေ့လယ်ခန့် ရောက်သည့်အချိန်၊ လူတိုင်း အနှစ်ခြိုက်ဆုံး အိပ်မောကျနေပြီး အပြင်ဘက်၌လည်း အအေးဆုံးအချိန်ဖြစ်နေစဉ်...

ရှီတုန်းသည် မိမိ၏ အခန်းအတွင်းရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရာမှ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူသည် အသံမထွက်အောင် ငြိမ်သက်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကာ သစ်သားအိမ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။